[EXO] Be Inconsistent ขอโทษครับที่ผมเด็กกว่า TAOLAY

ตอนที่ 15 : Be Inconsistent :: 14

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 70
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    20 ธ.ค. 56



-14-

 

#หวง จื่อเทา#



ตอนนี้ผมอยู่ที่ผับเคครับเป็นผับของเพื่อนพี่ซิ่วหมิ่นนะทุกคนคงจะงงใช่ไหมล่ะว่าผมยังมาทำงานที่นี้ต่อได้ไง ก็เมื่อครั้งก่อนผมได้ก่อเรื่องไว้อันที่จริงผมไม่ได้เป็นคนก่อเรื่องเลยนะครับ ทุกอย่างที่เกิดขึ้นวันนั้นก็เป็นแผนของพี่อี้ชิงทั้งนั้น แต่พอดีวันนั้นพี่ซิ่วหมิ่นมาตรวจความเรียบร้อยที่ร้านพอดีผมเลยได้ความช่วยเหลือจากพี่เขาให้ทำงานต่อ และพนักงานที่ร้านก็เขม้นผมกับพวกเพื่อนผมกันใหญ่ว่าใช้เส้นเข้าทำงานที่นี้ เฮ้อ...พวกขี้อิจฉาก็งี้แหละครับอย่าสนใจเลย




และผมยังคงต้องมาทำงานที่นี้ทุกวันเพื่อช่วยพี่ลู่แบ่งเบาภาระบ้าง ถึงแม้ว่าความจริงที่ผมอยากทำงานที่นี้เพราะจุดประสงค์อื่นมากกว่า แต่ถึงยังไงผมก็ยังเป็นห่วงพี่ลู่อยู่ดีตั้งแต่เมื่อวานเกิดเรื่องขึ้นผมก็แทบไม่มีกะจิตกะใจจะทำงานเลยวันนี้ผมเลยไปส่งพี่ลู่ที่คอนโดของอี๋ฟาน แต่พอพี่ลู่เขามีพี่อี๋ฟานคอยดูและอยู่ก็ค่อยหายกังวลหน่อย แต่เมื่อวานพ่อดูตกใจมากๆเลย ท่านถึงกับอาการทรุดเลยทีเดียวทำให้พี่ลู่หานยิ่งเป็นห่วงมากกว่าเดิม



“เฮ้ยอย่ามัวแต่ยืนเหม่อทำงานด้วยครับคุณจื่อเทา” เสียงของไอ้ชานยอลตะโกนแซวผมดังขึ้น ผมจึงหันไปหามันเป็นเชิงบอกให้หุบปาก มันก็แค่ยักไหล่ให้ผมอย่างกวนๆ แล้วเดินไปทางอื่น




หลังจากไอ้ชานยอลไปผมก็หยิบผมแก้วขึ้นมาเช็ดแก้เซ็ง ตอนนี้ผมยืนเป็นบาร์เทนเนอร์กับพี่พนักงานอีกคน




“ฮ่า ฮ่า แล้วเรื่องนั้นล่ะเป็นไงบ้าง” เสียงโต๊ะข้างๆบาร์เทนเนอร์ดังขึ้นพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน


“เรื่องมันเริ่มจะยุ่งยากขึ้นนะ” ดูเหมือนจะเป็นเรื่องที่ซีเรียสนะฟังจากน้ำเสียงที่เขาพูด ผมป่าวแอบฟังนะฮะพอดีมันได้ยิน -_-




“แล้วนายจะทำยังไงต่อล่ะ ได้ข่าวว่าเล่นซะบ้านเขาเละเลยนิ” เสียงของอีกคนถามเหมือนเป็นเรื่องสนุก



“ใช่...ฉันให้อาจินไปจัดการนะเอาแบบเตือนๆ แค่นั้นแหละว่าอย่ามายุ่งกับคนที่ไม่ควรยุ่ง!” เสียงของคนที่ถูกถามดังขึ้น เฮ้อ~คนสมัยนี้น่ากลัวจริงๆแฮะ



“ว่าแต่หมอนั้นชื่ออะไรนะ? ลู่หานใช่ป่ะ?” ชื่อที่เอ่ยขึ้นเมื่อกี้ทำให้ผมเช็ดแก้วอยู่ถึงกับชะงัก คงไม่ใช่พี่ของผมหรอกมั่งอาจเป็นคนชื่อคล้ายกันก็ได้




“ใช่ อี๋ฟานเป็นคนจ้างหมอนั้นมาค่อยทำความสะอาดนะ” พอได้ยินดังนั้นผมจึงหันไปตามเสียงที่กำลังคุยกัน ผมใช่สายตาเพ้งมองดูว่าเป็นใคร แต่พอมองดีๆภาพตรงหน้าทำให้ผมถึงกับอึ้ง เสียงพูดที่เยือกเย็นเมื่อกี้คือพี่อี้ชิง! ไม่จริงน่า...ก็เขา ผมมองเขาอย่างสับสนตอนนี้สมองและความคิดของผมรวนไปหมด เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวาน...เป็นฝีมือพี่หรอฮะ? เป็นพี่จริงๆหรอฮะ พี่อี้ชิง?



“ฉันไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ” เสียงของพี่อี้ชิงบอกเพื่อนๆแล้วก็ลุกขึ้น ผมเห็นดังนั้นจึงรีบเดินไปดักรอที่ห้องน้ำ




“สวัสดีครับพี่อี้ชิง” ผมส่งเสียงไปทักทายคนตรงหน้า พี่อี้ชิงถึงกับตกใจไม่น้อยแต่ก็แค่แปปเดียวก็กลับมาทำสีหน้านิ่งเหมือนเดิม




“ไง นายยังทำงานอยู่ที่นี้อีกหรอ? ฉันไม่เห็นรู้แฮะ” คนตรงหน้าส่งยิ้มให้ผมแบบอารมณ์ดี


“เล่นละครเก่งเหมือนกันนี้ฮะ?” ผมพูดขึ้น


“นายหมายถึงฉันงั้นหรอ? ไปรู้อะไรมาล่ะ” คนตรงหน้ากอดอกถามผม แบบยิ้มๆโดยไม่สะทกสะท้านอะไร



“พี่กำลังทำอะไรอยู่อย่าคิดว่าผมไม่รู้!” ผมบอกย่างมีน้ำโหเมื่อคนตรงหน้ายังทำสีหน้าไม่รู้สึกอะไร ผมเคยคิดว่าพี่เขาเป็นคนไม่สนอะไรแต่นี้มันเลือดเย็นเกินไปแล้ว



“นายรู้แล้วยังไง? และนายคิดว่านายจะทำอะไรฉันได้?” ธาตุแท้ของพี่อี้ชิงเผยตัวตนให้ผมได้เห็นชัดมากยิ่งขึ้น ทำเอาผมโกรธถึงกับกระชากร่างคนตรงหน้าเข้ามาหา




“นี้นาย...ปล่อยฉันนะไอ้เด็กเมื่อวานซืน!” พี่อี้ชิงดิ้นไปมาเพื่อให้ผมปล่อย แต่ยิ่งดิ้นผมก็ยิ่งออกแรงบีบแขนเขามากยิ่งขึ้น



“ให้ปล่อยอย่างงั้นหรอฮะ? ที่แท้ก็พี่นี้เองที่ส่งคนไปทำร้ายพี่ลู่!” ผมตะคอกใส่คนตรงหน้าอย่างเดือดดาล ผมโกรธแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน



“ทำไมมันสมควรที่จะโดนแบบนั้น! รู้ไว้ซะด้วยว่าพี่นายไม่คู่ควรกับอี๋ฟาน!!ไม่มีสิทธ์ที่จะยู่ใกล้เขา!!!” คนตรงหน้าผมเผยความในใจของตัวเองออกมา ที่แท้ทำไปเพราะความหึงห่วง   อี๋ฟานงั้นสิ เฮอะ! น่าสมเพรชเป็นบ้า




“แล้วคิดว่าพี่อี๋ฟานจะสนใจพี่หรอฮะ อะไรที่ทำให้พี่คิดแบบนั้นล่ะฮะ?” ผมถามกลับอย่างกวนๆ


“นี้นาย..!” คนตรงหน้ากัดฟันมองผมอย่างโกรธแค้น



“เงียบทำไมล่ะ?” ผมถามขึ้นเมื่อพี่อี้ชิงไม่มีท่าทีตอบ


“พี่นายนะมันก็แค่ของเล่นของอี๋ฟานแค่นั้นแหละ หึ รู้ไว้ซะด้วย!” คนตรงหน้าผมยังไม่เลิกที่จะดูถูกพี่ลู่ ผมปล่อยมืออีกข้างหนึ่งเพื่อบีบคางคนตรงหน้าให้เชิดขึ้นท่าทางหยิ่งยโสตรงหน้ามันทำให้ผมนึกอยากจะปราบพยศคนๆนี้ให้สิ้นลาย



“งั้นพี่ก็มาเป็นของเล่นผมอีกคนจะเป็นไรล่ะฮะ?” สิ้นประโยคนั้นผมก็บดขยี้ริมฝีปากคนตรงหน้าอย่างดุดัน



“อือ~” คนตรงหน้าผมดิ้นเพื่อที่จะให้ผมปล่อย ทั้งดิ้น ทั้งทุบ ทั้งข่วน ผมยิ่งกระชับอ้อมแขนให้แน่นยิ่งขึ้นเพื่อให้พี่อี้ชิงไม่มีโอกาศได้ดิ้น



คนตรงหน้าผมเม้มริมฝีปากไว้เน้นเพื่อไม่ให้ผมลุกลานไปมากกว่านี้ ผมจึงขบริมฝีปากล่างของเขาจนได้กลิ่นคราวเลือด ความเจ็บทำให้คนตรงหน้าถึงกับเผยอปากออกจังหวะนั้นเองเปิดโอกาศให้ผมได้รุกรานริมฝีปากของร่างบางได้มากยิ่งขึ้น




“โอ้ย!” ร่างบางกัดเข้าที่ลิ้นของผมอย่างเจ็บแสบ



“เอาซี้ ถ้านายจูบอีกฉันจะกัดลิ้นนายให้ขาด” คนตรงนายตะโกนพลางหอบหนัก สายนั้นมองผมอย่างโกรธแค้น



“ก็ลองดูถ้าพี่สามารถกัดลิ้นของผมได้อีก!” ผมบอกและตามด้วยประกบปากร่างบางอีกครั้ง



“อืออ~” ผมสอดลิ้นเข้าไปในโพรงปากของร่างบางเพื่อเก็บเกี่ยวความหอมหวาน พี่อี้ชิงพยายามที่จะกัดลิ้นของผมแต่ผมก็รู้ทันแล้วกับขบริมฝีปากร่างให้ร่างบางได้เจ็บแสบเล่นบาง ร่างบางถึงกับร้องโอ้ย เนินนานที่ผมจูบกับร่างบางซึ้งไม่ปล่อยโอกาสให้พี่เขาได้หายใจ จากที่เคยขัดขื่นตอนนี้เรี่ยวแรงของคนตรงหน้าเริ่มหมดแรงผมจึงค่อยๆถอนริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง



คนตรงนายผมถึงกับหอบหายใจหนักขณะที่จับไหล่ของผมเพื่อประคองตัวเองไม่ให้ล้ม

พลั่ก!


ผมพลักร่างบางออกย่างน่ารังเกียจทำให้คนที่ถูกพลักอย่างไม่ทันตั้งตัวถึงกับเซล้มลง



“นาย! ไอ้เด็กเมื่อวานซืน!!” เขามองผมด้วยสายตาเกลียดชังพลางกำมือแน่นด้วยความโกรธ



“ทำไมล่ะ? ผมก็ทำเหมือนที่พี่คิดว่าพี่ผมเป็นของเล่นของอี๋ฟานไง หึ” ผมพูดด้วยรอยยิ้มแห่งชัยชนะแล้ว



“ไปให้พ้นหน้าฉันนะไอ้สารเลว” ร่างบางตะโกนขึ้นอย่างเดือดดาล



“ผมไปแน่เพราะผมก็ไม่อยากอยู่กับตัวอิจฉาอย่างพี่นานมากนักหรอกพี่อี้ชิง!” ผมเดินออกมาโดยทิ้งร่างบางไว้อยู่อย่างนั้นโดยไม่สนใจใยดี



 “แล้วเราจะได้เห็นดีกันจื่อเทา!






ผมเดินออกมาจากที่ตรงนั้นโดยที่ไม่หันกลับไปมอง ตอนนี้ผมเดินมาอยู่ที่เคาท์เตอร์บาร์เหมือนเดิม ถึงแม้ผมจะเดินออกมาจากที่ตรงนั้นนานแล้วแต่หัวใจของผมยังคงเต้นไม่เป็นจังหวะเหมือนเดิม ตอนนี้ผมสับสนไปหมดไม่รู้ว่าตอนนี้ผมอยู่ในอารมณ์ไหน โกรธหรอ? ตกใจ?หรืออะไรก็ไม่รู้ แต่สิ่งที่เกิดขึ้นนั้นมันคืออะไรก็ช่างตอนนี้ผมไม่มีทางปล่อยให้พี่อี้ชิงได้ทำอะไรตามใจชอบแน่ พี่เขาต้องได้รับบทเรียนนี้เหมือนกัน!





 

.............................................................................

แล้วเราจะได้เห็นดีกันครับพี่อี้ชิง!

ยกนี้ :: TAO ♥ LAY

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

21 ความคิดเห็น

  1. #13 เจ้าชายแห่งความมืด (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 มกราคม 2557 / 22:04
    ทำไมยิ่งอ่านยิ่งรู้สึกว่าอาอี้น่าสงสาร
    #13
    0