รักสุดแสนวุ่นวายของยัยคุณหนู

ตอนที่ 5 : 04

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 232
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    20 ม.ค. 63

คำเตือน

เนื้อหาบางฉากในเรื่องนี้อาจจะไม่เหมาะสมในเรื่องของศีลธรรม

อาจไม่เหมาะสำหรับผู้ที่อายุต่ำกว่า 18+ โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน

 

****************************************************

 

Chapter 04

 

 

[วาทานาเบะ ฮิโรชิ –Talk]

 

@อิซาคายะ (***ร้านเหล้าแบบนั่งชิว)

 

“ไงไอ้คุณเพื่อน รอบนี้มาสายนะครับ” เสียงของ มัตซึโอมิ ไทจิ หรือ ไทจิ เพื่อนของผมทักขึ้นมาเมื่อเห็นผมเดินเข้ามาในร้าน

“เออ มีธุระจัดการนิดหน่อย” ผมบอกับไทจิแล้วนั่งลงฝั่งตรงข้ามกับเพื่อน อ้อ...คง งง กันใช่ไหมครับว่าผมเป็นใคร^_^ ผมวาทานาเบะ ฮิโรชิ ครับ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ:)

“เป็นไปได้ไงแกมาที่หลังฉัน หึ” ไอ้ไทจิเริ่มแขวะที่ผมมาสาย เพราะปกติเวลาที่เรานัดกันมาดื่มแบบนี้มีหรอผมจะมาสาย

“หึ มาก่อนแค่ครั้งเดียวทำมาคุย” ผมหันไปสั่งเครื่องดื่ม ก่อนจะหันมาตอบไอ้ไทจิ

ใช่ช่วงนี้ผมยุ่งๆนะ ยิ่งตอนนี้นอกจากร้านกาแฟ ผมเองก็เปิดโรงเรียนสอนชงกาแฟด้วย เพราะอยากจะถ่ายทอดวิชาในการชงกาแฟที่เคยล่ำเรียนมาได้สอนให้กับคนที่สนใจอยากชงกาแฟได้เรียนรู้

“แล้วช่วงนี้นายเป็นไงบ้าง?” ไอ้ไทจิถามผมขึ้น ตอบยากแหะ -*-

“ถามแบบนี้หมายความว่าไงวะ? จะถามว่าฉันสบายดีหรือเปล่าหรือยังไง -*-”

“ก็ไม่ไงนี่...แค่อยากรู้สบายดีหรือเปล่าแค่นั้นเอง ทำไมถามไม่ได้? -.-“

“ใช่สิ๊ ฉันไม่ได้ชีวิตแฮปปี้ดี๊ด๊าเหมือนแกกับแฟนเด็กแกนิ” ใช่ครับ เมื่อปีที่แล้วไอ้ไทจิเพิ่งจะแต่งงานไปเป็นที่เรียบร้อยกับแฟนเด็กของมัน -*- พูดละหมั่นไส้ หึ

“แกก็หาแฟนเด็กเหมือนฉันสักคนสิ แล้วก็ขอแต่งงานซะเลย ฮ่าๆ” ดูพูดเขาเยาะเย้ยกันมาก หยามกันมาก ไอ้เพื่อนบ้านิ -*-

“เหอะ...หาง่ายมากมั้ง” ผมว่าแล้วโยนเปลือกถั่วแระใส่ไอ้ไทจิ -*-

“ไอ้บ้านี่! โยนมาได้!! -*-” ไอ้ไทจิหลบเปลือกถั่วแระที่ผมโยนใส่มันได้อย่างหวุดหวิด

“ใครจะเป็นวัวแก่กินหญ้าอ่อนเหมือนแก เหอะ!” ผมว่า

“เออ อย่าให้เห็นกินเด็กบ้างนะ พ่อจะล้อให้” ยังไม่วายหันมาแขวะผม

“หึ!” ผมไม่สนที่ไอ้ไทจิพูด กระดกแก้วเบียร์ในมือรวดเดียวหมด หงุดหงิดชิบ -*- และถ้าถามว่าหงุดหงิดเรื่องอะไรผมเองก็ตอบไม่ได้เหมือน แต่แค่รู้สึกหงุดหงิดแบบไม่มีเหตุผล

“ปีหน้าแกก็จะอายุ 30 ปี แล้วน่าเว้ย...ไม่คิดถึงเรื่องแต่งงานเลยว่างั้น?” เออปีนี้ผมเองก็อายุ 29 ปีล่ะ ปีหน้าก็ 30 แล้วไวชะมัด

“เออ ก็คิดเว้ย แต่มันยังเจอคนที่ไม่โดนใจนี่หวา” ผมตอบกลับไป ใช่เพราะผมยังไม่เจอใครที่ถูกใจผมจริงๆ ถึงแม้ว่าผมจะเจอสาวๆ สวยๆ แซ่บๆ ผ่านเข้ามาในชีวิตก็ตาม

“แล้วแม่สาวๆ โคนมของแก ยังไม่มีใครโดนใจแกเลยว่างั้น?” วันนี้มันวันอะไรละทำไมไอ้ไทจิถามเรื่องนี้กับผมอย่างกับมันเป็นแม่ผมห่วงกลัวลูกชายจะไม่มีภรรยา -*-

“ถามอยู่นั้นแหละโว้ย! บอกว่าไม่มีก็คือไม่มี ถ้ามีจะบอกเองละ” ผมบอกอย่างรำคาญ

“ฮ่าๆ” ไอ้ไทจิหัวเราะอย่างสะใจ

 

ใช่สิตอนนี้มันมีความสุขดีแล้วนิ -*- แต่กว่าที่เพื่อนของผมอย่างไอ้ไทจิจะมีความสุขแบบนี้เรื่องราวความรักของมันก็ใช่ย่อยนะครับ เพราะอะไรนะหรอ ก็เพราะว่ามันนะไปจีบแฟนตอนยังเป็นนักเรียนอยู่เลย แล้วที่สำคัญยังเป็นนักเรียนที่โรงเรียนมันสอนอยู่อีกต่างหาก แต่คือจริงๆ แล้วสองคนนั้นน่ะจีบกันและตกลงเป็นแฟนกันก่อนที่จะรู้ว่าตัวเองเป็นนักเรียนกับอาจารย์กันซะอีก แล้วพอเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นแน่นอนเพื่อนผมแม่งโคตรดื้อ ไม่ยอมเลิกกับเด็กคนนั้น ยอมรอเธอตั้ง 1 ปี เพื่อเรียนจบมัธยมปลาย ผมนี้โคตรนับถือในความอดทนของมันเลย

ว่าแต่ไอ้ไทจิชอบเด็ก วันนี้ผมเองก็มีเรื่องให้ปวดหัวเหมือนกัน ก็คือในคลาสเรียนผมที่สอนอยู่นั้นดันมีเด็กอยากเรียนคลาสแบบตัวต่อตัว ซึ้งผมเดาได้เลยว่าต้องเป็นพวกคุณหนูแน่ๆ แล้วก็จริงอย่างที่คิดไว้ แต่ว่าเธอไม่ได้ทำเรื่องอะไรให้ผมปวดหัวไปมากกว่านั้นหรอกนะ แถมเธอยังยอมเรียนรวมกับนักเรียนคนอื่น นั้นทำให้ผมแปลกใจมาก ตอนแรกก็คิดว่าจะโวยวายไปตามฉบับพวกคุณหนูเอาแต่ใจ

แต่ดูเหมือนว่าเธฮจะไม่ใช่คนเอาแต่ใจน่ะ แต่ยังไงก็ดูคุณหนูมากๆอยู่ดี ไม่ว่าจะเรื่องการแต่งตัวแถมผมยังได้ยินเพื่อนของเธอในคลาสเรียน เรียกเธอว่า คุณหนูฮานะ อีกต่างหาก

 

“นี่ไอ้ไทจิ แกเคยเจอนักเรียนที่เป็นแบบลูกคุณหนูไหมวะ?” ผมถามไอ้ไทจิเพราะว่าตอนนี้นะมันเป็นอาจารย์สอนอยู่ชั้นมัธยมปลาย

“ไม่ค่อยว่ะ เจอแต่พวกเด็กเกเรมากกว่า” ไอ้ไทจิพูดขึ้น

“หรอ”

“ทำไม มีไรเปล่า?”

“ก็ไม่มีไร ในคลาสฉันมีคุณหนูอยู่คน แต่ว่าก็ไม่ได้เรื่องมากอะไร”

“ก็ดีแล้วนิ แล้วแกจะกังวลอะไร? -*-“

“เปล่าฉันแค่อยากรู้วิธีรับมือเฉยๆ เพื่อวันดีคืนดี เจอวีนขึ้นมาจะได้รับมือทัน”

“เหอะ..”

ถ้าพูดถึงยัยคุณหนูฮานะอะไรนั้นวันนี้ที่ร้านกาแฟของผม ผมแอบได้ยิน(เออยอมรับก็ได้ครับว่าแอบฟังนั้นแหละ -.-) พวกเพื่อนๆ ของเธอถามถึงคู่หมั่นของเธอ

เท่าที่ได้ยินก็เหมือนกับว่าไอ้ว่าที่คู่หมั่นเธอดูจะเป็นผู้ชายสุดแสนเพอร์เฟคมากเลยทีเดียวแหละ ก็คงแบบนั้นละฟังสาวๆ เม้าท์แล้วดูเหมาะสมกันดี เพราะยัยคุณหนูฮานะอะไรนั้นเองก็ดูลูกคุณหนูสุดๆไปเลย ทางครอบครัวเขาก็คงอยากจะให้เจอคู่ครองชีวิตที่ดี

แต่ดูเหมือนผมจะหงุดหงิดว่ะ ที่ได้ยินเพื่อนๆ ของยัยคุณหนูฮานะพูดถึงเรื่องคู่หมั่นของเธอ อ๊ะ!? นี่ผมหงุดหงิดเรื่องอะไรเนี้ย? งงตัวเองชะมัด -*-

“ฉันว่าวันนี้แกดูอารมณ์ไม่ดีนะไอ้ฮิโรชิ -*-“ เหมือนไอ้ไทจิเองจะจับอารมณ์อันขุ่มมัวของผมได้จึงพูดขึ้น

“เออ..นิดหน่อย”

“เรื่องไรวะ?”

“เรื่องสาว -*-“ ผมตอบอย่างไม่ปิดบัง

“ห๊ะ!? เรื่องสาว งงว่ะ เมื่อกี้ยังบอกอยู่ว่ายังไม่สนใจใคร ตอนนี้มาบอกหงุดหงิดเรื่องสาวWhat!!? ผม งง กับคุณมากครับคุณฮิโรชิตอนนี้ผมปรับอารมณ์ตามคุณไม่ทันแล้ว”

“ก็ยัยนั่นนะ...” ผมที่กำลังจะพูดเพื่อระบายความหงุดหงิดของตัวเอง

“ช่างมันเถอะ” ผมบอกกับไอ้ไทจิ พูดไปก็เท่านั้น

“เอ้า ไอ้บ้านี่ -*-“ สีหน้าท่าทางของเพื่อนผมบ่งบอกถึงอาการว่าอยากรู้มาก

กรุ๊ง...กริ๊ง...

ขณะที่ผมนั่งคุยอยู่กับไอ้ไทจิ จังหวะนั้นเองมีลูกค้าใหม่เดินเข้ามาในร้าน แต่ดูเหมือนจะเป็นที่น่าสนใจให้กับคนในร้านมากเพราะว่า เธอเป็นกลุ่มผู้หญิงที่มากัน 4 คน เรียกได้ว่าโดดเด่นน่าดู และพวกเธอก็พากันนั่งโต๊ะถัดจากผมไปสองสามโต๊ะ

“อ๊ะ!! นั่นมันวาทานาเบะเซนเซย์นิ” ผู้หญิงคนนึงในกลุ่มทักขึ้นมา ผมจำได้เธอคือหนึ่งในผู้เรียนในคลาสโรงเรียนของผม ชื่ออะไรนะ ยูเมะมั่ง

“อือหื้อ ตัวจริงโคตรหล่อ” หนึ่งในกลุ่มเพื่อนของเธอพูดขึ้น แต่มีคนนึงที่นั่งฝั่งตรงข้ามกับผมแม้เราจะอยู่คนละโต๊ะแต่ผมก็เห็นเธอชัดเจน เธอเป็นคนเดียวที่ไม่ได้ร่วมวงสนทนากับเพื่อนๆ เม้าท์ผม แต่เธอจะนั่งฟังเงียบๆเหมือนไม่อยากพูด

 

ด้วยความที่ว่าเธอดูเหมือนกับคุณหนูละมั่งเรื่องเม้าท์ๆ แบบนี้เธอคงจะไม่ค่อยชอบเลยไม่มีท่าทีที่เธอจะแสดงความเห็นอะไรออกมากับเพื่อนของเธอ

 

จังหวะที่ผมมองเธอก่อนอยู่แล้ว เธอก็หันมาสบตาผมโดยบังเอิญและผมที่มองเธออยู่ก่อนแล้วก็ไม่ได้หลบสายตาเธอแต่อย่างใดกลับจ้องมองเธอแบบนั้นอย่างเปิดเผยให้รู้ว่าผมมองเธออยู่ แต่กลับเป็นเธอซะงั้นที่หันหน้าหลบผมเหมือนไม่ได้อยากมองมาทางผม

“มองไรวะ?” ไอ้ไทจิทักขึ้น แล้วหันหลังไปมองตามผม

“ไม่ใช่เรื่องของแก” ผมบอกมัน

“อ่อ...มองสาวนี่เอง ฮ่าๆ” เมื่อหันไปด้านหลังไทจิก็เจอกลุ่มเพื่อนๆ ของคุณหนูฮานะ มันจึงแซวผม

“หุบปากแกไป” ผมว่ามัน

 

แต่รู้ตัวอีกทีก็เหมือนสายตาของผมจะมองไปทางเธอตลอดเลย คงเป็นเพราะเรานั่งตรงข้ามกันแหละ แต่ตอนนี้กลับมีผมคนเดียวที่มองเธอ เพราะเธอนะไม่มองมาทางผมอีกเลย แถมยังนั่งเบี่ยงตัวหนีเหมือนไม่อยากหันมาเจอผมอีก

 

 

หว๊า...แย่จังโดน คุณหนูฮานะ เมินซะงั้น:)

 

 

[End]

 

 

 

****************************************************

TALK

หว๊า...แย่จังโดน คุณหนูฮานะ เมินซะงั้น:)

สงสารท่านฮิโรชิ ดีไหมคะ? ^O^

 

****************************************************

ฝากคอมเม้นให้กำลังใจ ส่งสติ๊กเกอร์ หรือจะกดหัวใจให้ก็ได้ค่ะ :)

ขอบคุณสำหรับการเข้ามาอ่านนะคะ ^_^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

10 ความคิดเห็น