STOP IT รักต้องห้ามอาจารย์ที่รัก

ตอนที่ 17 : บทที่ 16 : ก่อนปิดเทอมหน้าร้อนของวัยว้าวุ่น :)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 77
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    25 ธ.ค. 62

คำเตือน

เนื้อหาบางฉากในเรื่องนี้อาจจะไม่เหมาะสม

เนื้อหาในเรื่องมีเรื่องศีลธรรมมาเกี่ยวข้องอาจไม่เหมาะสำหรับผู้ที่อายุต่ำกว่า 18+

โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน

(เนื้อหาในเรื่องอ้างอิงเกี่ยวกับประเทศญี่ปุ่น)

ในส่วนของเนื้อหาหากเกิดข้อผิดพลาดประการใดต้องขออภัย ณ ที่นี้ด้วยค่ะ

 

**************************************************** 

 

 

บทที่ 16 : ก่อนปิดเทอมหน้าร้อนของวัยว้าวุ่น :)

 

 

 

 

 

ก่อนวันสอบปลายภาคเรียน เทอม 2...

 

ณ วัดอาซากุสะ - โตเกียว

 

วันนี้ฉัน นามิ และโยชิดะ พวกเราสามคนมากันที่วัดอาซากุสะ เพราะว่าวันนี้เป็นวันหยุดเพราะฉะนั้นคนเลยเยอะกว่าปกติ สถานที่แห่งนี้เป็นที่นิยมมากสำหรับคนญี่ปุ่นและชาวต่าติ

 

“นี้ๆ หลังจากที่เราไหว้พระกันเสร็จแล้วไปซื้อเครื่องรางกันเหอะ >_<” นามิจังพูดขึ้น

 

อ่า...พอพูดถึงเครื่องรางที่นามิทักขึ้นมา ...ที่วัดอาซากุสะ น่ะมีเครื่องรางเด้นๆ เลยก็คือ เรื่องของความรัก >_< แต่ว่าฉันนะนอกจากอยากได้เครื่องของความรัก ก็อยากได้เกี่ยวกับเรื่องการเรียนด้วย เพราะอะไรนะหรอ? ก็วันมะรืนนี้พวกเราก็จะสอบกลางภาคกันแล้วนะสิ >_< นอกจากจะอ่านหนังสือแล้ว ฉันเองก็อยากมีโชคในเรื่องการเรียนด้วย...ขอให้ผ่านทุกวิชาไปได้ด้วยดี 

 

หลังจากที่ไหว้พระกันเสร็จแล้วเราก็เดินมายังที่ขายเครื่องราง

“สนใจเครื่องรางอันไหนสอบถามได้เลยนะจ๊ะ” คุณป้าที่ร้านเครื่องรางพูดด้วยรอยยิ้ม

“ผมอยากได้เรื่องการเรียนครับ” โยชิดะ หันไปบอกกับคุณป้า

“อันนี้จ๊ะ”

“ยัยหนูสองคนสนใจเครื่องรางความรักไหมจ๊ะ?” คุณป้าหันมาถามเราบ้าง คงคิดว่ายังไงสาวๆ ก็ต้องสนใจพวกเครื่องรางความรักแน่ๆ คุณป้าเลยแนะนำให้ฉันกับนามิ

“สนใจค่ะ ><” ฉันกับนามิตอบเป็นเสียงเดียวกัน และก็จริงอย่างที่คุณป้าคาดเดาเอาไว้ ฮ่า...

“นี่...อันนี้จ๊ะ” ฉันกับนามิเอื้อมมือไปรับเครื่องรางกับคุณป้า

“คุณป้าค่ะ ขอเครื่องรางด้านการเรียนด้วยค่ะ” ฉันบอกกับคุณป้าอีกครั้ง

“อ่อ...คุณป้าค่ะ ขอเรื่องเครื่องรางด้านความรักเพิ่มอีกหนึ่งค่ะ ^^” ฉันกะว่าจะเอาเครื่องรางความรักอีกชิ้นไปให้ไทจิซังน่ะ >_<

“นี้จ้า..”

“ขอบคุณมากๆค่ะ” หลังจากที่เราจ่ายเงินกันเรียบร้อยแล้ว ฉันก็พานามิและโยชิดะ ไปร้าน Apeach คาเฟ่ ซึ่งที่เคยไปกับไทจิซังตอนที่เราไปเดตกันครั้งแรก >_<

พอไปถึงที่ร้านนามิชอบที่สุดเลยแหละ ฉันรู้ว่านามิตัองชอบแน่ๆ เพราะฉันกับนามินะชอบไปเช็คอินตามร้านดังๆ ด้วยกันทุกคนครั้ง

ใช่สิ...พอหลังจากเหตุการณ์ครั้งก่อนนั้นที่โดนไทจิซังแกล้งตอนที่อยู่ในห้องเก็บของที่โรงเรียนน่ะ พอเจอเขาอีกครั้งฉันก็เอ็ดเขาไปยกใหญ่เลยแหละ -*- ก็คนบ้าอะไร ขี้แกล้งชะมัด!

และหลังจากที่กลับจากวัดอาซากุสะ ฉันก็ส่งข้อความขอนัดเจอกับไทจิซังเพื่อที่จะให้เครื่องรางความรักที่ซื้อมาจากวัดอาซากุสะ มอบให้เขา

 

 

ณ อพาร์ทเม้นท์ – ไทจิ

 

ปิ๊ง ป๊อง...

 

ฉันกดกริ่งหน้าประตูห้องอพาร์ทเม้นท์ของไทจิซัง

ก่อนที่จะเข้ามาฉันก็เอาผ้ามาคลุมอำพรางไว้ เพราะกลัวว่าใครจะมาเห็นเข้า ไม่งั้นคงจะงานเข้าฉันกับไทจิซังแน่ๆ

แกร๊ก...

“เข้ามาข้างในก่อนสิ...” เขาว่าพลางขยับตัวให้ฉันสามารถเดินเข้าไปได้

“อ่า...ขอบคุณค่ะ” ฉันเดินเข้าไปแล้วเอาผ้าคลุมหัวออก

“แล้วนี้ทำไมเธอต้องเอาผ้ามาคลุมหัวด้วย -*-“ เขาพูดขึ้น

“ก็ฉันกลัวใครจะมาเห็นนี้ค่ะ -3-“ ฉันบอกเหตุผลกับเขา

“อื้ม...นั่งก่อนสิ” ฉันเดินตามเขาไปนั่งที่โซฟา เอกสารข้อสอบต่างๆ วางกระจัดกระจายอยู่บนโต๊ะเต็มไปหมด

“ไทจิซังให้ฉันเข้ามาแบบนี้กลัวฉันไม่รู้หรอคะว่าไทจซังออกข้อสอบอะไรไป? >_<” ฉันหันไปถามเขา

“หึ...ข้อสอบของห้องเธอนะ ฉันทำเสร็จไปนานแล้ว เอกสารพวกนี้น่ะของชั้นปีอื่น” เขาว่า

หว่า...น่าเสียดายจังอดเห็นข้อสอบเลย -3-

“แต่ถ้ายูอิฉันติวให้พิเศษเลยนะสนใจไหม?” เขาว่าแล้วเขยิบหน้าเข้ามาใกล้ๆ ดูทำหน้าเข้าสิ สายตาที่มองมาแบบนี้มันไม่ปลอดภัยชัดๆ ><

“ไม่เอาค่ะ!” ฉันว่าแล่วดันหน้าเขาออกไป นั้นไงว่าแล้วคนอย่างไทจิซังนะไม่มาสอนฟรีๆแบบนี้หรอก หากสอนให้ก็ต้องมีข้อแลกเปลี่ยน แล้วข้อแลกเปลี่ยนที่ว่านั้นยัง... ไม่เอาไม่คิดดีกว่า ยิ่งคิดยิ่งเขินเอง -///-

“นี่ๆ ไทจิซังฉันให้ค่ะ ^^” ฉันสะกิดไหล่คนตัวสูงข้างๆ ที่ตอนนี้กำลังก้มหน้าก้มตาอ่านเอกสารเตรียมสอบอยู่ในมือ

“หื้มว่าไง..”

“วันนี้ฉันไปวัดอาซากุสะกับเพื่อนๆมาค่ะ เลยซื้อมาฝาก^^”

“เครื่องรางความรัก...คือให้ฉันหรอ??” เขารับไปถือไว้และมองดูด้วยความงุนงง

“ใช่ค่ะ อ๊ะ...ของฉันก็มีนะคะ ^^” ฉันว่าแล้วชูของตัวเองขึ้นให้เขาดูบ้าง

“อื้ม...ขอบใจมากนะ” ไทจิซังว่าแล้วก็เอาเครื่องรางเก็บไว้ที่กระเป๋าเสื้อ

“ว่าแต่ไทจิซังทานอะไรยังคะ?” ฉันถามแล้วมองดูรอบๆห้อง

“หื้ม...ยังเลยนะ” สงสัยเขามัวแต่เตรียมเอกสารเลยไม่ได้ทานอะไรแน่ๆเลย

“ฉันทำอะไรให้ทานไหมคะ? ที่ตู้เย็นไทจิซังมีอะไรบ้างหรือเปล่า?” ในเมื่อเขายังไม่ได้ทานอะไรเลยฉันว่าจะทำอะไรให้เขาทานสักหน่อย

“อื้ม ลองไปดูของสดในตู้เย็นนะไม่รู้ว่าหมดหรือยัง” 

“ได้ค่ะ”

“ขออนุญาตใช้ครัวนะคะ” ฉันว่าแล้วเดินเข้าไปในห้องครัวของไทจิซัง

พอเปิดตู้เย็นออกมาแค่นั้นแหละ ไม่มีอะไรเลย =_= มีแค่ผักสดนิดหน่อย ฉันเลยลองเปิดดูตู้เก็บของในครัวว่ามีอะไรอย่างอื่นเพิ่มเติมไหม? ก็พบแค่มาม่าไม่กี่ห่อ งั้นต้มมาม่าใส่ผักและไข่ให้เขาละกัน ครั้งหน้าถ้าจะมาฉันคงต้องแวะซื้อของสดมาให้เขาบ้างแล้วละ

“เสร็จแล้วค่ะ” ฉันเดินถือถ้วยมาม่าที่ต้มเสร็จแล้วมาให้ไทจิซัง

“มาม่าต้มใส่ผักสดกับไข่นะคะ เพราะของในครัวไทจิซังมีแค่นี้จริงๆ เอาไว้คราวหน้าฉันแวะซื้อของสดให้ค่ะ^^” ฉันวางถ้วยมาม่าไว้ที่โต๊ะตรงหน้าเขา

“อืม แค่นี้ก็โอเคแล้วขอบคุณมากนะยูอิ ทานแล้วนะครับ...” เขาบอกแล้วลงมือทานทันที กลิ่นมาม่าอบอวลชอบไปทั่วห้องของไทจิซัง

“แล้วยูอิไม่ทานด้วยกันหรอ?” สงสัยฉันคงเผลอมองเขาทานนานไปหน่อย เขาเลยหยุดกินแล้วหันมาถามฉัน

“อ่อ ฉันทานมาแล้วค่ะ ^^” ฉันเกาคอแก้เขิน

“อ่า...งั้นฉันไม่แกล้งใจละนะ” เขาว่าแล้วก็ก้มหน้าก้มตาทานต่อ ดูเหมือนทั้งวันนี้เขาจะไม่ทานอะไรเลยมั้งเนี้ย ดูสิทานใหญ่เลย >_< สงสัยคงจะหิวมาก

 

หลังจากที่เขาทานเสร็จแล้วฉันก็อาสาล้างถ้วยให้เขาเพื่อที่จะให้เขาได้ทำงานต่อ

 

“งั้นฉันขอตัวกลับก่อนนะคะ...” ฉันเดินไปหยิบกระเป๋าแล้วหันไปบอกเขา ขณะที่กำลังใส่รองเท้าอยู่ที่หน้าประตูนั้น จู่ๆ ไทจิซังก็ลุกพรวดขึ้นมา

“นี่ ยูอิเธอลืมอะไรหรือเปล่า?” เขาถามฉันด้วยหน้าตาเคร่งเครียด

“คะ? ฉันลืมอะไรหรอคะ?” ฉันยืนงงตรงหน้าประตู ถามเขากลับด้วยความสงสัย

“ใช่ ฉันว่าเธอต้องลืมอะไรแน่ๆ” เขาเดินเขยิบเขามาใกล้ๆ

“อ่ะ..” ฉันร้องเสียงหลงทันที เพราะว่าคนเจ้าเล่ห์กระตุกแขนฉันให้เขยิบเขาไปใกล้ๆ

จังหวะนั้นเขาก้มลงมาประกบที่ริมฝีปากฉัน ฉันที่ถูกเขาจู่โจมถึงกับยืนนิ่งทำอะไรไม่ถูก

มือของเขาสัมผัสประคองใบหน้าฉันขึ้นเพื่อให้รับรสจูบของเขาอย่างถนัด ไทจิซังขบเม้มที่ริมฝีปากล่างของฉันช้าๆ อย่างอยากเหย้า ก่อนที่จะค่อยๆสอดปลายลิ้นนุ่มเข้ามาที่โพรงปากอย่างเชื่องช้า ควานหาความหวานในโพรงปากของฉัน 

ปลายลิ้นของเขาทำหน้าที่ของมันอย่างขี้เล่น ละเมียดละไมอยู่กับลิ้นของฉันอย่างเอาแต่ใจ เหมือนเขาเองกำลังชิมของหวานที่ชอบ

นี่เขาจูบฉันนานเกินไปแล้วนะ ขณะที่ฉันกำลังจะหายใจไม่ออก ไทจิซังถึงถอนจูบเพื่อให้ฉันได้พักหายใจ

“ทะไทจิซังค่ะ >_<” เมื่อเขาถอนจูบที่แสนเนิ่นนาน ทำให้ฉันต้องรีบหายใจเขาปอดตัวโยง 

“หิ้ม..” เขาถามแต่เหมือนจะก้มลงมาจูบอีกรอบ แต่คราวนี้ฉันกลับย่นคอหนีเขา ><

“พอแล้วค่ะ ฉันจะกลับแล้ว -///-“ ฉันบอกให้เขาเลิกแกล้งฉันได้แล้ว

“ก็ได้...กลับบ้านดีดีละ :)” เขาลูบหัวฉันด้วยความเอ็นดูก่อนที่จะเปิดประตูให้

“กลับแล้วนะคะ.. -///-“ พอหันหลังเดินออกมา ฉันก็รีบเดินหนีคนขี้แกล้งทันที!

ในวันสอบ...

เมื่อช่วงเช้าฉันได้รับข้อความจากไทจิซัง

‘ตั้งใจสอบนะ ฉันขอให้เธอโชคดี :) - ไทจิ’

แค่นี้ฉันก็มีกำลังใจในการสอบแล้วละ >_<

 

แล้วที่ดีใจมากกว่านั้นก็คือ เขาเอาเครื่องรางความรักที่ฉันซื้อให้เขาจากวัดอาซากุสะ เอาไปห้อยไว้ที่กระเป๋าสะพายของเขาด้วย :)

 

 

 

****************************************************

TALK

ตอนนี้คุณพี่ไทจิมีความมุ้งมิ้ง ใช้เครื่องรางความรักที่น้องยูอิซื้อให้ด้วยนะคะ >_<

ตอนหน้าเป็นช่วงปิดเทอมฤดูร้อน 

คุณพี่ไทจิมีแผนอะไร จะพาน้องไปไหนไหมคะ? อิอิ

รอติดตามนะคะ :)

 

****************************************************

ฝากคอมเม้นให้กำลังใจ ส่งสติ๊กเกอร์ หรือจะกดหัวใจให้ก็ได้ค่ะ :) 

ขอบคุณสำหรับการเข้ามาอ่านนะคะ ^_^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

14 ความคิดเห็น