[EXO] Be Inconsistent ขอโทษครับที่ผมเด็กกว่า TAOLAY

ตอนที่ 18 : Be Inconsistent :: 17

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 62
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    21 ธ.ค. 56



-17-


 

#หวง จื่อเทา# 


...รุ่งเช้า...


“อือ...” ผมพลิกตัวหนีแสงแดดในยามเช้ามันส่องมาลงมาตรงที่ผมนอนพอดี


ตุ้บ!




หมอนใบนุ่มถูกฝาดมาที่หน้าของผมอย่างแรง จนทำให้ผมสะดุ้งตื่นด้วยความงัวเงีย



“ทำบ้าอะไรของพี่เนี้ย?” ผมบอกพลางหลบหมอนที่พี่อี้ชิงกระหน่ำฝาดไม่ยั่งมือ



“ไอ้สารเลว ไอ้ชั่ว นายมันชั่ว!



“ผมมันชั่วแล้วทำไม? เมื่อคืนก็เห็นพี่ชอบดีนี้?” ผมบอกคนตรงหน้าอย่างกวนๆ เมื่อพี่อี้ชิงได้ยินดังนั้นก็เปลี่ยนจากหมอนเป็นมือและยิ่งฝาดหนักกว่าเดิม



“ฉันไม่ได้ยินยอม นายนั้นแหละที่บังคับฝืนใจฉันไอ้บ้า” ผมรวบรวมมือของคนตรงหน้าเพื่อไม่ให้มาประทุร้ายผมอีก โอ้ย!รู้สึกเหมือนเล็บของพี่เขาจะข่วนมาที่หน้าของผมด้วย




“เข้าใจหรือยังล่ะว่าของเล่นมันเป็นยังไง? ที่นี้ก็รู้ซะบ้างก่อนที่จะทำอะไรอย่าคิดว่าพี่จะกระทำคนอื่นได้ฝ่ายเดียวนะ เพราะผมเนี้ยแหละจะทำพี่ให้รู้ถึงความรู้สึกพวกนั้น!” ผมผลักร่างบางห่างออกจากตัว





“เรื่องเมื่อคืนถือซะว่าฉันให้ทานนาย ออกไปจากห้องของฉันได้แล้ว!!” คนตรงหน้ากำมือเน้นแล้วตะโกนบอกผมด้วยอารมณ์ที่โกรธ




“ออกไปเดี๋ยวนี้!!” เมื่อเห็นว่าผมไม่ขยับพี่อี้ชิงจึงออกปากไล่ผมอีกครั้ง



“ผมออกไปแน่ เพราะผมก็ไม่อยากอยู่กับคนจิตใจสกปรกแบบพี่หรอกฮะ” ผมใส่เสื้อผ้าแล้วเดินออกมาทิ้งให้พี่อี้ชิงอยู่ในห้องนั้นคนเดียว





ผมยืนพิงอยู่หน้าประตูห้องของพี่อี้ชิงและยังไม่ไปไหน แต่พอผมเดินพ้นออกจากห้องนั้นมาแล้วจากความโกรธเมื่อกี้ก็แปรเปลี่ยนมาเปลี่ยนมาเป็นความรู้สึกเป็นห่วง เพราะน้ำตาของพี่อี้ชิงเมื่อกี้มันทำให้ผมอยากเอื้อมมือไปเช็ดมันออกแต่ก็ทำได้แค่คิดเพราะผมไม่มีสิทธิ์ที่จะไปแตะต้องตัวพี่เขาได้อีก พี่เขาคงจะเกลียดผมแล้วละ แต่พี่เขาก็ไม่อยากที่จะเจอผมตั้งแต่แรกอยู่แล้วนิ และเป็นผมเองตั้งหากที่วิ่งตามพี่เขาอยู่ตลอด







#จาง อี้ชิง#


ปึง!


เสียงปิดประตูดังขึ้น ทำให้ผมรู้ว่าจื่อเทาได้ออกไปจากห้องนี้แล้ว




“ฮือ ฮือๆ” ผมนั่งร้องไห้อยู่ที่เตียงพลางเอามือไปถูที่คอเพื่อลบรอยพวกนั้นแต่กลับทำให้ผิวขาวเนียนของผมเป็นรอยแดงเฮือกมากกว่าเดิม





“เฮือก ฮือ...ฉันเกลียดนายจื่อเทา  ได้ยินไหมว่าฉันเกลียดนายย!!” ผมตะโกนไปสุดเสียง แล้วปาข้าวของในห้องกระจัดกระจายเพื่อระบายอารมณ์โกรธ




“ทำไม ทำไมนายถึงทำกับฉันแบบนี้” ผมทรุดตัวลงกับพื้นปล่อยให้น้ำตาไหลอาบแก้มเพื่อระบายความอึดอักภายในใจทั้งหมดออกมา





ทำไมเรื่องบ้าๆ พวกนี้ต้องเกิดขึ้นกับผม? ทำไม! ผมกำมือเน้นจนเล็บจิกเขาที่อุ้งมือของตัวเองจนเลือดซิบ นายต้องรับผิดชอบเรื่องนี้ นายจื่อเทา เพราะฉันจะไม่มีวันให้นายได้อยู่อย่างสงบสุขแน่!





หลังจากอาบน้ำเสร็จผมก็ยืนมองตัวเองในกระจก สำเร็จร่องรอยต่างๆบนผิวกายตัวเองที่เกิดจากการกระทำของนายจื่อเทา




“เฮ้อ! สภาพแบบนี้ฉันจะกล้าออกไปไหนเนี้ย?” ผมเห็นสภาพของตัวเองแล้วอยากจะอยากร้องไห้อีกรอบ





ก็ไอ้เด็กบ้านั้นที่ทิ้งร่องรอยแสดงความเป็นเจ้าของไว้บนตัวผมเต็มไปหมด อีกกี่วันเนี้ยกว่ามันจะหายจ่างไป ผมเอื้อมมือของตัวเองไปสัมผัสกับรอยคิสมากส์ที่อยู่บนซอกคอของผม ทั้งที่ไอ้เจ้าเด็กบ้านั้นฝากรอยนี้เอาไว้นานแล้วแต่พอผมสัมผัสมันอีกครั้งกลับให้ความรู้สึกเหมือนเพิ่งจะถูกคิสไปเมื่อกี้ เมื่อคืนผมยอมรับว่าผมเผลอไผลไปกับสัมผัสนั้น สัมผัสพวกนั้นมันทำให้ผมรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูกและผมก็เลือกที่จะไม่ปฏิเสธมัน






ผมเดินมาที่ซุปเปอร์มาร์เก็ทข้างล่างของคอนโดเพื่อที่จะหาอะไรทาน พอซื้อเสร็จก็เดินกลับมาที่ห้อง แต่ก่อนที่ผมจะไขประตูเขาห้องก็เหลือบไปเห็นร่างสูงที่ดูดบุหรี่เหมือนจะรอผมอยู่ ไม่ต้องบอกผมก็รู้ว่าหมอนั้นมีเรื่องกลุ้มใจถึงอัดบุหรี่ไปเยอะขนาดนั้นดูจากก้นบุหรี่ที่หมอนั้นทิ้ง อี๋ฟานมาหาผมที่นี้คงจะมีอยู่เรื่องเดียวแค่นั้นและมั่ง ...เรื่องของลู่หาน






“อี๋ฟาน นายมาทำไมไม่บอกฉัน?” ผมเดินเข้าไปหาอี๋ฟานแล้วส่งยิ้มให้เหมือนทุกครั้งที่เราเจอกัน



“เข้ามาข้างในก่อนสิ ทานไรมายังฉันจะได้ทำอะไรให้กินเอาไหม?” ผมถามเมื่อเห็นหมอนั้นยังคงเงียบ




“นายมีไรจะบอกฉันไหม?” คำถามของอี๋ฟานทำให้ผมถึงกับชะงักมือที่กำลังเปิดประตูเข้าห้อง



“อะไรหรอ?” แต่ผมก็ยังคงตีหน้านิ่งถามกลับ


“อย่างเช่น...เรื่องลู่หาน?” เฮอะ! กะแล้วว่าต้องเป็นเรื่องนี้




“นายพูดเรื่องอะไรฉันไม่เห็นจะรู้เรื่อง” ผมถามอี๋ฟานกลับด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสงสัยที่เกิดจากความแสแสร้งของผม




“เลิกเล่นละครได้แล้วอี้ชิง ฉันรู้หมดแล้วว่านายเป็นคนส่งคนไปทำร้ายลู่หาน” แต่กลับเป็นอี๋ฟานที่คงหมดความอดทนกับผมถึงกับตรงเข้ามากระชากแขนผมเข้าไปแล้วถามอย่างโมโห






“แล้วยังไงล่ะ” ผมคงไม่ต้องเล่นละครต่อไปแล้วมั่งเมื่อคนตรงหน้าเขาต้องการจะรู้ ผมก็จะบอก แต่กลับเป็นอี๋ฟานเองที่มีสีหน้าสงสัยว่าทำไม? เต็มไปหมด





“นายไม่ได้เป็นคนทำใช่ไหมอี้ชิง?” อี๋ฟานถามผมอีกครั้ง เขาคงอยากได้คำตอบจากผมว่าไม่ฉันไม่ได้ทำอย่างนั้นล่ะมั่งถึงได้ผมซ้ำอีกครั้ง แต่ขอโทษที่ผมจะไม่ตอบแบบนั้น!




“ใช่ฉันเป็นคนทำเอง” ผมบอกกับคนตรงหน้าให้ได้ยินชัดๆ



“ทำไมอี้ชิง?” อี๋ฟานเองก็ตกใจไม่น้อยเมื่อได้ยินคำสารภาพจากผม




“เพราะฉันรักนายยังไงล่ะ ได้ยินไหมว่าฉันรักนาย ฉันถึงได้ทำอะไรโง่ๆแบบนั้น” ผมสะบัดมือของอี๋ฟานออกพลางตะโกนใส่เขาอย่างเหลืออด




“แต่เราเป็นเพื่อนกันนะ” อี๋ฟานถามผมกลับ แต่นั้นกลับทำให้ผมเจ็บ




“ฉันไม่เคยคิดกับนายแบบเพื่อนเลยสักครั้งอี๋ฟาน ฉันรักนาย” ผมบอกคนตรงหน้าด้วยเสียงสั่นๆ มือกำแน่นอย่างสะกดกลั่นอารมณ์เอาไว้




“แต่ฉันไม่เคยคิดกับนายเกินเพื่อนเลยอี้ชิงและฉันก็ไม่ได้รักนายแบบคนรัก” อี๋ฟานบอกกลับผมเหมือนเน้นย้ำสถานะระหว่างเรา





“ฉันรู้ และรู้มาตลอดว่านายไม่เคยคิดกับฉันเกินเพื่อนแต่นายก็ให้ความสำคัญกับฉันมาตลอด จนนายได้เจอกับลู่หานนายก็ไม่เหมือนเดิม นายทำให้ฉันเจ็บกับการที่นายให้ความสำคัญกับคนอื่นมากกว่าฉัน” ผมบอกกับอี๋ฟานด้วยเสียงที่ดังกว่าเดิมเหมือนต้องพูดประโยคนั้นออกไป ผมรู้สถานะผมดีว่าผมเป็นได้แค่เพื่อนที่ดีที่สุดของเขา ไม่สามารถเป็นไปได้มากว่านั้น




“ฉันขอโทษ” อี๋ฟานเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ดูสงสารผม




“และการที่ฉันวางแผนทำร้ายลู่หานก็เพราะฉันอยากให้นายได้รู้สึกเจ็บ เจ็บแบบที่ฉันเจ็บ นายรู้ไหมว่ามันทรมานแค่ไหนกับการที่ถูกคนที่เรารักไม่ใส่ใจ แล้วตอนนี้นายเข้าใจเข้ารู้สึกนี้ไหม?” ผมเงยหน้ามองร่างสูงด้วยสายตาที่ผมรับไม่ได้กับสถานะที่เขายื่นให้ แต่นั้นมันเป็นสถานะที่ผมได้รับมันมาตั้งแต่แรก




“แต่เรายังเป็นเพื่อนกันได้นะอี้ชิง” เฮอะ! เพื่อนหรอ?




“กลับไปเถะอี๋ฟาน ถ้ารักฉันไม่ได้ก็ไม่ต้องมาหาฉัน ...เพราะฉันไม่ต้องการที่จะเป็นเพื่อนกับนาย” ผมบอกโดยไม่มองหน้าของอี๋ฟาน





“ลาก่อนอี้ชิง” เสียงของอี๋ฟานดังขึ้นพร้อมเสียงฝีเท้าของหมอนั้นที่ไกลออกไปเรื่อยๆจนตอนนี้มีแค่ผมยื่นอยู่คนเดียว







หลังจากที่อี๋ฟานกลับไป ร่างของผมก็ทรุดลงนั่งกับพื้นพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมาอีกครั้ง คราวนี้ผมร้องไห้ให้กับความโง่งมและความน่าสมเพชตัวเอง ที่ลงมือทำร้ายแม้กระทั้งคนที่รัก จนตัวเองต้องไม่เหลือใคร ผมมันโง่จริงๆ!





 

....................................................................


ผมจะโทษใครได้ นอกจาตัวเอง

จางอี้ชิง


ยกนี้ :: LAY ♥ TAO  

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

21 ความคิดเห็น

  1. #16 เจ้าชายแห่งความมืด (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 มกราคม 2557 / 22:22
    ฮือออออออออ สงสารอี้ #น้ำตาไหลเลย
    #16
    0