[EXO] Be Inconsistent ขอโทษครับที่ผมเด็กกว่า TAOLAY

ตอนที่ 19 : Be Inconsistent :: 18

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 76
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    21 ธ.ค. 56



-18-


 

#จาง อี้ชิง#


ผมยังคงนั่งอยู่ตรงหน้าห้องของตัวเองไม่ไปไหน



ตึก ตึก



เสียงฝีเท้าดังขึ้นทำให้ผมต้องเช็ดน้ำตาของตัวเองอย่างลวกๆ เงยหน้าไปมองคนที่เพิ่งเดินเข้ามา




 “ไงฉันมันน่าสมเพชใช่ไหม?” ผมถามคนตรงหน้าที่เพิ่งเดิน นายจื่อเทายังคงมองหน้าผมนิ่งๆโดยไม่ปริปากพูดอะไรออกมา




“หัวเราะเยาะฉันสินายอยากเห็นฉันสภาพแบบนี้ไม่ใช่หรอ?!!!” ผมตะโกนถามจื่อเทา พร้อมกับน้ำตาที่รินไหลลงมาอีกครั้ง




“ฮือ ฮือ ฉันแพ้แล้ว” ผมก้มหน้าลงกับมือของตัวเองและร้องไห้อย่างหนัก





“พี่ฮะให้ผมดูแลพี่นะฮะ” จื่อเทานั่งลงตรงหน้าผมแล้วเอ่ยถามประโยคที่ผมไม่คิดว่าเจ้าเด็กนั้นจะพูดออกมา ทำให้ผมที่ก้มหน้าร้องไห้ถึงกับเงยหน้าขึ้นมา





“อย่ามาสงสารฉัน ฉันไม่ต้องการ” ผมตอบกลับหมอนั้น





“ผมแค่ต้องการที่จะดูแลพี่จริงๆฮะไม่ใช่เพราะความสงสารแต่มันเป็นเพราะผมรักพี่ มันอาจจะไม่มีเหตุผลแต่ผม...” ไม่รอให้เจ้าเด็กนั้นพูดจบประโยค ผมก็โผล่เข้ามากอดอีกคนเหมือนต้องการที่พักพิง




“อย่าทิ้งฉันไปไหนนะ” จื่อเทากอดปลอบผมตอบอย่างอ่อนโยน










#หวง จื่อเทา#



ตอนนี้ผมอยู่ที่คอนโดของพี่อี้ชิงฮะ ตอนที่ผมมาผมเห็นพี่เขาร้องไห้อยู่ตอนนั้นผมตกใจมากทำอะไรแทบไม่ถูก ยิ่งเห็นภาพของร่างบางที่นั่งร้องไห้อยู่ตรงหน้าภายในใจก็รู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมา




“ข้าวต้มเสร็จแล้วฮะ” ผมบอกพร้อมกับถือถ้วยข้าวต้มออกมาจากห้องครัว





ผมวางถ้วยข้าวต้มไว้บนโต๊ะแล้วมองไปยังตัวต้นเหตุของเรื่องทั้งหมดที่ตอนนี้นั่งกอดเข่าอยู่ตรงโซฟาอย่างเหม่อลอย พี่อี้ชิงเขานั้งร้องไห้ตั้งชั่วโมงกว่าแน๊ะ แล้วดูตาของพี่เขาสิฮะบวมเป่งมากเลยเห็นแล้วตลกชะมัด




 “กินข้าวต้มกันฮะ?” ผมเดินเข้าไปหาพี่อี้ชิงพร้อมกับถ้วยข้าวต้มที่ส่งกลิ่นหอมฉุนแล้วนั่งลงข้างๆ




 “ไม่ฉันไม่หิว” คนตรงหน้าบอกโดยที่ไม่หันหน้ามามองผม



โครก~



แต่กลับมีเสียงลึกลับดังขึ้นเมื่อสิ้นประโยคนั้น



“อื้ม~ ไม่หิวเลยเนาะ” ผมพูดขึ้นด้วยเสียงกวนๆ ทำให้พี่อี้ชิงหันมามองผมแล้วถลึงตาใส่



“จะไม่กินจริงๆหรอฮะ? อ่าเสียดายจังผมอุตส่าห์ตั้งใจทำเชียวนะฮะ” ผมถามคนตรงหน้าอีกครั้ง





“เอามานี้” แล้วก็ได้ผลพี่อี้ชิงแย่งถ้วยข้าวต้มไปจากมือผมแล้วก็ตักทานโดยไม่สนใจที่ผมกำลังมองเขาอยู่ อ่า~แล้วบอกว่าไม่หิว ดูสิกินใหญ่เลย





 “นี้พี่ฮะทานช้าๆก็ได้ฮะไม่ต้องรีบผมไม่แย่งพี่กินหรอกฮะ” ผมบอกแล้วเอามือเท้าคางมองคนที่บอกว่าไม่หิวทานข้าวต้มต่อ



สู้ดด!



เสียงซดน้ำซุปดังขึ้นดังขึ้นปิดท้ายพร้อมกับพี่อี้ชิงส่งชามข้าวต้มคืนมาให้กับผม โดยไม่เหลือเลยสักหยด




“โห้...นี้ขนาดพี่บอกว่าไม่หิวนะเนี้ย? J ” ผมหยิบชามไปล้าง แล้วแซวผมอย่างหมั่นไส้





“เรื่องของฉันนะ พูดมากเอาชามไปล้างไป๊” พี่อี้ชิงโบกมือไล่ผมให้เอาชามไปล่า ส่วนตัวเองนะหรอ? อิ่มแล้วก็นอนเฉยเลย ผมส่ายหน้าให้กับล่างบางตรงหน้าแล้วลุกเดินไปล้างชามที่ห้องครัว




 “กินเสร็จแล้วก็นอนพี่ไม่กลัวอ้วนหรอฮะ?” หลังจากที่ล้างจานเสร็จแล้วผมก็เดินมานั่งฝั่งตรงข้ามกับพี่อี้ชิง




“ไม่กลัว” คนตรงหน้าบอกพลางส่งยิ้มกวนๆมาให้




“พี่ก็ยิ้มเป็นด้วยหรอฮะ?” ผมถามขึ้นอย่างกวนๆ ทำให้รอยยิ้มนั้นหุบลงเลยทันที




“ฉันจะยิ้มมันก็เรื่องของฉันนายเกี่ยวไรด้วยไม่ทราบ?” พี่อี้ชิงถึงกับหันมาเอ็ดผมทันที





“ป่าวฮะผมก็แค่ถามดูเฉยๆ” ผมตอบพลางยักไหล่





“นี้พี่ฮะพี่เป็นเพื่อนกับพี่อี๋ฟานมานานแล้วหรอ?” ในที่สุดผมก็ถามคำถามที่ผมอยากถามมานานออกไป คำถามนั้นทำเอาพี่อี้ชิงชะงักไปเลย




“เออ...ผมขอโทษฮะผมคงถามแบบลวงเกินพี่เกินไป” ผมบอกแล้วก้มหน้างุด




“ฮ่า ฮ่า” เสียงหัวเราะของพี่อี้ชิงดังขึ้น ทำให้ผมต้องเงยหน้าขึ้นมาด้วยความสงสัย





“พี่ขำผมเรื่องอะไรฮะ?” ผมถามอย่างเคืองๆที่คนตรงหน้ายังไม่หยุดขำ





“ก็ขำนายนั้นแหละ...ทำเป็นเจียมตัวทั้งทีเมื่อวานนายไม่ใช่แบบนี้นะ” พี่อี้ชิงตอบผมแต่ก็ยังไม่หยุดขำ




“ทำไมเมื่อวานผมดูร้อนแรงใช่ไมละฮะ” ผมถามคนตรงหน้ากลับพลางหัวเราะในลำคอ



“ทะลึ่ง..!!” พี่อี้ชิงว่าผมพร้อมกับปาหมอนมาใส่ผม แต่ผมก็รับไว้ได้ทำให้คนตรงหน้าถลึงตาใส่



“ถ้านายอยากรู้ฉันก็จะเล่าให้ฟัง ฉันรู้จักกับอี๋ฟานเมื่อห้าปีก่อนนะ ตอนนั้นฉันอยู่ไฮสคูล” พี่อี้ชิงลุกขึ้นนั่งแล้วเริ่มเล่าเรื่องของตัวเองให้ผมฟัง เป็นครั้งแรกเลยมั้งที่พี่อี้ชิงเล่าเรื่องราวของเขาให้ผมฟัง








#จาง อี้ชิง#




...เมื่อห้าปีก่อน...



นี้นายนะมีเงินเท่าไหร่ร่างบางยืนสั่นระริกหวาดกลัวกับนักเรียนชายสามคนตรงหน้าที่กำลังจะไถ่เงินเขา




ฉันไม่มีให้พวกนายหรอกเขาบอกปัดแล้วก้มนายไม่กล้ามองหน้า




อย่ามาโกหกพวกฉันเลยดีกว่าน่า...นายเป็นถึงลูกคุณหนูเลยนะ ถ้าไม่อยากเจ็บตัวก็ส่งเงินมาให้พวกฉันดีว่าพวกนักเรียนชายสามคนตรงเข้าไปค้นตัวของร่างบาง





อย่าเข้ามานะไพวกบ้าร่างบางดิ้นและคิดหาเอาวิธีรอดจากพวกนี้ แต่ยิ่งคิดความคิดก็ยิ่งตันยิ่งตอนนี้แทบไม่มีใครผ่านมาแถวนี้เลย




พวกนายนะหยุดเดี๋ยวนี้นะเสียงของใครอีกคนดังขึ้น ทำให้ร่างบางร้องไห้อยู่ยิ้มออกมาอย่างดีใจ




อี๋ฟานเด็กนักเรียนชายเห็นว่าเป็นอี๋ฟานจึงวิ่งหนีกันไปคนละทิศละทาง




เลิกร้องไห้ได้แล้วนะ แล้วนายมาทำบ้ะไรที่นี้ฮะไม่รู้หรอว่าแถวนี้มันอันตรายนะ?อี้ชิงได้แต่มองชายตรงนายอย่างไม่กระพริบตา คนหรอเนี้ยทำไมถึงได้หล่อเกินมนุษย์แบบนี้นะ?





นี้ฉันคุยกับนายอยู่นะ นายเป็นใบ้หรือไง?อี้ชิงถึงกับสะดุ้งกับเสียงที่ตะคอก



ฉันหลงทางนะ ว่าแต่นายชื่ออะไรหรอ ฉัน จางอี้ชิง



ฉันชื่ออู๋ อี๋ฟานอี๋ฟานตอบด้วยเสียงหงุดหงิด


แล้วทำไมนายมาคนเดียวละ พวกเพื่อนๆหนีนายไปแล้วทิ้งนายไว้คนเดียวใช่ไหม?อี๋ฟานถามเมื่อเห็นว่าอี้ชิงอยู่คนเดียว



เปล่าฉันไม่มีเพื่อนนะ เพิ่งอย่ามาใหม่




งั้นเดี๋ยวฉันจะเป็นเพื่อนคนแรกให้นายเอง ลุกขึ้นมาได้แล้วอี๋ฟานว่าแล้วยื่นมือไปหาอี้ชิงเพื่อที่จะดึงใครอีกคนขึ้นมา อี้ชิงเอื้อมมือไปจับกับคนตรงหน้าแต่แค่จับมือกันธรรมดาหัวใจก็เต้นรัวด้วยความตื่นเต้น ...และมันก็เกิดความรู้สึกขึ้นบางอย่างเข้ามาในหัวใจของอี้ชิง




 

.................................................................


เรื่องราวของฉันมันอาจไม่น่าฟังหรอกนะ

อี้ชิง


ยกนี้ :: LAY ♥ TAO

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

21 ความคิดเห็น

  1. #17 เจ้าชายแห่งความมืด (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 25 มกราคม 2557 / 22:27
    อี้ นั่นคือรักแรกพบของนายสินะ
    #17
    0