STOP IT รักต้องห้ามอาจารย์ที่รัก

ตอนที่ 5 : บทที่ 4 : ทำไมต้องมาโดนขโมยจุ๊ฟกับคนที่ไม่ชอบ?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 132
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    1 ธ.ค. 62

คำเตือน

เนื้อหาบางฉากในเรื่องนี้อาจจะไม่เหมาะสม

เนื้อหาในเรื่องมีเรื่องศีลธรรมมาเกี่ยวข้องอาจไม่เหมาะสำหรับผู้ที่อายุต่ำกว่า 18+

โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน

(เนื้อหาในเรื่องอ้างอิงเกี่ยวกับประเทศญี่ปุ่น)

ในส่วนของเนื้อหาหากเกิดข้อผิดพลาดประการใดต้องขออภัย ณ ที่นี้ด้วยค่ะ

 

****************************************************

 

 

บทที่ 4: ทำไมต้องมาโดนขโมยจุ๊ฟกับคนที่ไม่ชอบ?

 

 

 

 

สถานนีรถไฟใต้ดินxx

 

“สาวๆกลับบ้าน กันดีดีนะ” วาทานะเบะซังหันมาโบกมือลาให้กับพวกเรา

“วันนี้ขอบคุณทุกคนมากๆค่ะ” ฉันหันไปขอบคุณทุกคน แล้วเดินไปที่สถานนีรถไฟเพื่อกลับบ้าน

 

“วันนี้เหนื่อยชะมัด ยังมาเจอตาบ้านั้นอีก น่าหงุดหงิดจริงๆ” ฉันบ่นกับตัวเอง พอพูดถึงมัตซึโอมิซังทีไรนะน่าหงุดหงิดทุกที คนบ้าอะไรเหมือนหมาบ้ามาก หน้าตาก็ดีหรอกแต่ไม่น่าเป็นคนกวนประสาทเลย

 

พอเดินบ่นมาจนถึงด้านหน้าสถานนี โชคดีที่บ้านของฉันอยู่ไม่ไกลจากสถานนีเท่าไหร่

 

ด้านข้างสถานนีมีสวนสาธารณะเล็กอยู่ ฉันที่กำลังเดินผ่านเหลือบไปมองเห็นผู้ชายคนนึงกำลังยื่นสูบบุหรี่อยู่ แค่มองข้างหลังเขายังดูดีเลยนะเนี้ย ถ้าหันหน้ามาคงต้องหน้าตาดีแน่ๆ_

 

อ๊ะ!! ฉันที่กำลังมองข้างหลังผู้ชายตรงหน้าอย่างเพลินกับต้องชะงักเมื่อเขาหันหน้ากลับมา

 

“หื้ม? เธออีกแล้ว?? นี้เธอตามฉันมาหรอ?” ห๊า นี้มันมัตซึโอมิซังนิ ตายแล้วทำไมเราต้องมาเจอกันอีกเนี้ย แล้วเมื่อกี้ฉันเพิ่งจะชมเขาไปเนี้ยนะ พระเจ้า! คนนี้อยากจะบ้า

 

“จะบ้าหรอ! ฉันไม่ได้ตามนายมาสักหน่อย” ฉันเถียงเขา

 

“ไม่ได้ตามแล้วมายืนจ้องฉันทำไม? ยัยโรคจิต” กร็อด ฉันยืนกัดฟันเพื่อสงบสติอารมณ์ของตัวเอง โอ้ยยยย นี้มันวันอะไรของยัยยูอิคนนี้เนี้ย เจอหมอนี้ว่าหลายครั้งแล้วนะ อารมณ์เสียมาก กร๊าซซซซซ

 

“ไม่ใช่นะ ฉันไม่ใช่ยัยโรคจิตแล้วก็ไม่ได้ตามนายมาอย่างที่นายกล่าวหากันด้วย ฉันกำลังจะกลับบ้านของฉันซึ่งทางไปบ้านฉันคือที่ฉันกำลังจะเดินไปแล้วบังเอิญมาเจอนายซะก่อน!” ฉันพูดใส่เขายาวเป็นชุด

 

“หื้ม ทางเดียว?” เขาพูดอย่างสงสัย

“ใช่บ้านฉันอยู่ใกล้กับซุปเปอร์มาร์เก็ตทางนู้น” ฉันบอกแล่วชี้มือไปให้เขาดู มัตซึโอมิซังหันไปมองตามมือของฉัน

“ทางเดียวกันนิ อพาร์ทเม้นท์ฉันก็อยู่ตรงนั้น” เขาพูดขึ้นแล้วหันมามองฉัน

 

ห๊า? นี้เราอยู่ใกล้กันหรอ? โคตรซวยเลยยัยยูอิ ฉันคิดในใจแต่คงจะแสดงสีหน้าแบบไม่น่าเชื่อให้เขาเห็น เพราะมัตซึโอมิซังหันมาหาฉันพลางทำหน้าประมาณว่าทำไมเธอมีปัญหา

 

“ลาละค่ะ” ฉันพูดโดนไม่หันไปมองหน้าเขาเพื่อปัดความรำคานใจ

 

“เด็กอะไรพูดจาก็ห้วน” เขาพูดขึ้นแล้วดับบุหรี่กับที่เขี่ยบุหรี่แล้วมองมาที่ฉัน ฉันที่ได้ยินเขาพูดถึงกับควันออกหูและหันกลับไปจองหน้าเขาทันที

 

“เมื่อกี้คุณพูดว่าอะไรนะ?” อันที่จริงฉันได้ยินเต็มสองหูเลยแหละ แต่แกล้งทำเป็นถามไปงั้น

“ยัยเด็กแก่แดด”

“เมื่อกี้นายไม่ได้พูดแบบนี้นิ”

“อ้าว แสดงว่าเมื่อกี้ได้ยิน แล้วจะถามเพื่อ?” เหอะหมอนี้โคตรกวนประสาทเลยค่ะคุณผู้ชมมม ยูอิคนนี้โมโห๊มากกกก

 

ฉันที่ยืนจ้องหน้าเขาอย่างโมโห ตอนนี้เก็บอารมณ์ไม่อยู่แล้วเฟ้ยยย แล้วมัตซึโอมิซังยิ่งฉันจ้องหน้าเขานานๆก็ยิ่งเมื่อยอ่ะเพราะอะไรนะหรอ เพราะฉันเตี้ยกว่าเขาไงละเวลาจะมองเขาแต่ละทีก็ต้องเงยหน้าขึ้นไปมอง คนบ้าอะไรสูงชะมัด ฉันละอยากหาเก้าอี้สักตัวมายืนให้เทียบเท่าความสูงเขาซะจริงๆ

 

“นี้คุณนะตั้งแต่อยู่ที่ร้านคาราโอเกะแล้วน่ะ ที่กล่าวหาว่าฉันเป็นเด็กแก่แดดนะ” ฉันพูดด้วยเสียงโมโห

“ก็จริงไม่ใช่หรอ?”

“แล้วมันผิดหรอคะ? ที่จะมีรสนิยมที่ชอบคนอายุมากกว่าตัวเอง?” ฉันตอบเขากลับ เขาถึงกับชะงักกับประโยคเมื่อกี้

“ก็...” เขาพูดแค่นั้นก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ เหอะ..กวนประสาทที่สุด

 

แต่การที่เขาไม่พูดอะไรต่อไม่ได้แปลว่าเขาจะหยุดกวนฉันนะ แต่เขากับเดินเขามาประชิดตัวฉันโดยไม่ทันตั้งตัว เป็นฉันเองที่สะดุ้งกับการกระทำของเขา

 

“นี้คุณ...” พูดได้แค่นั้น เขาก็ก้มหน้ามามองฉันใกล้ๆ เหยียดยิ้มมุมปากให้ฉัน

 

ฉันที่ตกใจกับการกระทำของเขาตอนนี้ถึงกับทำอะไรไม่ถูกเลยใจสั่งให้ผลักเขาออกไป แต่ร่างกายกับแข็งทื่อไม่แม้แต่จะขยับหนีเขา

 

“งั้นฉันก็สเปคเธอสินะ เพราะฉันอายุมากกว่าเธอตั้งเยอะ” เขาพูดแล้วยื่นหน้ามาชิดให้ใกล้กว่าเดิม ฉันถึงกับย่นคอหนีคนตัวสูงกว่า

“ไม่เกี่ยวกันสักหน่อย ไม่ใช่ว่าอายุเยอะแล้วฉันจะชอบทุกคนนะคะ” ฉันพูดแต่ตากับหลุบมองต่ำไม่กล้าสบตามัตซึโอมิซัง

 

“แล้วต้องทำไงให้ชอบละคะ?” เขาพูดแล้วจับคางฉันเชิดขึ้นเพื่อให้มองสบตาเขา พูดจาหวานมาก นี้! นี้!! เขาจะแกล้งฉันแรงเกินไปแล้วน่ะ!!

 

“หื้ม เงียบทำไมไม่ตอบละ?” เขาถาม

 

“อย่ามาแกล้งกันนะคะมัตซึโอมิซัง”

 

“แล้วถ้าฉันบอกว่าไม่ได้แกล้งละ” คราวนี้เป็นฉันเองที่ไปไม่เป็น หงื้ออออ ช่วยด้วยฉันโดนเขาจู่โจมรุนแรงอะไรเบอร์นี้ ยูอิคนนี้ตั้งรับไม่ทันแล้วค้า...

 

“ฮ่าๆ ตอนนี้เธอหน้าแดงชะมัด” เสียงหัวเราะจากคนตรงหน้าดังขึ้น

“นี่แกล้งกันจริงๆสินะ” ฉันที่ตอนนี้เริ่มทำตัวไม่ถูกแล้ว จะว่าไงดีโกรธเขาก็โกรธ เขินก็เขินที่โดนเขาแกล้งแบบนี้

“หน้าเธอตอนเขินตลกดี ฮ่าๆ” ยังจะมาล่อเลียนอีก น่าตีจริงๆ ฉันหน้ามุ้ยใส่มัตซึโอมิซังไปนึงที

“นี้ถึงกับงอนกันเลยหรอ แค่แกล้งนิดเดียวเองเด็กน้อยจัง” ว่าแล้วเขาก็เอามือมาขยี้ผมฉันอย่างมั่นเขี้ยว

ฉันเงียบไม่ตอบเขา ก็มันน่าโมโหจริงๆนิ คนบ้าอะไรมาแกล้งคนอื่นแล้วสบายอารมณ์แต่ทำให้คนอื่นเขาอารมณ์เสีย

 

จุ๊ฟ...

 

“อ่ะจุ๊ฟแล้วหายงอนนะ” เมื่อกี้เขาก้มลงมาจุ๊ฟที่ริมฝีปากฉันเบาๆ เหมือนเราเป็นแฟนกันเลย แบบว่าฉันงอนเขา แล้วเขาก็ง้อ บ้าจริง! ตอนนี้หน้าฉันแดงยิ่งกว่าเดิมมาก

 

ฉันที่ทำตัวไม่ถูกคราวนี้ผลักคนออกด้วยความตกใจ

 

“ไอ้คนบ้า ///” ฉันตะโกนใส่มัตซึโอมิซังอย่างโมโห แล้วรีบวิ่งหนีไปเลย

 

หื้อ ตอนนี้หัวใจฉันมัน โดคิ โดคิ (เต้นตึกตัก) มากๆเลย ไอ้บ้ามัตซึโอมิซัง!! แกล้งกันแรงเกินไปแล้วนะ หงื้อ ฉันไม่ชอบหมอนี้สุดๆเลย

 

มัตซึโอมิ ไทจิ...มองตามเด็กสาวที่เพิ่งวิ่งหนีเขากลับบ้านไป

 

ก็เมื่อกี้นี้นะเขาไปแกล้งสาวน้อยให้ตกใจเล่นเฉยๆ แต่เมื่อกี้ความรู้สึกวูบนึงเขารู้สึกอยากจะจูบเด็กสาวตรงหน้าขึ้นมาเสียดื้อๆ

 

เพราะอะไรนะหรอ ก็นิสัยเธอมันช่างน่าปราบพยศซะจริงๆ แถมยังน่ามั่นเขี้ยวอีกต่างหากน่าแกล้งซะจริงๆ

 

ดีนะที่เมื่อกี้ยับยั้งชั่งใจได้ เลยแค่แกล้งจุ๊ฟปากคนตรงหน้าไป...

 

ซากุระ ยูอิ...ฉันชักถูกใจเธอซะแล้วสิ

 

มัตซึโอมิ ไทจิ ยืนคิดสักพักเขาก็เดินกลับไปที่อพาร์ทเม้นท์ แถมอพาร์ทเม้นท์ที่เขาอยู่กับอยู่ใกล้บ้านของ ยูอิ ที่สำคัญยูอิยังทำงานที่ร้านกาแฟของไอ้ฮิโรชิอีกต่างหาก

 

แบบนี้เธอจะหนีเขาพ้นซะที่ไหนละ

 

แล้วเจอกัน ยัยเด็กแก่แดด ยูอิ หึหึ :)

 

 

 

****************************************************

TALK

หึหึ พ่อไทจิของเรา ขอลองเชิงเด็กมันดูหน่อย _

คุณพี่ไทจิมาอ่อยเรี่ยราดแบบนี้ได้ไงคะ? พ่อคู๊ณณณณณ

เด็กมันแตกตื่นหนีไปละจ้าาาา... มาดูกันค่ะ ว่าคุณพี่ไทจิจะรุกน้องต่อ หรือพอแค่นี้กันนะ :)

แต่ระดับคุณไทจิของเราคงไม่แค่นี้หรอกมั้งค่ะ อิอิ

 

****************************************************

ฝากคอมเม้นให้กำลังใจ ส่งสติ๊กเกอร์ หรือจะกดหัวใจให้ก็ได้ค่ะ :)

ขอบคุณสำหรับการเข้ามาอ่านนะคะ ^_^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

14 ความคิดเห็น