[EXO] Be Inconsistent ขอโทษครับที่ผมเด็กกว่า TAOLAY

ตอนที่ 9 : Be Inconsistent :: 8

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 80
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    18 ธ.ค. 56



-8-

 

#หวง จื่อเทา# 


            ทั่กๆ ๆ~



เสียงฝีเท้าของผมดังก้องไปทั่วท้องถนนผมกำลังวิ่งอย่างสุดชีวิต เออ...คือผมไม่ได้วิ่งหนีเจ้าหนีนะครับอย่ามองผมแบบนั้น ที่ตอนนี้ผมวิ่งหน้าตาตื่นแบบนี้ก็เพราะว่าเมื่อเช้าที่ผมตื่นมายังไม่เห็นวีแววว่าพี่ลู่จะกลับมาที่บ้านเลย



และตอนนี้ผมกำลังวิ่งไปที่ร้านชานมไข่มุกของพี่เฉินกะว่าจะไปถามเรื่องพี่ลู่สักหน่อย



กริ่งงง~! พลั่ว!



ผมผลักประตูไปด้วยความเร่งรีบ แต่ภาพตรงหน้ากับเห็นพี่ลู่นั่งอยู่ตรงเคาน์เตอร์กับพี่เฉิน ทำให้ผมรีบวิ่งเข้าไปหาอย่างเป็นห่วง



“พี่ลู่!” ผมตะโกนเรียกพี่ลู่อย่างดีใจจนคนทั้งร้านหันมามองผมเป็นตาเดียว เออแต่ผมไม่สนหรอก แล้วรีบก้าวขาเดินตรงไปหาผู้เป็นพี่ชาย




พี่เป็นไงมั่ง? เมื่อคืนทำไมไม่กลับบ้านรู้ไหมว่าผมเป็นห่วงพี่แทบบ้าอ่ะ?” ผมเดินเข้าไปหาพี่ลู่แล้วจับพี่ลู่สำรวจดูว่ามีร่องรอยโดนทำร้ายบ้างหรือเปล่า



เมื่อพี่ลู่เห็นท่าทางที่เป็นห่วงของผมอย่างโอเวอร์ พี่ลู่เลยลากผมออกมาข้างนอก


นี่นายจะเสียงดังทำไมเนี้ย  จื่อเทา?” พี่ลู่หันมาเอ็ดผม


ก็พี่นั้นแหละเล่นบ้าอะไรเมื่อวานไม่กลับบ้านก็ไม่โทรหาผม?”ผมเริ่มโวยวายทันทีเมื่อนึกย้อนถึงเหตุการณ์เมื่อวาน



 ก็...พี่ลู่ทำท่าเหมือนจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็ไม่ยอมพูด


ก็ไรละพี่ย่าอ่ำอึงแบบนี้ดิ ผมเป็นห่วงนะรู้ไหมว่าเมื่อวานผมกังวลมากแค่ไหนนะ ...กลัวพี่จะถูกพวกนั้นเก็บ...



เดี๋ยวๆ จื่อเทาทำไมนายคิดอะไรเป็นตุเป็นตะแบบนี้ล่ะ?” ก็พี่นั้นแหละไม่ยอมพูด ฮุ้ว


เมื่อวานฉันแค่ไปนอนกับเฉินแค่นั้นเอง แล้วเมื่อวานแบตมือถือก็หมดฉันเลยไม่ได้บอกนาย


จริงอ่ะ?” ผมมองผู้ป็นพี่อย่างสงสัย


จริงสิ ฉันจะโกหกนายทำไม? แล้วนายล่ะเป็นไงมั้ง?”



เออ ...พี่ผมได้งานทำแล้วนะ ช่วง 6 โมงเย็นผมต้องไปทำงานร้านอาหารนะ และช่วงเสาร์อาทิตย์ผมต้องไปทำงานให้อี๋ฟานที่ผับอ่ะเอออันที่จริงผมทำงานอยู่ที่ผับของอี๋ฟานทุกวันแหละฮะ...แต่แกล้งบอกพี่ลู่ไปว่าทำแค่เสาร์อาทิตย์ ถ้าพี่ลู่รู้ว่าผมทำทั้งอาทิตย์นะมีหวังโดนบ่นหูช้าแน่



นายทำงานเยอะแบบนี้ จะไหวหรอจื่อเทา?” พี่ลู่มองหน้าผมด้วยความเป็นห่วง



ผมโตแล้วนะพี่...ไม่ต้องเป็นห่วงผมหรอก? แล้วอีกอย่างจะได้ลดภาระที่พี่ต้องแบกคนเดียวมาตลอดไงพี่ลู่มองผมด้วยสายตาที่อึ้ง ! เออ...อันที่จริงผมชอบทำงานที่นั้นนะมีแต่สาวๆสวยๆให้มองเพียบเลย (ผมแค่พูดในใจอ่ะฮะ-.-)



นายไปกินอะไรผิดสำแดงมาหรือเปล่า จื่อเทา??” พี่ลู่เอื้อมมือมาแต๊ะหน้าผากผม


ตัวนายก็ไม่ได้ร้อนนิ?” เออ...นี้พี่ประชดผมสินะ



โธ่...พี่ผมจริงจังอยู่นะเนี้ยยยอย่าทำเสียบรรยากาศดิ! นานๆทีจะทำตัวมีสาระพี่นี้ชอบทำเสียบรรยากาศจริงๆ



ฮ่าๆ ๆๆ ...ฉันแกล้งนิดหน่อยทำงอล ^^



ผมอยากช่วยพี่ทำงาน จริงๆนะพี่ลู่ ผมไม่อยากเห็นพี่เหนื่อยคนเดียวอีกแล้วนะ?” ผมมองหน้าพี่ลู่อย่างจริงจัง เพื่อยืนยันว่าสิ่งที่ผมพูดนั้นคือเรื่องจริง และมันออกมาจากใจผมจริงๆ ถึงแม้ว่าผมอยากไปทำงานที่นั้นเพราะอยากไปเหล่หญิงก็เหอะ แฮะๆ




ฉันรู้แล้ว...แต่ฉันกลัวนายจะเหนื่อย ไหนจะเรื่องเรียนของนาย แล้วยังต้องมาทำงานพิเศษอีก?”


ทีพี่ยังไม่เห็นเหนื่อยเลย ^^ ยังไงผมก็จะสู้นะ ...หนี้ครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้ายของผม ผมสัญญานะว่าจะเป็นเด็กดีของพี่ 



พูดจบผมก็เดินเข้าไปกอดคนเป็นพี่อย่างแนบแน่น ทำให้พี่ลู่ถึงกับอึ้งอีกรอบกับการกระทำของผมเพราะผมไม่เคยทำอะไรที่ดูออดอ้อนกับพี่ลู่แบบนี้เลย พี่ลู่กอดผมตอบด้วยท่าทีที่ดูผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด




แต่ความจริงผม...โคตรดีใจเลยที่พี่ลู่อนุมัติให้ผมไปทำงานที่ผับนั้น ฮ่าฮ่าฮ่า~!





โอ้ววว...พระเจ้า! แค่ผมลองจินตนาการตอนที่ผมเห็นพวกสาวๆ พวกนั้นวาดลวดลายเต้นกันบนเวทีนะมันก็ทำให้หัวใจของผมตอนนี้เต้นไม่เป็นจังหวะเลยแหละ ตอนนี้ผมอยากตะโกนออไปดังๆว่า...”โคตรดีใจเลยโว้ยย!



หลังจากที่ผมแยกย้ายกับพี่ลู่ ผมก็รีบกดโทรศัทพ์หาไอ้ไคเลยทันที



ฮัลโหล ไอ้ไควันนี้เดี๋ยวฉันไปหาผับเคนะโว้ย

ทำไมว่ะ? พี่นายให้ไปทำงานที่นั้นแล้วไง? ไอ้ไคถามผมด้วยความสงสัย


ก็ใช่ดิ อ้อนแทบตาย



ไม่ใช่ว่านายไปโกหกเขาหรอว่ะจื่อเทา?ไอ้ไคมันยังคงซักไซ้ผมไม่เลิก ถึงแม้ที่มันพูดมาจะถูกนิดนึงก็เถอะ


เออนะจะยังไงก็ช่างเถอะ...ไงเย็นนี้เจอกันที่ผับตอนทุ่มนะโว้ย บอกไอ้ยอลด้วย


เออ แล้วเจอกัน



“เยส! เยส!! ยะฮุ้ว” หลังจากที่ผมวางสายจากไอ้ไคผมก็เกิดอาการดีใจอย่างออกนอกหน้าอีกครั้ง คนแถวนั้นก็หันมามองผมกันเพียบเลย



“เออ...ขอโทษครับ” ผมเกาหัวแก้เกอก่อนจะรีบเดินออกมาจากที่ตรงนั้น



จะไม่ให้ผมดีใจได้ไงกว่าพี่ลู่จะยอมให้ผมไปทำงานที่ผับนั้นนะผมต้องเล่นละครไปมากแค่ไหน ไหนจะทำตัวน่าสงสาร ให้พี่ลู่เห็นว่าผมสามารถพึ่งพาได้ ผมเป็นน้องที่อยากช่วยแบ่งเบาภาระให้กับพี่ ที่จริงผมก็อยากช่วยพี่พี่เขาทำงานจริงๆนะ ผมพูดจริงๆนะไม่เชื่อผมหรอ?



ก็ได้ๆ ผมยอมรับก็ได้ว่าผมอยากไปทำงานที่นั้นเพราะ ...สาวๆพวกนั้น... ^^


แต่อีกอย่างนะถ้าเป็นที่ผับเค ผมอาจจะได้เจอกับพี่หน้าหวานคนนั้นอีกก็ได้นี้ฮะ



พี่จางอี้ชิง


 

อ่า~ ผมอยากเจอพี่อีกครั้งจังเลยฮะ พี่จางอี้ชิง ^_<

ยกนี้ :: TAO ♥ LAY 
 


นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

21 ความคิดเห็น

  1. #7 เจ้าชายแห่งความมืด (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 มกราคม 2557 / 21:25
    อาเทา นายดี้ด้าเกินไปรึเปล่า
    #7
    0