[OS x nielong] #ความทรงจำที่ไม่เรียกว่าหลง

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 27 Views

  • 0 Comments

  • 0 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    2

    Overall
    27

แนะนำเรื่องแบบย่อๆ



ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
นิยายไถ่โทษรีดเดอร์ทุกคน B E R L I N ?

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 19 เม.ย. 62 / 23:54

บันทึกเป็น Favorite



Story : คำอธิษฐานด้วยน้ำตา
เพลงที่แนะนำ
คำอธิษฐานด้วยน้ำตา - โดม จารุวัฒน์ 
---------------------------------





ติ๊ก


ต๊อก


ติ๊ก


ต๊อก


เข็มของนาฬิกาที่เดินไปเรื่อยๆ มีเสียงของเข็มยาวที่ขยับให้ได้ยินเป็นระยะ ความเงียบภายในห้องสีขาวที่มืดทึบ มีเพียงเสียงนาฬิกาและเสียงเพลงคลอเบาๆแว่วให้ได้ยิน

เสียงของนาฬิกาไม่ได้ดังมากมาย แต่มันกลับดังมากเมื่ออยู่ในห้องนี้

ห้องสีขาว พื้นที่กระจัดกระจายไปด้วยรูปภาพมากมาย หนังสือหลากหลายเล่ม แผ่นซีดีหลายแผ่น กล้องวีดีโอ ตุ๊กตา และช่อดอกไม้

ร่างเล็กที่พิงเตียงอยู่ สภาพที่เหมือนคนไร้วิญญาณ ใบหน้าขาวซีดไม่ได้แสดงอารมณ์อะไรบนสีหน้า แม้แต่แววตา ก็มีเพียงความว่างเปล่า

บนมือมีไหมพรมสีเทาที่ถูกถักทอให้เป็นรูปร่างของอะไรบางอย่าง มือที่มีรอยรัดแสดงให้เห็นถึงการพยายามถักแต่เพราะความไม่เคยทำให้ไหมแน่นเกินจนเจ็บนิ้ว

บนพื้นข้างกายมีรูปหลากหลายใบวางอยู่

รูปของใครสักคนที่ทำให้ร่างเล็กที่เคยร่าเริง หมองลงไป

เสียงเพลงที่ถูกเปิดวนดังไปทั่วๆห้อง

มือเล็กๆที่สั่นเทาค่อยๆถักไหมพรมช้าๆอย่างเหม่อลอย

เขาเคยบอกตัวเองเสมอว่าเขาไม่มีทางเป็นอะไรแบบนี้ในแบบที่เขากำลังเป็นอยู่

ครั้งนึงเขาเคยไม่เชื่อในความรัก

ความรักเป็นเรื่องของคนงมงาย

คนเราไม่มีคำว่ารักหรอก

มีแค่หลง

เขาคิดแบบนี้มาตลอด

เขาไม่เคยรู้สึกกับใครเลย

จนวันที่เขาได้เจอกับ

ชายคนนั้น

'แดเนียล'

.
.
.
.
.



'ผมซองอูครับ จากนี้ก็ฝากตัวด้วย'

'น่ารักจัง ซองอู ผมแดเนียลนะ'

.
.
.

'ทำไม นายถึง ไปคุยกับคนอื่นแล้วเมินฉันแบบนั้นล่ะแดเนียล'

'อะไรกัน ผมก็ทำแบบนี้กับทุกคน'

'แล้วนายไม่คิดหรอว่าคนอื่นเขาจะรู้สึกยังไง'

.
.
.

'แดเนียล'

'ครับ ซองอู'

'ทำไม นายถึงบอกว่าชอบฉันล่ะ'

'ก็ผมชอบ ชอบที่ซองอูชัดเจนว่าไม่ชอบเวลาผมคุยกับคนอื่น ไม่คุยกับซองอู ผมไม่ชอบคนที่เงียบ แล้วไม่พูดหรอกนะ ซองอูเป็นคนแรกเลย ผมเลยสนใจ'

'จริงๆ ปกติฉันไม่ใช่คนแบบนั้นเลยนะ แต่เหมือน อยู่ๆก็ทำไป'

'รักผมแล้วหรือเปล่า'

'คงงั้นมั้ง รักแบบไม่มีเหตุผลไง'

.
.
.

'ผมยังไม่พร้อม'

'ไม่เป็นไร เข้าใจ'

'ผมขอโทษ แต่ผมยังไม่พร้อมมีแฟน'

'อืม ไม่เป็นไร'

'ไว้ถ้าวันนึงผมพร้อม'

.
.
.

'ผมจะขอซองอูเป็นแฟนเองนะ'

.
.
.

'นายโกหกฉันทำไมแดเนียล'

'ผมขอโทษ แต่ผมเหนื่อย ไม่อยากพูดอะไรแล้ว'

'...'

'ซองอูคงเกลียดผมไปแล้วใช่ไหม ไม่อยากคุยกับผมแล้วใช่รึเปล่า'

'...'

'ผมไม่ห้ามหรอกนะ ถ้าซองอูจะเดินจากผมไป'

'...'

'ซองอู คงเกลียดคนโกหกใช่ไหม'

'ฉันเคยบอกนายแบบนั้นหรอแดเนียล'

'ไม่ครับ ผมแค่คิด'

'ทำไมนายชอบยัดเยียดให้ฉันคิดอะไร ในสิ่งที่ฉันไม่เคยคิดตลอดเลย'

'ผมขอโทษ'

'นายก็รู้ว่าฉันไม่เคยโกรธนาย ยอมนายทุกอย่าง'

'ผม'

'นายกำลังดูถูกความรักของฉันนะแดเนียล'

'ขอโทษ'

'นายต้องไล่ฉันด้วยหรอ'

'ผมไม่ได้ไล่ ผมแค่บอกว่า ถ้าซองอูอยากไปผมก็จะไม่รั้ง'

'แดเนียล นายไล่ฉันอยู่'

'ผมเปล่า ผมแค่อยากให้ซองอูมีความสุข'

'ฉันเคยบอกไปแล้วว่าความสุขของฉันคือนาย'

'ผม..'

'แล้วนายมาบอกว่าอยากไปก็ไป แบบนี้คืออะไรหรอ'

'ผมอยากให้คุณมีความสุข'

'ก็ความสุขของฉันคือนายไง ฉันรักนาย เข้าใจบางไหม'

'ผม... ขอโทษ ผมไม่คิด...ว่าคุณจะรักผมขนาดนี้'

'ฉันเคยบอกไปแล้วว่าฉันไม่เคยรักใคร จนมาเจอนาย'

'ผมขอโทษ'

'ทำไมนายถึงเอาแต่ขอโทษล่ะ'

.
.
.

'ผมรู้แล้วว่าซองอูรักผม'

'รักมากกว่าที่ผม รักซองอูอีก'

.
.
.

'ลดลงมาได้ไหม'

'นายให้ฉันลดความรักที่ฉันมีให้นายเนี่ยนะ คิดบ้าอะไรอยู่'

'ผมรักซองอูเท่าที่ซองอูรักผมไม่ได้หรอกนะ'

'ทำไม'

.
.
.

'ผม... ไม่รู้'

.
.
.

'นี่ซองอู'

'หื้ม? ว่าไง'

มือหนาที่คอยให้ความอบอุ่นกับเขาเสมอวางทาบลงมาบนมือของเขาอย่างเคย แดเนียลรู้ว่าเขาชอบ และเขาก็มักจะทำให้เขาชอบมันมากขึ้นเรื่อยๆ

'ทำไมซองอูหลับลึกจัง บางครั้งผมโทรไปปลุก ซองอูก็ไม่รับ'

ที่แดเนียลพูด มันเป็นอะไรที่ผมรู้สึกผิดมาตลอด

'ใจฉันมันอยากหลับไม่ตื่นน่ะ นายก็รู้'

'หื้ม?'

'ฉันเป็นโรคซึมเศร้า นายก็รู้'

'ผมลืมไปเลย แต่ว่านะ'

แขนที่กอดผมในทุกๆวัน เขาใช้มันโอบเอวผมอย่างที่ชอบทำตลอด

'ผมไม่ยอมให้ซองอูตายหรอกนะ'

'หมายความว่าไงกันเจ้าหมา'

'ผมอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีซองอู'

.
.
.

'อย่าทิ้งผมไปนะ'

.
.
.
.
.

มือของผมขว้างไหมพรมในมือออกไปสุดแรง ก่อนจะอ้าปากกรีดร้องออกมาแบบไม่มีเสียง

"นายมันโคตร เห็นแก่ตัว"

ผมหยิบรูปของคนที่ผมคิดถึงขึ้นมาขย้ำจนยับ

"ต่อให้นายรอด ฉันก็ไม่ให้อภัยนายแน่ๆ แดเนียล"

.
.
.

'ใครคือ โย?'

'คนคุยผมเอง'

'หมายความว่ายังไงแดเนียล'

'เขาคือเซฟโซน แต่ยังไงซองอูก็เป็นที่หนึ่งของผมนะ'

.
.
.

-ก่อนหน้านั้น-

'สวัสดีครับ นี่ใช่เบอร์คุณซองอูหรือเปล่า'

'ครับ ใช่'

'ผมเพื่อนแดเนียลนะครับ'

'อ่า ครับ มีอะไรรึเปล่า'

'แดเนียลกินยาฆ่าตัวตายครับตอนนี้อยู่โรงบาล'

'...'

'ฮัลโหลครับ คุณซองอู'

'ครับ ว่าไง'

'คงต้องขอให้รอ จนกว่าเขาจะฟื้น ผมคงให้ไปเยี่ยมไม่ได้'

'ครับ ขอถามสาเหตุได้ไหม'

'เขาทะเลาะกับที่บ้านครับ แล้วก็ทะเลาะกับคุณโย'

'....'

'ผมไล่โทรตามเบอร์ที่เมมไว้น่ะครับ'

'อ๋อ ครับ'

.
.
.

'ขอบคุณมากครับ'

.
.
.

ออกไป จากหัวเราสักทีแดเนียล

ออกไปสักที

ออกไป

ขอร้อง

ทรมาน

ทำไมกันแดเนียล

ทำไม

ทำไมถึงทำแบบนี้

ไหนว่าไม่ยอมให้ฉันตายไง

แล้วทิ้งฉันไปตาย

นายคิดถึงความรู้สึกฉันบ้างรึเปล่า

ทำไม

ทำไม

ทำไมคนที่นายเลือกจะบอกก่อนตาย



มัน ไม่ใช่ฉัน

.
.
.





จบงงๆ555

 

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ adnosx จากทั้งหมด 3 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น