รักสุดแสนวุ่นวายของยัยคุณหนู

ตอนที่ 26 : 25

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 57
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    2 มี.ค. 63

คำเตือน

เนื้อหาบางฉากในเรื่องนี้อาจจะไม่เหมาะสมในเรื่องของศีลธรรม

อาจไม่เหมาะสำหรับผู้ที่อายุต่ำกว่า 18+ โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน

 

**************************************************** 

 

Chapter 25

 

 

 

[วาทานาเบะ ฮิโรชิ – Talk]

 

เช้าวันถัดมา...

 

แสงแดดยามอ่อนในตอนเช้าส่องกระทบเข้ามาที่หน้าของผม ทำให้ต้องหลบหนีอย่างหงุดหงิด ก่อนจะเอื้อมมือควานหาร่างบาง

 

พรึ้บ!

 

ผมลุกขึ้นนั่งทันทีเมื่อเอื้อมมือไปไม่เจอร่างบางที่คิดว่านอนอยู่ข้างกาย ก่อนจะมองไปรอบๆห้อง 

“ไปไหนของเขานะ?” ผมพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะลุกจากที่นอนของเธอไปดูที่ห้องน้ำ

 

แอ็ด!

 

ไม่มี? ห้องครัวหรอ? นึกได้ดังนั้นจึงเดินไปดูที่ครัวของเธอ ไม่มี?? ผมเริ่มกังวลอีกครั้ง เมื่อคืนผมโกรธคุณหนูฮานะจนแทบไม่ฟังเธออธิบายอะไรเลย นึกได้ดังนั้น ก็นึกโกรธตัวเองขึ้นมาที่ทำอะไรวู่วามแบบนั้น

ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาเธอ

‘หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้...’

พระเจ้า! จะบ้าตายเธอปิดเครื่องหนีผม!

ผมทรุดตัวนั่งลงกับโซฟา สบหน้าลงกับฝ่ามือ ความรู้สึกผมมันบอกว่าเธอหายไปแล้วในใจผมรู้สึกกลัวมากกลัวว่าเธอจะไม่มีวันย้อนกลับมาหาผมอีก

“ได้โปรดกลับมาหาฉันเถอะน่ะ...” แค่นึกว่าเธอจะไม่กลับมาน้ำตาของลูกผู้ชายก็หยดลงมา พระเจ้าผมทำให้เธอเสียใจผมรู้สึกผิดจริงๆ ได้โปรดคืนเธอมาให้ผมเถอะครับ

 

ตรู๊ด...ตรู๊ด...

 

“ฮัลโหล..” เนิ่นนานที่ผมร้องไห้ให้กับความโง่งมของตัวเอง จึงตัดสินใจโทรไปหาเพื่อนรักอย่างไทจิ

[ว่า...?]

“เธอทิ้งฉันไปแล้ว ฉันควรทำยังไงดีวะ? ฉันไม่อยากเสียเธอไป ฉันควรทำไงดีวะไทจิ?” ผมรัวคำถามใส่มันเป็นชุด จนคนปลายสายตั้งตัวไม่ทัน

[เดี๋ยวๆ เพื่อน ใจเย็นๆ เอาทีละคำถาม] ปลายสายค่อยๆ บอกผมให้ใจเย็น

“ฉันทำร้ายเธอ...”

[ใครทำร้ายใคร? หมายถึงแกทำร้ายคุณหนูฮานะของแก? O_o]

“ใช่ ฉันหึงเธอแล้วเผลอทำร้ายเธอ...”

[เห้ย! ไอ้บ้า!! แกทำแบบนั้นได้ไง แกก็รู้ว่ามันไม่ถูกต้อง!]

“ก็ฉันหึง แบบหึงมากด้วย...”

[แต่แกไม่ควรทำทำร้ายเธอน่ะเพื่อน...]

“ฉันขอโทษ...”

[ขอโทษฉันทำไม แกต้องไปขอโทษคุณหนูฮานะนู้น ไม่ใช่ฉํน!]

“ฉันไม่ได้โทรมาให้แกด่าน่ะเว้ย! นี่โทรมาขอความช่วยเหลือ ช่วยเพื่อนด้วย เพื่อนกำลังจะเสียคนที่รักมากๆไป แกต้องช่วยฉันน่ะไทจิ T^T”

[ก็ไปง้อเขาสิโว้ย! ขอโทษเขาบอกแกสำนึกผิดแล้ว]

“ฉันโทรไปแล้วเธอปิดเครื่องหนีฉัน”

[แกก็ไปหาเขาที่บ้านซะสิ -*- ทีเรื่องของตัวเองละโง่ดีนัก!]

“อย่าว่าเพื่อนเลยแค่นี้ก็สำนึกแล้ว T^T”

[นั้นแหละ อย่างที่ฉันบอกเรื่องแบบนี้แกต้องขอโทษเขาต่อหน้าตรงๆ เขาเองก็จะได้รู้ถึงความรู้สึกของแกด้วย]

“อืม T^T”

[เออ.. ได้เรื่องไงก็บอกฉันด้วยล่ะกัน]

“ขอบใจแกมากๆเลยน่ะ...” หลังจากวางสายไทจิไปผมสบหน้าลงกับมือตัวเอง ทำไมผมถึงทำร้ายจิตใจเธอแบบนั้น เพราะความหึงหวงไม่เข้าท่าของตัวเอง สุดท้ายต้องมานั่งเสียใจกับสิ่งที่ทำลงไป

 

 

@ โอซาก้า

 

โรงแรมอายาโกะ สาขา โอซาก้า

 

ผมพยายามโทรไปหาคุณหนูฮานะหลายรอบมาก แต่ก็เหมือนเดิมผมไม่สามารถโทรติดต่อเธอได้ เห้อ..โดนเมินแรงเลย ผมจึงตัดสินใจสืบเรื่องของคุณหนูฮานะจากเพื่อนเธอที่ชื่อ ยูเมะ ที่เรียนคลาสเดียวกัน จนรู้มาว่าคุณหนูฮานะเธอกลับมาที่บ้านที่โอซาก้า

“นี้คีย์การ์ดห้องค่ะ คุณลูกค้า” ผมเอื้อมมือไปรับคีย์การ์ดห้องของโรงแรม ผมมาพักที่โรงแรมของบ้านคุณหนูฮานะ ตระกูลอายาโกะของเธอ ทำธุรกิจเกี่ยวกับการโรงแรมและมีทุกสาขาในญี่ปุ่น

 

ตุ๊บ!

“อุ้ยตายแล้ว! ชนลูกค้าเลยนั้นเห็นไหม?” ขณะที่ผมเดินเหม่ออยู่นั้น ก็ชนเข้ากับคุณป้าท่านนึง เธอถือแก้วกาแฟเอาไว้ในมือ แต่ตอนนี้มันกลับหกรดเสื้อผมเป็นทางยาว

“ตายแล้วเปื้อนหมดเลย ต้องขอโทษด้วยนะคะที่ดิฉันซุ่มซ่าม ไม่ดูทาง” คุณป้าที่เดินมาชนผมขอโทษ ขอโพยกันใหญ่

“ไม่เป็นไรครับ”

“พ่อหนุ่มเอาผ้านี้ซับคราบออกก่อนน่ะ ดูสิคุณเลขา คุณนี่เดินไม่ดูทางให้ดีดีเลย” คุณป้าอีกท่านให้ไปเอ็ด คุณป้าที่เดินเข้ามาชนผม

“ขอโทษค่ะ ท่านประธาน” คุณป้าเลขา หันไปขอโทษคุณป้าอีกท่านที่เขาเรียกว่าท่านประธาน

“ไม่เป็นไรจริงๆครับ ^^” ผมบอกก่อนจะหยิบผ้าที่คุณป้าส่งให้มาเช็ด แต่ก็ต้องตกใจเมื่อคุณป้าตรงหน้าผมนั้น หน้าตาคล้ายคุณหนูฮานะมากๆ

“ฉัน อายาโกะ มิซาเอะ เป็นเจ้าของโรงแรมนี้น่ะ อ่ะเชิญนั่งตรงนี้ก่อนนะจ๊ะ เดี๋ยวให้แม่บ้านหาเสื้อมาให้เปลี่ยนจะได้ไม่สกปรก” เธอบอกก่อนจะยื่นมือมาทำความรู้จักกับผม และเชิญนั่งที่โต๊ะรับรอง

“อ่า.. อายาโกะหรอครับ? ผมเองก็มีลูกศิษย์ชื่อ อายาโกะ เหมือนกัน อายาโกธ ฮานะ น่ะครับ ^^” คุณอายาโกะตรงหน้าผมคงจะเป็น คุณแม่ของคุณหนูฮานะสิน่ะ หน้าตาคล้ายกันขนาดนี้

“เอ๊? ขอโทษที่เสียมารยาทนะจ๊ะ พ่อหนุ่มทำงานอะไร ทำไมถึงรู้จักกับฮานะจังน่ะ” เธอทำหน้าสงสัยไม่น้อยที่ผมรู้จักกับลูกสาวของเธอ ก่อนจะนั่งลงฝั่งตรงข้ามผม เห็นดังนั้นผมจึงนั่งตามเธอ

“ผมเปิดโรงเรียนสอนชงกาแฟน่ะครับ ผมชื่อ วาทานะเบะ ฮิโรชิ นะครับ ยินดีที่ได้รู้จักครับ” ผมตอบก่อนจะยื่นมือทักทายกับคุณแม่ของคุณหนูฮานะ

“เอ๊ะ!? เดี๋ยวก่อนน่ะ ฉันเองก็คุ้นๆชื่อนี้ อืม เคยได้ยินจากที่ไหนกันน่ะ?” เธอกำลังพยายามนึกชื่อของผม “อ่อออ เธอนั้นเองแฟนหนุ่มของฮานะจัง ^^” ผมตกใจกับคำตอบของเธอจนตั้งตัวไม่ถูก

“อะ ฮ่าๆ รู้ด้วยหรอครับ...” ผมหัวเราะเกาคอตัวเองแก้เขิน

“อ้าว นี่ฮานะจังก็กลับบ้านมา ไม่เห็นพาฉันมาแนะนำเธอเลย” เธอนึกได้ดังนั้น จึงแอบบ่นคุณหนูฮานะ

“เออ คือว่า น้องเขามีเรื่องงอนง้อผมนิดหน่อยนะครับ เออ...ผมเลยมาตามง้อน้องเพราะไม่อยากให้เข้าใจผิดนะครับ” ผมบอกด้วยเสียงเจือนๆ

“อ่อ ปัญหาความรักของหนุ่มสาวนั้นเอง เห้อ...แล้วนี้เราจะทำยังไงละจ๊ะ ฮิโรชิคุง?” เธอถามผมด้วยความเป็นห่วง

“เออ ผมเองก็พยายามติดต่อน้องเหมือนกันครับ แต่ว่าไม่สามารถติดต่อได้...” ผมบอกไปตามจริง

“ตอนที่ฮานะจังกลับมาบ้านก็ดูซึมๆ เหมือนกันน่ะ” เธอพูดถึงลูกสาวด้วยความเป็นห่วง ทำเอาผมอดห่วงตามไม่ได้

 

ฟุบ!

 

“เอ๊ะ! ทำไรน่ะฮิโรชิคุง O_O”

“คุณอายาโกะครับ ผมขอโทษนะครับที่ทำให้น้องไม่สบายใจ ผมมาที่นี้ก็เพื่อจะมาหาน้องปรับความเข้าใจกัน ผมจริงจังกับน้องจริงๆนะครับ ได้โปรดช่วยผมให้ได้เจอกับน้องอีกสักครั้งได้ไหมครับ? ผมสัญญาหลังจากนี้ผมจะไม่ทำให้น้องเสียใจอีก” ผมลงไปนั่งคุกเข่าตรงหน้าของคุณแม่ของคุณหนูฮานะ ด้วยความสำนึกผิด

“ไม่เป็นไรจ๊ะ ฮิโรชิคุง ลุกขึ้นมานั่งดีๆ นะจ๊ะ ยังไงฉันก็หาทางช่วยเธออยู่แล้วจ๊ะ เพราะฉันเองก็อดห่วงฮานะจังไม่ได้ที่น้องเป็นแบบนี้ ลุกขึ้นมาก่อนนะจ๊ะและเรามาช่วยกันคิดอีกทีน่ะ ^^” คุณแม่ของคุณหนูฮานะเธออ่อนโยนกับผมมาก คุณหนูฮานะก็คงได้ความอ่อนโยนมาจากคุณแม่ แต่กลับเป็นผมเองที่ทำตัวไม่ดีกับเธอ คิดแล้วก็โกรธตัวเอง

 

“ขอบคุณมากนะครับ”

“ขอแค่ฮิโรชิคุงรักและดูแลฮานะจังให้ดีที่สุดแค่นั้นก็พอจ๊ะ เรื่องที่มันผ่านมาแล้วอย่าไปเก็บมันมากังวลเลยนะจ๊ะ” รอยยิ้มอ่อนโยนนั้น ทำให้ผมอุ่นใจขึ้นมาบ้าง

“ครับ...ผมจะรักและดูแลน้องให้ดีที่สุด ผมสัญญาครับ” รอพี่ก่อนนะครับคุณหนูฮานะ อย่าเพิ่งหนีพี่ไปไหนนะครับ...

 

[End]

 

****************************************************

TALK

แอบลุ้นใช่ไหมคะ? ฮ่าาาาา

ท่านพี่ก็โชคดี๊ โชคดี แม่ยายเอ็นดู

แม่ยายให้ผ่านแล้ว ทีนี้ท่านพี่ฮิโรชิจะง้อน้องสำเร็จไหมละคราวนี้?

ช่วยเป็นกำลังใจให้ท่านพี่ฮิโรชิด้วยนะค่าาาาา ^^

 

****************************************************

ฝากคอมเม้นให้กำลังใจ ส่งสติ๊กเกอร์ หรือจะกดหัวใจให้ก็ได้ค่ะ :) 

ขอบคุณสำหรับการเข้ามาอ่านนะคะ ^_^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

10 ความคิดเห็น

  1. #6 kunp (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 2 มีนาคม 2563 / 18:31

    รอตอนต่อไปนะคะ
    #6
    1
    • #6-1 DurDa(จากตอนที่ 26)
      7 มีนาคม 2563 / 20:41
      ขอบคุณมากๆ เลยนะคะ สำหรับการติดตาม ^^
      #6-1