(fic reborn)อุบัติรักนายเย็นชา(Sudden love)

ตอนที่ 43 : บททดสอบที่1 อัศวิน และ ปีศาจ ?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 784
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    25 ต.ค. 60



“ผ....ผู้พิทักษ์เมฆาที่ว่า...คือนายเองงั้นเหรอ????

 

 

 

 

ฮิบาริ เคียวยะ

 

 

 

 

 

 

‘Misaki talking’

 

 

“นี้ไม่ได้ล้อเล่นกันใช่ไหม???  นายเนี้ยน่ะ!!....”

 

       นี้.....ทำไม.....ฮิบาริถึง....??  ฉันไม่เข้าใจ!??

 

“ดีโน่!!!

 

“ค...ครับ

 

“ฉันขอคุยกับนายหน่อย.....เป็นการส่วนตัว!!

 

      ไม่ว่าเปล่าฉันกระชากคอเสื้อดีโน่ก่อนจะลากเขาไปคุย ตรงมุมทางเข้าดาดฟ้า..

 

“นี้มันบ้าอะไรกัน!!!

 

“ใจเย็นก่อนน่ะมิจัง....คือว่า..”

 

“อธิบายมา!!

 

“มีปัญหาอะไรกัน???

 

      ฉันวีนแตกสักพักก่อนที่เสียงของ อัลโกบาเลโน่ที่ฉันรู้จักดี แทรกระหว่างการสนทนาของฉันกับดีโน่....

 

“รีบอร์น!!

 

      ฉันและม้าพยศพูดขานชื่อพร้อมกัน..

 

“ทำไมฉันต้องฝึกกับหมอนี้ล่ะ....ผู้พิทักษ์เมฆาอะไรกัน  ฮิบาริแทบจะทำงานกันเป็นกลุ่มไม่ได้รึไง!!!

 

“ถึงได้ต้องมีใครสักคนช่วยสอนไง...ลำพังดีโน่คนเดียวคงเอาไม่อยู่..”

 

      !!!!!!!!!

 

“ฉันเองก็เห็นด้วยกับรีบอร์น...ได้ยินว่าเธอสนิทกับ เคียวยะ ที่สุดเลยน่ะ”

 

“ก...ก็แล้วมันยังไง....เขายังไม่พร้อมที่จะ รับแบกชีวิตของคนด้วยซ้ำ!!!

 

“ม..มิซากิ!!!>>>ดีโน่

 

      !!!!!!!!!!!!

 

“ไหนสัญญาว่าจะไม่ฝึกคนแบบนั้นแล้วไง!!??>>>ดีโน่

 

       !!!!!!!!!......แย่ละสิ...ดันเผลอพูดออกไปได้!!

 

“เธอมีเรื่องกลุ้มใจอะไรรึเปล่า...”>>>>รีบอร์น

 

!!!!!!!!...........”

 

        ..................ฉันพูดอะไรเกินไปรึเปล่าน่ะ??  ไม่คิดว่าอาการเมื่อ 2 ปีก่อนจะทำฉันคลั่งขนาดนี้.....

 

“ป....เปล่า...ย..ยังไงฉันขอผ่าน ผู้พิทักษ์เมฆา แล้วกัน”

 

         ขาของฉัน...ก้าวลงบันไดทีล่ะก้าว......ไม่น่าเชื่อ....ขาของฉันสั่นไปทั่ว  กลับมาทีนี้  อาการเริ่มหนักกว่าที่คิดแฮะ...

 

 

 

“ที่ไหนได้...ก็แค่สัตว์กินพืชขี้แพ้ตัวหนึ่ง!!!.........

 

 

“อ่ะ!!!!!!!!!!!!!

 

 

         ฮิบาริ อุทานทันทีที่คมของใบมีดเคียวของฉันไปจ่ออยู่ที่คอของเขา  ถือว่าอยู่ในระยะประชิดเลยทีเดียว

 

“ดูเหมือนว่านายจะมั่นใจมากน่ะ!!

 

“หึ.....ขย้ำซะเลยดีไหม??

 

“...............................”

 

“.....................................”

 

“ดีโน่!!

 

“ค...ครับ”

 

“ฉันจองคลาสตอนเย็น..”

 

        ฉันพูดก่อนจะเอาเคียวออกจากคอของฮิบาริ

 

“งั้นก็หมายถึง!!

 

“ตกลง....”

 

Yes~~~>>>ดีโน่

 

“ส่วนนายฮิบาริ......เจอกันตอนเย็น....ไปล่ะ”


         ขาฉันค่อยๆก้าวลงจากบันได.......ทำไงดี.....ดันไปรับปากซะแล้ว........

 

 

หวังว่าอาการนั้นคงจะไม่ทำให้ฉันคลุ้มคลั่งในการฝึกน่ะ

 

 

‘End misaki talking’

 

 

 

 

‘Dino talking’

 

“ตั้งแต่กลับมาจากมาเฟียแลนด์.....มิซากิดูเปลี่ยนไปน่ะ..”

 

        หืม...รีบอร์นพามิซากิไปมาเฟียแลนด์ด้วยงั้นเหรอ.....ยัยนั้นเป็นอะไรไป...หวังว่าคงจะไม่สอนแบบเสี่ยงเหมือนเดิมน่ะ

 

“ในบรรดาครูฝึกทั้งหมดที่ฉันส่งไปฝึก....มิซากินี้แหล่ะ...ระห่ำที่สุดแล้ว..”

 

“ฉันก็ว่าอย่างนั้น..”

 


“ที่ให้มาฝึกกับฮิบาริ...ก็เพราะว่า  มิซากิขาดการตัดสินใจ....ส่วนฮิบาริขาดการทำงานร่วมกันเป็นทีม.... ฉันไม่ได้ให้ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งเป็นคนฝึก..... แต่ฉันจะให้ทั้งสองคนสอนกันและกันยังไงล่ะ...”

 

        สอนกันและกัน.....ต่างฝ่ายต่างได้ผลประโยชน์สินะ….

 

“จับตาดูเธอไว้....ฉันไม่มั่นใจว่าเธอจะทำอะไรที่บ้าบิ่นไปบ้าง..ยิ่งถ้าเป็นช่วงที่เธอดูแปลกผิดหูผิดตาด้วยสิ....”

 

“รับทราบ..”

 

“ฉันไปล่ะ....ไม่รู้ว่าเจ้าห่วยสึน่ะจะปีนหน้าผาได้รึยัง??

 

        เอ่อ......รีบอร์นเองก็ฝึกโหดเหมือนเดิมเลยน่ะ... (∇○)งั้นต่อไปเหลือแค่ เคียวยะ

สิน่ะ......จะฝึกให้หนักเลย

 

‘End dino talking’

 

 

 

 

ดาดฟ้านามิโมริ  16:55 น.

 

 

‘Hibari talking’

 

ฮึบ!!!!!!!!!’

 

 

          แส้ตวัดกระทบพื้นไปมาพร้อมกับฟาดทอนฟาไปเป็นจังหวะ เจ้านี้ดูตั้งอกตั้งใจ

เป็น  กระสอบทราย  ชะมัด

 

 

“นี้..เคียวยะ”

 

“อะไร!!?

 

“พอก่อน....ใกล้ช่วงเย็นเต็มทีแล้ว”

 

“ไม่!!!...อ่ะ!!!

 

        ทันทีที่ผมเอ่ย  แส้ก็ตวัดมาข้างหลังและมัดผมไว้..

 

“มิจัง...คงเลิกเรียนแล้ว...นายรอเธออยู่ที่นี้แล้วกัน”

 

“หึ!!!

 

“แล้วฉันขอเตือนนายอีกอย่าง...การฝึกของมิซากิฉันไม่รู้ว่านายจะได้ในรูปแบไหน...แต่

ขอบอกไว้ก่อน.....”

 

“.....................?

 

 

“นายต้องรับผิดชอบเธอให้ได้ไม่ว่าเธอจะเป็นยังไงก็ตาม!!

 

 

        !!!!!!!!!!!!!!!

 

 

“ระวังตัวด้วยล่ะ..เจอกันพรุ่งนี้”

 

“.......................”

 

 

           เจ้านั้นแกะแส้ของตัวเองก่อนจะรีบวิ่งออกไปจากดาดฟ้า

 

“หึ!!!

 

 

เธอจะเป็นยังไงผมก็ไม่สนหรอก!!’

 

 

 

 

แกร๊กกกกกกกกกก!!’

 

 

       รั้วดาดฟ้าสั่นผิดปกติ.....ผมมองไปยังจุดที่เกิดเสียง....

 

“นึกว่าหายตัวได้ซะอีก!

 

       ผ้าคลุมสีดำยาวปิดบังหน้าตาที่เห็นในตอนเช้า  ในมือถือเคียวกวัดแกว่งไปมา 

เธอนั่งอยู่บนรั้ว เห็นแต่รอยแสยะยิ้มของเธอ.....

 

       มองดูเผินๆแล้วมันน่าขนลุก....แต่ทำไมผม......


 

ถึงได้รู้สึกถึงความเศร้าที่เสแสร้งยิ้มกัน...

 

 

“เอาล่ะ...ลงมาสู้กับผม”

 

“สู้หรอ??...ไม่ๆ..ฉันไม่ทำอะไรอย่างนั้นหรอก..”

 

       ?????......หมายความว่ายังไง!!!!!!!

 

“มีคนเตือนเรื่องการฝึกของฉันแล้วสิน่ะ”

 

       !!!!!!!!!!!!!

 

“คงจะเตรียมใจแล้วสิน่ะ..”

 

         อยากจะพูดอะไรกันแน่!!??

 

“แบบทดสอบนี้ ชื่อ อัศวิน และ ปีศาจ”

 

“อัศวิน...ปีศาจ!!??

 

“อืม....นาย!!..ต้องรับบทเป็นอัศวิน......ส่วนฉัน..จะเป็นปีศาจ..เอ๊ะ!!? ฉันก็เป็นอยู่แล้วนี่หนา 55555”

 

“จะพูดอะไรก็รีบพูด”

 

“หยิบโทรศัพท์นายขึ้นมาสิ..”

 

        มือผมรีบคว้าและมองโทรศัพท์ตัวเองทันที

 

        !!!!!!!!!!!!....นี่มัน!!

 

“ฉันติดตั้งระเบิดไว้ในโรงเรียนนาย 10 จุด จุดละ 1 นาที ในการหา ถ้านายหาเจอทั้งหมดแล้วเอามาวางไว้ตรงหน้าฉัน ระเบิดจะหยุดทำงาน...ฉันจะส่งที่อยู่ของระเบิดแต่ละจุดให้...”

 

“แก!!!

 

 

“แต่ถ้านายมาไม่ทัน......ฉันก็แค่ตายไปพร้อมกับโรงเรียนสุดที่รักของนาย”

 

 

           !!!!!!!!!!!!!!!!??  ว่าไงน่ะ!!

 

“ฝึกความว่องไวทางร่างกายไง...”

 

      ผมกำทอนฟาแน่น....แน่นอนผมคงอยากจะทำร้ายผู้หญิงเป็นครั้งแรก!!

 

“เริ่มได้!!!

 

“.................”

 

 

        ผมยังจ้องที่เธอ แน่นอนเธอแปลกใจที่ผมไม่ได้วิ่งตามที่เธอบอก....

 

 

“ถ้านายจู่โจมฉัน....ก็คงไม่ได้ประโยชน์อะไร....ระเบิดยังทำงานอยู่...”

 

“หมดไปแล้ว 5 วินาทีจ้าาา....ฉันส่งพิกัดระเบิดให้แล้วน่ะ”

 

        ชิ!!!  ค่อยมาจัดการทีหลังแล้วกัน  โรงเรียนต้องมาก่อน!!!

 


“ขอโทษน่ะ...”

 


         !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!? ผมหันกลับไปมองเธออีกรอบ...

 

“ขอให้โชคดี..”

 

          เธอโบกมือและอวยพรเหมือนคนบ้า.....หรือว่าผมจะหูฟาดไป ว่าเธอขอโทษ

ผม.....คงจะหูฟาดไปนั้นแหละ....

 

 

 

8 นาที ถัดมา

 

          เท้าผมต้องวิ่งและวิ่งต่อไป....ที่สุดท้ายมันมือไปหมด.......ยังไงก็ต้องเอาระเบิด

พวกนี้ไปให้ สัตว์กินพืชชั้นต่ำ!! ซะก่อน...

 

 

 

 

ดาดฟ้านามิโมริ

 

 

“หืม......ดูเหมือนว่ายังเหลือระเบิดอันสุดท้ายนะ.....ท้าทายใช่ไหมล่ะ?

 

       ผมจ้องเขม็งที่โทรศัพท์ตัวเอง......

 

 

“แต่ถ้านายมาไม่ทัน......ฉันก็แค่ตายไปพร้อมกับโรงเรียนสุดที่รักของนาย....”

 

 

        คำพูดที่ดูน่าสงสัย.......ที่มืด......อ่ะ!!!!....มือ...มีมือโผล่เข้ามาในกล้อง...หรือว่า!!! ผมพุ่งไปที่เธอสุดกำลังก่อนที่จะเปิดผ้าคลุมออก...

 

“หึ!!!

 

         ระเบิดชิ้นสุดท้ายผูกติดไว้กับตัวเองงั้นเหรอ........คิดจะฆ่าตัวตาย.... งี่เง่าสิ้นดี!!!!


         ผมดึงระเบิดออกจากตัวเธอก่อนจะโยนมันไปรวมกันกบระเบิดกองอื่นๆ

 

“หืม....เหลือเวลาอีก 3 วินาที ฉันจะตายแล้วน่ะเนี้ย.....อ่ะ!!!!!!!

 


‘End Hibari talking’

 

 

 


‘Misaki talking’

 

 

เพี๊ยะ!!!!!!!!!!!!!!!!!!’

 

 

       นั้นควรจะเป็นเสียงที่ฉันต้องได้รับจากเขา.....ฉันคาดเดาไว้และว่า ฮิบาริ จะทำอย่างนี้แต่....

 

 

 

พรึ่บ!!!!!!!!!!’

 

“อ่ะ!!!!!!!!!!!!!!!!

 

 

          อะไรกัน!!!!!!!!!!  มันผิดคาดไปหมด  แสงแดดอ่อนๆกระทบกับตัวเรา  ทั้งความ

อบอุ่นจากอ้อมกอด ของฮิบาริ.... เสียงหัวใจที่เต้นกันไม่เป็นจังหวะของฉันกับเขา ลม

หายใจที่แผ่วเบา....นี้มันอะไรกัน

 

“คิดจะเสแสร้งไปถึงเมื่อไหร่กัน??

 

“อืม........ไม่รู้สิ??”

 

“คิดอะไรอยู่!!!...ทำไมถึงต้องทำอย่างนี้!!

 

“..............ขอโทษน่ะ...จะไม่ทำอีกแล้วล่ะ”

 


          รู้สึกผิด......สัญญาที่ให้กับดีโน่...ขอโทษน่ะ...ฉันจะไม่ทำอีกแล้ว...

          แต่แย่ที่สุดคือ  ฉัน  มอง ฮิบาริ ผิดไป....

 

 

“ยัยบ้าเอ้ยยยย”

 

 

          ฮิบาริกล่าวพร้อมลูบหัวฉันอย่างแผ่วเบา.....

 

 

         นี้นะหรอ.....ฮิบาริ เคียวยะ.....ที่ออกมาจากใจจริง  ทั้งๆที่ชอบทำหน้าตาหน้ากลัว.....แต่จริงๆแล้ว  เขาเป็นคนดีเหลือเกิน

 

 

รู้สึกมีความสุขจัง....ที่ได้อยู่กับ....??’

 

 

 

 

‘…………………………….’

 

 

เขาจะรู้สึกแบบนี้กับฉันรึเปล่าน่ะ??’

 

 

 

‘Hibari talking’

 

โธ่เว้ย!!!!!!!  กะจะไม่สนใจแล้วเชียว!!’

 

 

ไม่ไหวเลยจริงๆยัยบ้านี้///_///’

 

 

ชอบทำให้ผมเป็นแบบนี้อยู่เรื่อย

 

 

‘End Hibari talking’

 

 

 

 

 

ปล.จากไรท์

 

อือหือ...ดันมาสับสนซะงั้น...ปกตินางก็มั่นใจในตัวเองอยู่น่ะ...เจอฮิบาริกอดทีนิ...ไปไม่เป็นเลยทีเดียว

 

รีดเดอร์จับความผิดปกติมิซากิได้ไหมเอ่ยยย??

 

เนื้อเรื่องจะเป็นยังไงต่อไป

.

.

อย่าลืม comment ให้กำลังใจ Writer

และ

กด Fav. เพื่อติดตามตอนต่อไปจ้าา

___________________________________________________

 

 

To be continue>>>>>>


Free Cursors
B
E
R
L
I
N
   
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

209 ความคิดเห็น

  1. #138 tangsina (@tangsina) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2560 / 19:58
    สู้ๆค่า ชอบมาก ~ ><
    #138
    1
    • #138-1 ackerman2003 (@ackerman2003) (จากตอนที่ 43)
      31 ตุลาคม 2560 / 03:38
      โอ้ๆๆ....ขอบคุณสำหรับกำลังใจที่ให้มาต่อเนื่องจร้าาาา รีดเดอร์ชอบไรท์เองก็มีความสุขแล้ว...555ขอบคุณน่ะ...ไฟต์ติ้ง..

      .แต้งกิ้ว..สำหรับกำลังใจ ติดตามและคอมเมนท์นร้าาาา^//^
      #138-1
  2. #137 NedNai_TV (@NedNai_TV) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2560 / 09:14
    สู้ๆนะค่ะชอบนิยายเรื่องนี้พยายามเข้านะค่ะ
    #137
    1
    • #137-1 ackerman2003 (@ackerman2003) (จากตอนที่ 43)
      31 ตุลาคม 2560 / 03:35
      ว้าวววว...รีดเดอร์ชอบและเลือกอ่านเรื่องนี้...ไรท์เองก็ขอบคุณจะแย่แล้ว....5555 จะพยายามเท่าที่ทำได้น่ะค่ะ
      ไฟต์ติ้งค่ะ

      ขอบประน้ำใจจร้าาาที่ ชอบ และคอมเมนท์ติดตาม ให้กำลังใจน่ะ//0//
      #137-1
  3. #136 0926307600j (@0926307600j) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2560 / 01:42
    -เราก็นึกว่าจะผิดกัน
    นึกว่าจะดราม่าซะและ
    #136
    1
    • #136-1 ackerman2003 (@ackerman2003) (จากตอนที่ 43)
      31 ตุลาคม 2560 / 03:31
      โอ้โห....ไรท์กะจะเขียนให้ตกใจเล่น อยากให้ทั้งคู่มีความพีคอยู่ในตัว นี้แหละ คือพระนางทั้ง2
      มีความภาคภูมิใจ..^0^

      ขอบใจนร้าาา ที่อ่านและคอมเมนท์ ติดตามฟิคเรื่องนี้จร้าาาาา
      #136-1