คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย My big brother (3) : Overwatch Fanfic (Genji x Hunzo) My big brother (3) : Overwatch Fanfic (Genji x Hunzo) | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
เครดิตรูปภาพ : https://twitter.com/dldo112/status/746755994047242244/photo/1
เจ้าค่ะ

เนื้อเรื่อง อัปเดต 17 ก.ค. 59 / 14:48


My Big brother (3)


ฮันโซพลิกกายเป็นรอบที่สิบแล้วในค่ำคืนนี้ เปลือกตาที่พยายามข่มให้ปิดไว้ก็ลืมขึ้นมาอีกครั้ง ทายาทคนโตแห่งตระกูลชิมาดะส่งเสียงคำรามในลำคอก่อนจะผุดลุกขึ้นมานั่ง
จมูกโด่งเป็นสันส่งลมหายใจรุนแรงออกมา


"เกนจิ..."


มือสังหารหนุ่มยกมือขึ้นขยี้เส้นผมยาวสลวยจนยุ่งเหยิง
นี่ก็เป็นอีกคืนที่ฮันโซเผลอสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึกเพราะความฝัน ไม่รู้จะเรียกเจ้าความฝันชนิดนั้นว่าเป็นฝันดีหรือร้ายกันแน่
แต่มันน่าละอาย...
ปากบางเฉียบเม้มเข้าหากันแน่นเมื่อนึกถึงเนื้อหารายละเอียดที่อยู่ในฝันของตนที่แจ่มชัดจนราวกับเกิดขึ้นจริง
ร่องรอยวาบหวาม คลื่นสัมผัสละเลียดไล้ไปทั่วทุกอณูเนื้อ ทุกซอกทุกมุมถูกรื้อค้นและครอบครอง รสรักร้อนและรุนแรงนำพาเขาให้ระเริงอยู่กลางเปลวไฟ
ไม่ใช่ว่าการเสพสังวาสจะเป็นสิ่งแปลกใหม่สำหรับชายที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาหลายสิบปี
ฮันโซใช้ฟันขบริมฝีปากจนแดงก่ำ
แต่มันจะต้องไม่ใช่กับน้องชายแท้ๆของตัวเอง
เขารู้ว่าไม่ควรหมกมุ่นกับเรื่องนี้ แต่ตั้งแต่เมื่อหนึ่งเดือนก่อนที่ได้รู้ว่าน้องชายเพียงคนเดียวยังมีชีวิตอยู่ฮันโซก็มักจะฝันถึงเรื่องเดิมซ้ำๆ
เริ่มและจบลงแบบเดียวกันเสมอก่อนที่เขาจะสะดุ้งตื่น หลังจากนั้นต่อให้พลิกกายอีกสักกี่ครั้งฮันโซก็ไม่อาจข่มตาให้หลับได้เลย
นานวันเข้าก็ทำให้ร่างกายเขาทรุดโทรม ยิ่งถ้าช่วงไหนฝันแบบนั้นติดๆกันแล้วล่ะก็ขอบตาของฮันโซจะยิ่งคล้ำดำ
แต่ทุกอย่างมันก็ชวนให้เขาเป็นกังวลไม่ใช่หรือ ในเมื่อเนื้อหาของความฝันมันช่างสอดคล้องกันกับการปรากฏตัวของเกนจิ
ในฝันฮันโซเจอเกนจิตัวปลอม เจ้านั่นบอกว่าเขาจะได้เจอกับเกนจิแล้วเกนจิก็มาจริงๆ แถมยังมาในรูปลักษณ์เดียวกับที่เห็นในฝันแบบไม่ผิดเพี้ยน
เขาสงสัย แน่นอนอยู่แล้วที่จะต้องสงสัย นิสัยจริงจังของเขาไม่เคยยอมให้อะไรผ่านเลยไปง่ายๆแน่ หลังจากลองทบทวนความจำดูแล้วฮันโซแน่ใจเป็นอย่างยิ่งว่าไม่เคยบังเอิญเจอกับเกนจิที่ไหนมาก่อนแน่
งั้นทางเดียวที่เหลือคือ...นั่นอาจจะไม่ใช่ความฝัน
แต่การยอมรับความจริงในเรื่องนี้มันก็ยากเกินไปสำหรับฮันโซ ถ้าเขาจะคิดว่านั่นเป็นความทรงจำไม่ใช่ฝันเขาก็ต้องยอมรับด้วยเรื่องที่ว่าเขามีอะไรกับเกนจิ...
ไม่!
เรื่องนั้นเรื่องเดียวที่ยอมรับไม่ได้ หัวเด็ดตีนขาดยังไงฮันโซก็ไม่ยอมรับ และต่อให้อยากพิสูจน์ความจริงสักแค่ไหนก็ไม่มีวันเสียล่ะที่เขาจะไปเอ่ยปากกับเกนจิ
แต่เมื่อดื้อรั้นไม่ยอมพูดก็ได้แต่ต้องกลุ้มใจอยู่แบบนี้
นิสัยยอมหักไม่ยอมงอของฮันโซคนที่รู้ดียิ่งกว่าใครก็คือคนที่แฝงตัวอยู่บนขื่อไม้เหนือที่นอนของฮันโซในเวลานี้
หลังจากรู้ที่ซ่อนตัวของพี่ชายเกนจิก็มักจะแอบมาสอดส่องความเป็นอยู่ของผู้เป็นพี่เสมอ เขามาในยามค่ำคืนที่ฮันโซหลับไหลจึงเห็นว่าท่านพี่มักจะฝันร้ายตื่นขึ้นมากลางดึกเสมอ
แม้จะเขาจะเป็นครึ่งออมนิกส์ที่มีเทคโนโลยีชั้นสูงฝังอยู่ในร่างกายมากมาย แต่ก็ยังไม่มีเทคโนโลยีที่ทำให้เขาเข้าไปงัดแงะสมองแอบดูความฝันของคนได้อยู่ดี
เกนจิไม่รู้ว่าท่านพี่ฝันถึงอะไร แต่ในความฝันนั้นจะต้องมีเขารวมอยู่ด้วยอย่างแน่นอน


"เจ้าบ้าเกนจิ!"


ไม่อย่างนั้นท่านพี่จะลุกขึ้นมาด่าเขากลางดึกอย่างนี้หรือ


แล้วข้าผิดอะไรล่ะขอรับ ท่านพี่?


มันยิ่งทำให้เกนจิอดที่จะจินตนาการไปต่างๆนาๆไม่ได้ หรือว่าท่านพี่จะฝันถึงเรื่องเมื่อสี่ปีก่อนอีกแล้ว ท่านพี่ยังคงรู้สึกผิดไม่หายเรื่องที่ได้เผลอทำร้ายเขาจนบาดเจ็บเกือบตาย
ทั้งที่บอกไปแล้วแท้ๆว่าให้อภัย ไม่รู้ทำไมยังจะเก็บมาคิดมาก ไม่ไหร่คนคนนี้จะยอมปล่อยวางความทุกข์ไปง่ายๆเสียที คิดแล้วก็น่าลากตัวไปให้ท่านอาจารย์เทศน์สักกัณฑ์สองกัณฑ์เผื่อจะทำให้หูตาสว่างขึ้นมาบ้าง
ในระหว่างที่กำลังค่อนแคะผู้เป็นพี่ในใจเกนจิก็เห็นอะไรแปลกๆ ฮันโซทิ้งกายลงนอนอีกครั้ง ใต้หน้ากากดวงตาของเกนจิค่อยๆเบิกกว้างขึ้นขณะที่จ้องมองร่างตรงหน้าไม่วางตา แม้ฮันโซจะคว่ำหน้าอยู่กับฟูกนอนแต่กิริยาที่เขาเห็นมือสังหารหนุ่มแห่งโอเวอร์วอชรู้ดีว่าเป็นอะไร
แล้วไหนจะเสียงครวญที่ลอดคลอออกมาแผ่วเบา เกนจิหูผึ่งกับชื่อที่ปะปนอยู่ในนั้น


"อึก...อือ เกนจิ..."


เชื่อเถอะว่านาทีนี้แม้แต่หุ่นยนตร์ก็ยังอยู่เฉยไม่ได้
เกนจิอ้าปากค้างอยู่ใต้ชุดเกราะ ขณะฟังเสียงเร่งเร้าขึ้นตามจังหวะหวามที่ถูกควบคุมด้วยฝ่ามือ ร่างกำยำบิดส่ายเหยียดหยัด หายใจแรงขึ้นเท่ากับความเร็วมือที่ทำงาน ไม่นานฮันโซก็ได้พบกับโลกที่พร่าพราย


"เรียกข้าหรือท่านพี่?..."


บางทีเขาอาจจะปล่อยให้ตัวเองจมอยู่ในโลกที่มองเห็นทุกสิ่งเลื่อนลอยและความรู้สึกเบาโหวงเช่นนั้นอีกสักพัก หากความคิดนั้นก็ต้องถูกลบเลือนไปทันทีที่เสียงซึ่งฮันโซไม่มีทางลืมดังขึ้นใกล้หู
ฮันโซทะลึ่งกายลุก นั่นเป็นสิ่งที่เขาทำได้เพียงคิด เพียงหันหน้ากลับไปใบหน้าของน้องชายที่เคยคิดว่าสูญเสียไปแล้วก็โผล่มาอยู่ตรงหน้าเช่นเดียวกับร่างกำยำที่ครอบครองพื้นที่เหนือกายเขาทั้งหมด
เสียงสลักกลไกที่ได้ยินในฝันดังขึ้นอีก เมื่อหน้ากากถูกถอดออกไปฮันโซก็ได้เห็นดวงตาคู่คุ้นเคย


"เกนจิ..."


เจ้าของชื่อขยับยิ้ม


"ข้าล่ะสงสัยยิ่งนักว่าท่านฝันอะไรกันแน่?..."


ดวงตาที่จ้องคืนกลับมาเบิกกว้างจะด้วยอาการตกใจสุดขีดหรืองุนงงก็ตามแต่


"แต่บางทีข้าว่าตอนนี้อาจไม่จำเป็นต้องถาม..."


ฮันโซมุ่นคิ้วระหว่างนั้นก็เอียงใบหน้าหลบจมูกโด่งที่ยื่นลงหาอย่างหมายมาดและพลันที่เข้าใจว่าอะไรเป็นอะไรเรื่องราวที่ตนผูกให้มันร้อยเรียงกันได้เหมาะเจาะก็ทำให้ฮันโซตระหนก


"เจ้า!...คืนนั้นเป็นเจ้าจริงๆ"


"คืนไหนกันขอรับ?"


ครึ่งจักรกลหนุ่มแสร้งทำไขสือ คิ้วที่ดกไม่แพ้พี่ชายยกขึ้นข้างหนึ่งตกลงข้างหนึ่งอย่างทะลึ่งทะเล้นชวนให้คิดถึงเกนจิเมื่อสมัยก่อนที่ช่างหยอกล้อยียวนกวนโทโสชวนให้มือไม้กระตุก
น้องน้อยผู้เอาแต่ใจ เสเพลลื่นไหลไปเรื่อย ไม่เคยนึกจริงจังกับอะไรและไม่มีใครสามารถผูกยึดไว้กับที่
ในสายตาของฮันโซแล้วเกนจิที่โลดแล่นได้อิสระตามแต่ใจนั้นช่างน่าเหนื่อยหน่ายและยากที่จะรับมือ
ท่าทีไม่รู้ไม่ชี้ของเกนจิทำให้ฮันโซถึงกับลังเลหากพอสบกับแววไหวระริกอย่างเห็นสนุกในดวงตาสีน้ำตาลเข้มท่านพี่ผู้จริงจังก็หน้าตึง


"อย่ามาเล่นลิ้นกับข้านะเกนจิ!"


แหวได้แค่นั้นฮันโซก็แทบจะทำร่างกายให้หลอมไปกับฟูกนอนเมื่อใบหน้าที่ยังหลงเหลือรอยแผลจากการถูกเขาทำร้ายเคลื่อนใกล้เข้ามาอีก


"งั้นท่านควรจะถามให้ชัดๆซิขอรับท่านพี่ ท่านอยากรู้อะไรกันแน่?"


ฮันโซรู้ว่าทุกการกระทำของเขาต้องอยู่ในสายตาของเกนจิ แต่น้องชายก็ยังทำโยกโย้ให้เขาเอ่ยปากออกมาเองให้เขายอมรับ
การถูกไล่ต้อนแบบนี้ล่ะที่เกลียดที่สุด!


"ข้าจำไม่เห็นได้ว่าเจ้ามีสิทธิ์ไล่ต้อนข้าตั้งแต่เมื่อไหร่"


ถึงปากจะถามออกมาแบบนั้นแต่ฮันโซก็รู้คำตอบดี นับครั้งไม่ถ้วนที่ถูกน้องชายไล่ต้อน ยั่วยุให้หมดความอดทน และหนสุดท้ายมันกลายเป็นความรุนแรงและตราบาป เขาจะไม่หวนกลับไปใช้วิธีโง่ๆนั่นอีก ชิมาดะคนน้องที่เห็นแววตาคู่สวยหม่นลงก็เปลี่ยนวิธีด้วยเช่นกัน


"ข้าไม่ได้ไล่ต้อน ข้าเพียงอยากให้ท่านถาม..."


ฮันโซเคยเห็นเกนจิอ้อนท่านพ่อ ตามกลมๆแฝงแววขี้เล่นจะช้อนขึ้นออดอ้อนเหมือนลูกหมาตัวโตที่น่าสงสารพร้อมกับเสียงหงุงหงิงขอความเห็นใจ ไม่ว่าจะทำผิดมาจากไหนพอเห็นแบบนั้นท่านพ่อก็จะใจอ่อนให้เสียทุกทีไป


"ถามซิขอรับ..."


หรือแม้แต่กับตัวเขา...

เจ้าเด็กคนนี้ไม่ได้โตขึ้นเลยแม้แต่น้อย


"จะให้ข้าถามสิ่งใด ยังมีอะไรต้องรู้อีกนอกจากเรื่องที่เจ้าปั่นหัวข้า! สนุกมากใช่รึไม่ที่ได้ทำให้ข้าวุ่นใจจนแทบบ้าเช่นนี้!"


สีหน้าขี้เล่นคล้อยหายกลับกลายเป็นเกนจิมือสังหารผู้จริงจังแห่งOverwatch..


"เจ้า...เจ้าคิดจะใช้วิธีการนี้ล้างแค้นข้าอย่างนั้นล่ะซินะ"


คลื่นทะมึนเข้าคลอบคลุมดวงตาทั้งคู่ของเกนจิ แววเย้าหยอกเลือนหายกลายเป็นราบเรียบยิ่งกว่าแผ่นทะเลสาบยามไร้คลื่น


"ท่านพี่คิดเช่นนั้นจริงหรือขอรับ?


ด้วยน้ำเสียงเรียบต่่ำที่เจือไว้ด้วยอารมณ์โกรธทำให้ฮันโซที่คิดจะโต้ตอบไปว่าใช่พูดไม่ออก ถึงจะบอกว่ามีหลายส่วนคงเดิมแต่ในมุมอื่นมีเกนจิที่เขาไม่รู้จักอยู่เช่นกัน


"ข้า..."


อดีตว่าที่ผู้นำตระกูลชิมาดะติดอ่าง เกนจิที่จริงจังเป็นผู้ใหญ่เช่นนี้เขาไม่เคยเห็น


"ท่านกำลังกล่าวหาว่าข้าที่ลั่นวาจาไปแล้วว่าได้อภัยให้แก่ท่านคิดกลับคำพูดอย่างนั้นหรือขอรับ?"


นี่ต่างหากที่ควรเรียกว่าไล่ต้อน ฮันโซผู้ที่เคยอยู่เหนือน้องชายมาตลอดทั้งมาดและอำนาจถึงกับสั่นสะท้าน


"ท่านคิดว่าข้าตระบัดสัตย์..."


ถึงตอนนี้ฮันโซก็ยังไร้คำพูดจะต่อกรกลับไปอยู่ดี ในยามนี้นั้นเกนจิทั้งคุกคามและเอาจริงเอาจังเกินไป นัยน์ตาของน้องชายฉายความน้อยใจแฝงไว้ด้วยความผิดหวัง


"ไม่! เกนจิ ข้าไม่ได้คิดอย่างนั้น"


ฮันโซลั่นคำปฏิเสธเมื่อดูเหมือนความเข้าใจผิดของเกนจิกำลังลุกลามไปไกล ชิมาดะคนน้องทำหน้าเย็นชาเลิกคิ้วอย่างไม่เชื่อถือ


"แต่ท่านพูดเช่นนั้นนี่ ท่านหาว่าข้าปั่นหัวท่าน เป็นข้าไม่ใช่หรือที่ทำให้ท่านวุ่นวายใจ จากคำพูดของท่านข้าย่อมตีความว่าท่านคิดว่ามันเป็นความผิดของข้า"


"ไม่ใช่!"


ฮันโซแย้งเสียงแข็งขณะที่มองใบหน้าเมินเฉยของน้องชายอย่างวอนขอ


"ไม่ใช่หรือ? แต่สิ่งที่ท่านพูดได้ทำลายน้ำใจและความรู้สึกของข้าไปแล้ว ท่านพี่จะชดใช้ให้ข้ายังไง?"


"ชดใช้?"


นักแม่นธนูทวนคำอย่างคนที่ตามไม่ทัน ดวงตากลมๆกลอกซ้ายขวาด้วยความสับสนเมื่อพยายามเรียบเรียงความคิดแต่มีหรือคนที่สร้างมันขึ้นมาจะยอมให้พี่ชายของตนหลุดออกมาจากความมึนงงได้ง่ายๆ


"ใช่...ชดใช้ที่ทำร้ายความรู้สึกของข้าซะแล้วข้าจะไม่ถือโทษท่าน"


"เอ๊ะ? ยังไงล่ะ แต่ข้าไม่มีทรัพย์สินอะไรที่พอจะชดเชยให้เจ้าได้ ข้าออกจากตระกูลมาแล้วเจ้าก็รู้"


ในความพยายามที่จะพูดประโยคต่อไปนั้นใครบ้างเล่าจะรู้ว่ามันยากลำบากเพียงไรสำหรับเกนจิที่จะไม่หลุดสีหน้าเย็นชาแล้วยิ้มกว้างออกมา


"ให้ข้ากอดท่าน..."


"เอ๊ะ!!!"


คนเป็นพี่อุทานลั่นแล้วผวาถอยกรูดไปเบื้องหลัง ฮันโซคงทำได้ถ้าเกนจิไม่ค้ำอยู่เหนือร่างแบบนี้


"ไม่! เจ้าพูดอะไรของเจ้า ข้าเป็นพี่ของเจ้าเราเป็นพี่น้องกันจะทำเรื่องผิดศีลธรรมเช่นนั้นได้อย่างไร?"


"ท่านพูดเช่นนั้นทั้งที่ครวญครางเรียกชื่อข้าระหว่างที่ทำเรื่องน่าละอายไปด้วยอย่างนั้นหรือ?"


"อึก..."


ฮันโซหมดซึ่งคำโต้แย้ง หน้าขาวร้อนวาบ ผิวแก้มเปลี่ยนเป็นสีแดงจัด เขาเบิกตาโตจ้องมองน้องชายร่วมสายเลือด เกนจิจะปล่อยโอกาสงามอย่างนี้ให้ล่องลอยไปได้อย่างไร


"อยากพิสูจน์ไม่ใช่หรือว่าฝันของท่านเป็นความจริงหรือไม่?"


นิ้วเทียมคลึงริมฝีปากบอบบางเบามือ ริ้วผ้าพลิ้วในมือถูกทาบลงปิดกั้นดวงตาของฮันโซไว้จากทัศนียภาพทั้งมวล เรียกให้เสียงสั่นสะท้านดังขึ้น


"เกนจิ..."


"ความเป็นพี่น้องของเราลืมมันไปสักครู่นะขอรับ...ท่านพี่"




ศีลธรรมจมหายลงไปในบ่อราคะ ที่แห่งนั้นไม่มีบาปกรรมไม่มีกฎเกณฑ์ไร้ซึ่งอาณาเขตแห่งสายโลหิต รั้วกั้นของความสกปรกต่ำช้าอ้าเปิด
กว้างไกลวาบหวาม เป็นรสหวานที่ถูกเคลือบด้วยยาพิษอยู่ภายใน เมื่อได้กลืนลงไปมันเจ็บปร่าและขมขืนในอกจนหัวใจแทบทนรับไม่ได้เกือบจะมอดไหม้ด้วยความรู้ผิดชอบและละอาย
ยามคมเขี้ยวของเกนจิกัดขย้ำลงบนเนื้อราวกับคมของบาปที่บาดลงบนผิวและใจให้เป็นริ้วร่องลึก แต่ยิ่งผิดบาปมันก็ยิ่งน่าลุ่มหลง ยิ่งละอายมันกลับยิ่งชวนให้ถลำลึก และมากกว่าที่จะมามัวกังวลถึงสิ่งเหล่านั้น เกนจิได้ทำให้สติสัมปชัญญะของพี่ชายเพียงคนเดียวปลิวหายไปด้วยสัมผัสหน่วงหนักชักจูง เขาไม่ต้องการให้พี่ชายคิดถึงสิ่งใดทั้งนั้นนอกจากเขาและสัมผัสของเขา
เกนจิประสบความสำเร็จเป็นอย่างดีในความพยายามนั้นหากมีเพียงเวลาเดียวที่เขาไม่อาจทำได้


"เกนจิ! ไม่!"


ฮันโซปฏิเสธ แม้ร่างกายเรียกร้องรอคอยแต่เขายังไม่อาจก้าวข้ามเส้นกั้นแห่งประตูนั้นไปได้โดยง่าย น้ำตาซึมอาบผ่านผ้าที่ตรึงการมองเห็นของเขาลงมาอาบแก้ม ถึงในความมืดจะทำให้ไม่อาจเห็นสิ่งใดแต่ก็แจ่มชัดว่าผู้ที่กอดก่ายคือน้อง...
น้องชาย...
ผู้ที่จดจ่อมุ่งหมายหายใจแรงขณะที่พยายามข่มกลั้นปรารถนาเอาไว้ เขาไม่อาจทำเมินเฉยต่อคำปฏิเสธแล้วหักหาญท่านพี่ได้
ร่างแกร่งยืดกายขึ้นจูบซับรสเค็มบนแก้มเกลี้ยงเกลา ท่านพี่รู้สึกอย่างไรทำไมเขาจะไม่รู้ เขาเองก็เช่นกัน หากเกนจิก็ได้เตรียมใจในเรื่องนี้ไว้แล้ว


"อย่าคิดเรื่องอื่น...จงคิดถึงเพียงข้า แค่ข้า...สัมผัสของข้า ปล่อยให้ข้าปลอบโยนท่าน"


"ข้า...ข้ากลัว"


ฮันโซเอ่ยในความรู้สึกจากส่วนลึกออกมาด้วยสุ้มเสี่ยงสะท้านสั่น


"มันสายไปแล้วที่ท่านจะกลัว พวกเราได้ถลำไปแล้วในคืนนั้น..."


"แต่มันไม่เหมือนกัน..."


ยามนั้นเขาเมามายไม่มีสติต่างกับเวลานี้ที่รู้สึกตัวอยู่ทุกวินาที


"ช่างหัวมัน...ข้าไม่กลัว เหตุใดท่านต้องกลัว"


"แต่...แต่ถ้าใครรู้..."


"โลกนี้นามชิมาดะเหลือเพียงข้ากับท่าน...นอกจากเราแล้วผู้ใดจะรู้ แค่เรา"


เกนจิประกาศกร้าวแล้วเลิกที่จะรับฟังในเหตุผลใดๆ สิ่งที่ยับยั้งเอาไว้ถูกสานดำเนินต่อ แม้เสียงหวีดร้องของพี่ชายเกนจิก็เก็บมันเอาไว้ด้วยจูบ กดมือไม้ที่ต่อต้านลงกับที่นอน ใช้เพียงชั่วเวลาเขาก็ทำให้ฮันโซกลับมาจดจ่ออยู่กับเขาเพียงคนเดียวได้อีกครั้ง โดยที่ครั้งนี้ไม่มีการต่อต้านใดๆจากพี่ชายอีกเลย...




เกนจิพาดแขนกลทั้งสองไปรอบเอวสอบของพี่ชาย ริมฝีปากแช่อยู่กับซอกไหล่เหนือรอยสัก กลิ่นรักยังอบอวลพาให้หัวใจอิ่มเอมและเกียจคร้านทำให้เกนจิไม่คิดขยับออกห่างจากร่างในอ้อมแขน
ฮันโซนอนหันหลังให้ นับแต่รักเร่าร้อนได้จบลงชิมาดะผู้พี่ไม่ได้มีคำพูดใดสักคำเดียว จริงอยู่ว่าเขาเต็มอิ่มแต่ความรู้สึกผิดนั้นก็เท่าเทียมกัน


"คิดอะไรอยู่หรือท่านพี่?..."


มือสังหารหนุ่มกระซิบถาม


"ครั้งนั้น...เจ้าใช่เล่ห์กลใดกับข้า ข้าจึงไม่รู้..."


จากน้ำเสียงราบเรียบเกนจิเดาใจไม่ออกเลยว่าท่านพี่รู้สึกอย่างไรถึงได้ถามแบบนั้น เขาลังเลอยู่เล็กน้อยก่อนจะค่อยๆคายความจริงออกมา


"ข้าต้องขออภัยที่ฉวยโอกาส..."


เกนจิตอบอ้อมแอ้มเขาค่อนข้างระมัดระวังโทสะของผู้เป็นพี่พอสมควร แต่ฮันโซยังนิ่งนั่นก็แปลว่าให้เขาพูดต่อไป


"ท่านเมา...แล้วก็เอ่อ..."


เอ่ยมาถึงตรงนี้นินจาหนุ่มแห่งโอเวอร์วอชก็เกิดลังเลขึ้นมาอีก หากเขากล่าวความจริงออกไปไม่รู้ว่าจะเป็นการหมิ่นเกียรติท่านพี่หรือไม่


"ข้ายั่วยุเจ้าซินะ..."


เมื่อเห็นน้องชายอึกอักฮันโซจึงโพล่งพูดขึ้นมาเสียเอง นักธนูหนุ่มพอจะเดาได้ว่าอะไรที่ทำให้เกนจิไม่กล้าเอ่ยปาก


"ขอรับ..."


"แล้วที่เจ้าทำข้าบาดเจ็บนั่นก็ความจริงรึเปล่า?"


เกนจิเกิดอาการสำลักลมหายใจขึ้นมาทันที เขากระแอมกระไอ ไม่คิดว่าจะถูกถามตรงไปตรงมาขนาดนี้ หลังจากอึ้งไปครู่ใหญ่ชิมาดะคนน้องก็ตอบตะกุกตะกัก


"ขอรับ...ข้าขอโทษที่ไม่ระมัดระวัง ข้าลืมตัวเรื่องร่างกายกับเรี่ยวแรงของข้า จนทำให้ท่านพี่ต้องบาดเจ็บ แต่...แต่ข้าได้รีบตามแพทย์มือดีที่สุดมารักษาท่านพี่ทันทีเลยนะครับ"


"นั่นคือเหตุผลที่ข้าไม่ระแคะระคายเรื่องของเจ้าเลยอย่างนั้นซินะ เจ้าตั้งใจที่จะซ่อนหลักฐานทั้งหมดจากข้า"


"ไม่ใช่เช่นนั้น ข้าเพียงแต่เกรงว่าจะทำให้ท่านพี่รู้สึกไม่ดี"


"งั้นตอนนี้เจ้าคิดว่าพี่ของเจ้ารู้สึกดีอย่างนั้นหรือ?"


ราวกับถูกค้อนตีเข้าที่ท้อง เกนจิได้แต่อึ้งพูดไม่ออกแม้ว่าเขาจะเดาอารมณ์ของฮันโซเอาไว้แล้วก็เถอะว่าคงไม่แคล้วต้องถูกโกรธ


"ท่านพี่..."


ฮันโซไม่ใส่ใจเสียงครวญราวกับจะขอความเห็นใจ


"เรื่องเก่าข้าจะถือว่าแล้วไป...เจ้าไปซะ..."


สิ้นคำไล่โลกของสองพี่น้องชิมาดะก็ตกอยู่ในความเงียบงัน เกนจิมองแผ่นหลังกว้างอย่างค้นคว้า วินาทีต่อมาเกนจิพลิกร่างในอ้อมแขนลงนอนหงายส่วนตัวเขาก้าวขึ้นไปอยู่เหนือร่างนั้น แววตามือสังหารหนุ่มอ่อนแสงลงเมื่อมองดูใบหน้าของผู้เป็นพี่


"ท่านคิดจะแบกรับทุกอย่างเอาไว้เองอีกแล้วหรือ?"


นิ้วที่ไร้ความอบอุ่นปาดน้ำตาที่เปื้อนบนแก้มขาว


"ท่านหลอกข้าเกือบสำเร็จแล้ว ข้าเกือบจะเชื่อว่าท่านโกรธจริงๆ ท่านแสดงได้แนบเนียนมาก นั่นคงจะได้ผลถ้าหากข้าไม่ใช่น้องของท่าน..."


ฮันโซเอียงใบหน้าหนีเมื่อถูกรู้เท่าทันหากหนนี้เกนจิไม่ยอมให้เขาหนี มือทั้งสองประคองใบหน้าพี่ชายให้หันกลับมาสบตากัน


"ข้าจะไม่หนี ท่านเองก็ด้วย เราจะแบกรับมันร่วมกันไม่ใช่เพียงท่านหรือข้า แต่เป็นเรา"

ร่างจักรกลโน้มลงมาใกล้พลางเอ่ยคำวอน


"นะขอรับท่านพี่..."


ฮันโซยังคงสับสน แววตาว้าวุ่นของพี่ชายบอกเช่นนั้น แต่เกนจิก็เชื่อว่าพี่ชายจะตอบตกลงในที่สุด เขายิ้มให้ฮันโซที่พยักหน้าน้อยๆ ชายหนุ่มพลิกกายลงไปนอนที่เดิมพร้อมกับรั้งให้ร่างข้างกายนอนตะแคงหันหน้ามาหา สั่งการให้ร่างกายเพิ่มอุณหภูมิเพื่อต่อสู้กับอากาศกลางดึกที่เยือกเย็น
 เกนจิซุกลงไปกับแผ่นอกแน่นฟังเสียงหัวใจที่อยู่ข้างในนั้น แววตาสับสนของฮันโซยังคงลังเลเมื่อจ้องมองไปยังความมืดเบื้องหลังในไม่ช้ามันก็สงบลง มือหยาบเอื้อมมาลูบแผ่นหลังลื่นแข็งเช่นโลหะแผ่วเบา
เปลือกตาหนักอึ้งค่อยๆเคลื่อนลงมาปิดแล้วนำพาฮันโซไปสู่ความฝัน
ที่ๆเขาและเกนจิกอบกุมมือเดินไปสู่ทางเบื้องหน้าด้วยกัน...





ผลงานทั้งหมด ของ ไอคาลิป

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

21 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 26 มิถุนายน 2560 / 20:35
    คู่นี้ดีต่อใจมากค่า>///<
    #21
    0
  2. #20 Nanthachpon (@nanthachpon1313) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 มกราคม 2560 / 11:02
    ชอบภาษากับการบรรยายมากเลยค่ะ มาต่อเร็วๆนะคะ ?
    #20
    0
  3. วันที่ 3 ตุลาคม 2559 / 08:56
    ชอบมากกกกกกกกกก ขอบคุณที่แต่งให้อ่านนะคะ เราชอบคู่นี้ เราว่าน่ารักดี.///. ว่างๆ แต่งมาอีกนะคะ แต่งดีมากเลย ; ^ ;
    #19
    0
  4. #18 fansarapao (@jooyesung) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 กันยายน 2559 / 23:43
    ชอบบบบ กรี๊ดดด จะมีต่ออีกมั้ยยย
    #18
    0
  5. #17 Mutchulint777
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2559 / 17:44
    ^ ////////// ^ ๕ ๔ ๓ ๒ ๑ แผละ!!! ฟินตัวแตกเลยยยยยยยยยย
    #17
    0
  6. วันที่ 28 กรกฎาคม 2559 / 20:54
    เขิลๆๆๆเขิลแรงงงง ฟินนนมากกก
    #16
    0
  7. #15 CosbB (@ningkining) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2559 / 01:40
    เรากรี๊ดกับหมอนจนหอบ เขิน เขินมาก เขินที่สุด สำนวนภาษาดีมากๆเลยค่ะ ตายแล้ว ;///////;
    #15
    0
  8. วันที่ 22 กรกฎาคม 2559 / 18:37
    ตามหามานาน ในที่สุด ฮรืออออ
    สนุกมากเลยค่ะะะ
    #14
    0
  9. #13 Pegus.J (@jasupisara) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2559 / 13:34
    มีความเขิน โอ้ยยยยยยย ละมุนละไมมากก ในที่สุดก็สมหวังงง ถ้ามีตอนต่อไปอีกจะดีมากเลยขอรับ =..=b #วิ่งหนี
    #13
    0
  10. วันที่ 20 กรกฎาคม 2559 / 05:05
    สู่ประตูสวรรค์ ใกล้แล้วๆ อีกนิดท่านพี่ก็ต้องใจอ่อนแล้ว อ้อนเข้าไป รุกเข้าไปนะเกนจิ แต่สุดท้าย ก็คาดว่าฮันโซคงรู้สึกผิดไปจนตายอยู่ดี ;_;

    ส่วนที่เพิ่มมาตอนหลังบอกตรงๆว่าดีมากอ่ะ มันสรุปความรู้สึกของเกนจิในสองตอนที่แล้วออกมาหมด ชั่งมันแล้ว ไรเงี่ย ส่วนฮันโซก็คิดมากต่อไป

    ปล.อ่านแล้วฟิน แต่แอบรู้สึกผิดต่อฮันโซขึ้นมาเฉยเลย 555
    #12
    0
  11. วันที่ 20 กรกฎาคม 2559 / 04:23
    ยอมแล้วววว เลือดหมดตัวแล้วว /////////_//////
    #11
    0
  12. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  13. #9 GGHH
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2559 / 22:03
    อือหืออ ขอสารภาพว่าเราไม่เคยดูเรื่องนี้ แต่เรากำลังจะเป็นติ่งเรื่องนี้และคู่นี้เพราะฟิคพี่เจนเลยค่ะ 55555 ทำไมมันถึงได้ฟินขนาดเน้ >\\\\< !!!

    #9
    0
  14. วันที่ 18 กรกฎาคม 2559 / 21:55
    อยากอ่าน tracer กะ widowmakerมั่งง
    #8
    0
  15. วันที่ 18 กรกฎาคม 2559 / 19:20
    สถานีต่อไป ฟินแลนด์ นะเจ้าคะเห้ย~~//ฟินนาเล่กันเลยทีเดียว =////=
    #7
    0
  16. วันที่ 18 กรกฎาคม 2559 / 17:19
    โอ้ยยย ตายสิคะ--- //บิดตัวทำไม--// ( —//////—
    #6
    0
  17. วันที่ 18 กรกฎาคม 2559 / 03:03
    อ๊าาาาาาาาา ฟินอย่างรุนแรงงงงง ตายยยยยเราตายแล้วนาทีนี้
    #5
    0
  18. วันที่ 17 กรกฎาคม 2559 / 23:02
    -,.-// ตายๆๆ เขินน
    #4
    0
  19. วันที่ 17 กรกฎาคม 2559 / 21:57
    พี่น้องคู่นี้น่ารัก! ฟินค่ะฟิน!!!
    #3
    0
  20. วันที่ 17 กรกฎาคม 2559 / 19:51
    ///finnnnn :)
    #2
    0
  21. #1 Misikura Reaoka (@nertchanok) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2559 / 19:30
    โอ๊ยยยยยยฟินนน//ตายแปป
    #1
    0