KHR : Tale of Love – Reminiscence of the Olden Times [1896]

ตอนที่ 16 : Chapter 13 : และแล้วเช้าอันสดใสก็มาถึง~

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 519
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    24 เม.ย. 55

ยามเช้าอันสดใสมาถึง แสงอรุณสาดส่องลงมายังคฤหาสน์ทรงญี่ปุ่นหลังใหญ่ในเมืองเกียวโต สายลมโบกพัด มวลไม้โยกไหว หมู่นกร้องเจื้อยแจ้ว เป็นบรรยากาศยามเช้าที่สดชื่น...
 
...ชะอุ๋ย! ท่าทางคนที่อ่านตอนที่แล้วจะไม่มีอารมณ์มาสดชื่นด้วย o_o;
 
ที่ห้องโถงใหญ่กลางคฤหาสน์ฮิบาริ กลุ่มคนมาชุมนุมกันเพื่อเป็นสักขีพยานในพิธีส่งมอบอำนาจแก่ว่าที่หัวหน้าตระกูลคนต่อไป
 
ฮิบาริ โกซาบุโร่ หัวหน้าตระกูลคนปัจจุบันนั่งติดกำแพงด้านหนึ่ง ที่ยืนอยู่กลางห้องคือชายหนุ่มผมดำผู้เป็นลูกชายคนเล็ก รอการทดสอบที่กำลังจะมาถึง
 
“ฮิบาริเป็นตระกูลที่ยิ่งใหญ่และมีประวัติยาวนาน ผู้นำจำเป็นจะต้องมีความเข้มแข็งและแข็งแกร่ง ทหารที่เก่งที่สุดในคฤหาสน์แห่งนี้ อาเคซากะ ริวจิ เจ้าจงเอาชนะเขาให้ได้”
 
องครักษ์หนุ่มผมดำสะพายดาบสองเล่มก้าวออกไปยืนประจันหน้ากับชายหนุ่ม แววตาของทั้งคู่ประสานกัน ไม่มีใครยอมใคร
 
จากข้างสนาม เด็กสาวผมม่วงนั่งคุกเข่าอยู่กับพื้นข้างๆ ชายหนุ่มผมรีเจ้นท์และนกน้อยตัวเหลือง เฝ้าดูนายของตัวเอง
 
-ย้อนอดีต-
 
นางิค่อยๆ ลืมตาขึ้นตอบแสงที่แยงตาเธอ ผ้าห่มหลุดลงไปกองที่ตักเมื่อเธอลุกขึ้น เผยร่างกายส่วนบนที่บอบบางและขาวผ่อง...ปราศจากอาภรณ์สวมใส่ใดๆ
 
เธอตกใจดึงผ้าห่มขึ้นคลุมตัว กล้ามเนื้อของเธอร้องลั่น อาการปวดเมื่อยที่ลามไปทั่วทั้งร่างทำให้เธอแทบขยับตัวไม่ได้ โดยเฉพาะบริเวณต้นขาทั้งสองข้าง...มีคราบเลือดเปรอะเปื้อนอยู่...
 
การบังคับขู่เข็ญ การกระทำที่ป่าเถื่อนรุนแรง และเสียงร้องที่เหมือนจะดังก้องอยู่ในโสตประสาทของเธอก่อนจะหมดสติไป เหตุการณ์เมื่อคืนกลับคืนสู่ความทรงจำของเธอ ทำให้ไหล่น้อยๆ สั่นไหวด้วยความกลัว น้ำใสไหลอาบแก้มที่ซีดเซียว
 
‘ไม่จริงใช่มั้ย เราถูก...’ เธอไม่กล้านึกคำต่อไป คนเขียนไม่กล้าพิมพ์ คนอ่านก็ไม่อยากจะอ่าน
 
 ใครบางคนนอนอยู่บนที่นอนผืนเดียวกัน ข้างๆ เธอ นางิค่อยๆ หันไปด้วยความหวาดผวา
 
เปลือกตาที่ปิดอยู่ๆ ค่อยๆ เปิดขึ้น ดวงตาสีเทาคู่หนึ่งจ้องมองเด็กสาวผมม่วงอย่างสะลึมสะลือ มือเรียวยกขึ้นปัดเส้นผมสีดำที่ปรกหน้าออกไป
 
“เธอตื่นก่อนฉันงั้นเหรอ แปลกจริงนะ”
 
ร่างที่เปลือยเปล่าลุกขึ้นนั่งทำให้นางิกำผ้าห่มที่ปิดบังตัวแน่นขึ้นไปอีก เธอคงจะถอยหลังไปไกลแล้วถ้าหากดวงตาของเธอไม่จดจ้องอยู่ที่ใบหน้าของอีกฝ่าย
 
“ท—ท่าน—ท่าน—“ เสียงของเธอตะกุกตะกัก สมองของเธอรวนจนคิดอะไรไม่เป็นชิ้นเป็นอัน แม้แต่ความเขินอายก็ไม่ได้แล่นเข้ามาในหัวของเธอ
 
“ทำใจให้เย็นก่อนแล้วค่อยพูด” น้ำเสียงที่เรียบเฉยแต่ทรงพลังเหมือนออกคำสั่งพูดกับเธอ ทำให้เด็กสาวกลืนน้ำลายหนึ่งครั้งก่อนจะเอ่ยคำที่ต้องการออกมาได้
 
“เอ่อ...!” ...ได้แค่นั้นแหละ...
 
“ถ้าเธอคิดจะถามว่า ‘จริงรึเปล่า’ ก็อย่าถามให้เสียเวลา เพราะมัน ‘จริง’ “
 
เด็กสาวสะดุ้งเมื่อได้รับคำตอบของคำถามที่เธอยังไม่ทันจะได้ถามออกไป
 
“ท—ทำไม...ท่านเคียวยะมีคู่หมั้นอยู่แล้ว...”
 
“เธอไปคิดเอาเองก็แล้วกัน ว่าทำไม”
 
ฮิบาริหันหน้ากลับไปพร้อมกับทำท่าจะลุกขึ้นยืน
 
“หยุดนะ!!”
 
ฮิบาริหยุดชะงัก ค่อยๆ หันกลับไปทางเจ้าของเสียงตะคอกที่ดังลั่นห้อง
 
“ทุกครั้งเลย...ท่านเคียวยะไม่เคยบอกอะไรข้าน้อยเลย! แอบคุยกับท่านซาวาดะและท่านเคียวโกะแล้วก็เก็บเงียบ คิดว่าข้าน้อยจะไม่รู้เหรอ! ท่านเคียวยะหลอกใช้ข้าน้อยเป็นเครื่องมือใน ‘แผนการ’ ของพวกท่าน!”
 
ทุกเสียงที่สั่นเครือ ทุกคำพูดที่เธอเปล่งออกมาเต็มไปด้วยความทุกข์ทรมานที่เธอเก็บไว้ในใจตลอดเวลาที่ผ่านมา
 
“ทำไมกัน! ทำไมข้าน้อยต้องรักคนอย่างท่านเคียวยะด้วย! ทำไม!!”
 
เอ่ยคำคำนั้น ทำให้เธอพ่ายแพ้ต่อความอ่อนแอ น้ำตาพรั่งพรูอาบใบหน้าที่แดงก่ำเพราะอารมณ์ที่ระเบิดออกมา ร่างบางสะท้านไหวพร้อมกับเสียงสะอึกสะอื้น เด็กสาวเม้มปากแน่นเช่นเดียวกับหัวใจที่ถูกบีบคั้นเจียนตาย
 
“...เธอจะได้รู้...”
 
นางิเงยหน้าทีนองน้ำตาขึ้น เธอไม่เคยเห็นชายหนุ่มคนนี้มาก่อน คนที่น้ำเสียงและแววตาปราศจากซึ่งความเย็นชา แต่เต็มไปด้วยความรู้สึก
 
“...ในวันนี้ เรื่องที่ปิดบังอยู่ทั้งหมดจะเปิดเผยออกมา ตอบแทนความทุกข์ทรมานที่เธอต้องเผชิญมาโดยตลอด...”
 
--
 
เธอจะคอยดู ยามที่เรื่องทั้งหมดกระจ่างแก่สายตา
 
ทอนฟาคู่สีเงินปรากฏขึ้นที่แขนทั้งสองข้างของฮิบาริอย่างน่าอัศจรรย์เป็นที่สุด ยิ่งกว่าสิ่งมหัศจรรย์ของโลก
 
ปลายทอนฟาด้ามหนึ่งชี้ไปที่ชายสูงวัยสุดกำแพงห้อง ฮิบาริได้เอ่ยคำที่อยากเอ่ยมานาน
 
“โกซาบุโร่ ความชั่วของนายจะได้รับการพิพากษาในวันนี้”
 
แค่ประโยคแรกก็ดึงความสนใจของคนทั้งห้องได้ยิ่งกว่านายกฯสารขัณฑ์แถลงการณ์ในสภา
 
‘ท่านเคียวยะพูดอะไร!?’
 
ชายสูงวัยผู้ถูกกล่าวหาแสยะยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่นางิไม่เคยเห็นจากชายชราผู้มีจิตใจเมตตาคนนี้มาก่อน
 
“ไม่ต้องเป็นห่วงข้าหรอกเคียวยะ ห่วงตัวเองก่อนดีกว่า โทรมยังกับคนอดนอน หาคู่หมั้นไม่เจอทั้งคืนรึยังไง?”
 
ฮิบาริยังคงท่ายืนเดิมเอาไว้อย่างไม่สะทกสะท้าน กลับกัน นางิที่ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรด้วยกลับทำตาโตยิ่งกว่าไข่ห่าน
 
‘เอ๋? เกิดอะไรขึ้นกับท่านเคียวโกะ?’ เธอเพิ่งจะนึกได้ว่าไม่เห็นเด็กสาวซาซางาวะที่ไหนเลย และวองโกเล่หนุ่มก็เช่นกัน
 
“พูดเหมือนกับรู้ดีเลยนะ” ฮิบาริสวนกลับนิ่มๆ
 
“คนรู้ไม่ใช่ข้าหรอก แต่เพื่อนบางคนของเจ้าอาจจะรู้” โกซาบุโร่ยังคงแสยะยิ้มอย่างชั่วร้าย
 
ในห้องใกล้ๆ กัน ชายหนุ่มผมเงินยืนติดประตูกระดาษ สายตามองลอดรูที่เจาะเอาไว้ผ่านทางเดินไปยังห้องฝั่งตรงข้าม มุมปากเผยอขึ้นด้วยความบันเทิงใจ
 
“คุณพ่อกำลังเอ่ยชมผลงานของคุณอยู่แน่ะครับ วองโกเล่เดซิโม่ผู้ยิ่งใหญ่~”
 
จากด้านหลังของนาโอกิ เด็กสาวผมสีน้ำตาลถูกมัดตัดกับเก้าอี้พร้อมทั้งปิดปากด้วยผ้าคาดสีดำ ข้างๆ เธอคือเด็กหนุ่มผมฟูสีน้ำตาลที่ยืนอยู่ สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวลใจ
 
‘เมื่อคืนนางิจังไม่ได้มาที่ห้องก็เลยไม่อยากเสี่ยงออกไปตามหา แต่จากวันนี้ไปทุกอย่างก็จะอยู่ในกำมือ ฮึฮึ~’
 
ฮิบาริลดทอนฟาลงข้างลำตัวเมื่อตัดสินใจได้ว่าพูดแค่นี้พอแล้ว
 
“ฮึ เอาเถอะ พอฉันชนะแล้วค่อยคุยกันอีกทีก็แล้วกัน”
 
ชายหนุ่มทั้งสองคนตั้งท่า ต่างฝ่ายจ้องหน้ากันนิ่ง ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ และแล้ว...
 
ด้วยสัญชาติญาณนักล่า ฮิบาริบุกเข้าหาอาเคซากะที่อยู่ในท่าตั้งรับด้วยความเร็วสูง ดาบสั้นถูกชักออกจากฝัก ทอนฟาสีเงินเหวี่ยงเข้าใส่เป้าหมาย
 
เคร้ง!!
 
ดาบสองเล่มกับทอนฟาสองด้าม เสียงปะทะของสองอาวุธดังระรัวเช่นเดียวกับการเคลื่อนไหวที่รวดเร็วเหนือคนของชายหนุ่มทั้งสอง
 
‘ทั้งสองคนสูสีกัน’ นั่นเป็นมุมมองของเด็กสาวผมม่วง แต่ทว่า...
 
“หึ อาเคซากะ! เลิกเล่นได้แล้ว!”
 
ด้วยคำสั่งจากนาย องครักษ์หนุ่มเร่งความเร็วจนเหนือล้ำสายตามนุษย์ไป ทำให้ฮิบาริเริ่มจะตามไม่ทัน
 
“ท่านเคียวยะ!!”
 
...
 
ความเงียบ...สภาพจิตใจของนักสู้เมื่อเพ่งสมาธิจนถึงขีดสุด นอกจากเสียงที่จำเป็นแล้วหูของชายหนุ่มทั้งสองคนไม่รับรู้สิ่งใดอีก ในโลกที่อยู่เหนือกาลเวลา ฮิบาริยิ้มและเอ่ยกับชายที่อยู่ตรงหน้า
 
“สำหรับที่ผ่านมาทั้งหมด ฉันใช้หนี้แล้วนะ จากนี้ไป...จะขย้ำล่ะ
 
เพล้ง!
 
ดาบเหล็กกล้าสองเล่มหักเป็นสี่ท่อน ปลายข้างหนึ่งปักอยู่ที่พื้น ส่วนปลายอีกข้างหนึ่งกระเด็นไปจนถึงกำแพงข้างศีรษะของชายสูงวัยที่นั่งนิ่งเบิกตาด้วยความหวาดผวา
 
แทบทุกชีวิตในห้องหยุดนิ่ง ทุกคนต่างตกตะลึงกับเหตุการณ์ที่เพิ่งจะเกิดขึ้น ยกเว้นชายหนุ่มผู้กวัดแกว่งทอนฟาได้ดุดันยิ่งกว่าปีศาจร้าย
 
ผัวะ! ผัวะ! ผัวะ!
 
ไหล่ขวา ท้อง แล้วก็คาง ทั้งสามจุดขององครักษ์หนุ่มถูกกระแทกด้วยแรงมหาศาลราวกับอุ้งมือของหมีป่าที่กำลังคลั่ง ร่างของเขากระเด็นขึ้นสูง ก่อนจะตกลงกับพื้น แน่นิ่งไป
 
ฮิบาริยืนตัวตรงมองดูร่างที่แผ่อยู่กับพื้น
 
“คงไม่ได้คิดว่าตลอดมานี่นายออมมือแค่คนเดียวหรอกนะ”
 
โกซาบุโร่ผลุนผลันลุกขึ้นด้วยใบหน้าที่โกรธเกรี้ยว
 
“เคียวยะ เจ้า! อย่าคิดว่าเจ้าชนะแล้วนะ!”
 
โครม! ปึง!
 
จากทุกทิศ กลุ่มชายฉกรรจ์นับสิบกระโดดทะลุประตูกระดาษเข้ามาพร้อมทั้งอาวุธครบมือ
 
“กองทหารรับจ้างที่เตรียมเอาไว้ นึกแล้วว่าต้องได้ใช้งาน”
 
ฮิบาริกำทอนฟาแน่น การต่อสู้แบบหนึ่งต่อหมู่กำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว
 
--
 
R:”กลับมาแล้ว! ตอนนี้ปลอดภัยแล้ว คนเขียนจึงกล้าปรากฏตัว”
 
DX:”นี่แก...รู้มั้ยว่าเกือบเกิดม็อบเพราะใคร!”
 
R:”ก็...มันหนุกอะ”
 
DX:”หนุกมากนักลงนรกไปซะเป็นไร -_-*”
 
R:”เอาน่า~ ก็ตื่นเต้นดีไม่ใช่เหรอ”
 
DX:”ถามคนอ่านซิว่าเขาตื่นเต้นอย่างเดียวรึเปล่า -_-*”
 
R:”อ้อ จดหมายที่ทิ้งไว้คราวก่อนมีการผิดพลาดนะครับ นอกจากตอนนี้แล้วยังเหลือตอนหน้าอีกหนึ่งตอนก่อนจะเป็นปัจฉิมบท พอดีกะเนื้อหาผิดพลาด ยาวเกินคาด”
 
--
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

187 ความคิดเห็น

  1. #186 catterina221 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 กันยายน 2557 / 22:34
    โล่งอกไปที เอาทหารทั้งหลายออกจากรอบๆบ้านไร ได้แล้วอ๋อ...เก็บระเบิดหั้ยหมดด้วยเพราะข้าคือท่านลอร์ด
    #186
    0
  2. #185 IchibiNoSHUKAKU (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2557 / 07:56
    โล่งอกไปดีที่เป็นท่านฮิเฮย~
    #185
    0
  3. #181 Euretrit (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2555 / 00:22
    เกือบส่งไดนาไมท์ไปบ้านไรเตอร์แล้วนะคะ
    #181
    0
  4. #168 นมเย็นสีฟ้า (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2555 / 18:47
    โล่งอกไป T0T
    #168
    0
  5. #148 LazyGirl* (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 30 เมษายน 2555 / 11:12
    ตกใจหมดเลย แต่ก็แอบดีใจที่เป็นท่านเคียวยะ -////-
    เพราะถ้าไม่ใช่พระเอกเป็นคนทำ เรื่องนี้ไรท์เตอร์คงโดนเชือดแน่ 5555
    #148
    0
  6. #137 ++TuNazZ++ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 26 เมษายน 2555 / 11:21
     เฮ้ออออ โล่งงงไป 55555
    #137
    0
  7. #125 นักมายากลจากนรก (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 25 เมษายน 2555 / 08:56
    อา...ค่อยยังชั่วหน่อย ที่ไม่ได้เป็นไปตามที่คิดไว้ ไม่อย่างนั้นล่ะก็ หึหึ (หัวเราะเสียงเย็น)

    #125
    0
  8. #124 MillLz (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 เมษายน 2555 / 23:30
    เอ่อ ถ้ามันไม่ใช่แบบนี้ ไรท์เตอร์คงไม่เหลือซาก 555555
    #124
    0
  9. #123 001 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 เมษายน 2555 / 19:39
    อะ OoO ใกล้จบแล้วเหรออออ ว้าาาาา T^T
    #123
    0
  10. #122 001 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 เมษายน 2555 / 19:32
    ฮะๆๆ รอดไปนะคะไรท์เตอร์ - - (ถ้าท่านรอดเพราะตอนที่มิใช่อย่างนี้ หึๆๆ // ^^ +++++)
    #122
    0
  11. #119 furomi (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 เมษายน 2555 / 17:51
    ดีจริงโล่งใจที่มันไม่เป็นอย่างที่คิด==
    #119
    0
  12. #117 Orume (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 เมษายน 2555 / 17:21
    ค่อยยังชั่วววว 
    ลุ้นตั้งนานนนน ท่านฮิเอ้ยยยย  ขืนใจน้องหนูเฉย = = ////
    บอกดีๆนางิก็พร้อมพลี 555555 5
    / วิ่งไปเก็บระเบิดเวลาที่ติดตั้งไว้หน้าบ้านไรท์เตอร์ 
    #117
    0
  13. #116 สาวหน้ากากดำ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 เมษายน 2555 / 16:30
    ดีนะคะที่เป็นท่านเคียวยะ เฮ้ย ค่อยยังชั่ว // ลดมีดสั้น
    #116
    0
  14. #115 Mafia principessa (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 เมษายน 2555 / 13:57
     ใช่ดีนะที่เป็นเคียวยะ ไม่ใช่เจ้าบ้าที่แสนชั่วร้ายน่ายิงทิ้งอย่าเจ้า นาโอกิ ไม่งั้นคุณ..ตายแน่- -+++(เก็บธนูแล้วทำสีหน้ายิ้มแบบปกติ) 
    #115
    0
  15. #114 Shion Eliphas Levi (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 เมษายน 2555 / 13:46
    เออ ดีนะที่เป็นเคียวยะ ไม่ใช่หัวเงินบ้านั่น ไม่งั้นแกตายแน่ - -++(เก็บดาบ)
    #114
    0