[EXO] Be Inconsistent ขอโทษครับที่ผมเด็กกว่า TAOLAY

ตอนที่ 11 : Be Inconsistent :: 10

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 67
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    19 ธ.ค. 56



-10-


 

#จาง อี้ชิง#

#ผับเค



วันนี้ผมกับเพื่อนๆ นัดกันมาที่ผับเค ดูเหมือนว่าวันนี้แบคฮยอนมันเป็นคนชวน ปกติมันก็ชวนเพื่อนๆออกมาทุกวันอยู่แล้วแต่เหมือนผมได้ยินมาแว่วๆว่ามันอกหักเลยชวนพวกผมมา ดริ้งกันเพื่อที่มันจะย้อมใจ แต่ผมก็ไม่เห็นมันแสดงความเสียใจอะไรออกมาให้เห็นเลย =_= ตรงกันข้ามมันกับรู้สึกดี๊ด๊ากว่าใครที่สุดในกลุ่ม





พวกผมเลือกที่จะนั่งที่นั่งประจำก็คือโซนวีไอพีของที่นี้นั้นเอง โซนวีไอพีของที่นี้ถือว่าใช่ได้เลยทีเดียวแถมต้องเป็นสมาชิกเท่านั้นถึงจะได้เข้ามาโซนนี้แล้วที่สำคัญยังต้องจ่ายค่าสมาชิกในราคาที่สูงพอสมควรในแต่ละปี





ผมมองไปรอบๆผับที่นี้ก็ยังมีอะไรๆที่เหมือนเดิมไม่ต่างจากทุกครั้งที่ผมมาจะแตกต่างก็แค่จำนวนคนที่มาที่นี้ในแต่ล่ะวันแค่นั้น นอกนั้นก็ยังคงเช่นเดิมไม่ว่าจะเพลงบีตจังหวะหนักให้ความบันเทิงที่เข้ากับนักท่องราตรีที่ขึ้นไปวาดรวดลายบนเวทีอย่างไม่มีใครยอมใคร และพนักงานที่คอยให้บริการก็คัดสันหน้าตามาอย่างดีทุกคน แต่...!




“สวัสดีครับไม่ทราบว่าโต๊ะของพวกคุณสั่งออร์เดอร์อะไรกันยังครับ?” ผมถึงกับพูดอะไรไม่ออกเมื่อพนักงานบริการตรงหน้ามาทักโต๊ะของพวกผม




เป็นไปไม่ได้น่า~! ทำไมนายจื่อเทาถึงมาอยู่ที่นี้ได้? ผมยังคงอึ้งไม่หายกับการปรากฏตัวของใครอีกคน




“เออยังเลยครับพวกเราเพิ่งมา” แบคฮยอนหันไปตอบพร้อมกับทำตาหวานใส่ ผมมองท่าทางของแบคฮยอนแล้วเบะปากใส่อย่างหมั่นไส้ ไหนบอกอกหักเห็นผู้ชายหล่อไม่ได้เลยนะ!




“งั้นจะรับอะไรไหมครับ?” นายจื่อเทาถามอีกครั้งพร้อกับเตรียมรับออร์เดอร์จากพวกผม



“ฉันขอ...”



“ไม่ต้อง! เดี๋ยวฉันเดินไปสั่งเอง” ขณะที่แบคฮยอนกำลังจะสั่งออร์เดอร์ผมก็พูดขัดขึ้นมาก่อน แล้วหันไปมองนายจื่อเทาอย่างหาเรื่องขณะที่เพื่อนๆผมก็มองผมอย่างสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น



“อ่า~ ก็ได้ครับถ้ามีอะไรก็เรียกผมนะฮะ” นายจื่อเทารับคำอย่างง่ายดายพร้อมกับก้มหัวให้พวกผมนิดน้อยตามมารยาทแล้วเดินกลับไปที่เคาท์เตอร์บาร์



“นี้อี้ชิงทำไมนายไม่สั่งอะไรล่ะ? แล้วไปไล่เขาทำไม?” หลังจากที่นายจื่อเทาเดินกลับไปแบคฮยอนก็หันมาถามผมอย่างเอาเรื่องเหมือนกัน




“สั่งกับพนักงานคนใหม่ก็ได้นิไม่เห็นเป็นไร” ผมยักไหล่อย่างไม่แคร์ แต่แบคฮยอนก็ยังมองผมอย่างคาดโทษ



“นี้อย่ามาทะเลาะกันนะ” เสียงของดีโอดังขึ้นมาขัดจังหวะผมกับแบคฮยอน




“งั้นนายต้องไปสั่งออร์เดอร์มา ไม่ต้องเรียกพนักงานมาด้วย” แบคฮยอนพูดขึ้นพร้อมกับแก้เผ็ดผมขึ้นที่ไล่นายจื่อเทากลับไปโดยที่พวกเรายังไม่ได้สั่งออร์เดอร์




“ทำไมต้องเป็นฉัน นายอยากกินนายก็ไปสั่งเองสิ” ผมบอกอย่างหงุดหงิด




“เพราะนาย! เป็นคนไล่พนักงานกลับไปนายต้องรับผิดชอบโดยไปสั่งออร์เดอร์ของพวกเราทุกคน และต้องไปเดี๋ยวนี้!” แบคฮยอนหันมาบอกผมพร้อมกับสั่งให้ผมไปสั่งออร์เดอร์




“ฮึ๋ย!” เมื่อทนสายตากดดันของเพื่อนๆทุกคนไม่ได้ผมเลยต้องจำใจเดินกระแทกเท้าอย่างอารมณ์เสียไปที่เคาท์เตอร์บาร์ที่มีนายจื่อเทายืนพิงอยู่และส่งยิ้มมาให้ผมเหมือนรู้ว่ายังไงผมก็ต้องมาสั่งออร์เดอร์ที่นี้




“อ่า~ พี่ชายเจอกันอีกแล้วนะฮะ บังเอิ๊ญ บังเอิญจังเลยฮะ” เสียงทักของนายจื่อเทาดังขึ้นมาเมื่อผมไปยืนตรงเคาท์เตอร์บาร์ซึ่งห่างจากหมอนั้นแค่นิดเดียว




“แต่ฉันไม่ได้อยากเจอนาย” ผมตอบโดยไม่สนใจที่จะหันไปมองแต่กับสั่งออร์เดอร์ให้พวกเพื่อนๆแทน




“แต่ผมว่าเราคงจะต้องเจอกันอีกนานเลยฮะ” เสียงของนายจื่อเทายังคงไม่หยุดสร้างความรำคาญให้กับผม


“ไปไกลๆฉัน” ผมหันหน้าไปมองนายจื่อเทาอย่างหมดความอดทนแล้วเปิดปากไล่คนตรงหน้า


“ถึงพี่จะไล่ให้ผมไปไกลๆ แต่ผมก็คงไปไหนไม่ได้ไกลหรอกฮะและถึงผมไม่อยู่ตรงนี้ผมก็ต้องอยู่ส่วนใดส่วนนึงของผับอยู่ดี” นายจื่อเทาบอกผมอย่างกวนๆ



“นายจะไปอยู่ส่วนไหนของผับก็ไดที่ไม่ให้ฉันเห็นหน้านายแค่นี้ฉันก็พอใจและ” ผมกระแทกเสียงใส่นายจื่อเทาแบบประชด


“อ่า~ พี่ใจร้าย” ปากก็บอกว่าผมใจร้ายแต่ดูเหมือนนายจะยังคงยิ้มอยู่นะนายจื่อเทา?


“ใช่! และฉันก็ไม่เคยใจดีกับนาย” ผมบอกแล้วยกพวกออร์เดอร์ที่เพิ่งสั่งไปที่โต๊ะคนเดียว


“นี้อี้ชิงนายรู้จักกับพนักงานคนนั้นด้วยหรอ?” หลังจากที่กลับมาที่โต๊ะแบคฮยอนก็ถามผมอย่างสงสัย



“ไม่อ่ะทำไม?” ผมแกล้งทำเป็นไม่รู้จักกับนายจื่อเทาและบอกปัดกับแบคฮยอนไปเพราะอยากพูถึงหมอนั้นอีก




“ฉันเห็นหมอนั้นมองนายตลอดเลยนะ...หรือว่าหมอนั้นชอบนาย?” แบคฮยอนตาโตขึ้นมาทันทีหลังจากที่ถามผมมาเมื่อกี้




“ฉันไม่ได้สนใจหมอนั้นจบเคป่ะ?” ผมบอกปัดอย่างรำคาญ




“นี้ๆ ถ้านายไม่ได้สนใจหมอนั้นทำไมนายไม่ทำให้หมอนั้นรู้ละว่าไม่ควรที่จะมายุ่งกับนาย” แบคฮยอนถามขึ้นพร้อมกับกระตุกรอยยิ้มที่มุมปากอย่างมีเลศนัย อ่า~นั้นสินะผมลืมวิธีนี้ไปได้ยังไงในเมื่อผมบอกว่าไม่ ก็คือไม่!




ผมเดินมายังเคาท์เตอร์บาร์ที่มีนายจื่อเทานั่งอยู่ ผมเลือกที่จะไปนั่งข้างๆเขาโดยที่เจ้าตัวเองยังคงถึงกับงงกับการที่ผมมานั่งอยู่ตรงนี้




“นายเพิ่งมาทำงานที่นี้หรอ?” ผมหันมาถามจื่อเทาหลังจากที่สั่งมิกซ์เซอร์ เพราะดูจากชุดที่หมอนี้ใส่เหมือนเป็นพนักงานฝึกหัด




“ฮะ” จื่อเทาตอบกลับมาโดยไม่มีท่าทีสังเกตเลยว่าผมมานั่งที่ตรงนี้กับเขาว่ามีจุดประสงค์อะไรเพราะก่อนหน้านั้นผมบอกว่าไม่อยากเจอหมอนี้นิ แต่แล้วกับมานั่งคุยกับเขาซะงั้น



ซ่า!




“อุ้ย!! ขอโทษทีนะพอดีว่ามันหลุดมือนะ” ผมบอกพร้อมกับท่าทีร้อนรนแบบแกล้งเสแสร้งทำเป็นหาผ้ามาเช็ดที่จริงผมจงใจทำน้ำหกใสหมอนี้เองแหละ และมิกซ์เซอร์ที่ผมสั่งมาตอนนี้กับเลอะเต็มกางเกงหมอนี้หมอเลย



“เออไม่เป็นไรครับ” นายจื่อเทาบอกแล้วเช็ดกางเกงที่เปื้อนของตัวเองด้วยท่าทางเซ็งๆ และจังหวะที่หมอนั้นเผลอผมก็เอาโทรศัพท์ของผมไปไว้ที่กระเป๋ากางเกงโดยที่เขาไม่รู้ตัว






“เดี๋ยวผมขอตัวไปห้องน้ำก่อนนะครับ” นายจื่อเทาลุกขึ้นอย่างหัวเสีย ผมมองหมอนั้นเดินไปแล้วยิ้มให้กับผลงานตัวเองทีนี้ละ...นายเจอดีแน่ นายจื่อเทา! ฉันจะทำให้นายเดือดร้อนอย่างถึงที่สุดที่กล้ามาเล่นกับคนอย่างฉัน



 


.......................................................

ฉันเตือนนายแล้วนะ แต่นายไม่ฟังเอง
มันก็ช่วยไม่ได้! 


ยกนี้ :: LAY ♥ TAO

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

21 ความคิดเห็น

  1. #9 เจ้าชายแห่งความมืด (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 มกราคม 2557 / 21:41
    อาอี้ร้ายกาจ
    #9
    0