รักสุดแสนวุ่นวายของยัยคุณหนู

ตอนที่ 30 : The End

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 58
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    8 มี.ค. 63

คำเตือน

เนื้อหาบางฉากในเรื่องนี้อาจจะไม่เหมาะสมในเรื่องของศีลธรรม

อาจไม่เหมาะสำหรับผู้ที่อายุต่ำกว่า 18+ โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน

 

**************************************************** 

 

The End

 

 

 

[วาทานาเบะ ฮิโรชิ – Talk]

 

ช่วงก่อนที่จะไปออสเตรเลีย...

@ วาทานะเบะ คอฟฟี่

 

ตอนนี้ผมกลับมาที่โตเกียวแล้วหลังจากวันนั้น ที่ฮานะขอเวลาทบทวนกับตัวเองเรื่องของเรา ถึงแม้เธอจะบอกว่าจะกลับมา แต่หลังจากวันนั้นที่เราเจอกันครั้งล่าสุด การที่เราพูดคุยกันมันไม่เหมือนเดิม ไม่ว่าเธอไม่ค่อยจะตอบข้อความผม หรืออย่างปกติในแต่ละวันที่เธอจะชอบมาเล่าเรื่องราวต่างๆ กับเงียบไม่ค่อยมีเรื่องเล่าเหมือนเดิม เมื่อนึกถึงตอนนั้นที่เธอพูดว่า....

‘พี่ฮิโรชิกลับไปก่อนนะคะ’

‘คุณหนูฮานะ’

‘หนูสัญญาค่ะว่าจะกลับไป แต่ยังไม่ใช่ตอนนี้ค่ะ’

‘ก็ได้ครับ พี่จะรอน่ะ รอจนกว่าเราจะกลับมาหาพี่’

ยังไงผมก็จะรอ ไม่ว่ามันจะนานแสนนานแค่ไหน ผมก็จะรอ

“เห้อ...” ผมถอนหายใจออกมาเบาๆ เมื่อนึกถึงตอนนั้น ที่ฮานะพูดให้ผมทิ้งระยะห่างในความสัมพันธ์ของเรา

“เซนไปฮะ นั่งถอนหายใจมาหลายรอบแล้วนะฮะ -.-“ (**เซนไป – รุ่นพี่) เสียงนึงทักผมขึ้นมา เป็นเสียงของเจ้าโยชิดะ ที่เมื่อก่อนเคยเป็นพนักงานพาร์ทไทม์ที่ร้านคาเฟ่ผม และเป็นเพื่อนสนิทของยูอิ แฟนเด็กของไอ้ไทจิ (แหม๊! แฟนตัวเองไม่เด็กกว่าตัวเองหรอกมั้งฮิโรชิ ฮ่าๆ) ซึ่งตอนนี้โยชิดะกลายมาเป็น 1 ในแก๊งของเรา

“เห้อ เห้อ เห้ออออออ” และนี้คือเสียงล้อเล่นของเพื่อนรักผมเอง ไอ้ไทจิ =_=

“ปวดหัว ปวดใจด้วยตอนนี้ T^T” ผมพูดอย่างโอดครวญ

“ตั้งแต่ผมคบกับเซนไป เพิ่งเคยเห็นอาการเพ้อแบบนี้นะฮะ -.-“ โดนเด็กแซวสิน่ะ

“ฮ่าๆ หมดสภาพ พูดแบบนี้ง่ายกว่า” รักกันมากสิน่ะ ไอ้เพื่อนเลว!

“เออ =_=” ผมไม่เถียงต่อ

“อ้าว -.- ยอมรับกันง่ายๆ แบบนี้เลย?” อะไรของมัน ชอบกวนจริงๆ

“ก็บอกอยู่ว่าคนนี้จริงจัง” คราวนี้ผมพูดด้วยเสียงจริงจัง

“เออๆ แล้วไปหาเขาถึงโอซาก้า ทำไมต้องมานั่งเครียดแบบนี้” 

“เจอกันแล้วก็จริง แต่เขาขอเวลา...”

“ก็รอตามที่เขาบอกสิ -.-“

“ทำไมต้องรอละ? T^T”

“ให้เวลาเขาหน่อย สิ่งที่นายทำไปอาจจะทำให้เธอลำบากใจก็ได้ เอาน่า... รอไม่นานหรอก” ไทจิตบบ่าผมเบาๆ

“ผมว่าพี่สาวคนนี้โหดเหมือนกันน่ะครับ ใจแข็งใช้ได้เลย” โยชิดะพูดขึ้น

“ใช่ เล่นปราบไอ้ฮิโรชิ ซะราบคราบเลย น่าสงสารชะมัด ฮ่าๆ” =_=

“เอาจริงๆนะเว้ย ฉันแอบกลัว...” ผมบอกความจริง

“นี่ แกต้องเชื่อมั่นในตัวเขานะ ถ้าเขาสัญญาว่าจะกลับมายังไงก็ต้องมา ก็นั้นแหละ...ให้เวลาเขาเยีนวยาหัวใจสักพัก” คราวนี้ไทจิไม่ได้ท่าทีเล่น เหมือนเดิม

“อือ ฉันจะรอ...”

“ดีมาก”

 

 

เย็นวันนั้น...

 

อิซาคายะ

ผมชวนโยชิดะ บไทจิ ไปดื่มกันที่ร้านอิซาคายะของโทราจิโร่ซัง

“ฉันว่าแล้วนายต้องอยู่ที่นี่” เสียงนั้นดังอยู่ด้านหลังผม ทำให้หันไปมอง

“...” เป็นนายเรียว ว่าที่คู่หมั้นคุณหนูฮานะ มาที่นี้ทำไมวะ?

“ฉันขอคุยกับนายหน่อย -_- ตามไปข้างนอกร้าน“ นายเรียวพูดก่อนจะเดินไปหน้าร้าน ผมจึงเดินตามหมอนั้นไป

“จะตามมาต่อยฉันหรือไง?” ผมพูดแขวะขึ้น

“ก็อยากทำอยู่หรอก =_= แต่วันนี้อยากจะพูดกับนายเรื่องคุณหนูฮานะ” เรื่องงานหมั้นสิน่ะ 

“ทำไม?” ผมถามก่อนจะจุดบุหรี่ขึ้นมาสูบ พอหมอนั้นพูดถึงฮานะใจผมก็ร้อนรุ่มขึ้นมา

“ฉันพอจะรู้เรื่องนายกับคุณหนูฮานะมาบ้างแล้ว”

“...” ผมเงียบและฟังหมอนั้นพูดต่อ

“คุณหนูฮานะบอกกับฉันว่าเขาชอบนาย แล้วขอยกเลิกการหมั้นระหว่างฉันกับเธอ” 

“แต่นายรู้อะไรไหม? พอฉันรู้ว่าคนที่คุณหนูฮานะชอบเป็นนายมันทำให้ฉันไม่ชอบใจมาก เพราะฉันคิดว่าคนอย่างนายคงไม่คิดจริงจังกับใครง่ายๆ ฉันกลัวคุณหนูฮานะต้องเสียใจทที่มาคบกับนาย”

“แล้วนายรู้จักฉันดีแค่ไหนถึงได้มาตัดสินกันแบบนั้น?” ผมจ้องหน้านายเรียวถามกลับไป

“หึ แต่ก็แค่นั้น นายลงทุนไปเจอคุณป้ากับตัวเองเลยนิ” นายเรียวจ้องผมกลับอย่างไม่กลัว ถ้าคราวนี้ได้มีการวางมวยอีกคราวนี้ผมไม่ปล่อยให้หมอนั้นต่อยอยู่ฝ่ายเดียวแน่ๆ

“ทั้งคุณป้าและคุณหนูฮานะต่างพากันชอบนาย แล้วฉันจะไปขัดอะไรได้ละ? ที่ฉันมาวันนี้ก็แค่จะมาเตือนนาย ถ้าวันไหนนายทำให้คุณหนูฮานะเสียใจ ฉันไม่ปล่อยนายไว้แน่!”

“ไม่มีวันนั้นหรอก”

“หึ ทำให้ได้จริงๆเถอะ”

“ไม่มีวันที่คุณหนูฮานะจะเสียใจเพราะฉันอีกแล้ว นายจำไว้เลย”

“หึ” นายเรียวส่งยิ้มเยาะให้ผม ก่อนจะหันหลังแล้วเดินไป ทิ้งให้ผมอยู่กับตัวเอง

ตอนนี้น่ะ รอแค่เจ้าตัวเขากลับมาหาผมก่อนเถอะ

“คิดถึงชะมัด...” ใช่ ผมคิดถึงเธอเหลือเกิน

 

 

ปัจจุบัน...

@ ร้านอาหาร

วันนี้ผมนัดคุณพ่อกับคุณแม่ของคุณหนูฮานะ และพี่ชายจอมโหดของคุณหนูฮานะอย่างนายยูซึเกะ มาทานข้าวด้วยกัน ในเมื่อเราปรับความเข้าใจกันแล้ว ถึงเวลาที่ผมต้องจริงจังเรื่องของเราอย่างเป็ฯทางการสักที

“วันนี้พี่ฮิโรชิใส่สูทดุแปลกตามากเลยนะคะ คิคิ” ฮานะส่งเสียงแซวผม ก่อนจะเข้ามาปรับเนคไทให้เข้าที่

“เป็นไงบ้างครับ?”

“หล่อแล้วค่ะ ^^” เธอส่งยิ้มให้กำลังใจ

“พี่ไม่ค่อยมั่นใจเลยครับ -*-“ เพราะว่าไม่เคยใส่สูทแบบทางการคงไม่ชินล่ะมั่ง ไม่ใช่สิอันที่จริงผมประหม่าเพราะว่าจะได้เจอฝ่ายผู้ใหญ่ของคุณหนูฮานะต่างหาก

“เข้าไปข้างในกันเถอะค่ะ โอก้าซังกับโอโต้ซังมาถึงแล้วค่ะ ^^” เธอว่าก่อนจะคล่องแขนผมหล่วมๆ และเราสองคนก็เดินเข้าไปในร้าน

“สวัสดีค่ะโอก้าซังกับโอโต้ซัง โอนีซัง ^^”

“วันนี้หล่อเชียวน่ะฮิโรชิคุง นั่งก่อนสิจ๊ะ”

“หึ ก็งั้นๆ” นี้คือเสียงทักทายของยูซึเกะพี่ชายของฮานะที่ไม่ชอบผม =_=

“ตายูสึเกะนี่น่ะ!”

“สั่งอะไรเพิ่มเติมไหมจ๊ะ?”

“ไม่เป็นไรครับ ^^”

“คุณค่ะ นี้แหละค่ะแฟนหนุ่มของฮานะจัง ^^”

“อื้ม ก็เข้าท่าดี แต่ดูท่าทางเจ้าชู้นะคุณ เขาจะรักฮานะจังจริงๆหรือเปล่า =_=” 

“ใช่ครับ โอโต้ซัง หมอนี่โคตรเจ้าชู้”

“ยูซึเกะคุง! คุณค่ะฮิโรชิคุงรักฮานะจังของเรานะคะ” แต่คุณแม่ของฮานะเข้าข้างผม แถมยังคอยเชียร์ผมอีกต่างหาก

“ก็ได้ ผมเชื่อคุณ แต่ผมยังไม่ว่างใจพ่อหนุ่มคนนี้อยู่ดี ยังไงก็ต้องดูไปก่อน”

“คุณพ่อครับ...”

“คุณพ่อคุณหนูฮานะครับ” ผมรีบพูดแทรกนายยูซุเกะพูดขึ้นทันที

“ว่าไง?” คุณพ่อของฮานะถามกลับเสียงเข้ม ทำเอาผมแอบตัวหลีบด้วยความประหม่าเล็กน้อย เอาว่ะ! สู้ๆ

“ผมมีเรื่องสำคัญที่กล่าวให้ทราบครับ” ผมตัดสินใจพูดขึ้นทันที

“ว่ามาสิ”

“เรื่องแต่งงานของผมกับน้องครับ ผมจริงจังกับน้องจริงๆนะครับ”

แค่ก แค่ก!

นายยูซึเกะสำลักน้ำทันทีที่ได้ยินที่พูดพูดขึ้น

“หื้ม...?” ทั้งคุณพ่อและคุณแม่เองก็ตกใจเช่นกัน

พรึ้บ!

“แต่งงานกับพี่นะครับ” ผมหยิบกล่องกำมะหยี่กล่องเล็กๆ ออกมาจากกระเป๋า ก่อนจะเปิดกล่องนั้นขึ้นแล้วถามฮานะ

“พี่ฮิโรชิ O_O” เธอตกใจทันทีที่เห็นแหวนในกล่องกำมะหยี่ที่ผมยื่นไปตรงหน้าเธอ แต่ก็ไม่ใช่แค่เธอหรอกน่ะ ทั้งคุณพ่อและคุณแม่ของฮานะเองก็ตกใจเช่นกัน

“ร้ายนะเนี้ย ฮิโรชิคุง หุหุ คุณค่ะฉันชอบพ่อหนุ่มคนนี้จริงๆ”

“คุณก็... เห้อ ว่าไงละเรา ฮานะจังจะแต่งกับพี่เขาไหม?”

“แต่งค่ะ ^^”

“ฮิโรชิคุงสวมแหวนให้น้องเลยลูก ^^” คุณแม่ของฮานะกล่าว ผมจึงสวมแหวนให้กับฮานะ

“ครับ”

“หลังจากนี้ก็รบกวนดูแลน้องให้ดีดีน่ะฮิโรชิคุง ^^” คุณแม่ของฮานะหันมายิ้มให้เราสองคนอย่างปลื้มปิติ

“ครับ^^”

“อย่าทำให้ฮานะจังเสียใจก็พอ ฉันขอแค่นี้ไม่มากเกินไปหรอกใช่ไหม?” และนี้คือความห่วงใยของคุณพ่อฮานะ

“ครับ^^”

“ถ้านายทำให้น้องฉันเสียใจก็เตรียมตัวตายได้เลย -*-“ สุดท้ายยูซึเกะ ก็ยังไม่วายหันมาขู่ผม

“ไม่มีวันนั้นหรอก ^^” ผมตอบกลับอย่างมั่นใจ

“พี่สัญญานะครับ ว่าจะไม่มีวันทำให้เราเสียใจ จะรักและดูแลตลอดไปครับ ^^”

“ค่ะ ^^” น้ำตาเธอคลอ และสวมกอดผมทันที ผมเองก็กอดตอบเธอเช่นกัน

ในที่สุดผมก็มีวันนี้กับเขาสักที คุ้มค่ากับที่สุดการรอคอย ^^

 

[End]

 

 

****************************************************

TALK

อ่ะๆ ยังไม่จบแค่นี้นะคะ ^^

ไรท์ มีตอน Special ให้ได้อ่านฟินๆค่ะ

อย่าเพิ่งหนีไปไหนนะคะ จุ๊ปๆๆๆ ^3^

 

****************************************************

ฝากคอมเม้นให้กำลังใจ ส่งสติ๊กเกอร์ หรือจะกดหัวใจให้ก็ได้ค่ะ :) 

ขอบคุณสำหรับการเข้ามาอ่านนะคะ ^_^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

10 ความคิดเห็น