KHR : Tale of Love – Reminiscence of the Olden Times [1896]

ตอนที่ 12 : Chapter 9 : หลงทางในความมืด...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 352
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    20 เม.ย. 55

ตึก...ตึก...
 
เสียงฝีเท้าดังก้องท่ามกลางความเงียบบนทางเดินในคฤหาสน์ที่ร้างผู้คน แต่ไม่ใช่ผีสางที่ไหน เป็นเพียงเด็กสาวผมม่วงคนหนึ่งที่กำลังระเห็จแบบไร้จุดหมายไปยังทั่วคฤหาสน์
 
...ถึงสภาพเธอตอนนี้ถ้าบวกกับบรรยากาศวังเวงแล้วจะทำให้คนที่เห็นขนหัวตั้งชันได้ไม่น้อยก็ตาม...
 
เพราะภาพที่เห็นและเรื่องราวที่ได้รับรู้มันเกินกว่าเธอจะรับไหว เธอจึงได้หนีมา...
 
...เธอหนีมา แถมพูดเหมือนกับประชดผู้มีพระคุณกับเธอทั้งสองคนทิ้งเอาไว้ ไม่มีอะไรจะเลวร้ายไปกว่านี้อีกแล้ว
 
สติเธอล่องลอย แต่ความคิดยังวนเวียนอยู่กับนายของเธอ ตอนนี้ท่านเคียวยะมีคู่หมั้นแล้ว เธอยังเหลือค่าอะไรอีก? ไม่แน่ว่าเหตุการณ์นั้นกำลังจะเกิดขึ้นซ้ำสอง...เธอกำลังจะถูกทิ้งอีกครั้ง...
 
‘ไม่! ทั้งท่านเคียวยะและท่านโกซาบุโร่เป็นคนใจดี พวกเขาไม่มีทางทิ้งเราเด็ดขาด! ...แต่เราจะอยู่อย่างไร้ประโยชน์แบบนี้เหรอ...’
 
ด้วยเหตุการณ์นี้ทำให้นางิได้รู้สึกตัว สายสัมพันธ์อันล้ำค่าสำหรับเธอ สิ่งที่ผูกมัดเธอกับฮิบาริ...มันบอบบางยิ่งกว่าเส้นด้าย ช่างขาดสะบั้นได้ง่ายเหลือเกิน...
 
นางิเดินไปอย่างไร้จุดหมาย ไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองได้ล้ำเข้ามาในเขตต้องห้ามของคฤหาสน์ ส่วนลึกที่ไร้ผู้ย่างกราย
 
“นี่มันคือ...?”
 
ตรงหน้าของเด็กสาวผมม่วงคือประตูรูปร่างประหลาดบานหนึ่งซึ่งอยู่สุดทางเดิน สาเหตุที่มันประหลาดก็คือมันถูกทาด้วยสีเดียวกับกำแพงและยังวาดลายเอาไว้จนกลมกลืน ถ้าหากเธอไม่เดินเหม่อเข้ามาเห็นใกล้ๆ คงจะคิดว่าเป็นทางตัน
 
ประตูเป็นแบบบานพับ และที่ส่วนล่างสุดมีแม่กุญแจล็อกเอาไว้ พิจารณาจากลักษณะของกรอบวิธีเปิดคือการดันจึงไม่จำเป็นต้องมีที่จับให้น่าสงสัย
 
...แต่นางิไม่ได้เห็นแม่กุญแจด้านล่างจนกระทั่งเธอเดินเข้าไปลูบประตูดูใกล้ๆ และเพราะการเข้าใกล้จนเกินไปทำให้เท้าของเธอ...
 
กร๊อบ!
 
นางิรีบถอยกลับมาและก้มลงดูเศษเหล็กที่ดูเหมือนว่าจะเคยเป็นแม่กุญแจสนิมเขรอะมาก่อน
 
ประตูบานนี้ทั้งพรางตาทั้งลงกลอนจนน่าสงสัย นางิจึงตัดสินใจผลักประตูเข้าไปด้านใน
 
--
 
ในห้องเล็กๆ ห้องหนึ่ง ชายหนุ่มผมดำกับเด็กสาวผมสีน้ำตาลอ่อนนั่งอยู่บนพื้นห้องที่ปูด้วยเสื่อทาทามิ องครักษ์หนุ่มผมรีเจ้นท์ยกชามาให้ทั้งสองก่อนจะถอยไปนั่งอยู่ที่มุมห้อง
 
ฮิบาริยกชาขึ้นจิบและวางลงอย่างช้าๆ ก่อนจะเอ่ยขึ้น
 
“ครั้งสุดท้ายที่เจอกันคือเดือนพฤษภาคม ปีที่แล้วสินะ ยังเหมือนเดิมเลย”
 
“ตั้งแต่วันเกิดของเคียวคุง นี่ก็ใกล้จะถึงอีกแล้ว ฉันคิดว่าคงจะไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง แต่ครั้งนี้มีเด็กผู้หญิงคนนั้น คุณนางิชอบเคียวคุงนะ ไม่ใช่น้อยๆ เลยด้วย” เคียวโกะเอ่ยอย่างจริงจัง และเธอก็หวังว่าอีกฝ่ายจะจริงจังกับเธอด้วย
 
“ตรงนี้ของเธอก็ยังเหมือนเดิม สนใจเรื่องของคนอื่นเป็นจริงเป็นจัง” ฮิบาริเอ่ยด้วยสีหน้าเรียบเฉยราวกับไม่ทุกข์ร้อนอะไร
 
“เพราะเคียวคุงชอบทำเป็นไม่สนใจเรื่องของคนอื่นเลยไงล่ะ”
 
หลังจากประโยคที่เคียวโกะพูดแล้วทุกอย่างก็เงียบลง ฮิบาริจิบชาอย่างสงบก่อนจะเอ่ยขึ้นอีกครั้ง
 
“การที่โกซาบุโร่เลือกเธอมาเป็นคู่ดูตัวของฉันก็ถือว่าเป็นโชคดี แค่เราสองคนคงจัดการอะไรไม่ได้ รอจนถึงเดือนเมษา ไว้คุยกันพร้อมหน้าที่บ้านของเธอก็แล้วกัน”
 
“...เข้าใจแล้ว เคียวคุง...” เด็กสาวก้มหน้ามองพื้นตอบตกลงเสียงอ่อย
 
ฮิบารินั่งนิ่งอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะเอนตัวยื่นมือขวาออกไปและลูบหัวของเคียวโกะอย่างแผ่วเบา
 
“ไม่ต้องเป็นห่วงไปหรอก”
 
เด็กสาวผมสีน้ำตาลได้แต่พยักหน้าหงึกหงัก
 
--
 
ทางด้านเด็กสาวผมม่วงที่กำลังตะลุยแดนมหัศจรรย์(?)
 
ตุบ! ตุบ! โครม!
 
กองหนังสือเก่าๆ หล่นทับนางิเพียงเพราะเธอสะกิดแรงไปนิด ทำให้เกิดฝุ่นตลบอบอวลอยู่ในห้องเล็กๆ ที่แทบจะอับแสงโดยสมบูรณ์
 
“แค่ก! แค่ก!”
 
ท่ามกลางฝุ่นควันและแสงสลัว สายตาของเธอเหลือบไปเห็นหนังสือเล่มหนึ่งที่ปกทำด้วยวัสดุแข็งต่างจากหนังสือทั่วไป เธอเปิดมันออกดู
 
“อัลบั้มรูป?”
 
เป็นรูปถ่ายจำนวนไม่มาก ดูจากความเก่าคาดว่าประมาณสิบกว่าปี การถ่ายรูปนั้นทำได้ยากและราคาแพงแต่ถ้าเป็นตระกูลใหญ่อย่างฮิบาริก็ไม่น่าแปลกใจถ้าจะมีบ้างสี่ห้ารูป
 
“แต่ทำไมถึงมาอยู่ในที่แบบนี้?”
 
รูปแรกสุดเป็นรูปของคนสี่คน ชายหนุ่มผมสั้นกับหญิงสาวผมยาวและเด็กชายอีกสองคนในรูป คนหนึ่งยืนจับมือกับชายหนุ่มส่วนอีกคนอยู่ในอ้อมอกของหญิงสาว แม้จะเป็นรูปขาวดำแต่ก็ดูเหมือนว่าทั้งสี่จะมีผมสีดำเช่นเดียวกัน ผู้ที่น่าจะเป็นพ่อมีใบหน้าที่คล้ายคลึงกับนายของเธอในขณะนี้มาก จึงสันนิษฐานได้ว่านี่เป็นรูปถ่ายครอบครัวฮิบาริ และเด็กตัวเล็กๆ ในอ้อมอกของหญิงสาวก็คงจะเป็นท่านเคียวยะผู้เป็นนายของเธอ
 
‘ท่านเคียวยะตอนยังเป็นทารก...น่ารักจัง...’ เธอยิ้มน้อยๆ ก่อนจะดูรูปต่อๆ มา
 
รูปถัดๆ มาสามารถเห็นการเจริญเติบโตของเด็กน้อยเป็นลำดับขั้น เพราะมีเขาอยู่ในรูปทุกรูป บางรูปก็จะมีโกซาบุโร่และเด็กชายผมสีเงินอยู่ด้วย
 
‘นี่เป็นอัลบั้มรูปของครอบครัวท่านเคียวยะสินะ...’
 
สายตาเธอสะดุดเข้ากับรูปใบหนึ่ง เป็นรูปที่มีเพียงเด็กสามคน คนหนึ่งเป็นเด็กชายผมสั้นสีขาวกับใบหน้าที่ส่องประกายสปิริตเต็มเปี่ยม คนต่อมาเป็นเด็กสาวผมสีน้ำตาลอ่อนยาวถึงกลางหลังกับใบหน้ายิ้มแย้มสดใส คนสุดท้ายเป็นเด็กชายผมสั้นสีดำที่นิ่วหน้าขมวดคิ้วเหมือนเพิ่งถูกโลกถล่มทับมา
 
‘รูปถ่ายใบนี้...ท่านเคียวยะถ่ายกับคุณเคียวโกะและพี่ชาย...’
 
อย่างที่เธอคิด ไม่ใช่ว่าใครๆ จะได้สิทธิ์เรียกนายของเธอว่า ‘เคียวคุง’ โดยไม่โดนรังสีอำมหิตกดดัน ทั้งสองคนรู้จักกันตั้งแต่เด็ก
 
‘เราเพิ่งจะพบกับท่านเคียวยะได้ไม่ถึงครึ่งปี กลับคิดไปว่ารู้จักท่านเคียวยะดีแล้ว...โง่จริงๆ...’
 
การที่ได้เห็นผู้หญิงคนอื่นรู้จักผู้ชายที่เราชอบดีกว่าเรานั้นเป็นความทุกข์ทรมานที่ถ้าไม่ประสบด้วยตัวเองแล้วจะไม่มีทางเข้าใจ
 
นางิรู้สึกร้อนผ่าวที่ขอบตา ในที่สุดขีดจำกัดของเธอก็มาถึง น้ำใสๆ ไหลจากขอบตาผ่านแก้มที่เริ่มเจือสีแดงของเด็กสาว ไม่มีเสียงสะอึกสะอื้นใดๆ มีแต่น้ำตาแห่งความโศกเศร้าเท่านั้น
 
แต่ปีศาจไม่เคยละความพยายามที่จะเล่นงานมนุษย์เดินดินผู้น่าสงสารเพียงเพราะเธอกำลังโศกเศร้า ประตูด้านหลังเธอเปิดออกอย่างช้าๆ ร่างสูงของชายหนุ่มคนหนึ่งก้าวเข้ามาหาเธออย่างเงียบเชียบ
 
นางิสะดุ้งเฮือกเมื่อมีมือเอื้อมมาปิดปากเธอจากด้านหลัง เธอไม่มีเวลาแม้แต่จะส่งเสียง ในความมืดสิ่งที่เธอเห็นมีเพียงแววตาอันน่ากลัวคู่หนึ่ง
 
--
 
R:”เอาโค้ดโปร่งใสออกเพราะรู้สึกว่ามันเป็นภาระกับสายตา”
 
DX:”ฟาดไปหลายตอนกว่าจะรู้นะแก”
 
R:”บอกเอาไว้ก่อนเลยนะว่าผมไม่ได้ไม่ชอบเคียวโกะนะ ความคิดเรื่อง 1895 ยังล่อตาล่อใจหลายต่อหลายครั้ง(ผมว่า 18 ก็เข้ากับ 95 ได้ด้วยเหตุผลเดียวกับ 96 เรื่องความตรงกันข้ามของบุคลิก)”
 
M:”นี่ แล้วเมื่อไรจะมีบทล่ะครับ”
 
R:”!?!”
 
DX:”เฮ้ย! โผล่มาได้ไงฟะ!”
 
--
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

187 ความคิดเห็น

  1. #178 Euretrit (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2555 / 00:08
    เฮ้ย แล้วนาโอกินี่มาจากญาติฝั่งไหนเนี่ย
    #178
    0
  2. #164 นมเย็นสีฟ้า (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2555 / 18:33
    แกทำอย่างนี้ไม่ได้น่ะไอ่นกปีกหักกกกกก
    #164
    0
  3. #144 LazyGirl* (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 เมษายน 2555 / 10:54
    ใครทำโคลม =[]=?
    #144
    0
  4. #98 ++TuNazZ++ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 22 เมษายน 2555 / 19:52
    พี่ฮิบาริป่าวแว๊ = =' ?
    #98
    0
  5. #95 MillLz (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 เมษายน 2555 / 23:16

    ใครว้าาา = =

    แล้วฮิจะทิ้งโคลมงี้อ่ออ  TT

    #95
    0
  6. #94 Orume (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 เมษายน 2555 / 18:42
    อัพๆๆๆ
    ท่านฮิเอ๊ยยย ไม่ใส่ใจน้องโคลมหน่อยเหร้อ เศร้าาา

    รอค่ะ
    #94
    0
  7. #93 นักมายากลจากนรก (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 เมษายน 2555 / 16:21
    คนที่โผล่มาตอนสุดท้ายคือผู้ใด =[ ]=
    #93
    0
  8. #92 Mafia principessa (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 เมษายน 2555 / 15:26
     ใครๆ
    #92
    0
  9. #91 001 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 เมษายน 2555 / 15:17
    เหวอออ...ใครอยู่ตรงเงามืดนั่น

    (ชักน่าลุ้นนะว่าใครเป็นเงามืดนั่น น่าติดตามค่ะ)
    #91
    0
  10. #89 Shion Eliphas Levi (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 เมษายน 2555 / 12:46
    ฉํนเกลียดฮิบาริแล้ว!
    #89
    0
  11. #87 สาวหน้ากากดำ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 เมษายน 2555 / 11:48
    สนุกมากๆ
    #87
    0
  12. #86 furomi (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 เมษายน 2555 / 21:09
    คนที่แอบซุ่มในความมืดคือใครน่ะ=[]=!
    #86
    0
  13. #85 sonata (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 เมษายน 2555 / 20:28
    อัพไวๆนะคะ สนุกมากคะติดแล้วด้วย
    #85
    0