[EXO] Be Inconsistent ขอโทษครับที่ผมเด็กกว่า TAOLAY

ตอนที่ 16 : Be Inconsistent :: 15

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 61
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    20 ธ.ค. 56



-15-

 

#จาง อี้ชิง#

หลังจากที่เกิดเรื่องเมื่อวานนี้ที่ผับเคมันก็ทำให้ผมเริ่มที่จะอยู่เฉยๆไม่ได้กับเรื่องนี้ ผม ต้องทำอะไรสักอย่าง ผมเริ่มรู้สึกกับคำถามของ นายจื่อเทา เมื่อคืนนี้



แล้วคิดว่าเขาจะสนใจคุณหรอคุณอี้ชิง อะไรที่ทำให้คุณคิดแบบนั้นล่ะ?คำพูดของนายจื่อเทามันวนเวียนอยู่ในหัวของผมตลอด




ฮึ๋ยย!! ตุ้บ!




ผมปัดข้าวของที่อยู่บนโต๊ะทิ้งทั้งหมดเพื่อระบายอารมณ์โกรธที่มีอยู่ ทำไมเมื่อคืนผมต้องโดนหมอนั้นปั่นหัวด้วย






“ก็แค่คำพูดของเด็กมื้อวานซืน” ผมพูดพลางกำมือแน่นพยายามที่จะไม่ใส่ใจกับคำพูดนั้น แต่ไม่รู้ทำไมมันกลับทำให้ผมกลัวก็ไม่รู้





“แล้วนายจะได้รู้ว่ากำลังเล่นอยู่กับใคร! นายจื่อเทา”



#ร้านชาไข่มุก#




ตอนนี้ผมมาจอดรถรอนายลู่หานอยู่ร้านชานมไข่มุกที่หมอนั้นทำงานอยู่



“ทำไมป่านนี้ยังไม่มาอีกนะ” ผมกอดอกมองไปยังร้านชานมไข่มุกอย่างหงุดหงิด นี้ผมมารอตั้งครึ่งชั่วโมงแล้วนะ! ทำไมยังไม่ออกมาสักที




หลังจากที่ผมบ่นได้ไม่นานก็เป็นจังหวะเดียวกับที่นายลู่หานเดินออกมาจากร้านพอดี ผมรีบออกรถตามไปประกบหมอนั้นทันที



ปี๊ด!



ผมกดแตรส่งสัญญาณให้นายลู่หานรู้ว่าผมกำลังเรียกเขาอยู่ ทำให้นายลู่หานหันหน้ามามองด้วยความสงสัย




“กำลังจะกลับบ้านหรอ? ไปกับฉันก็ได้พอดีฉันจะแวะไปทำธุระทางนั้นพอดี ^^” ผมลดกระจกแล้วชะโงกหน้าไปถามนายลู่หาน




“เออ...ไม่รบกวนดีกว่าครับ” แต่หมอนั้นก็บอกปฏิเสธผมแบบเลี่ยงๆ





“มาสิอี๋ฟานบอกให้ฉันมาแวะรับนายด้วยนะเดี๋ยวเพื่อนฉันโกรธน้ามาเถอะ” ผมอ้างทำเป็นบอกว่าอี๋ฟานให้มารับ นายลู่หานมีสีหน้าลังเลอยู่สักพักก่อนจะตอบตกลงและขึ้นไปนั่งฝั่งข้างคนขับ





ก็แค่นี้ ผมยกยิ้มขึ้นที่มุมปากเมื่อนายลู่หานมานั่งภายในรถของผม โดยที่ไม่ได้รู้เลยว่าเขากำลังตกหลุมพรางของผมอยู่...







#หวง จื่อเทา#


หลังจากที่เกิดเรื่องเมื่อคืนมันก็ทำให้ผมแทบนอนไม่หลับเหมือนกันไม่รู้เพราะอะไรทำไมผมถึงได้กระวนกระวายใจแบบนี้ ผมโกรธพี่อี้ชิงนะที่ทำให้เกิดเรื่องไม่ดีขึ้น แต่ไม่รู้ว่าทำไมหัวใจผมกลับเจ็บแปลบขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผลเหมือนกับมันกำลังเสียใจที่รู้ว่าโดนหักหลังจากคนที่ไว้ใจ





ผมไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าพี่อี้ชิงจะเป็นคนว่างแผนเรื่องทั้งหมด ครั้งนั้นที่เจอกันที่คอนโดพี่อี๋ฟานผมก็คิดว่ามันเป็นเรื่องบังเอิญ และเขาคงไม่เกี่ยงข้องอะไรกับเรื่องพี่ลู่ แต่เมื่อคืนนั้นผมกลับรับรู้เรื่องราวบางอย่างจากพี่อี้ชิงและเหตุผลที่เขาต้องทำร้ายพี่ลู่ เพราะเขาหลงรกเพื่อนตัวเอง





ครั้งแรกที่ผมได้ยินคำสารภาพนั้นออกจากปากพี่เขาบอกได้คำเดียวว่าผมเจ็บ เจ็บที่ผมได้ยินจากปากว่าเขาชอบใคร และก็ผมรู้ว่าคนอย่างผมไม่มีสิทธิ์ที่จะคิดอะไรกับพี่เขา




“แค่หน้าเขายังไม่อยากจะมองเลยไอ้จื่อเทา” ผมบ่นให้กับตัวเอง และเดินไปยังร้านชานมไข่มุกของพี่เฉินที่พี่ลู่ทำงานอยู่




“เอ๊ะ! รถคันนั้นมันคุ้นๆ” ผมเพ่งมองไปยังรถคัยข้างหน้าอย่างสงสัยลางสังหรณ์ผมมันตื่นว่าต้องมีอะไรเกิดขึ้นแน่ๆ




ผมรีบวิ่งเข้าไปที่ร้านชานมไข่มุกทันที


 ตึกๆ กริ้งๆ~!



ผมวิ่งด้วยความเร่งรีบพร้อมกับผลักประตูเปิดร้านอย่างเสียงดัง




“เฮ้ยยย...ไอ้จื่อเทาจะพังประตูร้านฉันหรอ รีบอะไรนักหนา?” พี่เฉินตะโกนด่าผมแวดๆ แต่ผมก็ไม่สนหรอก




“พี่เฉินพี่ลู่ล่ะฮะ?” ผมถามหอบหายใจอย่างหนัก


“ออกไปเมื่อกี้” ฮะ เมื่อกี้?



“ไปไหนฮะพี่?” ผมถามพี่เฉินอย่างร้อนรน




“ไปที่บ้าน” พอได้ยินคำตอบจากพี่เฉินผมก็รีบวิ่งออกไปนอกร้าน





“อ้าว เฮ้ยย..จะรีบไปไหนล่ะ? นี้นึกจะมาก็มานึกจะไปก็ไป” เสียงพี่เฉินตะโกนบ่นไล่หลังผมมาแต่ผมก็ไม่ได้สนใจ




ผมเปิดประตูออกมาหน้าร้านก็เห็นพี่ลู่กำลังพูดกับใครคนหนึ่งแล้วเดินขึ้นรถไป ผมกำลังจะวิ่งไปหาแต่รถคันนั้นก็ออกตัวไปก่อน




“ฮึ๋ย!!” ผมตะโกนอย่างเจ็บใจพลางเตะฝุ่นอย่างโมโหผมมาช้าเกินไป



“พี่คิดจะทำอะไรกันแน่พี่อี้ชิง!” ผมสถบอย่างหัวเสีย รถที่พี่ลู่ขึ้นไปเมื่อกี้เป็นรถของพี่จางอี้ชิงผมจำไม่ผิดแน่ๆ ป้ายทำเบียนแบบนี้ ผมขอแค่อย่าให้พี่ลู่เป็นอะไรก็พอ พระเจ้าโปรดคุ้มครองพี่ลู่ด้วย





#จาง อี้ชิง#


“แวะที่นี้แปปนึงนะ” ผมหันไปบอกลู่หานแล้วก็ปลดเข็มขัดออก



“ลงมาด้วยกันสิ อาจจะรอนานหน่อยนะ” เมื่อไม่เห็นลู่หานตามลงมาผมเลยก้มหน้าไปหาพร้อมกับชวนลงรถ




“ครับ” หลังจากที่นายลู่หานลงมาจากรถก็มองไปรอบๆ ด้วยความสงสัย



ที่ที่ผมพานายลู่หานมานั้นเป็นเก็ทเฮาท์หลังเล็ก ผมเดินนำนายลู่หานเข้ามาในบ้านหมอนั้นยังคงทำหน้าสงสัยไม่หาย เดี๋ยวนายก็หายสงสัยเองล่ะ ผมพูดในใจพร้อมกับผลักประตูเปิดเข้าไป



 “ดื่มน้ำก่อนนะ^^” ผมบอกแล้วส่งแก้วน้ำให้กับลู่หาน




กึก! !


เสียงล็อกกลอนประตูดังขึ้นทำให้ลู่หานหันไปมอง และทำสีหน้าตื่นตระหนก


“นายรู้อะไรไหมลู่หาน?” ผมเดินกรีดยิ้มมาตรงที่นายลู่หานนั่งอยู่ หมอนั้นคงเริ่มจะรู้ตัวแล้วว่าตอนนี้ตัวเองเริ่มไม่ปลอดภัย


“คุณอี้ชิงคุณจะทำอะไร?” นายลู่หานถามอย่างระเวงเมื่อผมเดินเข้าไปหาอย่างช้าๆ ส่วนหมอนั้นก็ถอยหลังหนีเช่นกัน





“นายรู้อะไรไหมลู่หานว่าอี๋ฟานไม่เคยสนิทกับใครไปมากกว่าฉันเลย จนกระทั่งเขามาเจอนายทุกอย่างมันก็เปลี่ยนไป” ผมเริ่มเปิดประเด็นขึ้นพูดด้วยเสียงเจ็บปวด




“เพราะนาย...อี๋ฟานถึงเปลี่ยนไปแต่ก่อนเขาให้ความสำคัญกับฉันมาก มากกว่าใครๆที่เขาคบด้วยเขาแคร์ฉันมากใครคนไหน แต่นาย...แต่นายกับทำมันพังหมด!” เสียงผมถึงกับสั่นเมื่อพูดประโยคนั้นขึ้นมา



เพียะ!


ฝ่ามือของผมฝาดไปที่แก้มของลู่หาน แรงตบทำให้หมอนั้นถึงกับเลือดกบปากเลยทีเดียว



“ฉันเคยเตือนนายแล้วนะว่าให้อยู่ห่างๆอี๋ฟาน” เสียงของผมดังขึ้น และนายลู่หานพยายามจะลุกขึ้นแต่เรียวแรงทั้งหมดมันแถบไม่มีเลยทำให้ลู่หานทรุดลงกับพื้น ฤทธิ์ยาคงออกแล้วละสิท่า



“ฮึฮึ...โชคดีนะลู่หาน” ขณะที่ผมกำลังจะเดินออกจากบ้านไปก็หันไปสั่งลูกน้อง




“จัดการให้เรียบร้อยล่ะ” ก่อนที่ผมจะเดินออกไปผมหันไปส่งยิ้มให้ลู่หานอย่างสมเพช







 

...........................................................................................................

ที่ผมทำไปทั้งหมดเพราะความหึงหวง

คงเข้าใจผมนะ? ....จางอี้ชิง


ยกนี้ ::  LAY ♥ TAO  

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

21 ความคิดเห็น

  1. #14 เจ้าชายแห่งความมืด (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 25 มกราคม 2557 / 22:09
    หึงโหดอ่ะอี้
    #14
    0