[EXO] Be Inconsistent ขอโทษครับที่ผมเด็กกว่า TAOLAY

ตอนที่ 6 : Be Inconsistent :: 5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 127
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    3 พ.ย. 56



- 5 -

 

#จื่อเทา#



วันนี้ผมนัดกับไอ้ชานยอลและก็ไอ้ไคไปที่ผับ K กัน และไอ้สองคนนั้นก็ไม่ปฏิเสธซะด้วยสิ ต้องบอกว่าไม่เคยเคยปฏิเสธต่างหากละ และคงจะงงใช่ไหมล่ะครับว่าเด็กอย่างพวกผมเข้ามาในสถานที่แบบนี้ได้ยังไง เพราะใช้สิทธิ์ของพ่อไอ้ไคแหละครับ ก็พ่ของมันก็เป็นผู้มีอิทธิพลเหมือนกันเลยทำให้พวกผมนั่งหน้าสล่อนได้อย่างสบาย


และขณะที่ผมกับพวกเพื่อนๆ นั่งคุยกันอยู่นั้นสายตาผมก็ไปสะดุดกับร่างบางที่กำลังเดินไปทางด้านดีเจที่กำลังเปิดเพลงให้กับพวกผีเสื้อทั้งหลายที่กำลังวาดลวดลาย ร่างบางนั้นทำให้ผมเผลอมองอย่างไม่ได้ตั้งใจและนั้นทำให้ผมแทบไม่ละสายตาไปจากเขาคนนั้นเลยก็ว่าได้


ผู้ชายคนนั้นแต่งตัวแบบธรรมดาไม่ว่าจะเป็นเสื้อกล้ามที่พอดีตัวกับกางเกงที่รวดรูปจนมีเอวขอดเหมือนผู้หญิงยิ่งทำให้ผมเผลอมองแบบอย่างเสียมารยาท


แต่เหมืนเขาจะรู้ตัวว่าผมมองอยู่เลยหันมาทางผมและนั้นทำให้ผมสะดุ้งเมื่ถูกจับได้ว่าแบมงเขาอยู่และยิ่งทำให้ผมตกใจมากเมื่อคนที่หันมาคือพี่หน้าหวานคนนั้น จากที่ตกใจทำให้ผมส่งยิ้มไปให้พี่เขาเป็นเชิงทักทาย แต่สิ่งที่พี่เขาตบกลับมาคือสีหน้าที่ผมเดาไม่ออกว่าพี่เขาโกรธหรืไม่อยากจะเห็นหน้าผมกันแน่ แต่ผมคิดว่าน่าจะทั้งสองนะ เหอะๆ~



ผมจึงหันกลับมาหาไอ้พวกเพื่อนๆต่ออย่างเซ็งๆ ...แต่แล้วผมก็คิดอะไรบางอย่างออก หึหึ~ได้เจอพี่เขาทั้งทีน่าจะไปทักทายซะหน่อยดีกว่า


“เฮ้ย! เดี๋ยวฉันมานะ” ผมหันไปบอกพวกเพื่อนๆแล้วออกไปที่บาร์เทนเนอร์ ผมนั่งมองพี่เขาเป็นระยะเพื่อไม่ให้คนรู้ตัวว่าผมมองเขาอยู่ที่ผมมานั่งรอเพราะว่ารอจังหวะที่พี่เขาอยู่คนเดียวไงจะได้เข้าไปทัก



แต่ระหว่างนั้นผมก็นั่งแหล่สาวไปด้วยเป็นการแก้เซ็ง ผมนั่งดูนาฬิกาข้อมืออย่างเซ็งๆ นี้พี่เข้าจะไม่ออกไปไหนบางเลยรึไงว่ะ? อย่างไปเข้าห้องน้ำ ไปเต้นที่ฟอร์ไรแบบเนี้ยนี้ผมก็นั่งรอนานมากแล้วนะ



และจังหวะนั้นเองเหมือนพี่เขาได้ยินเสียงที่ผมบ่นอยู่ในใจ เขาลุกขึ้นและเดินไปที่ห้องน้ำซึ่งนั้นทำให้ผมยิ้มออกมา ผมรีบเดินตามร่างบางไปเพื่อไม่ให้เขารู้ตัวและรอจังหวะให้พี่เขาออกมาแค่นั้นแหละค่อยทำการทักทาย J




#อี้ชิง#


“ฉันไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ” ผมหันไปบอกเพื่อนๆก่อนจะเดินออกไป



ขณะที่ผมกำลังจะเดินไปเข้าห้องน้ำก็แอบชำเลืองมองไปยังโต๊ะของไอ้เด็กบ้านั้นแต่ก็ไม่เห็นแม้แต่เหงาของหมอนั้น ผมพยายามอย่างมากที่จะไม่เจอกับหมอนั้นอีกแค่รู้ว่ามาผับที่เดียวกับผมก็เซ็งแย่ล่ะ



หลังจากที่เข้าห้องน้ำเสร็จแล้วขณะที่ผมกำลังจะเดินกลับไปที่โต๊ะนั้นจู่ๆ ก็มีผู้ชายคนนึงเดินมาดักหน้าผมเอาไว้ก่อนทำให้ผมชะงักเล็กน้อยและกำลังที่จะด่าว่ามายื่นขว้างทางผมทำไมก็ทำให้ผมถึงกับตกใจจนพูดไม่ออก



“สวัสดีครับพี่ชาย^^” ไอ้เด็กบ้าก้มหน้าลงมาเกือบจะชิดกับหน้าผมพร้อมกับทักทาย

“ถอยออกไปนะไอ้เด็กบ้า” ผมบอกแล้วดันหน้าขงหมอนั้นออกห่างๆ


“ผมชื่อหวง จื่อเทานะฮะไม่ใช่ไอ้เด็กบ้า” หมอนั้นบอกผมด้วยสีหน้ามึนๆ


“ใครถามชื่อนายกัน” ผมบอกแล้วพยายามที่จะเดินหนีแต่ก็ถูกไอ้เด็กนี้กันทางเอาไว้ ทำให้ผมเงยหน้ามองอย่างเอาเรื่อง ทั้งๆทีเด็กกว่าแท้ๆแต่ตัวสูงชะมัด



“ก็ไม่มีใครถามครับ แต่ผมก็อยากให้พี่รู้” นายจื่อเทาตอบผมอย่างกวนๆ สร้างความหงุดหงิดให้ผมไม่น้อย


“ถอยไปเดี๋ยวนี้ ไอ้! เด็ก! บ้า!!” ผมตะโกนใส่อย่างโมโห


“คำก็เด็กสองคำก็เด็กนะฮะ~ ผมเด็กกว่าแล้วไงฮะ?” นายจื่อเทาถามผมพร้อมกับเดินเข้ามาหาผมอย่างเอาเรื่อง ทำให้ผมถอยหลังหนีโดยอัตโนมัติ แต่ก็ต้องทำให้ผมหยุดเมื่อหลังของผมชนเข้ากับกำแพง ทำให้นายจื่อเทาเดินเข้ามาหาผมโดนที่ผมหมดหนทางหนี



“ถอยออกไปนะ” ผมบอกทั้งๆที่ เริ่มกลัวไอ้เด็กบ้านี้


“ไม่ฮะ~” จื่อเทาบอกพร้อมกับเอามือมาเท้ากำแพงเพื่อกันไม่ให้ผมหนี



“ฉันบอกให้ออกไป!” คราวนี้ผมตะวาดใส่จื่อเทาอย่างโมโห ทำไมผมต้องเจอเด็กคนนี้ยั่วโมโหตลอดเลยนะ



“ไม่มีทางฮะ” จื่อเทาก็ตอบผมกลับมาอย่างหน้ามึนๆเช่นกัน


“ผมแค่อยากรู้จักชื่อพี่แค่นั้นเอง” จื่อเทายังคงทำหน้ามึนๆใส่ผมไม่เลิก



“เรื่องอะไรฉันจะบอกนาย” ผมบอกพร้อมกับมองหน้าจื่อเทา


“ก็ผมอยากรู้นิฮะที่ผมยังบกชื่อผมให้พี่รู้เลย” โอ้ยยย จะบ้าตายกับไอ้เด็กคนนี้



“ก็นายมาบอกฉันทำไมเล่า!! ฉันไม่ได้อยากจะรู้สักหน่อยไอ้เด็กบ้า” ผมบอกอย่างโมโห



“เลิกเรียกผมว่า ไอ้เด็กบ้า ได้แล้วฮะ” จื่อเทาบอกผมด้วยเสียงเซ็งๆ





“ฉันจะเรียกนายว่าไอ้เด็กบ้าแล้วนายจะทำไมฮะ? ไอ้ เด็ก บ้า” ผมตอบนายจื่อเทาอย่างกวนๆเหมือนกันและเน้นมาก กับคำว่า ไอ้เด็กบ้า ให้หมอนั้นโมโหเล่น ดูเหมือนเขาจะไม่ชอบให้ผมพูดคำว่าเด็กกับเขาเท่าไหร่นัก



“ก็ไม่ทำไมฮะ ผมก็แค่...” ยังไม่ทันพูดจนจบประโยค จื่อเทาก็จับคางของผมเชยขึ้นและประกบปากของตัวเองลงมา เพื่อเป็นการเตือนไม่ให้ผมพูดคำว่าเด็กกับเขาอีก



แต่ผมอึ้งจนทำไรอะไรไม่ถูกไม่แม้แต่กระทั่งผลักจื่อเทาออกไป ทั้งๆทีเป็นแค่การจูบแบบแตะปากธรรมดาแต่มันก็ทำให้ผมถึงกับทำอะไรไม่ถูก


เพี๊ยะ!!



นานเหมือนกันกว่าที่ผมจะเรียกสติตัวเองกลับมา ฝามือของผมก็ฟาดไปที่หน้าของจื่อเทาทำให้หมอนั้นหน้าหันไปตามแรงเหวียงที่ผมฟาดลงไปที่หน้าเขา



“นี้มันเข้าบทตบจูบเลยนะเนี้ย” จื่อเทาเอามือลูบที่หน้าตัวเองเบาๆก็จะหันหน้ามากวนอารมณ์ผมต่อ


“ถ้านายพูดมากจะเจอยิ่งกว่าตบแน่” ผมบอกอย่างเดือดๆ


“แล้วพี่จะทำอะไรล่ะครับ?” นายจื่อเทายังคงถามผมอย่างกวนๆ ทั้งๆที่ผมเริ่มเดือดขึ้นเรื่อยๆ

หมับ!

และขณะที่ผมกำลังจะตบเขาอีกรอบนั้นหมอนั้นก็คว้าข้อมือของผมไว้อย่างรู้ทัน


“พี่นี้โหดนะครับเนี้ย แอ๊ะ อ๊ะ ตบอย่างเดียวผมก็เจ็บนะครับ” จื่อเทาบอกแล้วยิ้มให้กับผม ผมพยายามที่จะดึงมือกลับมาแต่เขาก็ขืนเอาไว้ ทำให้ผมถึงกับถลึงตาใส่เลยทีเดียว


“ปล่อยฉันเดียวนี้นะ หวงจื่อเทา” ผมบกพร้อมกับเรียกชื่อของเขาแบบเต็มๆ


“ว้าว~ ยอมเรียกชื่อผมแล้วหรอฮะ?” คนตรงหน้าถามพลางยักคิ้วให้อย่างกวนๆ


“ปล่อย!!” ผมบอกีกครั้งให้เขาปล่อยมือผมยิ่งผมดิ้นมาเท่าไหร่เขาก็ยิ่งบีบมันแน่นมากขึ้น


“ผมจะยอมปล่อยก็ต่อเมื่อพี่บอกชื่อพี่กับผม”


“นี้...ก็ได้ ก็ได้ ฉันชื่อ จางอี้ชิง รู้แล้วก็ปล่อย” ผมบอกอย่างจำนน



“อ่า~ ครับ” แล้วหมอนั้นก็ปล่อยมือผมตามสัญญา หึ! คราวนี้แหละเสร็จผมแน่ ขณะที่ผมกำลังจะตบนายจื่อเทาอีกรอบนั้น....



นายจื่อเทาก็จับมือผมไว้พร้อมกับเอื้อมมืออีกข้างหนึ่งมาจับหน้าผมให้เชิดขึ้นแล้วประกบปากจูบแต่ครั้งนี้ต่างจากครั้งแรกเพราะมันไม่ใช่แค่จุ๊ฟปากแบบเมื่อกี้ ซึ้งหมอนี้ถึงกับสอดลิ้นของตัวเองเข้ามาที่โพลงปากของผมอย่างถือวิสาสะ



เนิ่นนานที่จื่อเทาจูบผมตอนนี้สมองของผมขาวโพลนไปหมดสติเลื่อนลอยแทบไม่มีแรงจะผลักเจ้าเด็กนี้ออกไปจึงทำให้จื่อเทาลุกผมด้วยจูบที่ดูดดื่มจนผมแทบละลายและหมนั้นก็ถอนจูบออกย่างอ้อยอิ่งและขบที่ริมฝีปากล่างผมอย่างหยอกล้อให้ผมโมโหเล่น


“ผมแค่มาทักทายพี่เฉยและพี่จางอี้ชิง แล้วเจอกันครับ” จื่อเทากระซิบที่ข้างหูผมพร้อมกับผลักตัวห่างแล้วทิ้งผมไว้ตรงนั้นคนเดียว



นี้ผมเจอเจ้าเด็กนั้นจูบหรอ? นายจื่อเทาเดินไปแล้วแต่ผมยังคงอึ้งกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นไม่หาย



นายจื่อเทา ฉัน เกลียด นาย!!!!!!!!!! อย่าให้เจอคราวหน้านะนายไม่รอดแน่ นายจื่อเทา!!




 

......................................................................................

ผมแค่เข้าไปทักทายพี่เฉยๆ เองนะฮะ
ก็ผมอยากรู้จักพี่นี้ฮะ ทำไมต้องโมโหผมด้วย? ^^


ยกนี้ :: TAO ♥ LAY 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

21 ความคิดเห็น