รักสุดแสนวุ่นวายของยัยคุณหนู

ตอนที่ 24 : 23

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 64
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    28 ก.พ. 63

คำเตือน

เนื้อหาบางฉากในเรื่องนี้อาจจะไม่เหมาะสมในเรื่องของศีลธรรม

อาจไม่เหมาะสำหรับผู้ที่อายุต่ำกว่า 18+ โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน

 

**************************************************** 

 

Chapter 23

 

 

[สึบาราชิ เรียว – Talk]

 

@ คาเฟ่ ย่านชิบุย่า

 

ผมสังเกตท่าทีของหนูฮานะดูเหมือนเธอเองมีเรื่องจะพูดกับผมน่ะ แต่เธอลังเลที่จะพูดออกมา

“คุณหนูฮานะครับ/รุ่นพี่เรียวค่ะ”

“อ่า คุณหนูฮานะพูดก่อนเลยครับ ^^” 

“คือหนูมีเรื่องที่จะบอกกับรุ่นพี่เรียวค่ะ” เธอพูดแล้วก้มหน้าไม่กล้าที่จะสบตาผมตรงๆ

“พูดมาเถอะครับ พี่รอฟังอยู่” ผมเห็นท่าทีของน้องแล้วนั้นทำให้ผมกังวลไม่น้อยเลย ไม่รู้สิท่าทีของเธอดูกังวลและลังเลที่จะพูดมันออกมา

“เรื่องการหมั้นระหว่างเรา...” เธอพูดขึ้น

“ครับ...”

“หนูขอปฏิเสธนะคะ...” พูดออกมาจนได้สิน่ะ...

“....” ประโยคที่ได้ยินเมื่อกี้ ทำเอาผมยิ้มไม่ออกเลยทีเดียว

“คือหนูขอโทษนะคะ หนูไม่อยากให้รุ่นพี่เรียวรอหนูอีกต่อไปแล้ว” สายตาเธอที่มองมาที่ผมบอกชัดเจนว่าเธอไม่ได้พูดเล่น

“ทำไมละครับ?” ผมตัดสินใจถามเธอออกไปถึงสาเหตุที่เธออยากยกเลิกงานหมั้น

“หนูมีคนที่ชอบอยู่แล้วค่ะ...”

“แบบนี้เองสินะ พี่เข้าใจครับ...”

“ขอโทษนะคะ รุ่นพี่เรียว...”

“...” ตอนนี้ทุกอย่างรอบตัวผมมันดูอื้ออึงไปหมด ผมอกหักสิน่ะ...

 

 

@ คอนโด A

 

ผมขับรถมาส่งคุณหนูฮานะที่คอนโดเหมือนเดิม

“วันนี้ขอบคุณรุ่นพี่เรียวมากๆ นะคะ แล้วก็ต้องขอโทษอีกครั้งด้วยนะคะ” 

“เดี๋ยวครับ” ผมเอือมมือดึงเธอกลับมานั่งเหมือนเดิม ก่อนจะประกบปากจูบลงกับเธออย่างนุ่มนวล และเนิ่นนาน เธอเองก็ไม่ได้ผลักผมออกไป ยิ่งทำให้ผมเศร้าใจ เหมือนผมรู้ว่าที่เธอไม่ปฏิเสธจูบผม เหมือนกับบอกเป็นนัยว่านี้คือจูบลาของเราสองคน และจูบครั้งสุดท้าย

“โชคดีนะครับ...” ผมผละออกจากเธออย่างเชื่องช้า เหมือนอยากอ้อนวอนเธอขอเวลาอยู่ต่อ

“โชคดีเหมือนกันนะคะ” เธอพูดขึ้นก่อนจะผละออกจากผมแล้วเดินจากไป

ผมก้มลงสบกับฝ่ามือตัวเอง ตอนนี้ผมอ่อนแอเหลือเกิน...

 

 

@ ร้านอิซาคายะ

 

ครืด...ครืด...

ผมก้มมองโทรศัพท์

‘สายเรียกเข้า - รัน’

“ไง...”

“กว่าจะรับสายได้น่ะย่ะ!”

“เธอปฏิเสธฉันแล้ว ตอนนี้ฉันเองรู้สึกเหมือนอกหักยังไงไม่รู้ ไม่สิฉันอกหักอยู่ต่างหาก ฮ่าๆ”

“ห๊ะ? นายหมายถึงใครนะ? นี่! นายเมาหรอ? แล้วตอนนี้นายอยู่ไหนน่ะ เรียว!”

“ฉันน่ะหรอ?”

“ใช่ ตอนนี้นายอยู่ไหน? ฉันจะไปหา...”

“มาสิ... ฉันอยู่ร้านอิซาคายะที่เธอแนะนำมานั้นแหละ”

“โอเคนายรอฉันอยู่ที่นั้นน่ะ ห้ามไปไหน!”

“อื้อ...”

ตรู๊ด... ตรู๊ด...

 

 

20 นาที ต่อมา...

 

“เรียว!” รันเธอดูหน้าตาตื่นวิ่งมาทางผม

เพี๊ยะ!

เธอฟาดมือมาที่แขนผมนึงที ดูจากสีหน้าเธอแล้วดูกังวลไม่น้อย

“ทำไมนายถึงได้มีสภาพแบบนี้เนี้ย?!” เธอนั่งลงข้างๆ ผม

“เธอปฏิเสธฉันแล้ว หมายถึงคู่หมั้นฉันน่ะ” ผมพลางยกแก้วเบียร์ขึ้นมาดื่ม

“นี่! พอได้แล้วนายเมามากแล้วน่ะ!” รันดึงแก้วเบียร์ออกจากมือของผม

“ฉันต้องการมัน...” ผมมองแก้วเบียร์ในมือรัน และมองเธออย่างเว้าวอน หมดสภาพเลยสินะ ผมน่ะ แต่เขาบอกว่าถ้าเราเมาแล้วจะทำให้ลืมเรื่องราวแย่ๆ ไม่ใช่หรอ? ผมต้องการมันจริงๆน่ะ ผมอยากลืมเธอลืมเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้น

“เรียว...นายเมามากแล้วน่ะเรากลับกันเถอะ ฉันไปส่งนายเอง” เธอบอกแล้วดึงผมลุกขึ้น แต่ผมขืนตัวเอาไว้

“ไม่กลับ ถ้าเธออยากกลับก็กลับไปคนเดียวได้เลย” 

“ทำไมแค่ผู้หญิงคนเดียวทำให้นายมีสภาพแบบนี้เลยหรอ?”

“ไม่ใช่! เธอไม่ใช่แค่ผู้หญิง แต่เธอคือคนที่ฉันรัก เข้าใจไหมรัน!” ผมเผลอตะคอกใส่เธอไปอย่างลืมตัว ผม ผมไม่เคยเป็นแบบนี้เลยให้ตายเหอะ

“ฉันขอโทษ...” ผมบอกรันเมื่อเธอแน่นิ่งไป

“ฉันเข้าใจ รักข้างเดียวน่ะมันเจ็บแค่ไหน...” เธอพูดขึ้น ก่อนจะหยิบแก้วเบียร์ดื่มจนหมดแก้ว

“วันนี้ฉันจะดื่มเป็นเพื่อนนายเอง เอาให้เมากันสุดๆไปเลย!” พูดจบเธอก็หยิบแก้วมาชนกับผมและดื่มหมดไปอีกแก้ว

วันนี้ผมจะดื่มให้เมาสุดๆไปเลย ขอแค่วันนี้ให้มันผ่านไปเหมือนเป็นแค่ฝันร้ายที่เกิดขึ้น และตื่นมาในวันพรุ่งนี้แล้วไม่เจ็บปวดกับความรู้สึกที่เกิดขึ้นในวันนี้

“ฉันรักนายน่ะ...” หน้าของรันแดงไปด้วยฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ที่เธอดื่มเข้าไป

“ฮ่าๆ ฉันก็รักเธอเหมือนกันน่ะน้องรัก” ผมบอกพลางขยี้ผมเธออย่างหมั่นเขี้ยว

“ไม่ฉันจริงจังน่ะ” ถึงแม้ว่าผมจะมองดูว่าเธอเมาแล้ว แต่สายตาที่เธอมองมามันเน้นย้ำว่าเธอพูดจริงไม่ได้มีท่าทีหยอก

“เธอเมาแล้ว...” ผมแกล้งทำเป็นไม่ใส่ใจกับสายตาที่เธอสื่อถึงผม

“ไม่ ไม่ ฉันยังมีสติอยู่...” เธอส่ายหัวเบาๆ

“ขอโทษน่ะ แต่ฉันรักเธอมากกว่าเพื่อนไม่ได้จริงๆ...” อาจจะดูใจร้ายเกินไปสำหรับเธอแต่ผมไม่อยากทำให้เธอเจ็บแหละคิดไปไกลกว่านี้

“....” เธอก้มหน้าลงเมื่อผมพูดมันออกไป

“ฉันขอโทษน่ะ...” ขอโทษที่ทำร้ายความรู้สึกดีดีของเธอน่ะรัน

“ไม่เป็นไร ฉันเข้าใจดี...” แต่เธอยังคงยิ้มอ่อนโยนให้ผม และทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เราทั้งสองคนต่างคนต่างเงียบไม่พูดจา ปล่อยให้ความเงียบเข้าครอบงำ

ผมก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมถึงไม่รักคนที่เขารักเรา แต่เรื่องของหัวใจมันบังคับกันไม่ได้ ก็ผมดันไปรักคนที่เขาไม่รักเราจนหมดหัวใจแล้วนิ...

 

[End]

 

 

****************************************************

TALK

เรื่องนี้มีคนได้รับบาดเจ็บทางหัวใจหลายคนเลย T^T

ไรท์ไม่ได้ใจร้ายนะคะ แต่ละคนจะมีพาร์ทของตัวเอง

ในส่วนของพาร์ทนี้นั้น บอกเลยเจ็บไปทั้งหัวใจ T^T

 

****************************************************

ฝากคอมเม้นให้กำลังใจ ส่งสติ๊กเกอร์ หรือจะกดหัวใจให้ก็ได้ค่ะ :) 

ขอบคุณสำหรับการเข้ามาอ่านนะคะ ^_^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

10 ความคิดเห็น