STOP IT รักต้องห้ามอาจารย์ที่รัก

ตอนที่ 7 : บทที่ 6 : ทำไมต้องเอาชีวิตตัวเองไปเสี่ยง (คุก) แบบนั้น?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 89
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    4 ธ.ค. 62

คำเตือน

เนื้อหาบางฉากในเรื่องนี้อาจจะไม่เหมาะสม

เนื้อหาในเรื่องมีเรื่องศีลธรรมมาเกี่ยวข้องอาจไม่เหมาะสำหรับผู้ที่อายุต่ำกว่า 18+

โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน

(เนื้อหาในเรื่องอ้างอิงเกี่ยวกับประเทศญี่ปุ่น)

ในส่วนของเนื้อหาหากเกิดข้อผิดพลาดประการใดต้องขออภัย ณ ที่นี้ด้วยค่ะ

 

**************************************************** 

 

 

ทำไมต้องเอาชีวิตตัวเองไปเสี่ยง (คุก) แบบนั้น?

 

[มัตซึโอมิ ไทจิ – Talk]

 

居酒屋 (อิซาคายะ) ณ ร้านเหล้า

 

ตอนนี้ผมและฮิโรชิมาดื่มกันที่ร้านเหล้าซึ่งไม่ห่างจากร้านกาแฟของฮิโรชิเท่าไหร่

 

ร้านนี้เป็นร้านประจำของพวกเราที่มาดื่มกันบ่อยที่สุด เป็นร้านอิซาคายะแบบกินดื่มสไตล์ญี่ปุ่นแบบเล็กๆ ที่สำคัญเจ้าของร้านถึงกับลงทุนทำอาหารเอง เพราะเขาเคยเป็นเชฟอยู่โรงแรมชื่อดังแห่งนึง ผมกับฮิโรชิสนิทกับเจ้าของร้านนี้มากเรียกได้ว่าพวกเราถูกคอกันมากกว่า

 

เจ้าของร้านชื่อ โทราจิโร่ และเมนูที่เขาชอบทำให้ผมกับฮิโรชิประจำเลยคือ ชุดรวมยากิโทริเสียบไม้ ซึ่งมีทั้งเนื้อไก่ ตับไก่ ข้อไก่ ลูกชิ้น ไก่บด ไส้กรอกรมควัน เมนูนี้ทางเจ้าของบอกมาว่าเป็นเมนูที่ปิ้งย่างกันสดๆ ตามออเดอร์แบบไม้ต่อไม้ด้วยถ่านชาร์โคล ควบคุมระดับความแรงของไฟให้อยู่ที่ระดับปานกลาง พร้อมพรมสาเกในขณะย่างเพื่อสีที่สวยงาม และโรยเกลือ พริกไทย เพื่อเพิ่มรสชาติในขั้นตอนสุดท้าย

 

เมนูยากิโทริทานกับเบียร์เย็นๆ เป็นอะไรที่ผมกับฮิโรชิชอบมาก

 

“อะแฮ่ม...ร้ายนะเราอ่ะ” จู่ๆฮิโรชิก็หันมาแซวผม เหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้

“เรื่องอะไร?” ผมเข้าใจเรื่องที่มันแซวผมแหละ แต่ผมก็ทำเป็นไม่สนใจไอ้บ้านั้น

“แหม๊ ไอ้เสือ ฉันรู้นะเว้ยว่านายคิดยังไงกับเด็กคนนั้น >_<” ฮิโรชิยังคงตื้อผมอยู่

“เด็กคนไหน?” แต่ผมก็ยังเฉยกับการที่มันกวนผม

“เอ้า...นี่มีเด็กหลายคนหรอครับ? ร้ายนะเนี้ย กิ้วๆ” 

 

“ฉันไม่ใช่แกสักหน่อยที่มีใครหลายคนพร้อมกันในเวลาเดียวกัน” ผมหันไปแขวะใส่ฮิโรชิทันที

“ฉันไม่ใช่คนแบบนั้นเฟ้ย ฉันคบครั้งละคนแค่ระยะเวลาสั้นยาวแค่นั้นเอง” ฮิโรชิว่าพลางผลักหัวผมอย่างหมั่นไส้

“นี้ไทจิฉันพูดตรงๆเลยนะไม่อ้อมค้อม เด็กคนนั้นนะยังเด็กไปจริงๆนะสำหรับฉัน ถ้าไม่ได้สนใจจริงๆ ฉันว่าเลิกยุ่งดีกว่าถือว่าฉันขอละกัน” เสียงฮิโรชิพูดด้วยความเป็นห่วง

 

ใช่สิ เด็กคนนั้นเป็นพนักงานพาทไทม์ที่ร้านกาแฟมันอยู่ตอนนี้

“ทำไมจะชอบไม่ได้?” ผมถามอย่างยั่งเชิงฮิโรชิดู

“ฮั่นแน่ยอมรับแล้วใช่ไหม ไอ้เสือ” นั้นไงโดนแซวอีกจนได้

 

“ฉันเป็นเพื่อนแกมาตั้งนานทำไมจะไม่รู้ว่านายคิดยังไงนะไอ้ไทจิ แต่นั้นมันเด็กอายุ 18 นะเว้ย คุก คุก เลยนะนั้น” อือใช่สถานะการณ์เสี่ยงมาก เสี่ยงคุกมาก

 

ผมเงียบไม่ได้ตอบฮิโรชิ

 

อายุ 18 หรอ? ก็น่าจะโตพอแล้วป่ะวะ? แค่ยังไม่บรรลุนิติภาวะแค่นั้นเอง อืม ผมคิดว่าแค่นั้นเองจริงๆ

“เฮ้! นายอย่าเงียบดิว่ะไทจิ” ผมที่ยังนิ่งเงียบไม่ตอบฮิโรชิ ไม่ใช่อะไรหรอกผมแค่คิดอะไรเพลินๆ

“แต่ถ้าเกิดว่าฉันคิดจริงจังละ มันจะเป็นยังไง?” ผมถามมันกลับพร้อมกับกระดกเบียร์

“เฮ้ย...เอาจริงดิ!” ฮิโรชิถามเพื่อความแน่ใจอีกครั้ง

 

“ฉันยังให้คำตอบกับแกไม่ได้ตอนนี้หรอก แต่ฉันก็ไม่รับปากว่าจะเลิกยุ่งกับเด็กนั้น” ผมบอกไปแบบนั้น

ฉันถ้าให้ผมตัดความรำคาญที่ฮิโรชิเซ้าซี้ผมไปว่าไม่สนใจเด็กคนนั้นก็ไม่ได้ ไม่รู้สิผม ถ้าถามผมเองว่าทำไม? ผมก็ตอบตัวเองไม่ได้เหมือนกัน

 

แต่ผมก็ปฏิเสธไม่ได้หรอกนะว่าผมสนใจในตัวเด็กคนนั้นจริงๆ แต่อีกใจผมกับคิดว่าเธอยังเด็กไป แต่อีกใจบอกว่าถ้าถูกใจทำไมผมต้องปฏิเสธตัวเองด้วยละ ใช่ไหมครับ?

“ถ้านายโดนจับขึ้นมาข้อหาพรากผู้เยาวน์ฉันบอกไว้เลยฉันจะไม่ไปช่วยนายประกันตัวนะเว้ย ไอ้ไทจิ” ฮิโรชิพูดอย่างหัวเสีย 

 

“มันเป็นเรื่องของอนาคตอย่าเพิ่งไปคิดถึงตรงนั้น” ผมว่าแล้วกระดกเบียร์ต่อ

ในเมื่อผมยังให้คำตอบที่แน่ชัดกับตัวเองไม่ได้ งั้นลองทำตามใจตัวเองที่อีกด้านนึงสนใจในตัวเด็กคนนั้นดูไหมละ? ผมว่าลองดูก็ไม่เสียหายนิ ว่าไหมละครับ? :) 

 

ส่วนผลลัพธ์จะออกมาเป็นยังไงค่อยว่ากัน

“ฉันว่านะ...” ผมพูดขึ้นทำให้ฮิโรชิหันมามองผมด้วยความสงสัย

“ว่าอะไรของแกอีก?”

“ฉันขอลองเข้าหาเด็กคนนั้นดูหน่อยละกัน ฉันก็อยากรู้ว่าตัวเองคิดอะไรอะไรก็เด็กคนนั้นจริงๆหรือเปล่า :)” พอผมพูดเสร็จไอ้ฮิโรชิถึงกับเหวอไปเลย

 

“เอาแน่ใช่ไหม?” ฮิโรชิถามผมอีกครั้ง

“เอาแน่ คนนี้เอาแน่ๆ หึ” ผมย้ำอีกครั้งในคำตอบ

“พระเจ้าให้ตายเถอะ ไอ้ไทจิของผมกำลังก้าวขาเข้าไปคุกข้างนึงแล้ว *0*” ฮิโรชิผมแล้วทึ่งผมตัวเอง มันต้องคิดว่าผมบ้าไปแล้วแน่ๆ ที่เอาชีวิตตัวเองไปเสี่ยงคุกแบบนั้น หึ ของแบบนี้ผมว่าต้องลองดูครับ :)

 

“บาย...กลับบ้านดีดีเว้ยไอ้ไทจิ”

หลังจากที่แยกกับฮิโรชิผมก็กลับไปที่อพาร์ทเม้นท์ของตัวเอง

“ขอบคุณมากๆเลยนะคะ” เสียงเล็กดังขึ้น ทำให้ผมหันไปมองก็พบว่าเป็นยูอิจังที่กำลังยืนล่ำลาคุณยายท่านนึงตรงสวนสาธารณะที่ผมเคยขโมยจุ๊ฟเธอ

 

พอนึงถึงตอนที่ผมแอบจุ๊ฟเธอครั้งแรก ผมยังจำสีหน้าตกใจปนเขินของเธอได้ ตอนนั้นก็ดูน่ารักดีแต่ผมว่าก็น่าตลกเช่นกัน ก็เธอนะน่าแกล้งจะตาย :)

 

“อ๊ะ...มัตซึโอมิซัง” เธอหันมาเจอผมเข้าพอดี

“ไง” ผมทักเธอกลับ

“สะสวัสดีค่ะ” เธอตอบกลับท่าทางดูประหม่าเมื่อเจอผม

“ฉันไปแล้วนะคะ” เธอบอกแล้วเตรียมจะเดินหนีผม

“เดี๋ยวก่อนสิ” ผมพูดขึ้นแล้วจับแขนเธอเอาไว้ให้อยู่ก่อน

 

“อะไรคะ? นี่มัตซึโอมิซังดื่มมาหรอคะ?” เธอมองมือผมที่จับแขนเธอเอาไว้ด้วยความงุนงง แล้วทำจมูกฟุตฟิตใส่ผม ฮ่าๆ เป็นหมาหรอ?ทำท่าทางแบบนั้น ยัยหมาน้อยเอ่ย

 

“พรุ่งนี้หยุดนิ” ผมพูดขึ้นยิ่งทำให้ยูอิทำหน้างงยิ่งกว่าเดิม

“ห๊ะ อะไรนะคะ?” เธอถามผมอีกครั้ง

“เออ พรุ่งนี้เธอหยุดนิฉันว่าจะชวนเธอไปเดินเล่นนะ” ผมพูดไปแต่ก็ทำตัวไม่ถูกแหะ นี้ผมพูดอะไรออกไปเนี้ย? จะชวนเธอไปเดินเล่นเหมือนพาหมาน้อยไปเดินผ่อนคลายเลย

 

“ดะเดี๋ยวนะคะ มัตซึโอมิซังต้องเมาแน่ๆ” เธอว่าพร้อมกับทำท่าทางเหมือนไม่เชื่อ

“ไม่ ฉันไม่ได้เมา... ใช่ฉันดื่มมาแต่ตอนนี้ฉันยังมีสติอยู่” ผมบอกไปตามจริง

“แล้วมัตซึโอมิซังมาชวนฉันทำไมกันละคะ?” ก็อยากชวนไปเที่ยวด้วยกันไงยัยบ๊อง เข้าใจอะไรอยากจริงๆ -*-

“มันอาจจะดูไวไปหน่อยแต่พรุ่งนี้ได้โปรดเป็นเที่ยวเป็นเพื่อนฉันทีนะ” เดี๋ยวนะ... นี่ผมพูดบ้าอะไรออกไปวะ? ขอร้องเธอให้ไปเที่ยวกับผมเนี้ยนะ?

 

“เออ...คือว่า” เธอดูมีท่าทีลังเล 

“ทำไมเธอมีนัดแล้วหรอ?” ผมถามไปทันที ในใจผมหวังลึกๆให้เธอตอบตกลง ห้ามปฏิเสธผมเด็ดขาด ก็คนอุตส่าห์ช่วยนิ -*-

“มะไม่ใช่แบบนั้นค่ะ”

“แล้วแบบไหน?” ผมแอบหงุดหงิดมีความรู้สึกว่าเหมือนจะโดนปฏิเสธไงไม่รู้

“ก็มัตซึโอมิซังดูเหมือนจะไม่ชอบฉันนี่ค่ะ -*- แล้วจู่ๆก็มาชวนแบบนี้เป็นใครก็คาดไม่ถึงทั้งนั้นแหละค่ะ” อ่า อาจจะใช่เพราะทุกครั้งที่เราเจอกันดูเหมือนจะไม่มีครั้งไหนที่มีเห็นการณ์ที่ทำให้ประทับใจเลย

 

“ก็ไม่นิ ตอนนี้ฉันกำลังชวนยูอิอยู่น่ะ ฉันดูเหมือนไม่ชอบตรงไหนกันคะ?” ผมถามกลับเสียงหวานไปพร้อมกับก้มหน้าให้ไปอยู่ระยะสายตาเดียวกับเธอ ทำให้ยูอิตอนนี้ถึงกับตาโตด้วยความตกใจแล้วผิวหน้าของเธอก็แดงขึ้นเรื่อยๆ

“กะก็ได้ค่ะ -//- ” เธอตอบอย่างยอมแพ้ ต้องอย่างนี้สิค่ะถึงจะเป็นเด็กดี

“โอเค พรุ่งนี้ฉันมารอ ยูอิตอน 10 โมง ตรงสถานนีละกัน” ผมว่าแล้วก็เอือมมือไปขยี้ผมคนตรงหน้าด้วยความเอ็นดู

“ค่ะ -///- ” ยูอิตอบแต่ตอนนี้เธอเอาแต่ก้มหน้ายังไม่กล้าสบตาผม

อ่า...รู้สึกเหมือนตอนนี้ผมจะอารมณ์ดีมากๆเลยแหละ :) มาดูกันว่าพรุ่งนี้การไปเที่ยวด้วยกันครั้งแรกของผมและยูอิ มันจะมีอะไรก่อตัวขึ้นภายในใจผมขึ้นบ้างไหม? หรือผมจะเฉยๆกับมัน อันนี้ผมบอกไม่ได้เลย...

 

 

เวลา 10 โมง หน้าสถานนีรถไฟxx

 

วันนี้ผมเลือกแต่งตัวสบายๆ ด้วยเสื้อยืดสีดำสรีนลายกราฟฟิกกับกางเกงยีนส์สีเข้มๆ หยิบหมวกขึ้นมาใส่กันแดดนิดหน่อย

ผมยืนสูบบุหรี่รอเธอแถวๆหน้าสถานนีได้สักพักก็เห็นยูอิวิ่งมาทางผมเพราะกลัวว่าผมจะรอนาน

“แฮ่ก แฮ่ก...มัตซึโอมิซัง รอนานไหมคะ? ขอโทษที่มาช้านะคะ” เธอหอบด้วยความเหนื่อย ผมที่เห็นเธอมาถึงก็ดับบุหรี่ที่สูบอยู่ทันที

“ไม่หรอกฉันก็เพิ่งมาถึงเหมือนกัน” อันที่จริงก็ไม่ได้รอนานอะไรขนาดนั้นหรอกเพราะผมก็เพิ่งมาถึงก่อนเธอได้สักพัก

วันนี้ยูอิจังแต่งตัวเป็นสาวหวานมาก เธอเลือกชุดกระโปรงสีขาวลายตัดสีชมพูน่ารักๆ ผมของเธอติดกิ๊ฟโบว์สีขาวที่เข้ากับชุดทำให้ยูอิจังดูน่ารัก น่าทะนุถนอมเข้าไปอีก

 

ความรู้สึกผมมันบอกว่าเธอน่าฟัดชะมัด เห็นละหมั่นเขี้ยวจริงๆ

“คะ?” เธอมองผมด้วยความสงสัย เออผมคงจะมองเธอนานไปสินะ -_-‘

“ไปกันเหอะ” ผมกลับมาทำตัวปกติอีกครั้งทั้งๆที่ รู้สึกเหมือนเดทแรกยังไงไม่รู้ บ้าน่า..ไทจิทำอย่างกับนายไม่เคยเดทกับสาวๆงั้นแหละ

“เดี๋ยวค่ะ ว่าแต่เราจะไหนกันคะ?” เธอถามขึ้น นั้นสินะเราจะไปไหนกันดี? เรื่องนั้นผมก็ไม่ได้คิดซะด้วยสิ

“ไม่รู้สิ ฉันให้ยูอิเป็นคนเลือกละกัน” ผมบอกกับเธอ

“อ้าว...ฉันเองก็คิดว่ามัตซึโอมิซังรู้แล้วซะอีกว่าจะไปไหน”

“แล้วเธออยากไปไหนละ?” ผมขอความเห็นจากเธอ

 

“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ”

 

“อ่ะ มัตซึโอมิซังงั้นไปร้านคาเฟ่ที่ชิบูย่ากันไหมคะ? พอดีฉันเจอรีวิวในทวิตเตอร์ว่ามีร้านคาเฟ่ชื่อดังของเกาหลีมาเปิดใหม่ที่นั่นเราลองไปกันดูไหมคะ? >_<” เธอเสนอไอเดียขึ้นมา

 

“อืมงั้นก็ได้” ผมตอบตกลง

 

[End Talk]

 

 

 

 

****************************************************

TALK

ไทจิจ้าาาา เธอจะมาหลอกกินเด็กแบบนี้ไม่ได้นะจ๊ะ :P

ตอนนี้ตามชื่อตอนเลยค่ะ พระเอกของเรามีความเสี่ยง (ติดคุก ฮ่าาา)

เพราะกำลังจะไปกินเด็ก อายุ 18 ปี :) 

น้องยังไม่บรรลุนิติภาวะเลยนะนั้น....

ต้องมาดูกันค่ะ ว่าไทจิของเราจะรุกน้องแรงไหม? :) 

 

****************************************************

 

ฝากคอมเม้นให้กำลังใจ ส่งสติ๊กเกอร์ หรือจะกดหัวใจให้ก็ได้ค่ะ :) 

ขอบคุณสำหรับการเข้ามาอ่านนะคะ ^_^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

14 ความคิดเห็น