(fic reborn)อุบัติรักนายเย็นชา(Sudden love)

ตอนที่ 53 : ภารกิจจากบิดา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 525
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    6 ก.พ. 61



เช้ามืดก่อนรุ่งสาง


       หญิงสาวร่างเล็กนั่งจิบชามะลิเย็นจากแก้วกระเบื้องชาราคาสูง ผมสีทมิฬที่ถูกมัดรวบเป็นมวยไว้ด้านหลัง เสมือนสีของดวงตาที่ตอนนี้ก็ยังคงไร้แวว ชุดเสื้อโค้ดยาวสีดำสนิทจนถึงต้นขา ถุงมือหนังสีเดียวกับเสื้อโค้ดมีสวมเพียงแค่มือข้างซ้าย เธอจิบครั้งสุดท้ายก่อนจะวางแก้วลงบนกระเบื้องรอง พลันเปิดมือถือเล่นเกมผ่อนคลายฆ่าเวลา

      เบื้องหน้าที่เอาแต่ถอนหายใจภายในหัวคิดทบทวนแต่เรื่องเดิมๆซ้ำๆครั้งคราวในอดีตและปัจจุบันการแข่งขันศึกชิงแหวนก็ดำเนินกันไปอย่างสูสี

"ไปกันเถอะครับคุณหนู"

"อืม"

       เธอตอบด้วยสีหน้าหน่าย

       เสียงประตูรถปิดลง  รถเริ่มขับเคลื่อนและขับออกไป ภายในเงียบสงัด มิซากินั่งนิ่งไล่ขยับดวงตามองนอกหน้าต่าง บรรยากาศที่รู้สึกกดดัน ชายหนุ่มพ่อบ้านคงไม่ปล่อยไว้อย่างนี้ จึงเริ่มพูดคุยเล็กน้อย



"คุณหนูแน่ใจน่ะครับว่าจะไปคนเดียว"


"ฉันตัดสินใจแล้ว....เดี๋ยวเย็นก็กลับ"


"งั้นผมฝากทักทายคุณท่านด้วยน่ะครับ"


_______________________________________________________________




"อูยยย... เมื่อไหร่จะหายสักทีเนี้ย??"

        ดีโน่ลูบศรีษะและหลังตัวเองหลังจากถูกมิซากิซ้อมจนหนักดูเหมือนแผลพวกนี้จะยังไม่หายดี

"โถ่...มิจังนี้ก็รุนแรงกับผู้ชายบอบบางเหลือเกิน"

"ยัยนั้น...."

          ฮิบาริพูดตามที่ตนคิดก่อนจะชะงักลง หลังจากที่นั่งนิ่งเช็ดทอนฟาด้วยน้ำยาทำความสะอาดจากมิซากิที่ให้เขามา


"หืม...นายสนใจเธอเหรอ?"

"เปล่า"

            เขาพูดและทำหน้าไม่สบอารมณ์กับคำถาม

"........นายนี้..ดีจังเลยน้าาาา. มีมิซากิคอยเป็นห่วงอยู่ตลอดเวลา. บางทีก็เห็นทะเลาะกัน แต่ตัวก็ติดกันอย่างกับเป็นปาท่องโก๋"


            ชายผมทองบ่น เขาล้มตัวนอนมองท้องฟ้ามือทั้งสองรองศรีษะตัวเองไว้

"หึ.."

         ฮิบาริยิ้มกรุ่มกริ่มอย่างผู้ชนะและตั้งหน้าตั้งตาจัดทอนฟาต่อ

"แต่ก็ดีแล้วล่ะที่นายไม่ได้สนใจเธอ"

"??!!"

"พ่อของมิจังเข้มงวดเป็นไหนๆ แถมหวงลูกสาวที่เป็นหัวแก้วหัวแหวน กลัวว่าลูกสาวเอาแต่ก้มหน้าก้มตาดีดแปลงสิ่งของ ก็เลยคงหาลูกเขยตั้งแต่ตอนนี้มาแต่งงานกับเธอในวันหน้า"

"......."

"แอบเสียดายหน่อยน่ะเนี่ย"

"......."

"แต่ยังไงก็เถอะ...ฉันเกือบจะพรากพรมจรรย์ของเธอไปซะแล้ว...อั๊กกก!!"



          ส้นเท้าทั้งสองของฮิบาริประทับกายของชายผมทอง


"คุณทำอะไรเธอ!?"

"เอ่อ..."

         ดีโน่หน้าซีดเผือก. เหมือนว่าตัวเองหลุดปากเรื่องที่ไม่ดีออกไป

         ฮิบาริเดินตรงเข้ามากระชับทอนฟาแน่นดูเหมือนเขาจะไม่สนใจสิ่งรอบข้าง แม้กระทั่งคำพูดอธิบายของดีโน่



'ทุกคนครับ หากไม่เห็นผมอยู่ในตอนต่อไป แสดงว่าผมได้หายไปจากโลกนี้แล้วน่ะครับ'

 

 

 

 



ชนบทนอกกรุงโรม. อิตาลี


         คฤหาสน์หลังโต ตกแต่งด้วยสไตล์อิตาเลี่ยนโบราณ  ภายในตกแต่งด้วยของหายากแสนล้ำค่า  พื้นที่ในการใช้สอยก็มีมากไม่แพ้กัน  สวนที่กว้างขวาง  เมื่อก่อนเธอเองฝึกอยู่ที่นี้บ่อยๆ ครั้นยังเป็นเด็ก


"หืม??..ตอนแรกเห็นเอาแต่บอกว่าอยากไปอยู่ญี่ปุ่น. พอกลับมาอิตาลีทีทำไมหน้าลูกถึงโทรมขนาดนี้เนี้ย ฮ่าๆๆ"

            เสียงหัวเราะของชายมีอายุนั่งอยู่โซาฟาหนังสัตว์ตรงกันข้ามกับลูกสาวตัวเองที่นั่งหรี่กอดอกตามองพ่อตัวเองอย่างนิ่งเฉย

            ใบหน้าที่ดูเกรงขาม. หนวดเคราที่ประจำจุดตรงคางและบนปากไม่ยาวมาก. ทรงผมที่จัดเซทอย่างเรียบง่ายโดยเก็บผมไว้ข้างหลังจนเรียบง่าย

"ฮะฮ่าๆๆ ดูทำหน้าเข้าสิ"

"......."

            คำตอบที่มีเพียงแต่อากาศ ลูกสาวของตัวเองที่มองเขาอย่างปลงกับท่าที ดูเหมือนเขาเองก็เริ่มรู้สึกโทษตัวเองที่ทำให้ลูกตนต้องมานั่งมองเขาแบบที่ไม่มีการสนทนาตอบกลับ

"จริงๆแล้ว. ลูกอยู่ที่นั้นแล้วรอรับงานไปจากพ่อ แต่ลูกดันหอบกลับมานี้. มีเรื่องอะไรงั้นรึ?"

"ถ้าหากหนูอยู่บ้านแล้วติดต่อพ่อทางโฮโลแกรม. หนูคิดว่าน่าจะมีการปล้นข้อมูลกันเกิดขึ้น"

"???!!"

"กะโหลกดำเริ่มเคลื่อนไหว"

"!!"

"หนูจะมองดูของของกะโหลกดำที่เคยอยู่กับพวกเรา"

"........"

"พ่อคงไม่ได้เอาไปทิ้ง ขาย หรือ เอาไปเผาหรอกน่ะค่ะ"

"พ่อจะบอกพ่อบ้านให้ไปเก็บของที่ลูกต้องการให้"

"ขอบคุณค่ะ"

หญิงสาวโน้มตัวลงเล็กน้อย ก้มหัวให้กับผู้เป็นพ่อของตน เซบาสเตียน มองลูกของตัวเองก่อนจะหยิบการด์อะไรให้เธอจำนวน9ใบ

"แล้วนี้....ภารกิจที่ของที่พ่อต้องการให้ลูกไปทำ"



______________________________________________________________



 


         ยามราตรีค่ำคืนสุดท้ายมาเยือน  ลมพัดไสวอ่อนๆ สนามแข่งขันภายในสนามเบสบอล เสียงโลหะเสียดสีกันอย่างแสบหู การแข่งขันของเมฆาได้เริ่มต้นขึ้น


                มอสโกร่าหุ่นยนต์ขนาดใหญ่ที่เป็นคู่ต่อสู้ที่เหมือนจะตึงมือให้กับฮิบาริ

          การพุ่งโดดหลบระเบิดเป็นจังหวะ ความรวกเร็วที่ได้จากการฝึกซ้อมต่างๆ ก่อนจะพุ่งโจมตีภายในครั้งเดียว. โดยหันทอนฟาเข้าเสียบกับตัวมอสโกร่า

          หุ่นยนต์ร่างยักษ์ล้มลงขนาบกับใต้เท้าฮิบาริ. ดูเหมือนสายตาของเขาจะมุ่งไปที่ซันซัส ก่อนจะออกตัวโจมตีเขาอย่างรุนแรง

"ว่ะฮ่าๆๆ"

          เสียงหัวเราะอันหยาบกร้านขณะต่อสู้ สึนะที่เห็นเช่นนั้นพยายามที่จะหยุดเมฆาที่บ้าคลั่ง จู่ๆมอสโกร่าที่ฟื้นขึ้นมาและจู่โจมสึนะทันที 

          มันบินไล่ต้อนอย่างกระหายดับชายหัวฟูที่ใช้ถุงมือขับเคลื่อนไปบนอากาศและจู่โจมด้วยไฟธาตุนภาเท่าที่มี

          ซันซัสยกยิ้มอย่างมีเลศนัย เขามองด้วยสีหน้าอย่างผู้ชนะ

"ฉันลืมบอกไปอย่าง. ว่าเจ้ามอสโกร่านั้นอยู่ได้โดยมีไฟธาตุเป็นเชื้อเพลิงในการขับเคลื่อน"

            ชายหัวฟูทำหน้าตะลึงก่อนจะมองไปที่หุ่นยนต์ที่ถูกเผาไหม้เกรียม

"มิซากิ!!"

            สึนะเรียกชื่อหญิงสาวที่โผล่มาไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ยกำลังแกะชิ้นส่วนของมอสโกร่าอย่าชำนาญ

"เจอตัวแล้ว.."

!!!!??


           หญิงสาวลากตัวรุ่นที่9ออกมาจากตัวของมอสโกร่าก่อนจะส่งตัวรุ่นที่9ให้โรมาริโอ้คนในแก๊งคาบัคโลเน่พาไปโรงพยาบาล


            ความเงียบคลุมเครือทุกขณะทุกบริเวณ

 

 

 

ฉวะ!!!

“อ่ะ!!!!

 

            อาวุธแหลมสั้นสีเงินพุ่งผ่านเฉือนเนื้อหัวไหล่ของซันซัส  เลือดเริ่มไหลซิบทะลักออกมา ก่อนที่มีดสั้นจะพุ่งกลับไปหาเจ้าของที่ปามันออกไป

 

“หน๊อย!!...ยัยสวะ..แกมันหมาบ้า”

 

“เหรอ..ขอบคุณที่ชม”

 

           มิซากิเก็บมีดไว้ไต้เสื้อโค้ด เธอพูดหน้าตาย  มิซากิรู้ตัวเองดีว่าในตอนนี้ไม่ใช้ศึกของเธอ


"เรื่องนี้จบไม่สวยแน่ ลูกศิยษ์ของฉันใช่ว่าจะยอมง่ายๆน่ะ"

            รีบอร์นกล่าว ด้วยสีหน้าเรียบเฉย

            แม้การตัดสินทางวองโกเล่จะชนะในการศึกนี้ แต่ได้มีการแข่งขันอีกครั้งเพื่อความแน่ใจโดยพรุ่งนี้จะเป็นการแข่งขันตัดสินชะตา ระหว่างวองโกเล่และวาเรีย

             ศึกของนภา ที่มีแหวนวองโกเล่และชีวิตเธอเป็นเดิมพัน





______________________________________________________________





"ดีใจด้วย นายชนะการต่อสู้ครั้งนี้"

"งั้นเหรอ"

         หญิงสาวนั่งใต้ต้นซากุระเหมือนเคยก่อนจะมองผู้มาเยือนอย่างนิ่งเฉย

"แหวนนั้นนายคงไม่สนใจสิน่ะ"

"มันก็แค่วัตถุที่มีรูปลักษณ์"

"ถ้านายลดความต้องการและความเอาแต่ใจไว้บ้างก็ดี"

"อย่าทะนงตนไปเถอะ! ผมไม่ต้องการคำแนะนำของใคร....แล้วอีกอย่าง"



         ฮิบาริเว้นช่วงหายใจก่อนจะพูดต่อ



"ช่วยเลิกทำหน้าตานิ่งๆและเลิกเศร้าได้แล้วเห็นแล้วมันน่าหงุดหงิด....."

 


         ชายหนุ่มทำหน้าเหยียดก่อนจะเดินเข้าตึกไปปล่อยให้เธอมองอากาศ. สายลมที่เข้าปะทะใบหน้านวลหลับตาพริ้ม เสียงเพลงเบาๆที่มาจากหูฟัง ดอกซากุระที่ร่วงโรยลงมา

        หากเธอเป็นเขาก็ดีสิ....พยายามเลิกคิดเรื่องต่างๆแต่สุดท้ายภาระพวกนี้ก็โหมกระหน่ำใส่เธอเพียงผู้เดียว

 

 

 


 

To be continue>>>>>>

Free Cursors 
B
E
R
L
I
N
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

209 ความคิดเห็น

  1. #176 NedNai_TV (@NedNai_TV) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:02
    เซบาสเตียน...ชื่อคุ้นๆนะเนี่ย
    สู้ๆนะค่ะคนเขียน เป็นกำลังใจให้ค่ะ^^
    #176
    1
    • #176-1 ackerman2003 (@ackerman2003) (จากตอนที่ 53)
      4 มีนาคม 2561 / 02:42
      จ้าาาาา จะทยอยเขียนเท่าที่ทำได้น้าาา
      #176-1
  2. #175 VIMX (@hsjfc) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2561 / 19:29
    ดีโน่ผู้น่าสงสาร 5555
    #175
    1
    • #175-1 ackerman2003 (@ackerman2003) (จากตอนที่ 53)
      4 มีนาคม 2561 / 02:41
      5555 ดันไปกระตุกต่อมฮิบาริจนได้
      #175-1