(fic reborn)อุบัติรักนายเย็นชา(Sudden love)

ตอนที่ 45 : พักผ่อน(R)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 790
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    11 พ.ย. 60

 

 

 

‘Misaki talking’

 

 

        (_|||…..)  

 

“อ๊าาาาาาาาา~~~ ปวดหัวจัง....”

 

“ให้ฉันเตรียมยาให้ไหม??..”

 

“ไม่เป็นไร...ขอบใจน่ะ เจน”

 

          เมื่อวานดันถูกเข้าไปในบาซูก้าทศวรรษซะได้......ไม่รู้ว่าฉันตอนเด็กไปพูดอะไรไว้บ้าง....น่าอายชะมัด

 

           รู้สึกผิดเหมือนกันแฮะ...ที่ปล่อยให้ดีโน่ต้องรับผิดชอบฮิบาริในคลาสของฉันแทน....วันนี้วันสุดท้ายแล้วสิน่ะ ที่จะช่วยฝึกฝน

ผู้พิทักษ์เมฆา...ต่อจากนั้น  ผู้พิทักษ์สายหมอกคงพร้อมแล้ว... อย่างน้อยก็ขอให้การฝึกฝนของเมฆาไปได้ดีแล้วกัน...

 

           ว่าแต่......ฉันลืมกีตาร์ของตัวเองไว้ที่โรงเรียนนี้นา..

 

 

…….

..

.

.

.

 

ทั้งที่คุณ....คิดถึงผมแท้ๆ

 

 

 

         (〃ー〃)...What The F*** !!!

 

         ฉันหวังว่าตอนนั้นฉันคงหูฝาดไปน่ะ...

 

 

 

 

(ก่อนหน้านี้)    ห้องกรรมการคุมกฎ

 

 

“งืมZZZZZZZZZZ

 

         ทำไม...ฉัน...นอนอยู่ที่ไหน!!....แล้ว !!....เสื้อคลุม..ใครเอามาห่มให้ฉันเนี้ยยย!!!

 

          หืม......ป้ายนี้ติดอยู่ตรงแขนเสื้อข้างซ้าย.. กรรมการคุมกฎ!! 

 

Σ(°°)!!

 

           (ตูนี้ขำไม่ออกเลย..)

 

“กว่าจะตื่น..”

 

            +__+  โอ้!!ไม่!!...ต้องมีใครมาเล่นตลกอะไรอีกแน่เลย...ไม่ขำน่ะเฟ้ย...

 

            ทำไมฉันถึงมาอยู่ ก....กับ...ฮิบาริ ได้หล่ะ...

 

 

“อ่ะ!!!หว๋าาาาาาาาาา!!!!!!

 

             ค...คร่อม....ให้ตายสิ...ฉันลุกไปไหนไม่ได้เลย....ล...แล้ว..มันจำเป็นต้องเอาหน้าเข้ามาใกล้ฉันถึงขนาดนั้นเลยรึไง!!

 

“หน้าคุณ....แดงแล้วน่ะ..”

 

“มันก็ต้องแดงอยู่แล้วสิตาบ้า!!!..ลุกออกไปเดี๋ยวนี้เลยน่ะ!!

 

“หึ!!

 

            มาหง มาหึ อะไร  สนุกมากนักรึไงย่ะ....ฉันไม่กล้าเปิดตามองเลยแฮะ....พ่อแก้วแม่แก้ว...ช่วยลูกด้วยToT  ลูกถูกปีศาจเป็ดทำร้ายยย

แง้~~~

 

“ทั้งที่คุณ....คิดถึงผมแท้ๆ”

 

“เอ๋?!

 

            คิดถึง....ไม่เข้าใจ..พูดถึงเรื่องอะไร??

 

“เปิดปาก!!

 

“ห่ะ!!!!!!

 

“ผมสั่งให้คุณเปิดปาก!!

 

“อะไรของนาย!!

 

“คุณถูกลงโทษ!

 

what!!!

 

“1”

 

“.....!!

 

“2”

 

“3!!

 

               ฉันหลับตาปี๋.....ไม่รู้ว่าฮิบาริคิดอะไรอยู่....ได้ยินแต่เสียงลมหายใจของเขาใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ลมหายใจร้อน  ฉันสัมผัสอุณหภูมิได้ในทันที....

 

                ไม่ไหวแล้วโว้ยยยยยยยย!!

 

 

“อ้ากกกกกกกกกกกกก!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

 

“โป๊ก!!!!!

 

“อั่ก!!!

 

             !!!!!!!!!!!  ก็ทำไงได้คนมันตกใจ...ฉันรวบรวมความกล้ายันตัวฮิบาริออกไปจนหน้าผากเราชนกัน...

 

“นี้หัวหรือโอ่งเนี้ย!!..”

 

“เห้อ!!!!!!!!!!!

 

“เห้อ!!!!!!!!!!!

 

“เห้อ!!!!!!!!!!!

 

“.........................................”

 

 

 

 

 

 

“ตาบ้า!!!!!

 

“อ่ะ!!!.......(////////)!!!!

 

 

          เดี๋ยวน่ะ.....ฮิบาริจู่ๆก็ยกมือมาบังหน้าตัวเอง...อย่าบอกน่ะว่า..เขาหน้าแดงนะ!!!

          อยู่ต่อไม่ไหวแล้วค่ะ!!

 

 

“อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกก!!!!!!!!!!!!!!!!!!...”

 

 

(ตะโกนตลอดทางวิ่งกลับ)

 

 

“ตาบ้างั้นเหรอ???....หึ..น่ารักเป็นบ้า..” >>>ฮิบาริ(ประโยคที่มิซากิไม่ได้ยิน)

 

               

 

 

 

 

 

         อนาถไหมล่ะตู!!???  แล้วเรื่องก็เป็นซะอย่างนี้แหละ..

 

         เอาหล่ะ...วันนี้วันหยุด หยุดทั้งการฝึกฝน การเรียน....หยุดพักผ่อนการทำงานของฉันไปด้วยเลยดีกว่า..

 

 

 

 

 

 

บ้านซาวาดะ  10:32 น.

 

 

“คุณ!!  คุณมิซากิ!!...คุณคือ..คุณมิซากิ  ที่โด่งดังในการดัดแปลงใช่ไหมครับ...”

 

“เอ่อ....ไม่ต้องเรียก คุณ ก็ได้ค่ะ....อีกอย่างฉันก็ไม่ได้โด่งดังอะไรหรอกค่ะ”

 

              วันนี้ รีบอร์นพานักประดิษฐ์คนหนึ่งมาจาก อิตาลี  ฉันเคยได้ยินชื่อเสียงของพ่อเขาโด่งดังไปทั่ว  ฉันเองก็นับถือในฝีมือในตัวพ่อเขาเหมอนกัน

 

“ผม  จางนีนิ ครับ”


รูปภาพที่เกี่ยวข้อง

 

“ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ...”

 

“ฉัน...ชิโอริ-----”

 

“ไม่ต้องบอกชื่อปลอมหรอก....จางนีนิ ไว้ใจได้...ข้อมูลไม่รั่วไหลแน่นอน”>>>>รีบอร์น

 

“......????

 

“..............................”

 

“..............ฉัน ซาชิโย..มิซากิ ค่ะ”

 

!!!เอ๋..ไม่ใช่ ตระกูล ชิโอริ เหรอครับ??

 

“พอดีเรื่องมันยาวนะค่ะ555..”

 

 

 

กริ๊งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง!!!!!!!!!

 

 

 

“สงสัยเคียวโกะจังคงมาแล้ว เดี๋ยวฉันไปเปิดประตูก่อนน่ะ”>>>> สึนะ

 

 

            ลืมบอกไป....ว่าฉัน..สึนะ...เคียวโกะ และ ฮานะ  จะมาช่วยกันติวหนังสือ...เพราะ  สึนะและฉันต้องฝึกหนักเลย ก็เลยมีบางคาบที่.....=___= ก็ไม่เชิงโดดเรียนหรอก...แค่เรียนไม่รู้เรื่องมากกว่า...มัธยมละยิ่งแล้วใหญ่...

 

“รุ่นที่10คร้าบบบบบบ~~

 

 

 

=______=……

“โอ๊ะ!!!....ยัยหุ่นยนต์...หล่อนมาทำอะไรที่นี้ไม่ทราบ..!!?

 

        (メ゚皿゚)....WTF..นี้ขึ้นเสียงใส่ฉันเรอะ....ไม่ๆต้องเก๊กไว้อย่าเสีย ฟอร์มเป็นอันขาด....ใจเย็นๆ...มิซากิ..ใจเย็น

 

“นี้...หูหนวกรึไง!!...ตอบเซ่!!...รึจะมาประจบรุ่นที่10 แล้วขึ้นเป็นมือขวา”

 

“มาดูดส้วมมั้ง!!

 

         ฉันพูดย้อนกลับพร้อมจิบชาไปตาม....เป็นอะไรของหมอนั้นกันอยู่ดีๆก็อาละวาดใส่ฉันเฉย..

 

“หน๊อย!!!...ยัยบ้า!!

 

“ทั้งสองคนหยุดเดี๋ยวนี้น่ะ..”>>>>สึนะ

 

 

กริ๊งงงงงงงง!!!!!!!!

 

 

“เคียวโกะคงมาแล้ว....ฉันขอลงไปรอข้างล่างล่ะ...”>>>มิซากิ

 

 

 

 

 

 

 

ห้องรับแขกบ้านซาวาดะ...

 

 

“รายงานเกี่ยวกับความฝันสมัยเด็กของฉันทั้งหมด...ก็มีประมาณนี้แหละจ๊ะ”

 

          ……….โอ้~~....ความฝันสมัยเด็กของเคียวโกะจังคือเป็นนักบัลเลต์เหรอเนี้ย....ถ้าให้ฉันไปเต้นบัลเลต์...ฉันว่าตัวเองโดหน้าผายังง่ายกว่า =___= แหม....ฉันนี้ช่างอ่อนช้อยซะเหลือเกิน(ประชดตัวเอง)...  ส่วนฉันนะหรอ...ความฝันที่ยังอยู่ในช่วง 10 กว่าขวบ....

..อยากเป็น...เดอะแฟลช...

 

           เห้อ~~

 

             สงสัย.....ฉันต้องไปตรวจสมองสักหน่อย...ว่าแต่..สึนะหายไปตั้งแต่ที่เจ้าโกคุเดระกับรีบอร์นลงมาทดสอบอาวุธที่จางนีนิดัดแปลง...แต่ดันเป็นอาวุธที่เป็นมายากลซะงั้น....

 

 

 

 

 

ปัง!!!!!!!!!

 

 

“ปล่อยฉันน่ะ...เจ้าบ้าเบสบอล!!

 

          !!??


รูปภาพที่เกี่ยวข้อง


 

“ว้าว!!..นั้นน้องของโกคุเดระหรอจ๊ะ...น่ารักจัง..”

 

“อี๋ย.!!  เด็กอีกแล้ว”

 

“อ..เอ่อ..??

 

          .................................................คงโดนบาซูก้าทศวรรษตกใส่สิน่ะ...แต่อาการแตกต่างกับฉันตรงที่.....เจ้านั้นไม่ได้เปลี่ยนความทรงจำ แต่เปลี่ยนที่ร่างกาย มิน่าล่ะ....ฉันถึงได้

 

 

“ขอโทษน่ะ...ฉันขอตัวกลับก่อนล่ะ..”

 

 

...................................................

...................................................


 

 


“นายหาผลประโยชน์ได้ทุกทางสิน่ะ..รีบอร์น”

 

“ก็ละนร้าาาาา~~พลิกวิกฤตให้เป็นโอกาสเลยนี่นา....”

 

“หึ..” (^▽^)

 

“แล้วไม่อยู่รอก่อนเรอะ...ครั้งนี้ถ้าโกคุเดระสอบผ่าน..เธอเองก็ได้ถามถึงเจ้า เวลเด้ ด้วยน่ะ...”

 

“น้ำขึ้นให้รีบตัก...แต่ดูเหมือนครั้งนี้..จะตักน้ำทีไร..ก็คว้าน้ำเหลวเหมือนทุกครั้ง... เพราะงั้นฉันขอบาย....”

 

“ถอดใจแล้วเหรอ???

 

“เปล่าหรอก...ฉันแค่ต้องใช้เวลา..เอ๊ะ...ใกล้ถึงเวลาไปฝึกผู้พิทักษ์แล้ว...ฉันไปก่อนน่ะ...”

 

          ‘เห็นในสิ่งที่ตาเปล่าไม่เห็น....นี้คือบททดสอบของ เจ้าหัวปลาหมึก....ถ้าถามว่าทำไมฉันถึงรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น??...ก็น่ะ..อย่างที่พูด...ฉันรู้จัก ดร.เวลเด้ เป็นอย่างดีเลยล่ะ..

 

            ผ่านการทดสอบ โกคุเดระ ฮายาโตะ

 

 

 

 

 

ดาดฟ้าโรงเรียนนามิโมริ

 

 

แอ๊ด~~

 

 

ฉึกกกกกก!!!

 

“อ่ะ...!!

 

          ทอนฟาพุ่งเข้ามาตรงหน้าฉัน...แค่เสี้ยววินาที....ถึงกับขั้นเอาตายเลยงั้นเหรอ??

 

“ซืดดด...”

 

              เลือดค่อยๆไหลออกจากรอยคมทอนฟาที่บาดแก้มตัวเอง  แสบเหมือนกันน่ะเนี้ย...ต้องไปล้างแผลซะแล้ว

 

“ช้า...”

 

“ขอโทษน่ะ!!....อย่าลืมสิว่าวันนี้วันหยุด..”

 

“แต่ผมไม่หยุด...”

 

“....................=____=

 

____________....

 

“แล้วแต่เถอะ....แต่วันนี้ฉันจะฝึกการพักผ่อนให้กับนาย...ฮึบ!!

 

           อ้าาาาาาาาาาา~~ ฉันล้มตัวลงนอนต่อหน้าฮิบาริ....ไม่คิดว่านอนตรงดาดฟ้าแล้วมันจะสบายขนาดนี้...

 

“ลุกขึ้น!!

 

“.........................................”

 

“ผมจะพูดเป็นครั้งสุดท้าย...”

 

“เฮ้ออออ~~

 

          ฉันลืมตาข้างหนึ่งดูฮิบาริก่อนจะพูดต่อ

 

“ฮิบาริ เคียวยะ.....หลายวันมานี้ฉันแทบจะไม่ได้พักผ่อน...แถมร่างกายนายถึงไม่ฝึกก็สภาพสมบูรณ์อยู่แล้ว...ขอโทษน่ะ....แต่ฉันเหนื่อยแล้วหล่ะ...ร่างกายนายก็ต้องการพักผ่อนน่ะ.....งั้นนายก็หาที่นอนสักที่แล้ว ล.....หลับตา คร่อกกกก~~

 


“....ZZZzzzz       ( ~ω~)zzz~

 


            จงแกล้งหลับไว้เถอะ เพื่อคนที่คุณรัก....ฉันไม่รู้ว่าฮิบาริจะจับได้หรือเปล่า...แกล้งหลับเมินใส่นี้แหละเดี๋ยวหมอนั้นก็เลิกยุ่งกับฉันเอง...

 

“อ่ะ!!!...จะ...จะทำอะไรนะ!!!??...ป...ปล่อย..”

 

            มือ....มือกดแขนฉัน  พร้อมขาเจ้าหมอนี้...ก็ล็อกขาฉันไว้ แถมยังกดฉันจนจะสิงกระเบื้องอยู่แล้ว...

 

 

(^!!!!) ....

 

            น....หน้าใกล้ไปแล้ว ใกล้ไปแล้ววววว

 

“ฮ่าาาาาา

 

             ไอร้อน....ร้อนมากกก...ไอร้อนๆมาหยุดอยู่ตรงที่ปากฉัน  พยายามหลับตาไว้...จะได้ไม่มีภาพติดตา  พ่อแก้วแม่แก้ว ช่วยลูกช้างด้วยยยย...

 

“กะแล้ว..”

 

“เอ๋?????

 

               !!!!!!!!!!  ทันทีที่เปิดตา.....OMG!!!!    ถ้าขยับอีกนิดเดียวจะประกบปากกันแล้วน่ะ!!

 

“...อ...เอ่อ...ฮ..ฮิบาริ”

 

“อ่ะ....!! //-// ”

 

             ฮิบาริยิ้มก่อนจะล้มตัวลงนอนข้างๆฉัน...

 

“นี่นาย...รู้จุดอ่อนฉันแล้วใช่ไหมเนี้ย??=__=

 

“ใช่..”

 

“ให้ตายสิ....นายนี่มัน..”

 

“.....................”

 

“..............................”

 

 

“จะว่าไปท้องฟ้าสีส้มนี้ก็สวยดีเหมือนกัน...”

“ใคร...”

 

“ท้องฟ้า..”

 

“ใครถาม..”

 

“เห้อ!!!

 

“เห้อ!!!!!

 

“เห้อ!!!!!!!!!!!!!

 

          WTF!! ตูโดนมุกนี้!!! โครต********** ( )ชักจะทนไม่ไหวแล้ว

 

“ฮิบาริ..”

 

“ว่า??

 

“ขอต่อยหน้านายหน่อย..”

 

“ถ้าคุณต่อยผมจะจูบคุณ...”

 

“.............”

 

“..........................”

 

          ขอยกธงขาว..ฉันต้านไม่ไหว..ยิ่งเป็นคนพูดจริงทำจริงซะด้วยสิ..

 

“ฮิบาริ...”

 

“อะไร??

 

“ดูเมฆนั้นสิ..เหมือนนายเลย”

 

“ตรงไหน?????

 

“พญาโครตจะเป็ดๆๆๆๆๆ โอ้ยยยยย!!!!...”

 

(;¬_¬) พูดอีกทีสิ..”

 

“อ่อย....แอ้มมม..อั๋น..ก่อย” (ปล่อยแก้มฉันก่อน)

 

“หึ...”

 

(///-///)

 

(///////^///////)

 

“ล....หลับได้แล้วว!!..”

 

“คุณก็หลับตาลงสิ..”

 

 

พรึ่บ!!!

 

“เอ้า...แค่นี้ก็อุ่นแล้ว..”

 

ตึกตัก ตึก ตัก

 

        หัวใจมันช่างเต้นไม่ถูกจังหวะ

 

        ฮิบาริถอดเสื้อนอกของตัวเองก่อนจะห่มให้ฉันพร้อมกอดฉันอีกรอบ....ถึงมันจะเป็แค่เสื้อคลุมกับตัวของเขาแต่ว่า.....

 

มันอุ่นจนร้อนเลยล่ะ...... ()

 

 

 

 

ปล.จากผู้เขียน

 

เฮ้ออออ  ไรท์ไม่รู้ว่าตัดฉากเร็วกะทันหันไปรึเปล่า  หวังว่ารีดเดอร์จะตามทันน่ะ

 

ขอโทษน้าาา ที่ ตอบคอมเมนท์ หรือ ลงตอนช้า....แค่เปิดเทอมก็กินเวลาชีวิตจนจะไม่เหลือ  กระซิกๆToT  ช่างน่ารันทดเหลือเกิน

 

ถ้าเกิดไม่เข้าใจเนื้อเรื่องสามารถถามได้น่ะค่ะ....^0^

 

ถ้าหากไรท์เขียนผิดตรงไหนต้องขออภัยด้วยน่ะค่ะ

 

อย่าลืมน่ะจ๊ะ

 

กด Fav. 

 Comment เพื่อเป็นกำลังใจให้ไรท์

อย่าลืมเข้ามาอ่านกันน้าาา

 

 "POCKY!!! :D That stuff is AMAZING <333 I'm pinning this simply for the pocky :3"



 สุขสันต์วันป๊อกกี้เดย์(Pocky day) 11/11/2560


link:picture

 _____________________________________________________________



 To be continue>>>>>>


 

Free Cursors
B
E
R
L
I
N
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

209 ความคิดเห็น

  1. #148 Yumi Luga (@yumiluga3584) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2560 / 07:20
    ฟินมากเจ้าค่ะ
    #148
    1
    • #148-1 ackerman2003 (@ackerman2003) (จากตอนที่ 45)
      25 พฤศจิกายน 2560 / 03:35
      555+ ไรท์ดีใจจังที่รีดเดอร์ฟินกันไปตามๆกัน ไว้แต่งฉากนี้เยอะๆ 555+

      ขอบคุณจ้าาา ที่ติดตามอ่านและคอมเมนท์ให้กำลังใจไรท์เด้ออออ^0^
      #148-1
  2. #147 VIMX (@hsjfc) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2560 / 05:57
    งือออ เขินนน
    #147
    1
    • #147-1 ackerman2003 (@ackerman2003) (จากตอนที่ 45)
      25 พฤศจิกายน 2560 / 03:37
      5555+ไรท์เขียนเองก็ยังเขินแทน..มีความมโน

      แต้งกิ้วจ้าาาที่คอมเมนท์ให้กำลังใจอ่านติดตามฟิคเรื่องนี้นร้าาาา=^=
      #147-1