STOP IT รักต้องห้ามอาจารย์ที่รัก

ตอนที่ 9 : บทที่ 8 : ส่งท้ายวันหยุดปิดเทอมฤดูใบไม้ผลิ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 78
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    15 ธ.ค. 62

คำเตือน

เนื้อหาบางฉากในเรื่องนี้อาจจะไม่เหมาะสม

เนื้อหาในเรื่องมีเรื่องศีลธรรมมาเกี่ยวข้องอาจไม่เหมาะสำหรับผู้ที่อายุต่ำกว่า 18+

โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน

(เนื้อหาในเรื่องอ้างอิงเกี่ยวกับประเทศญี่ปุ่น)

ในส่วนของเนื้อหาหากเกิดข้อผิดพลาดประการใดต้องขออภัย ณ ที่นี้ด้วยค่ะ

 

****************************************************

 

บทที่ 8 : ส่งท้ายวันหยุดปิดเทอมฤดูใบไม้ผลิ

 

 

ร้านกาแฟ วาทานะเบะซัง

 

“นี่ทุกคน...วันนี้ฉันว่าจะพาทุกคนไปเลี้ยงส่งท้ายวันหยุดปิดเทอมของพวกเธอทั้งสองคนแหละ” วาทานะเบะซังบอกฉันกับโยชิดะ และชวนพี่ๆพนักงานทุกคน

 

วันนั้นวันที่ฉันและไทจิซังไปเที่ยว Apeach คาเฟ่ ฉันเห็นเขาได้อัพรูปลงในอินสตราแกรมของเขาด้วยแหละ

แต่รูปที่ว่านั้น กับเป็นรูปของฉันที่เขาแอบถ่าย_

 

 

รูปบนอินสตราแกรม มัตซึโอมิ ไทจิ

***บรรยายรูป: รูปที่ยูอิกำลังหันมาบอกไทจิไม่ให้ถ่ายแล้วเธอก็เอามือมาบังกล้องเอาไว้***

แคปชั่น:あなたと一緒にいるのが好き (ผมชอบเวลาที่อยู่กับคุณ)

 

 

ฉันเขินทุกครั้งที่กดเข้าไปดูรูปที่เขาอัพลงอินสตราแกรมของเขา

แต่ว่า...ในรูปนั้นมีคนมาคอมเม้นท์เยอะมาก

 

แต่มีคนนึงที่ฉันสะดุดกับคอมเม้นท์เขาคือ วาทานะเบะซัง เขาเม้นท์รูปนั้นของไทจิซังว่า

 

‘ฉันรู้นะว่าคนในรูปนั้นคือใคร:)’ ฉันอ่านแล้วตกใจมาก*0* ว่าวาทานะเบะซังเขาจะรู้ได้ไง จริงๆ เขาอาจจะไม่รู้ก็ได้ว่าเป็นฉันเขาอาจจะแค่แซวไทจิซังเฉยๆก็ได้ ใช่ ต้องแค่แซวเฉยๆแน่ วาทานะเบะซังไม่มีทางรู้หรอกT^T

 

“ไปด้วยกันนะ ยูอิจัง” วาทานะเบะซังหันมาชวนฉันเพราะกลัวว่าฉันจะปฏิเสธที่จะไม่ไป

“ก็ได้ค่ะ แต่ฉันขอโทรไปบอกคุณแม่ก่อนนะคะ” ฉันบอกกับวาทานะเบะซังแล้วขอตัวไปโทรรายงานคุณแม่ว่าวันนี้จะกลับดึกไม่ต้องรอ

 

“ผมชอบเวลาอยู่กับคุณนะ” จู่ๆวาทานะเบะซังก็พูดประโยคนั้นขึ้นมา ทำให้ฉันถึงกับหยุดเดินแต่ก็ไม่ได้หันหลังกลับไปมองวาทานะเบะซัง แต่กลับรีบวิ่งหนีออกไปอย่างเร็ว

 

บ้าน่า...วาทานะเบะซังรู้ได้ไงเนี้ย_ แต่เขาเป็นเพื่อนกันนิก็น่าจะรู้

 

ตรู๊ด...ตรู๊ด...

 

ฉันต่อสายหาคุณแม่เพื่อที่จะบอกท่านว่าวันนี้ฉันจะกลับดึก ทานและน้องจะได้ไม่ต้องรอ

 

“ฮัลโหลยูอิจังหรอลูก?”

“ค่ะ คุณแม่ค่ะวันนี้ยูอิไปกินเลี้ยงกับพี่ๆที่ร้านพาทไทมนะคะ วันนี้อาจจะกลับดึก คุณแม่ไม่ต้องรอนะคะ”

“อ่อ ได้จ๊ะ ยังไงก็ดูแลตัวเองดีดีด้วยนะ”

“ค่ะ แล้วเจอกันที่บ้านนะคะ” เมื่อบอกคุณแม่เรียบร้อยฉันก็กดวางสายไป

“เออวาทานะเบะซังค่ะ” หลังจากที่คุยกับคุณแม่เสร็จแล้วฉันก็เดิมกลับเข้าไปในร้านกาแฟ

“ว่าไงยูอิจัง”

 

“ฉันขอพาเพื่อนไปด้วย 1 คนได้ไหมคะ?” ฉันเดินไปเกาะตรงเคาน์ทเตอร์ทำหน้าอ้อนๆ วาทานะเบะซัง

“หื้มใครกัน? ผู้ชายหรือผู้หญิง” เสียงของวาทานะเบะเข้มขึ้นมาทันที

“อ่า... ผู้หญิงค่ะ ชื่อมิซากะ นามิวาทานะเบะซังก็เคยเจอนะคะ” ฉันบอกเพราะว่าตอนที่มาสมัครงานนามิจังก็มาด้วย และก็เคยเจอกันอีกรอบตอนที่พวกเราไปนัดบอร์ดกัน

 

“อ่อ ได้สิ^^” วาทานะเบะซังอนุญาต

 

ทำไมฉันถึงมาขอวาทานะเบะซังว่าขอพานามิจังไปด้วยนะหรอ ก็นามิน่ะสิโทรมาบ่นกับฉันว่าวันนี้เธอเหงาแล้วก็ไม่ได้รับงานถ่ายแบบ ฉันเลยชวนเธอมาไปกินเลี้ยงด้วยกัน ที่สำคัญช่วงปิดเทอมฉันกับนามิก็ไม่ค่อยได้เจอกันด้วยเพราะต่างคนต่างยุ่งกัน แต่ฉันกับโยชิดะเจอกันตลอดเพราะพวกเราทำงานพาร์ทไทม์ที่เดียวกัน

 

 

居酒屋 (อิซาคายะ) ณ ร้านเหล้า

 

“คัมปายยย (ชนแก้ว)...” เสียงครึ้กครื้นในภายในร้านดูสนุกมาก

ฉันชอบบรรยากาศที่ร้านนี้นะ และที่สำคัญวาทานะเบะซังดูสนิทกับเจ้าของร้านมากๆ

“เฮ้! ไทจิทางนี้ๆ...” เอ๊ะ...? เดี๋ยวนะไทจิซังมาด้วยหรอเนี้ย?

 

“อ่ะนั่งนี้สิฉันเตรียมที่ไว้ให้นาย” วาทานะเบะซังพูดกับไทจิซังพร้อมกับจัดแจงที่นั่งให้ซึ่งที่วาทานะเบะซังจะให้ไทจิซังนั่งคือข้างๆฉัน ห๊า?

 

นั่งข้างฉันเนี้ยนะ? What?

“อืม...ขอบคุณ” ไทจิซังว่าแล้วนั่งลงข้างๆฉัน ฉันที่ตอนนี้ก็เอาแต่ก้มหน้าก้มตาแล้วทำตัวไม่ถูก

“ไง...” เขาว่าแล้วเท้าคางหันมาทางฉัน

เฮือก...!! ฉันนี้สะดุ้งเลยเจอเขามองมาแบบนี้ -//-

“อะแฮ่ม...นายจะสั่งอะไรไหมไทจิ?” เสียงของวาทานะเบะซังขัดขึ้นมา ทำให้ไทจิซังหันไปมองเขาด้วยความรำคาน

“ไม่เป็นไร ถ้าอยากได้อะไรเดี๋ยวฉันสั่งเองแหละ” พูดจบเขาก็หันมาทางฉัน

“อ้าวมัตซึโอมิซังสวัสดีค่ะ” นามิหันไปทักทายไทจิซัง

“เรียกฉันไทจิเฉยๆก็ได้” เขาว่า

 

“อ่อ ได้ค่ะ^^ “

“ว่าแต่ทำไมวันนี้ไทจิซังถึงมานั่งข้างๆยูอิได้ละคะ? ฉันคิดว่าไทจิซังไม่ชอบยูอิซะอีก” นามิพูดขึ้นด้วยความสงสัย

แต่ฉันนี้สินั่งนิ่งเงียบเลยแหละ -///-

“นี่ฉันคิดว่านะไทจิสั่งต้องจีบยัยยูอิแน่ๆเลย” เสียงของโยชิดะพูดขึ้นมา

“เอ๊ะ...จริงหรอคะ? นี่ฉันตกข่าวอะไรไปหรือเปล่าเนี้ย?” นามิถึงกับงงกับประโยคที่โยชิดะพูดมาเมื่อกี้

อร๊ากกกก...นายโยชิดะนี่นายมาวางระเบิดให้ฉันทำไมกันเนี้ย _

“เออ..คือ ว่า เอออ....” เสียงพูดของฉันติดขัดขึ้นมาทันทีจะว่าไงดีล่ะ ก็เรายังไม่ได้เป็นอะไรกันนิ แต่ไทจิซังก็รอคำตอบตกลงจากฉันอยู่

 

“นั้นนะสิ ฉันกับยูอิเป็นอะไรกันนะ ฉันก็รอคำตอบจากยูอิอยู่เหมือนกัน” ไทจิซังพูดขึ้นและนั้นยิ่งทำให้วาทานะเบะซังและโยชิดะถึงกับส่งเสียงแซวขึ้นมา

 

วู้ว ฮู้ววว...

 

ฉันหน้าแดงไปหมดแล้วตอนนี้ทำอะไรไม่ถูกเลย///

“นี่อย่าบอกนะคะ...ว่าไทจิซังขอคบกับยูอิแล้ว?O_O??”

“อืม... แต่ฉันคงรอเก้อมั่ง เพราะเขายังไม่ให้คำตอบฉันเลย” ไทจิซังทำเสียงเหมือนน้อยใจ

“ร้ายนักนะไอ้เสือ...หึหึ” วาทานะเบะซังว่าแล้วยกเบียร์ขึ้นดื่ม

“ทำไมเธอใจร้ายกับไทจิซังแบบนี้ละยูอิ” โยชิดะหันมาว่าฉัน

“ไม่ใช่แบบนั้นนะ..เออ คือว่า เออ..” ฉันที่เขินหนักมากก็ยังไม่ได้ตอบอะไรออกไปที่มันชัดเจน

“หว่า...ฉันนี่เขินแทนยูอิเลยนะเนี้ย_” นามิพูดขึ้นมา

“แล้วเราละว่าไงยูอิจัง ไอ้ไทจิมันจีบเธอหนักขนาดนี้จะยอมคบกับมันไหม? วาทานะเบะซังพูด

ทำไมทุกคนดูกดดันฉันจังเลย-///-

“ฉันยังไงก็ได้ ไม่รีบหรอกวันไหนพร้อมก็ค่อยมาบอกฉันนะ” ไทจิซังว่าแล้วเอือมมือมาขยี้ผมฉันอย่างหมั่นเขี้ยว

“ที่จริงฉันก็ชอบไทจิซังนะ...” ฉันพูดเสียงเบาๆอยู่ในลำคอ

“อะไรนะ! เธอก็ชอบไทจิซังเหมือนกันหรอ?!” โยชิดะพูดกึ่งตะโกนขึ้นมา เอาอีกแล้วไอ้บ้าโยชิดะ จะเสียงดังทำไมเนี้ย///

“อิอิ ถ้ายูอิจังชอบไทจิซังเหมือนกันก็คบกับเขาซะเลยสิ” นามิพูดแล้วเอามือปล่องปากหัวเราะพร้อมเชียร์ให้ฉันตอบตกลงไทจิซัง

“ตอบตกลงไปเลยยูอิ ฉันสงสารไอ้ไทจิมันที่รอคำตอบเดี๋ยวจะลงแดงตายเอาซะก่อน ฮ่าๆ” วาทานะเบะซังก็ช่วยเชียร์อีกแรง

“นายนะเงียบไปเลยฮิโรชิ” แต่ไทจิซังหันไปแยกเขี้ยวใส่เขาบอกให้หยุดพูด

“กะก๊ได้ค่ะ” เสียงฉันสั่นมาก_

“ก็ได้อะไร” คราวนี้เป็นเสียงไทจิที่ถามย้ำกับฉันเพื่อให้ชัดเจนกับคำตอบของเขา

“ฉันตกลงคบกับไทจิซังค่ะ/// “ ฉันพูดออกไปเร็วปรื้อเลย

“ไชโย!!” เสียงทุกคนดังขึ้นพร้อมกันเหมือนกับว่าภารกิจสำเร็จแล้ว ส่วนไทจิซังก็ยิ้มพอใจให้ฉันกับคำตอบที่ได้รับ

“งั้นเรามาดื่มกันเถอะทุกคน เอ้า! คัมปายยย(ชนแก้ว)”

เกร้ง...

ทุกคนดื่มกันตามปกติ ฉันส่วนเบียร์ของฉันกับนามิ วาทานะเบะลองสั่งมาให้ชิมเป็นเบียร์ของAsahi Style Free ซึ่งเป็นเบียร์ที่คนว่ากันว่าผลิตมาเพื่อผู้หญิงโดยเฉพาะ ด้วยสูตรน้ำตาล0% ที่สำคัญเปอร์เซ็นแอลกอฮอลน้อยมากกว่าของทุกคนที่ดื่ม ส่วนรสชาติฉันว่ามันโอเคนะนุ่มทานง่ายไม่ขมอย่างที่คิดเอาไว้

“นี่นามิ เมื่อกี้ฉันส่งข้อความไปหาแม่บอกว่าวันนี้ฉันจะไปนอนกับเธอ เพราะฉันคิดว่าสภาพตอนเมาฉันต้องไม่โอเคแน่ๆ” ฉันหันไปบอกนามิ

“อ่า...ได้สิ อิอิ” ตอนนี้นามิหน้าแดงไปด้วยฤทธิ์ของแอลกอฮอล ฉันก็ไม่ต่างจากนามิหรอกนะถึงแม้ว่าพวกเราสองคนจะดื่มเบียร์ที่เปอร์เซ็นแอลกอฮอลน้อยก็ตามเหอะ แต่พวกเราก็ไม่ได้คอแข็งนิที่ดื่มไปแค่ 2-3 กระป๋องแล้วจะไม่รู้สึกอะไรเลย

“ฉันขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ” นามิจังว่า

“อืม”

เสียงพูดคุยภายในร้านยังคงดังอย่างต่อเนื่อง ตอนนี้ไทจิซังกำลังคุยกับวาทานะเบะซังแล้วก็เจ้าของร้านอย่างสนุกช่างเข้ากันได้ดีทีเดียว พวกเขาไม่รู้สึกมึนๆเมาๆ บางเลยหรือไงนะดื่มเบียร์กันไปเยอะขนาดนั้น ดูฉันสิดื่มไป 2-3 กระป๋องความรู้สึกมันมึนๆงงๆยังไงไม่รู้

“ไหวไหมยูอิจัง เอาน้ำเปล่าไหม?” ไทจิซังที่หันมาเห็นฉันมองเขาพอดีก็ถามด้วยความห่วง

“ม่าย...เป็นไรค่า ช้านยังหวายยย...” ฉันพูดแล้วยกมือทำท่าโอเคให้เขา อุ๊ป! ทำไมเสียงฉันถึงได้เป็นแบบนั้นละ?

“หึ” เขาหัวเราะกับท่าทางของฉัน

กริ๊ง กริ๊ง...

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ‘สายเรียกเข้า...นามิจัง’

“ฮัลโหลลลล ว่างาย นามิจังงง”

“ยูอิจังขอโทษทีนะ คือวันนี้ฉันต้องขอตัวกลับก่อนนะ เธอกลับไหวหรือเปล่า? ฉันบอกให้โยชิดะหรือไทจิซังไปส่งดีไหม?” เสียงนามิบอกมาด้วยความเป็นห่วง

“ไม่เป็นไรนามิจังฉันกลับเองได้”

“แต่เสียงเธอดูไม่ไหวนะ ฉันบอกโยชิดะกับไทจิซังไว้ดีกว่า”

“ไม่เป็นราย จริ๊ง จริงงง ช้านกลับด้ายยย สบายมากกก นามิจังไม่ต้องห่วงหรอกนะ”

“โอเค โอเค...ยังไงฉันฝากขอโทษทุกคนด้วยนะที่กลับก่อน”

“โอเค แล้วเจอกันนะ”

“อืม แล้วเจอกันเธอเองก็กลับบ้านดีดีละฉันเป็นห่วงนะ” นามิพูดจบแล้ววางสายไป

“ใครโทรมาหรอ?” ไทจิซังหันมาถาม

“อ่อ นามิค่ะ เธอบอกว่าขอตัวกลับก่อน”

“อ่อ อืม”

เวลา 4 ทุ่ม...

“ยูอิเธอไหวไหมเนี้ย?” โยชิดะถามฉันที่ตอนนี้ยืนโอนเอนไม่ตรง

 

“เดี๋ยวกลับพร้อมฉันก็ได้ บ้านฉันกับยูอิอยู่ทางเดียวกัน” ไทจิซังบอกกับโยชิดะแล้วเดินมาประคองฉัน

“อะแฮ่ม ไอ้ไทจิฉันขอเตือนแก ส่งแม่หนูยูอิจังของฉันให้ถึงบ้านนะเว้ย ห้ามเถลไถล เข้าใจไหม?” วาทานะเบะซังชี้นิ้วมาทางไทจิซังเป็นการเตือน

“กลับบ้านดีดีนะทุกคน บาย” วาทานะเบะซังโบกมือลา

“ลาละครับ” โยชิดะพูดแล้วเดินแยกไปอีกทาง ตอนนี้เหลือแค่ฉันกับไทจิซัง

“เอาไงละเราน่ะ กลับบ้านไปสภาพนี้ไม่ได้แน่ คุณแม่ยูอิคงบ่นแน่ๆ” ไทจิช่วยพยุงฉันที่ตอนนี้ยืนไม่ค่อยจะตรง

“ฉันส่งข้อความไปบอกแม่แล้วว่าวันนี้ไม่กลับบ้าน และจะไปนอนบ้านนามิจัง” ฉันบอกกับไทจิซังด้วยเสียงอ้อแอ้

“เห้อออ...ตอนนี้นามิจังไม่อยู่เธอกลับบ้านไปแล้วนิ”

“ช่ายค่า...”

“เห้อ...งั้นไปอพาร์ทเม้นฉันก่อนละกัน” ไทจิซังว่าแล้วก็พาฉันกลับ

 

ฉันไม่คิดเลยว่าฤทธิ์ของแอลกอฮอล์จะให้ฉันมึนมากขนาดนี้ @_@ ขนาดยืนให้ตรงฉันยังบังคับตัวเองไม่ได้เลยแถมตอนนี้ยังมาเป็นภาระให้กับไทจิซังอีกอ่ะ T^T

 

 

 

****************************************************

TALK

ไทจิร้ายนะคะ _ โพสรูปน้อง พร้อมแคปชั่นว่า:あなたと一緒にいるのが好き (ผมชอบเวลาที่อยู่กับคุณ)

หงื้อออ เขิลแทน ยูอิจังเลย _

แล้วแบบนี้เด็กจะไม่หลงได้ไงละค่ะซิส อิอิ

แต่ตอนท้ายบทนี้ ทำไมน้องเมา? แล้วยังต้องกับไทจิอีก -,.-

 

****************************************************

ฝากคอมเม้นให้กำลังใจ ส่งสติ๊กเกอร์ หรือจะกดหัวใจให้ก็ได้ค่ะ :)

ขอบคุณสำหรับการเข้ามาอ่านนะคะ ^_^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

14 ความคิดเห็น