STOP IT รักต้องห้ามอาจารย์ที่รัก

ตอนที่ 22 : บทที่ 21 : ใครกันแน่ที่ดื้อ ?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 67
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    3 ม.ค. 63

คำเตือน

เนื้อหาบางฉากในเรื่องนี้อาจจะไม่เหมาะสม

เนื้อหาในเรื่องมีเรื่องศีลธรรมมาเกี่ยวข้องอาจไม่เหมาะสำหรับผู้ที่อายุต่ำกว่า 18+

โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน

(เนื้อหาในเรื่องอ้างอิงเกี่ยวกับประเทศญี่ปุ่น)

ในส่วนของเนื้อหาหากเกิดข้อผิดพลาดประการใดต้องขออภัย ณ ที่นี้ด้วยค่ะ

 

 

**************************************************** 

 

บทที่ 21 : ใครกันแน่ที่ดื้อ 

 

 

 

 

 

วันที่ 2 ของค่าย Field Trip - เกียวโต

 

ช่วงเช้าของวันที่ 2 เรามากันที่วัดคิโยะมิซุ หรือ วัดน้ำใสเป็นหนึ่งในวัดที่มีชื่อเสียงโด่งดังที่สุดของญี่ปุ่น มีน้ำที่เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติจากน้ำตกโอโตวะไหลผ่าน ทำให้เป็นที่มาของชื่อ “วัดน้ำใส” นอกจากนี้ยูเนสโกได้บันทึกให้วัดแห่งนี้ขึ้นเป็นมรดกโลกอีกด้วย 

 

อาคารที่มีชื่อเสียงของวัดแห่งนี้ก็คืออาคารไม้ขนาดใหญ่ ตัวโถงอาคารถูกสร้างให้ยื่นออกไปภายนอกทำให้บริเวณนี้เป็นจุดชมวิวที่สวยงาม มองเห็นเมืองเกียวโตในฤดูต่างๆ และยังเป็นจุดชมซากุระและชมใบไม้แดงที่ขึ้นชื่อของเกียวโตอีก 

 

ช่วงบ่าย เวลา 13.00

 

ทางโรงเรียนให้พวกเรามาเดินกันที่ ย่านฮิกาชิยาม่า เป็นถนนโบราณสำหรับเดินเล่นช้อปปิ้ง กิน

บรรยากาศที่นี่นั้นเป็นบรรยากาศแบบเก่าแก่ของเมืองเกียวโต สองข้างทางจะเต็มไปด้วยร้านค้า ร้านขนมมากมาย โดยย่านนี้จะอยู่บนเนินเขาทางตะวันออกของเกียวโต 

จะเป็นถนนทางเดินแคบๆ สองข้างทางจะมีอาคารไม้ทรงโบราณแบบญี่ปุ่นดั้งเดิม ซึ่งเป็นทั้งร้านอาหาร ร้านขนมพื้นเมือง ให้ความรู้สึกถึงเมืองเก่าที่ยังคงมีความเป็นเอกลักษ์ของเกียวโตในสมัยก่อนอยู่

 

“เรามาถ่ายรูปกันเถอะยูอิ” นามิยื่นโทรศัพท์ออกไปด้านหน้า ฉันจึงไปยืนข้างๆเธอ

“はい、行きます(จะถ่ายละนะ)” นามิพูดขึ้น

“はい、チーズ(say cheese)” นี้ไม่ใช่เสียงฉันและนามิแต่กลับเป็นเสียงของโยชิดะที่แซวเราสองคนที่กำลังถ่ายรูป

“นายโยชิดะ =_=” นามิหันไปมองทันที

“ไหนๆ มาแล้วก็ถ่ายด้วยกันเลยสิ” ฉันว่าแล้วดึงโยชิดะมาร่วมเฟรมถ่ายรูป

“チーズチーズチーズ !” เราถ่ายรูปกันหลายช็อตมาก

“เดี๋ยวฉันไปหาพวกเพื่อนผู้ชายก่อนนะ” ว่าแล้วโยชิดะก็เดินไปรวมกลุ่มกับพวกเพื่อนๆ ผู้ชายของเขา

“เออ ยูอิจังฉันจะไปซื้อน้ำน่ะ เอาไรไหม?” 

“อ่า...ขอน้ำเปล่าขวดนึงละกัน”

“โอเค”

“อาริกาโตค่า^^ (ขอบคุณนะ)” พอนามิเดินไปแล้วฉันก็หยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมาถ่ายรูปบรรยากาศ

“เป็นไงบ้างยูอิจัง ^^” ฉันสะดุ้งเมื่อจู่ๆก็มีเสียงดังขึ้นมาจากข้างหลัง

“อ๊ะ...อาจารย์ทานากะ สะสวัสดีค่ะ” เมื่อหันไปตามต้นเสียงที่เรียกฉันก็ตกใจ

“ไงเธอสบายดีนะ”

“ค่ะ ก็สบายดีค่ะ อาจารย์ทานากะมีอะไรหรือเปล่าคะ?” ฉันถามเขากลับ

“ก็ไม่มีอะไรหรอกแค่เห็นเธอยืนอยู่คนเดียวกลัวเหงานะ...” เขาหยักไหล่ด้วยท่าทีสบายๆ

“คะ?” กลัวฉันเหงาอะไรของเขากัน -.-

“ก็ตอนนี้นะไอ้ยามาโมโตะก็ไม่อยู่แล้วนิ :)” จู่ๆเขาก็พูดถึงอาจารย์ยามาโมโตะ ฉันที่ได้ยินยืนตัวแข็งทื่อเลยก็ชื่อของอาจารย์ยามาโมโตะเป็นชื่อต้องห้ามสำหรับฉันเลยแหละ T^T

“เงียบเลย...ฮ่า ฉันล้อเล่นนะ แต่ถึงไอ้ยามาโมโตะไม่อยู่ก็ให้ฉันดูแลเธอได้นะ :)” ท่าทางของเขาตอนนี้ดูคุกคามฉันมาก เขาไม่ควรพูดกับฉันแบบนี้ด้วยซ้ำ แบบนี้จะทำไงดีเนี้ย ><

“ว่าไงละ? ฉันไม่ขัดข้องหรอกนะเด็กน้อย” เขาว่าแล้วเอื้อมมือมาลูบหัวฉัน

 

เพี๊ยะ!

 

“อย่าเอามือที่มีความคิดสกปรกแบบนั้นมาจับตัวฉันนะคะ!” ฉันสะบัดมือเขาออกจากตัวฉันทันที -*- ถึงแม้ว่าคำพูดที่ฉันพูดใส่เขามันจะดูไม่ให้ความเคารพก็ตามเถอะ ก็ในเมื่อเขาไม่ให้เกียรติฉันก่อนแล้วทำไมฉันต้องให้เกียรติเขาด้วยละ!

“หึ เล่นตัวจังนะ” เขายังไม่หยุดท่าทีคุกคามฉัน และยังพยายามที่จะเอื้อมมือมาจับตัวฉัน

“ไปเถอะค่ะอาจารย์ทานากะ ไม่งั้นฉันจะร้องให้คนช่วยนะคะ” ฉันขู่เขาแม้ว่าตัวจะสั่นเทาด้วยความกลัวแต่ฉันพยายามอย่างมากที่จะไม่แสดงความกลัวออกมาให้คนตรงหน้าได้เห็น

“ก็ร้องไปสิ ฉันก็จะบอกว่าเธอนะมายั่วฉันเอง หึ อย่าลืมนะเธอนะเคยมีประวัติเคยคบกับอาจารย์มาก่อน คิดว่าทุกคนจะเชื่อใครระหว่างฉันกับเธอ หื้ม สาวน้อย” ฉันก้าวหลังถอยเขาออกมา แต่เขาก็เดินเข้ามาหาฉัน ท่าทางของเขาดูเหมือนจะไม่ยอมละออกไปง่ายๆ

“ยูอิจัง!” ยังดีที่เสียงของโยชิดะมาช่วยฉันไว้

“ไปกันเหอะนามิให้มาตาม นามิจังรอเราอยู่ที่บัสแล้ว” โยชิดะว่าแล้วเดินมาจูงมือฉันออกจากอาจารย์ทานากะทันที

“อืม...” ฉันเดินตามโยชิดะไปทันที

“นี่ยูอิ ระวังไอ้ครูบ้าทานากะนั้นด้วยนะ ฉันว่าไม่ค่อยน่าไว้ใจ” โยชิดะหันมาบอกด้วยความเป็นห่วง

“อื้ม” ต้องขอบคุณโยชิดะที่เข้าไปช่วยฉันเอาไว้ T^T ไม่งั้นแย่แน่ๆ ฉันเองก็คิดไม่ออกเหมือนกันว่าจะเอาตัวรอดยังไง ฉันไปไม่เป็นตั้งแต่ได้ยินชื่อของอาจารย์ยามาโมโตะแล้วละ ฮื้อๆ เกือบไปแล้ว T^T

ช่วงเย็น

กิจกรรมนันทนาการกำลังดำเนินไปอย่างครึ้กครื้น นักเรียนทุกคนต่างสนุกสนาน

“ฉันขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะนามิ” ฉันบอกแล้วเดินออกมาจากโซนกิจกรรม

 

 

[มัตซึโอมิ ไทจิ – Talk]

 

ตึก ตึก...

“อุ๊ป...” ผมเอือมมือไปปิดปากของยูอิที่กำลังเดินผ่านมุมที่ผมกำลังหลบอยู่ และพาเดินมายังมุมที่ลับตาคน

เมื่อช่วงบ่ายที่ย่านฮิกาชิยาม่า ผมเห็นไอ้ทานากะ เออต้องขอโทษทีเรียกเขาแบบนั้นแต่ว่ามันเกินไปแล้วที่คนอย่างหมอนั้นมายุ่งวุ่นวายกับยูอิ

ผมเห็นหมอนั้นยืนอยู่ข้างเธอ แต่ผมเองกลับทำอะไรไม่ได้เลย โชคดีไปที่โยชิดะจัดการให้

ผมเองรู้สึกไม่ชอบเลยเวลาที่เธอตกอยู่ในสถานการณ์อันตรายแล้วไม่สามารถไปช่วยเธอได้ เพียงเพราะไม่อยากให้ใครมาสงสัยในสถานะของเราสองคน เมื่อไหร่ไอ้สถานะบ้าๆนี้จะสิ้นสุดลงสักที ผมเบื่อเต็มทนละ -*-

“ชู่.. ฉันเอง” ผมเอามือปิดปากเธอเอาไว้ไม่ให้เสียงดัง

“ทำแบบนี้อีกแล้วนะคะ ไทจิซังตกใจหมดเลย” เธอว่าแล้วย่นจมูกใส่ผม น่าหมั่นเขี้ยวชะมัด -.-

“ก็แค่อยากคุยด้วย” ผมบอก

“เดี๋ยวนะคะไทจิซัง ค่อยกลับไปคุยที่บ้านก็ได้นิค่ะ -*- ตอนนี้เรามาออกค่ายนะคะ ถ้าเกิดใครมาเห็นจะเกิดเรื่องได้” ดูพูดเข้า ด้วยความหมั่นไส้ผมเลยหยิกจมูกแม่สาวน้อยช่างพูดไปนึงที

ฉันตอนนี้เรามาออกค่ายกับทางโรงเรียนและตอนนี้เราสองคนก็อยู่ในสถานะอาจารย์และนักเรียน

“แล้วทำไมคุยตอนนี้ไม่ได้ละ?” ผมย้อนถาม

“เอ๊ะ! ไทจิซังอย่าดื้อสิค่ะ!” ยูอิเอ็ดผม

“แค่อยากอยู่ใกล้ๆ อ่ะ -.-“ ผมว่าแล้วก็กอดยัยตัวนุ่มนิ่มข้างหน้า แต่ก็ใช่ว่ายัยตัวเล็กจะยอมให้กอดง่ายนะดิ้นคลุกคลักอยู่ในอ้อมกอดผมไม่ยอมให้กอด -*-

“แค่กอดก็ไม่ได้ค่ะ ปล่อยเดี๋ยวนี้เลยนะคะไทจิซัง >_<“ เธอพยายามที่จะผลักผมออก แต่แรงแค่นั้นจะสู้อะไรผมได้ละ เหอะ...

“ไม่ปล่อย...คิดถึงอยากกอด...” ผมตีหน้ามึนใส่เธอ

“แต่เราก็เจอกันทุกวันนี่ค่ะ” อ่า...ก็จริงอย่างที่เธอพูด เราเจอกันทุกวัน แต่ก็แค่เจอหน้าปะวะ? ไม่สามารถกอดจูบลูบคลำอะไรได้เลย ผมนี่สิจะลงแดงตายละ เห้อ... ไม่สงสารกันบ้างเลยหรือไง? -_-

“นี่ยูอิ อย่าดิ้นสิขอกอดแค่แปปเดียวให้หายคิดถึงแค่นั้นเอง ไม่ได้จะทำอะไรสักหน่อย” ผมบอก พยายามรวบมือของยูอิไม่ให้ขัดขืน เห้อออ...ดิ้นแรงชะมัด นี่ผมไม่อยากออกแรงรอดกอดเยอะหรอกนะกลัวเธอจะหายใจไม่ออก

“คนขี้แกล้งอย่างไทจิซังไว้ใจไม่ได้หรอกค่ะ -3-“ ก็จริงของเธออีกนั้นแหละ เข้าใกล้เธอทีไรผมเก็บอาการหื่นของตัวเองไม่(ค่อย)ได้เลยซักที -,.- อันนี้ผมยอมรับ ก็เธอน่ารักขนาดนี้จะไม่ให้ผมชอบแกล้งได้ไง

“ฉันเปล่านะฉันแค่แสดงความรักเฉยๆ เดี๋ยวยูอิหาว่าฉันไม่รัก” เธอถึงกับกลอกตาบนใส่ผม

“ยังไงก็ปล่อยก่อนนะคะ เดี๋ยวมีใครมาเห็นเข้าไทจิซังจะแย่นะคะ” ดูสิเธอยังห่วงว่าจะมีคนมาเห็นผมเข้า มากกว่าที่ห่วงตัวเอง

“ทำไมต้องห่วงฉัน ห่วงตัวเองก่อนไหม?”

“ฉันน่ะไม่เป็นไรหรอกค่ะเพราะใครๆ เองก็คิดว่าฉันจะจับอาจารย์อยู่แล้ว” เสียงเธอด้วยเศร้าขึ้นมาเมื่อพูดถึงเรื่องนี้

“ไม่หรอก... มันจะไม่เกิดเหตุการณ์แบบนั้นอีกฉันสัญญา” ผมกอดปลอบเธอ

“ก่อนอื่นเลยไทจิซังต้องปล่อยกอดฉันได้แล้วค่ะ” แน๊ะ! วกเข้ามาเรื่องเดิมอีก

“เห้อ...” ผมยอมจำนนในที่สุด จึงยอมปล่อยกอดเธอแม้ใจจริงอยากจะกอดฟัดแน่นๆให้หายหมั่นเขี้ยวสักที

ด้วยความที่เกิดอาการหมั่นเขี้ยวคนตรงหน้าขึ้นมาดื้อๆ ผมเลยเอื้อมมือไปล็อกท้ายทอยของเธอเอาไว้ แล้วรีบประกบริมฝีปากเข้าหาเธอทันที

“อือ...” คนตรงหน้าดูจะตกใจไม่น้อยกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

ขบเม้มริมฝีปากล่างของเธออยากที่เคยชอบทำ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นกดจูบย้ำๆ

ลมหายใจของคนตรงหน้าขาดห่วง ผมจึงเว้นให้เธอหายใจ หลังจากนั้นจึงค่อยๆ สอดแทรกปลายลิ้นเข้าไปควานหาความหวานจากคนตัวเล็ก ผมมอบสัมผัสที่อ่อนโยนให้เธอแบบค่อยเป็นค่อยไป และค่อยแปลเปลี่ยนเป็นสัมผัสที่ร้อนแรงปลุกเร้าอารมณ์ตามแรงปรานาถที่ก่อตัวขึ้นในตัวผม

“อื้ม...” ยูอิที่ตอนนี้อ่อนปวกเปียกไปหมด เธอคงจะล้มลงไปกองกับพื้นแน่ๆ ถ้าผมไม่กอดเธอเอาไว้

ผมที่กำลังเคลิ้บเคลิ้มกับจูบอยู่นั้น...

ตึก ตึก...

มีเสียงฝีเท้า เดินเข้ามาใกล้กับตรงที่เราสองคนอยู่มาก

กึก...ผมชะงักจูบถอนริมฝีปากออกจากยูอิทันที...

 

x! ซวยชิบ! ใครวะ? 

 

ทำให้คนตรงหน้าผมตื่นตระหนกทันที จังหวะนั้นผมรีบคว้าเธอเข้ามากอดไว้เพื่อไม่ให้ใครได้เห็นหน้าเธอ ส่วนผมนั้นยืนหันหลังอยู่คนที่เดินผ่านคงไม่รู้หรอกว่าใคร

ตึก ตึก...

และเสียงฝีเท้านั้นก็เดินผ่านตรงมุมที่เรายืนอยู่...

 

พระเจ้า! หัวใจแทบจะวาย...

 

ผมรีบปล่อยกอดยูอิ แล้วพาเธอเดินออกไปจากตรงนั้นทันที และพาเธอกลับเข้าไปในโซนกิจกรรมนันทนาการต่อทำตัวปกติเหมือนเมื่อกี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้นระหว่างเราสองคน...

 

[End]

 

 

****************************************************

 

TALK

สำหรับในตอนนี้นั้นคุณพี่ไทจิเขาดื้อจริงๆค่ะ คุณผู้อ่าน >_<

คนขี้หึงอ่ะเนาะ พูดยาก ฮ่าาาาาา ^O^

 

****************************************************

ฝากคอมเม้นให้กำลังใจ ส่งสติ๊กเกอร์ หรือจะกดหัวใจให้ก็ได้ค่ะ :) 

ขอบคุณสำหรับการเข้ามาอ่านนะคะ ^_^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

14 ความคิดเห็น

  1. #10 Jakkaran55 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 มกราคม 2563 / 12:29
    หื่นไม่เลือกเวลาสถานที่
    #10
    0