[EXO] Be Inconsistent ขอโทษครับที่ผมเด็กกว่า TAOLAY

ตอนที่ 14 : Be Inconsistent :: 13

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 77
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    20 ธ.ค. 56



-13-


 

#จาง อี้ชิง#


ผมกดโทรศัพท์วางสายและยกยิ้มขึ้นที่มุมปากให้กับผลงาน เมื่อกี้ที่สำเร็จรุร่วงไปได้ด้วยดี นั้นแหละคือกำจัดวิธีเสี้ยนหนามของผมมันไม่ได้ดูโหดร้ายไปหรอกครับนั้นนะแค่กาเตือนแค่นั้น!




ผมคว้ากุญแจรถที่วางอยู่ตรงโต๊ะห้องรับแขกแล้วเดินออกจากห้องอย่างอารมณ์ดี ผมกะว่าจะไปดูผลงานของตัวเองสักหน่อย ผมขับรถมุ่งตรงไปยังคอนโดของอี๋ฟาน




เมื่อผมมาถึงห้องของอี๋ฟานผมก็ได้ยินบทสนทนาของอี๋ฟานกับซิ่วหมินคุยกันเสียงนี้เครียดเชียวว่าแต่สองคนนั้นกำลังพูดเรื่องอะไรกันกันนะ? ไม่ต้องเดาก็ได้มั่งผมว่าคงเป็นเรื่องของนายลู่หานนั้นแน่ๆ ผมทำสีหน้าให้เป็นปกติก่อนจะเดินไปหาพวกนั้น จะให้ผมยิ้มเหมือนคนบ้าก็คงจะผิดสถานการณ์ตอนนี้สีหน้าทุกคนดูเครงเครียด





“นี้พวกนายทำไรกันอยู่เนี้ยมากันซะเยอะแยะเชียว” ผมเอ่ยถามด้วยความสงสัยแต่ความจริงก็รู้ว่ามันเป็นเรื่องอะไร เรื่องแสแสร้งแบบนี้ผมถนัดอยู่แล้ว




“เอ๊ะ...นั้นใคร” ผมหันไปมองนายลู่หานแต่ก็เห็นเหมือนใครบางคนจะนั่งอยู่ด้านหลังของหมอนั้น



“อ๋อคนนี้หวงจื่อเทาครับน้องชายผมเอง นี้จื่อเทาเพื่อนของนายอี๋ฟานชื่อ จางอี้ชิง” ผมถึงกับอึ้งกับชื่อของน้องชายนายลู่หาน นั้นมันชื่อไอ้เด็กปีนเกลียวนั้นนิ! พระเจ้าทำไมโลกมันถึงได้กลมแบบนี้?



นายจื่อเทาก็ชะงักเหมือนกันทันทีที่นายลู่หานแนะนำชื่อของผมกลับ หมอนั้นรีบหันหน้ามาทางผมอย่างทึงๆ การที่เราพบกันครั้งนี้มันจะบังเอิญอะไรขนาดนั้น? ผมกับไอ้เด็กนั้นยังคงจ้องตากันด้วยความตกใจไม่หายแต่เหมือนจะไม่มีใครสังเกตอาการตกใจของเราสองคน ทำไมผมต้องมาเจอกับไอ้เด็กคนนี้อีกนะ!





จากตอนแรกที่ผมมองหมอนั้นด้วยอาการตกใจก็เปลี่ยนมาสายตามามองเป็นแบบกัดจิกชนิดที่แบบไม่อยากเจอกับนายจื่อเทา หมอนั้นกับกับยิ้มให้ผมอย่างกวนๆและยักไหล่ให้หันหน้าหนีไปอีกทาง ฮึ๋ย! ไอ้เด็กนี้กวนจริงๆ




“แล้วนั้นหน้านายไปโดยอะไรมา?” ผมเพิ่งสังเกตว่าบนใบหน้าของนายจื่อเทามีรอยฟอกช้ำเหมือนเพิ่งจะไปมีเรื่องมา





“มีเรื่องนิดหน่อยฮะ” นายจื่อเทาตอบโดยไม่หันหน้ามามองผม หน่อย! นี้จะกวนผมใช่ป่ะถามดีๆไม่ชอบ?




“ไหนดูดิ” ผมเดินไปนั่งข้างนายจื่อเทาแล้วจับหน้าของหมอนั้นหันมาทางผมโดยที่ผมไม่สนว่าจื่อเทาอาจจะเจ็บแผลก็ได้ที่ผมทำแบบนี้ ก็ในเมื่อถามดีๆไม่ตอบก็ต้องทำแบบนี้




“โอ้ย! ผมเจ็บนะฮะพี่” นายจื่อเทาหันมาแว่ดใส่ผมทันที สมน้ำหน้า! ผมยิ้มให้กับหมอนั้นเมื่อสำรวจแผลบนใบหน้าของหมอนั้นเสร็จแล้ว หมอนั้นทำเสียงจิ๊จ๊ะในลำคอ แล้วหันหน้าหนีผม ฮ่า ฮ่า นี้ผมไม่เคยเห็นหมอนี้ทำหน้าแบบนี้เลยแฮะ ทุกทีเจอกันที่ไรชอบทำหน้ากวนตลอด เห็นแบบนี้แล้วตลกชะมัด





“อี้ชิงฉันวานนายทำแผลให้จื่อเทาหน่อย” เสียงของอี๋ฟานดังขึ้น น่าจะเป็นประโยคคำสั่งมากกว่า


“ทำไมต้องเป็นฉัน?” ผมหันไปถามอี๋ฟาน



“ทำๆไปเถอะนะ” อี๋ฟานบอกปัดอย่างรำคาญ ผมเลยเดินไปหยิบอุปกรณ์ทำแผลอย่างฮึดฮัดแบบไม่เต็มใจ



“ถ้าพี่ไม่อยากทำก็ไม่เป็นไรหรอกฮะ” นายจื่อเทาพูดด้วยเสียงน้อยใจ แต่หน้าตากับตรงกันข้ามกับเสียงที่พูดมา ถึงเสียงจะดูน้อยใจแต่ทำไมยังยิ้มกวนอยู่อีก?




“ฉันทำเพราะอี๋ฟานขอร้องหรอก” ผมบอกอย่างหงุดหงิดแล้วก้มหน้าหยิบอุปกรณ์ขึ้นมา



“อาฮะ~” หมอนั้นยังคงกวนผมไม่เลิก เรื่องทำแผลจะบอกได้ว่าผมถนัดมากก็ไม่เชิงแต่ทุกทีที่อี๋ฟานมีเรื่องชกต่อยกลับมาผมก็เป็นคนทำให้เพราะหมอนั้นไม่ชอบให้ผมพาเขาไปทำแผลที่โรงพยาบาล ผมเลยต้องทำแผลให้อี๋ฟานทุกครั้งที่เขามีเรื่องกลับมา




“โอ้ย! เบาหน่อยสิฮะพี่” จื่อเทาพยายามที่เบี้ยงหน้าหลบผมหลังจากที่เริ่มลงมือทำแผลให้หมอนั้น



“นี้ฉันทำให้แบบเบามือสุดๆแล้วนะ” ผมบอกแล้วยิ้มให้เด็กนั้น สมน้ำหน้า! ชอบกวนดีนักเจอแบบนี้ซะบ้าง




“นี้พี่จะฆ่าผมด้วยการทำแผลใช่ไหม?” นายจื่อเทายังคงจับมือผมไม่ปล่อยและไม่ยอมให้ผมทำแผลให้


            “นี้นายจับมือฉันไว้แบบนี้ฉันจะทำแผลให้นายได้ยังไงฮะ?” ผมบอกแล้วพยายามยื้อมือออกจากการกอบกุมของจื่อเทา




“เดี๋ยวพี่ก็แกล้งผมอีก” จื่อเทาบอกและยังคงไม่ปล่อยมือผม



“ไหนตอนแรกบอกให้ฉันทำให้ไง นี้ไงฉันก็จะทำแผลให้นายอยู่นี้ไง” ผมเงยหน้าบอก

จื่อเทาอย่างกวน




“ไม่เป็นไรฮะผมทำเองดีกว่าฮะ” นายจื่อเทาปล่อยมือผมแล้วแย่งอุปกรณ์ไปเพื่อที่จะทำแผลเอง แต่ผมก็ยังคงยื้อเอาไว้ไม่ให้จื่อเทาเอาไป เรื่องอะไรผมจะปล่อยโอกาสแบบนี้ลอยไปกันล่ะ โอกาสที่จะได้แกล้งหมอนั้นคืน ฮ่า ฮ่า



“นี้อย่ามาดื้อ” ผมบอกเสียงดุแล้วออกแรงดึงอุปกรณ์มาไว้ที่ตัวเองได้สำเร็จ




“เฮ้อ~” จื่อเทาถอนหายใจใส่ผมอย่างทำอะไรไม่ได้ แหมที่ตอนแรกละบอกให้ผมทำแผลให้ แล้วตอนนี้กลับบอกว่าไม่ต้อง





“นี้หันหน้ามาดีๆ สิ หันหนีไปหนีมาฉันจะทำให้ได้ไหม?!” ผมจับหน้านายจื่อเทาให้หันมาหาผมแล้วบ่นเสียงดุใส่ หมอนั้นก็พยายามที่จะหันหน้าหนีอีกครั้ง แต่ผมก็จัดการออกแรงที่มือล็อคหน้าของหมอนั้นไม่ให้หันหนีอีก



“เจ็บนิดหน่อยทนไม่ได้หรือไง?” ผมบอกพร้อมกับเงยหน้าขึ้นไปมองคนตรงหน้าที่ตอนนี้ยอมนั่งนิ่งๆให้ผมทำแผลให้




ตอนแรกผมกะว่าจะแกล้งหมอนี้สักหน่อย แต่ดูท่าทางแล้วจะเจ็บน่าดู ผมเห็นหมอนั้นน้ำตาคลอเบ้าด้วยแหละสงสัยคงจะเจ็บจริงๆ ผมเลยอ้อมแรงที่มือลงเพราะสงสาร ไม่งั้นนะผมจะจิ้มๆแผลของนายจื่อเทาให้หายแค้นเลย ชอบกวนอารมณ์ผมดีนัก




“พี่ก็มือเบาเหมือนกันนิฮะ...แล้วทำไมเมื่อกี้เล่นเอาหน้าผมแทบพังเพราะมือพี่เลยฮะ” นายจื่อเทาถามผมขึ้น




“เรื่องของฉัน” ผมตอบกลับโดยที่ไม่เงยหน้าขึ้นไปมองจื่อเทา จื่อเทาก็ยอมนั่งนิ่งๆให้ผมทำแผลให้





หลังจากนั้นเราสองคนก็ต่างไม่มีใครพูดอะไร ผมก็ทำแผลไปเงียบ นายจื่อเทาเองก็ไม่ได้โวยวายอะไร แต่ผมกับรู้สึกอึดอัดยังไงไม่รู้เมื่อเราเงียบกันแบบนี้ แม้จะได้ยินพวกอี๋ฟานพูดคุยกันแต่ก็ยังทำให้ผมรู้สึกอึดอัด ลมหายใจของนายจื่อเทาเป่าลดบริเวณหน้าผากของผมมันทำให้หัวใจของผมเต้นจังหวะแปลกๆยังไงไม่รู้ แต่ผมก็ยังคงทำแผลให้เจ้าเด็กนี้จนเสร็จ





“เอ้า! เสร็จแล้ว”บอกพร้อมกับเงยหน้าไปมองคนตรงหน้า  เพราะมัวแต่ทำแผลหรือเปล่าเลยไม่เห็นว่าจื่อเทามองผมอยู่ แต่สายตาที่จื่อเทามองมาที่ผมมันไม่ใช่สายตาที่ผมมองแล้วอารมณ์เสียแบบเมื่อก่อน...




“นี้! เสร็จแล้ว” ผมเรียกสติของนายจื่อเทาอีกครั้งทำเอาหมอนั้นถึงกับสะดุ้งเลยทีเดียว ผมขำกับท่าทางของหมอนั้นนิดหน่อยก่อนจะตีสีหน้านิ่งใส่หมอนั้น




“อ่า ~ ขอบคุณฮะ” นายจื่อเทาเอ่ยคำขอบคุณพร้อมกับเกาคอแก้เกลอ



หลังจากที่ทำแผลให้นายจื่อเทาเสร็จผมก็เดินแยกตัวออกมาจากหมอนั้นทันที แต่จังหวะการเต้นหัวใจของผมนั้นยังคงเต้นแปลกๆอยู่ ผมเอามือมากุมที่อกข้างซ้าย




“หยุดเต้นเดี๋ยวนี้ ไอ้หัวใจบ้า!” ผมก้มหน้าลงบอกกับก้อนเนื้อในอกด้านซ้ายที่มันยังคงเต้นแปลกๆโดยไม่ปรึกษาเจ้าของมันเลยนี้ฉันกำลังหวั่นไหวหรอ? ไม่จริงน่า~! ผมส่ายหัวให้กับความคิดตัวเอง เพราะนายคนเดียวนายจื่อเทาที่ทำให้หัวใจฉันเต้นแปลกๆแบบนี้ ฮึ๋ย!!



 

............................................................................................................



จ้องหน้าฉันทำไมนายจื่อเทา!?

ยกนี้ :: LAY ♥ TAO  


 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

21 ความคิดเห็น

  1. #12 เจ้าชายแห่งความมืด (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 25 มกราคม 2557 / 21:56
    หวั่นไหวแล้วล่ะสิ
    #12
    0