STOP IT รักต้องห้ามอาจารย์ที่รัก

ตอนที่ 21 : บทที่ 20 : กิจกรรมท้าความกล้าในแบบผู้ชาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 54
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    2 ม.ค. 63

คำเตือน

เนื้อหาบางฉากในเรื่องนี้อาจจะไม่เหมาะสม

เนื้อหาในเรื่องมีเรื่องศีลธรรมมาเกี่ยวข้องอาจไม่เหมาะสำหรับผู้ที่อายุต่ำกว่า 18+

โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน

(เนื้อหาในเรื่องอ้างอิงเกี่ยวกับประเทศญี่ปุ่น)

ในส่วนของเนื้อหาหากเกิดข้อผิดพลาดประการใดต้องขออภัย ณ ที่นี้ด้วยค่ะ

 

**************************************************** 

 

บทที่ 20 : กิจกรรมท้าความกล้าในแบบผู้ชาย 

 

 

 

 

[ทานากะ โยชิดะ – Talk]

 

19.00 – 20.30 : กิจกรรมวัดความกล้า (เฉพาะนักเรียนชายเท่านั้น) 

 

ผมก้มลงอ่านกระดาษในมืออีกครั้ง เห้อ...น่าเบื่อชะมัด -*-

ท้าความกล้าบ้าบออะไรวะ? ทำไมไม่ปล่อยให้เด็กๆ ไปพักวะ? จะจัดกิจกรรมแบบนี้ขึ้นมาเพื่อ...?

ผมได้แต่หัวเสียเมื่อนึกถึงกิจกรรมบ้าบอที่ทางโรงเรียนจัดขึ้น =_= ไม่ใช่ว่าผมกลัวผีหรอกนะครับแต่ผมแค่ขี้เกียจเท่านั้นเองมาถึงที่พักก็อยากจะนอนพักผ่อนอยู่เฉยๆ

เวลา 19.00

กิจกรรมท้าความกล้า...

“เอาละทุกคนมารวมตัวกันตรงนี้เดี๋ยวอาจารย์จะแจ้งรายละเอียดของกิจกรรมนี้ให้ฟัง ทุกคนจะได้เข้าใจตรงกัน” เสียงอาจารย์ผู้ชายประกาศบอกด้วยโทรโข่ง

ปึก ปึก

“นี่โยชิดะ นายกลัวผีไหมวะ” แก๊งพวกผู้ชายหลังห้องผมเดินเข้ามาหา หนึ่งในนั้นเดินมาตบบ่าผมแล้วเขามากอดคอถาม

“ไม่ ฉันว่ากิจกรรมนี้มันไร้สาระ =_=” ผมหันไปดึงมือเพื่อนคนนั้นออก แล้วหันไปทำหน้าเซ็งๆใส่

“อย่าให้ฉันเห็นว่านายแอบกรี๊ดนะเว้ย ฮ่าๆ” พวกนั้นพูดแซวผมขึ้นมาแล้วหันไปหัวเราะกัน - -

“เออค่อยดูละกัน -_-“ ผมตอบพวกนั้นด้วยอารมณ์เซ็งๆ

“เอาละพวกเธอจะถูกแบ่งออกเป็นทั้งหมด 10 กลุ่ม กลุ่มนึงจะมี 10 คน และจะคละห้องกันไป ใน 1 กลุ่มนั้นจะมีทั้ง ห้อง A B และ C”

“และในแต่ละกลุ่มของพวกเธอจะมีอาจารย์ผู้ชายประจำอยู่ด้วยคนละ 2 ต่อ 1 กลุ่ม และกิจกรรมนี้จะมีด้วยกัน 4 ฐานให้เวียนกัน พอเสร็จครบ 4 ฐานข้อให้ทุกคนมารวมตัวจุดนี้ที่เดิมเวลา 20.30”

“กิจกรรมดังต่อไปนี้หากพวกเธอได้ทำร่วมกันทางอาจารย์มีความเห็นว่าสามารถที่จะทำให้พวกเธอรักใครและปรองดอง ดังนั้นขอให้ทุกคนสามัคคีและรวมเป็นหนึ่งกันเขาไว้นะ เอาละเริ่มจับกลุ่มตามที่แบ่งกันได้เลย”

“อ้าว ไทจิซังอยู่กลุ่มนี้ด้วยหรอครับ?” หลังจากที่เราเริ่มแยกย้ายตามกลุ่มที่จัด อาจารย์ประจำกลุ่มของผมก็คือไทจิซังแฟนของยัยยูอินั้นแหละ -*-

อ่อเรื่องสองคนนั้นทุกคนในโรงเรียนไม่มีใครรู้นอกจากผมและยัยนามิ

“อืม” เขาพยักหน้าให้กับผม

“นี่นายจำยัยหนูยูอิเด็กของไอ้ยามาโมโตะได้ไหม?”

“จำได้ทำไมหรอ?” จู่ๆเสียงอาจารย์ท่านนึงก็ดังอยู่ใกล้ๆกับผมและไทจิซัง บทสนทนาเมื่อกี้มีชื่อของยูอิเพื่อนของผมอยู่ด้วยจึงทำให้ผมหันไปมองทันที ไม่ใช่แค่ผมที่มองนะไทจิซังที่ยืนข้างๆเองก็ดูสนใจกับคู่สนทนาข้างๆเราด้วย 

อ่อ...เพื่อนของอาจารย์ยามาโมโตะนั้นเอง อาจารย์ทานากะ...

“นั้นแหละ ถ้าฉันลองไปเล่นกับยัยหนูยูอิดูนายว่าเด็กนั้นจะสนใจฉันไหมวะ? ฮ่าๆ” เหอะ ความคิดแม่งต่ำมากไอ้บ้าเอ่ย

“นายรู้จักหมอนั้นไหม?” ไทจิซังถามผมแต่สายตามองไปยังอาจารย์ทานากะ

“รู้จักครับ อาจารย์ทานากะ เขาเป็นเพื่อนกับอาจารย์ยามาโมโตะที่เคยมีประเด็นกับยัยนามินะ” ผมบอก

“วอนโดนดีชิบหาย” โอ้ว โห้ววว ผมไม่คิดว่าจะได้ยินอะไรแบบนี้จากไทจิซังนะ แต่ตอนนี้อย่าว่าแต่ไทจิซังเลยผมเองก็แอบเดือดเหมือนกัน เล่นมาพูดถึงเพื่อนผมแบบนั้น -*-

“ผมก็ว่างั้นแหละครับ” เอาว่ะไหนๆก็มีพรรคพวกละ เติมเชื้อเพลิงให้เครื่องร้อนซักหน่อย

ตอนนี้คู่สนทนาข้างๆของผมกับไทจิซังดูเหมือนว่าจะไม่รู้ชะตากรรมของตัวเองซะแล้ว ยังคงเม้าท์ไม่หยุด แต่ดูจากสายตาที่ไทจิซังมองไปทางอาจารย์ทานากะแล้วผมว่างานนี้มีวางมวยแน่ๆครับ หึหึ

ไอ้กิจกรรมท้าความกล้าวันนี้ผมว่ามันเริ่มจะสนุกแล้วสิ :)

[End]

 

 

[มัตซึโอมิ ไทจิ – Talk]

 

“ยัยหนูยูอินั้นนะถ้าได้จับกิน ฉันสัญญาว่าจะกินไม่ให้เหลือซากเลย หื้มมม พูดละหมั่นเขี้ยวอยากจะจับกินเดี๋ยวนี้เลย ฮ่าๆ” เสียงไอ้อาจารย์สายหื่นยังคงพูดกันไม่หยุดปาก 

ผมยืนฮึดฮัดแทบอยากจะเข้าไปซัดหน้าอาจารย์ท่านนั้นให้หายหงุดหงิด อ่อ...ผมถามจากโยชิดะละเขาชื่ออาจารย์ทานากะ เพื่อนของอาจารย์ยามาโมโตะที่เคยคบกับยูอิจนเรื่องแดงขึ้นมาทำให้เขาต้องออกจากโรงเรียนนี้ไป

“ใจเย็นเข้าไว้นะครับไทจิซัง ถึงแม้ว่าผมเองก็อยากจะซัดให้หน้าหงายเหมือนกันก็เหอะ-*-“ โยชิดะตบบ่าผมเพื่อเตือน แต่ดูเหมือนหมอนั้นเองก็คงจะเดือดไม่แพ้ผมเหมือนกัน

ไม่ได้การละผมต้องทำอะไรสักอย่าง เพื่อเตือน! ใช่...ต้องเตือนคนหื่นๆแบบนั้นที่กล้าคิดจะมายุ่งกับคนของผม หึ ไม่ตายดีแน่!!

เรื่องต่อยตีผมคิดว่าผมเองไม่เป็นรองใครแน่ๆ เพราะช่วงมัธยมศึกษาตอนปลายผมเคยอยู่ชมรมคาราเต้ เรื่องพวกนี้ผมไม่ได้ต่อยสะเปะสะปะแน่นอน

ตอนนี้พวกเราก็เริ่มกิจกรรมกันแล้ว กิจกรรมท้าความกล้าก็ไม่มีอะไรมากหรอกครับ แค่กิจกรรมช่วงกลางคืนให้เดินไปตามทางที่ทางโรงเรียนเตรียมไว้ให้ เส้นทางที่เดินนั้นก็จะมืดๆ มีแสงไฟสลัวๆ เพื่อให้เด็กๆเกิดอาการกลัวนิดหน่อย ส่วนฐานแต่ฐานก็แค่กิจกรรมเชื่อมสัมพันธ์เล็กๆน้อยๆ ที่ทางผู้อำนวยการคิดขึ้นมา

แต่ผมคิดว่ามันไร้สาระมากกว่า =_= เพราะตอนนี้ผมอยากนอนพักผ่อนมากกว่านะสิครับ

“อร้ากกกก...นั้นมันตัวอะไรนะ” เสียงเด็กนักเรียนชายในกลุ่มดังขึ้น

ทำให้ทุกคนหันไปมองตาม เออ...มันแค่เงากิ่งไม้ที่โดนลมพัดน่ะ =_=

“ไอ้บ้าเอ่ยยย...นั้นมันแค่เงาใบไม้เฟ้ย ร้องซะตกใจหมดเลย” เด็กนักเรียนชายอีกคนหันไปเอ็ดเจ้าเด็กที่แตกตื่นเมื่อกี้

“กะ กะ ก็ฉันกลัวนิ T_T” เด็กนักเรียนชายคนนั้นตอบกลับมาด้วยอาการหวั่นๆ

ตอนนี้พวกเราเดินมาตามฐานเรื่อยๆ จนตอนนี้เป็นฐานสุดท้ายแล้ว

“เห...?” ผมมองฐานสุดท้ายคือ เป็นเชือกให้เดินไต่จากฝั่งที่เรายืนไปฝั่งตรงข้าม 

อันที่จริงก็ไม่ได้ดูน่ากลัวอะไรแบบนั้นเพราะ สูงแค่ระดับพื้นหญ้าขึ้นมาแค่ช่วงครึ่งตัวผมเอง เพิ่มความยากคือเดินไต่เชือกเส้นเดียว แต่มีเชือกให้จับทั้งสองฝั่งระหว่างที่เราต้องเดินข้ามไปอีกฝั่ง

แต่ให้มาไต่เชือกเวลานี้เนี้ยนะ? วอทเดอะฟั*!? ใครเป็นคนคิดว่ะเนี้ย? =_=

“เอิ่มมม...เราต้องมาไต่เชือกเวลานี้จริงๆหรอครับ? =_=” นี้เป็นเสียงของโยชิดะที่ยืนอยู่ข้างๆผม

ผมว่า 3 ฐานที่ผ่านมาผมว่าก็ไม่ต่างกันเท่าไหร่นะ ไร้สาระพอกัน เห้อ...

“เอาละทุกคนเริ่มกันได้เลยนะ จะได้ไม่เสียเวลาเพราะว่าเราจะต้องไปรวมตัวกันแล้ว ง่ายๆแค่เดินฝั่งที่เรายืนอยู่ไปอีกฝั่งแค่นั้นแหละ ง่ายๆ ^^” อาจารย์ประจำฐานชี้แจ้งขึ้น ครับง่ายๆ ไต่ไปเชือกจะขาดหรือเปล่าก็ไม่รู้

“เริ่มที่อาจารย์ทานากะ ก่อนละกันมาเป็นตัวอย่างให้เด็กๆ คนถัดไปก็อาจารย์มัตซึโอมิละกัน เอ้าเริ่มกันเลย..” อาจารย์ประจำฐานพูดขึ้นมา

ผมรอให้อาจารย์ทานากะเดินนำไปก่อน ดูๆแล้วการทรงตัวนี้จะดูไม่ง่ายเลยนะครับ ผมเห็นอาจารย์ทานากะเดินบนเชือกด้วยท่าทางโอนเอน วันนี้จะถึงอีกฝั่งไหมเนี้ย? =_=

แต่จู่ความคิดผมนึงมันก็แวบเข้ามาในหัวของผม เอาละ...แบบนี้ก็เข้าทางผมละสิ หึหึ

ผมที่กำลังจะเดินตามอาจารย์ทานากะไปนั้น ก็แกล้งเดินลงบนเชือกแรงๆ แล้วก็ก้าวถอยหลังออกมาจากเชือก ส่งผลทำให้เชือกสั่นอย่างรุนแรง และนั้นทำให้อาจารย์ทานากะ ที่ทรงตัวไม่ค่อยอยู่ถึงกับเสียอาการร่วงลงมาจากการไต่เชือกที่เดินไปแค่ครึ่งทางเท่านั้น...

แอ้ก...

“อ้ากกก... โอ้ยๆๆ เจ็บชะมัด!” อาจารย์ทานากะที่กระเด็นตกลงมาจากเชือกถึงกับร้องโอ้ย

“ฮ่าๆ ฮ่าๆๆ...” เสียงเด็กๆหัวเราะชอบใจ กับการที่เห็นอาจารย์ทานากะ ตกลงมาแบบนั้น ฮ่าๆ ตลกชะมัด

“นี้พวกนายหัวเราะอะไรกัน!!” อาจารย์ทานากะหันไปเอ็ดเด็กๆเสียงดังด้วยน้ำเสียงโมโห มีอาจารย์สองท่านเข้าไปช่วยพยุงเขาให้ลุกขึ้น

“ไอ้อาจารย์หน้าหวานแกแกล้งฉันหรอ?” เมื่อยืนทรงตัวได้นั้นอาจารย์ทานากะหันมาโวยวายผมบ้าง โอ้โห้วว หน้าผมดูเหมือนผู้หญิงขนาดนั้นเลยหรอครับ? ^_^

“โอ๊ะ...ผมเปล่านะครับ อาจารย์ทานากะน่าจะทรงตัวไม่เป็นบนเชือกแบบนั้นเลยตกลงมาง่ายๆ มากกว่าอย่ามาโทษผมเลยครับ :)” ผมพูดด้วยน้ำเสียงเหมือนคนโดนรังแก ฮ่าๆ

“แก!! ไอ้หน้าหวาน...” อาจารย์ทานากะกัดฟันกรอดด้วยความโมโห

“ดูสิอาจารย์ทานากะตลกชะมัด ไต่เชือกง่ายๆแค่นี้ยังกลิ้งลงมาเสียท่าเลย ฮ่าๆ...” เสียงเด็กๆยังคงหัวเราะอาจารย์ทานากะไม่หยุด 

“หึ๊ย! ฝากไว้ก่อนเหอะ หมั่นไส้มานานละ ไอ้หน้าหวานนี่เก็กอยู่ได้” อาจารย์ทานากะว่าแล้วเดินกระโหยงกระเหยง กลับไปก่อนที่จุดรวมตัวโดนมีอาจารย์อีกท่านช่วยพยุง

“เอาละเริ่มกันต่อให้จบเลยดีกว่า เร็วๆเขาทุกคน ระวังด้วยนะเดินช้าๆ” เสียงอาจารย์ประจำฐานดังขึ้นอีกครั้ง ผมเลยอาศัยจังหวะนั้นกระโดดลงมาจากฐานเพื่อให้เด็กได้ทำกิจกรรมต่อ

สิ้นสุดกิจกรรมท้าความกล้า ผมและโยชิดะ เกือบจะมีเรื่องท้าทายความกล้าแบบผู้ชายจริงๆซะแล้ว คู่กรณีของเราสองคนเป็นใครไปไม่ได้ ก็อาจารย์ทานากะยังไงละครับ =_=

แต่ก็แค่เกือบแค่นั้นแหละ...ไม่ได้มีเรื่องกันจริงๆ พอเอาเข้าจริงๆ ผมเองก็ต้องคิดอะไรให้มากกว่าเรื่องส่วนตัวกับหน้าที่ของอาจารย์ในตอนนี้ ใช่ผมอาจจะไม่ชอบที่อาจารย์ทานากะมาพูดถึงคนของผม แต่เรื่องของผมกับยูอิก็ไม่ควรให้ใครรู้เช่นกันเพราะฉะนั้น ผมต้องเก็บอารมณ์โกรธที่ก่อตัวอยู่นั้นออกไปก่อน...

ใจเย็นๆ ไว้ก่อนเว้ยไทจิ รอยูอิจบถึงตอนนั้นก็ค่อยกลับมาคิดบัญชีก็ยังไม่สายหรอก

ผมพูดเตือนสติกับตัวเอง แต่ถ้าอาจารย์ทานากะยังคิดจะไม่เลิกยุ่งกับยูอิจริงๆ งานนี้ผมว่าได้มีการวางมวยจริงๆแน่!

 

[End]

 

 

****************************************************

TALK

ในส่วนของตอนนี้นั้น "กิจกรรมท้าความกล้าในแบบผู้ชาย"

ก็เกือบมีเรื่องกันแล้วนะนั้น >.<

ก็น่ะ อีกฝ่ายมาพูดถึงน้องยูอิแบบนั้น คุณพี่ไทจิเขาก็ของขึ้นเป็นธรรมด๊า...

 

****************************************************

ฝากคอมเม้นให้กำลังใจ ส่งสติ๊กเกอร์ หรือจะกดหัวใจให้ก็ได้ค่ะ :) 

ขอบคุณสำหรับการเข้ามาอ่านนะคะ ^_^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

14 ความคิดเห็น

  1. #9 Jakkaran55 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 3 มกราคม 2563 / 06:25
    ดุจังเลยนะไทจิ
    #9
    0