STOP IT รักต้องห้ามอาจารย์ที่รัก

ตอนที่ 16 : บทที่ 15 : ชุดเมดคาเฟ่ที่ไม่อยากให้ใครเห็นเธอใส่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 91
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    23 ธ.ค. 62

คำเตือน

เนื้อหาบางฉากในเรื่องนี้อาจจะไม่เหมาะสม

เนื้อหาในเรื่องมีเรื่องศีลธรรมมาเกี่ยวข้องอาจไม่เหมาะสำหรับผู้ที่อายุต่ำกว่า 18+

โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน

(เนื้อหาในเรื่องอ้างอิงเกี่ยวกับประเทศญี่ปุ่น)

ในส่วนของเนื้อหาหากเกิดข้อผิดพลาดประการใดต้องขออภัย ณ ที่นี้ด้วยค่ะ

 

**************************************************** 

 

บทที่ 15 : ชุดเมดคาเฟ่ที่ไม่อยากให้ใครเห็นเธอใส่ 

 

 

 

 

วันงานประจำปีของโรงเรียนมัธยมศึกษาxx

มัธยมศึกษาตอนปลายปี 3 ห้อง B

 

 

พบกับ!!

กิจกรรมเมดคาเฟ่สุดน่ารัก

ของ มัธยมศึกษาตอนปลายปี 3 ห้อง B

ภายในเมดคาเฟ่ของเรามีเมนูของหวานให้ทุกคนได้ลิมลองรสชาติ

และเมนูน้ำสุดพิเศษ สูตรลับเฉพาะเมดคาเฟ่ของเรา

มาพบกับพวกเราเมดคาเฟ่ของกิจกรรมมัธยมศึกษาตอนปลายปี 3 ห้อง B

งานนี้ห้ามพลาด!! แล้วมาพบกันนะคะ พวกเรารอเจอนายท่านกันอยู่นะคะ ^_^

 

 

“สวัสดีทุกๆ คนค่ะ ยินดีต้อนรับสู่งานเทศกาลประจำปีของโรงเรียนเรากันค่ะ และตอนนี้ทางบูธที่โรงเรียนของเราจัดขึ้นนั้นเตรียมพร้อมสำหรับต้อนรับทุกคนกันแล้วนะคะ สามารถเลือกชมได้ตามใจชอบเลยค่ะ >_<” เสียงโทรโข่งประกาศขึ้นตรงจุดป้ายประชาสัมพันธ์

 

วันนี้ที่โรงเรียนฉันดูคึกคักเป็นพิเศษมากๆ มีทั้งผู้ปกครอง และนักเรียนต่างโรงเรียนมากันเยอะมาก

 

“ยูอิทางนี้ๆ ...” เสียงเรียกของนามิจังดังขึ้นมาจากทิศทางเข้าอาคารชั้นเรียนของเรา

ว้าว นามิจังไปเปลี่ยนชุดเมดมาแล้วเรียบร้อย อยากจะบอกชุดที่นาทิจังสวยมาก >_<

“นี้จ๊ะชุดของยูอิ >_< เอาไปเปลี่ยนได้แล้วจะได้มาใส่เป็นเพื่อนกัน” ฉันรับชุดนั้นมาแล้วรีบไปเปลี่ยนทันทีเพราะว่าเพื่อนต่างก็เปลี่ยนชุดเตรียมพร้อมกันหมดแล้ว

“ว้าว ยูอิจังน่ารักมากๆเลยแหละ >_<” หลังจากที่เปลี่ยนชุดเสร็จฉันก็มายืนสำรวจชุดให้เรียบร้อย ตรงหน้ากระจกในห้องน้ำ

“ยูอิว่ากระโปรงฉันมันสั้นไปไหมอะ?” ฉันถามด้วยความไม่ค่อยมั่นใจเท่าไหร่ เพราะกระโปรงมันเลยเข่าขึ้นมา ดูเขินๆนิดเพราะฉันตัวสูงด้วยมั้ง แต่ทำไมของนามิจังไม่เห็นดูสั้นเลยอ่ะ T^T มันกลับดูพอดีตัวกับนามิมากกว่า

“ไม่สั้นๆ ยูอิจังอย่าคิดมากเลยนะ >< อ่ะนี้จ๊ะติดโบว์ด้วยดีกว่า จะได้น่ารักคูณสองเลย” นามิเอือมมือมาติดกิ๊ฟโบว์ขนาดพอดี ทำให้ชุดเมดคาเฟ่ที่เราใส่อยู่ดูน่ารักขึ้นไปอีก

“อื้ม..”

“ว้าววว คราวาอี้สุดๆ >_<” นามิจังพูดขึ้น ของนามิวันนี้เธอรวบผมยามๆขึ้น มัดเป็นแบบผมแกละสองข้าง แล้วก็ติดโบว์เหมือนของฉัน

“ป่ะ เราไปกันเถอะยูอิเดี๋ยวเพื่อนๆจะรอนาน” ฉันและยูอิหลังจากที่เตรียมตัวกันเสร็จแล้วเราทั้งสองก็รีบไปที่เมดคาเฟ่ของห้องเรียนเรากัน

“โห้ว โยชิดะวันนี้นายดูหล่อเนียบมาก” ฉันเจอโยชิดะเข้าพอดีตอนมาถึงห้องเรียน วันนี้โยชิดะทำผมเรียบดูเนียบมากผิดจากลุคในทุกๆวัน ฉันว่านะวันนี้เขาต้องมีผู้หญิงมากรี๊ดเยอะแน่ๆ แต่ไม่ใช่แค่โยชิดะนะที่ดูดีเอาเป็นว่าทุกคนที่รับหน้าที่ให้ใส่ชุดเมดคาเฟ่ในวันนี้ดูดียิ่งเพิ่มสีสันบรรยากาศคาเฟ่ให้ดูน่าสนใจยิ่งไปอีก ><

 

ครืด...ครืด...

 

โทรศัพท์ในกระโปรงของฉันสั่นขึ้น เพราะวันนี้ตั้งแบบปิดเสียงเอาไว้

อ่ะ!? ข้อความจาก ไทจิซังนิ

 

‘ชุดเมดคาเฟ่วันนี้ฉันไม่ให้ผ่านนะ !! เพราะยูอิจังใส่แล้วมันดูน่ารักเกินไป...ฉันไม่อยากให้ใครเห็นเลย เพราะว่า ฉันน่ะ...หวงนะ :) - ไทจิ’

 

-///- หงื้อ ฉันหน้าแดงทันทีหลังจากที่อ่านข้อความจากไทจิซังส่งมาให้

ฉันเงยหน้าขึ้นมาจากข้อความ มองไปรอบๆ สายตาก็ไปสะดุดหยุดที่ร่างสูงพอดี นั้นไงเขาอยู่ตรงนั้นนี่เอง

ไทจิซังก็มองมาที่ฉันเหมือนกันเขาไม่แสดงอาการใดใดออกมาเพียงแค่ยืนพิงกำแพงกอดอกหันมามองทางฉันแค่นั้น

แค่นั้นก็ทำให้ฉันประหม่าได้แล้ว >_< คนบ้าอะไรเนี้ย มาแกล้งกันแบบนี้ได้ไง กลายเป็นฉันเองรีบหันหลังหนีไทจิซังและไม่หันไปมองทำเป็นเตรียมนู้นเตรียมนี่ให้ดูยุ่งๆ

 

“นี่ไงๆ เมดคาเฟ่ที่ป้ายประกาศนะ” เสียงกลุ่มนักเรียนผู้ชาย 4-5 คนที่เข้ามาใหม่ดังขึ้น

“สวัสดีค่ะเชิญนั่งด้านในของเมดคาเฟ่เราก่อนนะคะ” ฉันเดินไปต้อนรับลูกค้ากลุ่มที่เข้ามาใหม่

“โห้วว ฉันว่าพวกเราคิดไม่ผิดจริงๆที่มาที่นี่ สาวๆใส่ชุดเมดคาเฟ่น่ารักชะมัดเลย” ผู้ชายในกลุ่มพูดขึ้น

“สั่งอะไรดีค่ะ” ฉันยื่นเมนูให้กับกลุ่มนักเรียนผู้ชายที่เข้ามาใหม่

“ชีสเค้ก 1 น้ำส้ม 4 แก้วละกัน” 

“ได้ค่ะ รอสักครู่นะคะ” ฉันรับออกเดอร์แล้วเดินกลับไปที่โซนสำหรับเตรียมออเดอร์

“ออเดอร์ที่สั่งได้แล้วค่ะ” ฉันเดินเอาของที่สั่งไปเสิร์ฟ

“อะ..เดียวก่อน” จู่ๆฉันก็โดนนักเรียนชายโต๊ะเมื่อกี้เรียกเอาไว้

“คะ?” ฉันหันกลับไปถามด้วยความสงสัย

“อะอะเออ คือว่า...” เขาพูดพลางเขาคอแก้เขินไปด้วย

“ค่ะ ว่าไงคะ?” ฉันถามย้ำอีกครั้ง

“นายก็.พูดออกไปสักทีสิ ไอ้บ้าเอ่ย อ่ำอึ่งอยู่นั้นแหละ” เพื่อนของเขาหันไปต่อว่า

“ผมขออนุญาตถ่ายรูปคู่หน่อยนะครับ ><” พอพูดเสร็จเขากลับหน้าแดง หูแดงไปหมด 

“อ่อได้ค่ะ”

แชะ!

เราสองคนยืนข้างกันเขายืนตัวตรง ส่วนฉันชูสองนิ้วแบบที่ชอบทำ

“ขะขอบคุณมากครับ ถ้าผมจะขอขอชื่อแอคเคานท์อินสตราแกรมของคุณด้วยจะได้ไหมครับ?” เขาว่าแล้วยื่นโทรศัพท์ของเขามาให้ ฉันเองก็ไม่ได้อะไรอยู่แล้วแค่ขอชื่อแอคเคานท์อินสตราแกรมแค่นั้นเอง

 

อีกมุมด้านนึง

 

เขายืนกอดอก พิงพนังอยู่ตรงด้านหน้าห้องของเมดคาเฟ่ มองนักเรียนสาวในชุดเมดคาเฟ่กำลังถ่ายรูปกับนักเรียนชายต่างสถาบันที่มาเยี่ยมชมงานประจำปีของโรงเรียนที่จัดขึ้น

เห็นแล้วน่าหงุดหงิดชะมัด! -_-‘

ทำไมยัยนั้นต้องเป็นเด็กดื้อในแบบที่เขาไม่ชอบด้วย...

แบบนี้ปล่อยไว้ไม่ได้แน่ๆ...

 

ครืด...ครืด...

 

เสียงข้อความเข้ามาอีกแล้ว

 

‘ออกมาเจอฉันที่ห้องพักครูหน่อยสิ - ไทจิ’

 

ฉันที่รับออเดอร์ลูกค้าเสร็จแล้วจึงบอกเพื่อนขอตัวไปเข้าห้องน้ำ

ฉันรีบเดินออกมาข้างนอกห้องเพื่อจะเดินไปหาไทจิซัง แต่ก็ไม่ลืมที่จะระวังตัวไม่ให้ใครจับผิดสังเกต

แอบอดสงสัยไม่ได้แฮะ ว่าทำไมเขาถึงส่งข้อความมาให้ฉันไปเจอตอนนี้ -*-

“อ่ะ..!!” ระหว่างทางเดินที่จะไปห้องพักครู จู่ๆห้องเก็บของตรงระหว่างทางก็มีคนฉุดฉันให้เขาไปในนั้น

 

แกร๊ก!

 

เสียงล็อคประตูห้องยิ่งทำให้ฉันเองแตกตื่นยิ่งกว่าเดิม

“อือๆๆๆ...” ฉันดิ้นเพื่อเอาตัวรอด คนตัวสูงที่ฉุดฉันเขามาได้เอามือปิดปากไว้เพื่อไม่ให้ฉันส่งเสียงออกมา

“ชู่! ฉันเองยูอิ เงียบๆหน่อย” อ่ะ!? ไทจิซังนี้ ทำไมเขาเล่นอะไรพิเรนแบบนี้กันนะ -*-

“ไทจิซังค่ะ เล่นอะไรเนี้ยฉันตกใจหมดเลยนะคะ” เมื่อเขาปล่อยฉันให้เป็นอิสระแล้วฉันก็รีบหันมาต่อว่าเขาทันที

“หึ...” ยังมีหน้าจะมาหัวเราะอีก -*- ฉันหันไปหน้ามุ้ยใส่เขา -3-

 

ตึก ตึก 

 

ไทจิซังค่อยๆเดินเข้ามาหาฉัน ตอนนี้ฉันรู้สึกบรรยากาศมันแปลกๆแห๊ะ? รีบเดินถอยหลังหนีเขา แต่ว่าพอก้าวไปได้ไม่กี่ก้าวข้างหลังกลับเป็นตู้เก็บของกลายเป็นว่าตอนนี้ฉันหนีเขาไม่พ้น

“ยูอิรู้ไหมว่าฉันไม่ชอบเด็กดื้อ...” เขาก้มลงมาจงใจกระซิบที่ข้างหูของฉัน ห่ะ!? อะไรของเขาเนี้ยฉัน งง ไปหมดแล้วนะ -*-

“ฉันยังไม่ได้ดื้อกับไทจิซังเลยนะคะ” ฉันย่นคอหนีคนตรงหน้าที่กำลังแกล้งฉันอยู่ ><

“หื้ม...ว่าไงนะใครไม่ดื้อ” คนตรงหน้ายังคงก้มหน้ามากระซิบอยู่ข้างหูฉันไม่ยอมถอยห่าง กลับกันยิ่งเบียดเข้ามาแกล้งกันอีกต่างหาก

“ไทจิซังอย่าเขามาใกล้แบบนี้สิค่ะ ที่นี่โรงเรียนนะคะเดี๋ยวมีใครมาเห็นเข้าจะเป็นเรื่องเอานะคะ ><” ฉันบอกพร้อมกับเอามือยันหน้าอกไทจิซังเอาไว้ แต่ก็แค่นั้นแหละฉันสู้แรงเขาได้ที่ไหน -*-

“ไม่มีใครมาเห็นหรอกฉัน เพราะล็อกประตูเอาไว้แล้ว :) ” แต่ดูเหมือนคนตรงหน้าจะไม่ฟังกันเลย กลับยิ่งเดินเขามาใกล้ฉัยเรื่อยๆ >_<

“ฉันแค่จะเตือนยูอิจังว่า...ฉันไม่ชอบเด็กดื้อ :)” เขาจงใจกระซิบที่ข้างหูของฉัน และตอนนี้มือของเขาค่อยๆลูบตามต้นขาของฉัน ฉันหลับตาปี๋กับสัมผัสของเขามันไม่ได้รู้สึกรังเกียจแต่มันชวนให้ตื่นเต้นและสยิวกิ้ว >_<

 

แม้ว่าเสียงข้างนอกจะดังเพราะผู้คนมากมาย แต่ตอนนี้ฉันกับรู้สึกบรื้อไปกับสัมผัสของเขาที่เกิดขึ้นอยู่ในตอนนี้

“ทะทะไทจิซังค่ะ..” ฉันแทบพูดไม่เป็นภาษาเลย มือข้างนึงเขารั้งเอวฉันให้เข้าไปหา 

 

CUT *** เนื้อหาในเรื่องไม่เหมาะสมขออนุญาตตัดออกนะคะ

 

มันเป็นความรู้สึกที่ดีมากๆ จนบรรยายออกมาไม่ถูก... 

 

ฉันที่ตอนนี้แทบจะยืนทรงตัวไม่อยู่แล้ว ยังดีที่ไทจิซังกอดเอาไว้ไม่ให้ฉับล้มลงไปด้วยความละลายกับสัมผัสของเขาเมื่อกี้

 

“ไหวไหมยูอิจัง :)” คนตรงหน้าถามฉันอย่างหยอกเหย้า -///-

“คะค่ะ..” ฉันว่าแล้วพยายามเรียกสติตัวเองกลับมา แต่ตัวยังสั่นด้วยความรู้สึกเมื่อกี้อยู่เลย

“เย็นนี้เจอกันนะ...ฉันจะรอ” เขาว่าแล้วพลางเอามือลูบหัวฉันอย่างเอ็นดู

“ค่ะ ...ฉันไปก่อนนะคะ” ฉันรีบพูด เลอผลักเขาออกด้วยความเขินก่อนจะรีบเดินหนีออกมาเลย >_<

“ทีนี้รู้แล้วนะยูอิจัง...ว่าฉันไม่ชอบเด็กดื้อ :)” ฉันได้ยินเสียงของเขาดังตามหลังมาแต่ฉันไม่ได้หันไปมองเขา>//< ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าฉันไปดื้อกับเขาตอนไหน

 

แต่เมื่อกี้นี้เขาแกล้งฉันรุนแรงมาก กรี๊ดดด >//< ไทจิซังคนบ้า!

 

ขนาดเดินออกมาจากห้องนั้นไกลมากแล้ว หน้าฉันยังแดงแถมใจยังเต้นแรงอยู่เลย เหตุการณ์แบบเมื่อกี้นี้ฉันไม่คิดว่าเขาจะมาการแกล้งฉันแบบนี้ >_< และที่สำคัญนี้มันโรงเรียนนะ!

 

คนบ้าอะไร!! ชอบแกล้งแล้วยังมาทำให้ใจเต้นแรงอยู่เรื่อยเลย >_<

 

 

 

****************************************************

TALK

อื้อหื้อ ยอมแล้วววว...แค่ชุดน่ารักเกินไป

อิพี่ก็ไม่อ่อนโยนกับคุณน้องแล้ววววว กรี๊ดดดด

อิพี่บอกว่าแค่เตือน -.,- ...บอกเฉยๆว่าอย่าไปทำตัวน่ารักกับใคร ฮ่าาาา

 

ฉากที่ตัดไปตามต่อได้จากลิ้งค์นี้นะคะ

https://www.readawrite.com/a/14433f6ce30d93f518e5dd70a7a2ea90?preview=1

****************************************************

ฝากคอมเม้นให้กำลังใจ ส่งสติ๊กเกอร์ หรือจะกดหัวใจให้ก็ได้ค่ะ :) 

ขอบคุณสำหรับการเข้ามาอ่านนะคะ ^_^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

14 ความคิดเห็น