(fic reborn)อุบัติรักนายเย็นชา(Sudden love)

ตอนที่ 38 : สู่ มาเฟียแลนด์ กับ อาการที่ย้อนกลับมา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 890
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    7 ต.ค. 60

เรือสำราญ ไปยังมาเฟียแลนด์

 

ห้องนอน VIP  10:45 น.

 

 

 

‘Misaki talking’

 

 

ได้เห็นดีกันแน่.........วองโกเล่

 

 

บอสของยัยนั้นคงสั่งผ่าน spy earpiece* สิน่ะ ถึงว่าล่ะ หนีเร็วยังกับลิง

 

 

 

ฉันกลิ้งบนเตียง  นึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนปิดเทอมตอนนั้น

 

 

 

ส่วนกระถางดอกไม้นั้น.....

 

ไม่ได้จงใจให้ตกใส่หัวฉัน  แต่ตั้งใจทำตกใส่หัวของเคียวโกะ....

 

 

กะจะทำให้ฉันแค้นพวกนั้น โดยการทำร้ายคนรอบข้างฉัน......

 

  และตามไปสะสางบัญชีกับ บอส ยัยนั้นรวดเดียว

 

 

บอส ที่ยัยหัวเทานั้นว่า เป็นใครกันน่ะ

 

“ศึกษาเรื่องของฉันมาเป็นอย่างดีเลยสิน่ะ....”

 

สงสัยคงอยากจะสู้กับฉันมากเลยสิน่ะ

 

รู้ตัวอยู่หรอกนะ....

 

ฉันยิ้มแห้งก่อนที่เปลือกตาของฉันจะเผลอปิดลง

 

 

 

 

พี่ฮะ......

 

 

 

ผมรักพี่มิซากิที่สุดเลยยยยยย

 

 

 

ยัยขี้ขลาด..รู้ไหม!!ว่าพลังนี้มันวิเศษขนาดไหน!!!

 

 

 

 

 

พี่มิซากิ....

.

.

.

.

.

.

แฮ่ก แฮ่ก!!!

 

ไม่น่ะ!!!!!!!

นี้ฉันฝันแบบนั้นงั้นเหรอ...ฉันตบหน้าตัวเองก่อนจะรู้สึกอะไรบางอย่าง

 

อุ๊บ!!!!!!!!!!!!!!!!

 

แหวะ!!!!

 

 

ฉันวิ่งไปที่ห้องน้ำก่อนจะอ้วกออกมา

 

“ยา!!!

 

ฉันวิ่งไปที่กระเป๋าสัมภาระก่อนจะหยิบกล่องสแตนเลสขนาดเล็กออกมา  แล้วอม ยาวงกลมสีฟ้า 2 เม็ดไว้ในปาก ก่อนจะดื่มน้ำที่พกมาตามเข้าไป

 

“ฮ้าาาาา~~

 

เป็นถอนหายใจที่รู้สึกเหนื่อยกว่าปกติจริงๆ

 

 

“..............................”

 

อาการแบบนี้...ฉันได้เป็นมาตั้ง2ปี...คิดว่าจะหายแล้วซะอีก..

 

 

และฉันรู้ว่ามันหมายถึงอะไร??

 

 

 

 

 

 

 

“เฮ้ออออออออ~~~

 

ฉันหันควับไปดูข้างหลังตัวเอง

 

“ต้องเก็บกวาดให้เหมือนเดิม...”

 

จากที่ฉันดิ้นทุรนทุรายเมื่อกี้...พอจะเข้าใจอยู่ว่าตัวเองจะเป็นยังไงอะน่ะ(;¬_¬) 

 

 

 

 

 

ก๊อก  ก๊อก

 

????

 

“ค่าาาา~~

 

ฉันค่อยๆเปิดประตูห้องของตัวเอง มองคนที่เคาะประตู

 

 

 

“ฮ.....ฮิบาริ!!!

 

ฉันรีบออกมาจากห้องก่อนที่จะปิดประตู...

 

“ม....มีอะไรเหรอ....”

 

“..................”

 

มัวแต่จ้องหน้าฉันนั้นแหละ....คนยิ่งรู้สึกไม่ดีอยู่ว้อยยย!!

 

“น่ารำคาญ”

???

 

“เสียงดังมาจากห้องคุณ”

 

“แล้ว.....???

“หลีก!!!

 

ชิบxายแล้วไง..

“อ่ะ!!!....คือว่าเมื่อกี้ฉันแค่ลื่นล้มน่ะ...5555”

 

เป็นการโกหกที่เนียนซะไม่มี..

 

“ถ้าคุณไม่หลบ....ผมจะ ขย้ำคุณให้เละ ตรงนี้!!

 

“ห๊ะ....เดี๋ยวสิ..”

 

“1”

 

บ้าไปแล้ว...เขาต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ

 

“2”

“โอเคๆ!!!ยอมแล้ว”

 

ฉันค่อยๆง้างมือเปิดประตูให้......แต่ฉันกลับพบ

 

“...............”

 

“สงสัยผมคงหูฟาดไปเองแหละ......ขอตัวไปทำงานล่ะ”

 

“อ่ะ....เฮ้..ฮิบาริ..”

 

“มีอะไร???

 

“คือว่า...อาจเสียมารยาทไปหน่อย...แต่นี้มาเที่ยวน่ะ..”

 

“.................”

 

“................”

 

“รู้แล้ว....ไม่ต้องมาสั่งผม..”

 

เขาหันกลับมาพูดแล้วเดินออกไป.......คนเค้าอุตสาห์หวังดี...

ฉันเองก็กลับเข้าห้องไป..

 

“ขอบใจ..แมรี่”

 

“ฉันทำให้ได้...เมื่อท่านประสงค์ค่ะ...”

 

เสียงอิเล็กทรอนิกส์ เลขาส่วนตัว นี้มันดีจริงๆ  ฉันมองห้องที่ถูกเก็บกวาดอย่างเรียบร้อย

 

โชคดีที่ฉันกางเส้นขอบเขตแค่ภายในห้องที่จะเป็น อิเล็กทรอนิกส์พกพาไว้

 

“รู้แล้ว....ไม่ต้องมาสั่งผม..”

 

̀_́)  อืม....คิดแล้วมันน่าโมโหชะมัด

 

หลายคนคงสงสัยว่าทำไม???ฮิบาริถึงมาอยู่บนเรือนี้ได้ แถมอยู่ในระดับVIP!!

 

เรื่องมันเกิดจาก

 

 

 

 

 

 

ท่าเรือ-มาเฟียแลนด์

 

“สวัสดีจ๊ะ..รีบอร์น”

 

“ดีจ้า...มาแต่เช้าเลยน่ะ..มิซากิ”

 

“อืม..แม่บอกให้มารอก่อนเลยนะ...เดี๋ยวตามาทีหลัง..”

“ว่าแต่....รีบอร์นก็มาแต่เช้าเลยนี้นา”

 

“ฝึกเจ้าสึนะมันน่ะ.....”

 

“งั้นเหรอ..”

 

30 นาที ผ่านไป

 

(;¬_¬) 

ตอนนี้เหลือแค่ฉันคนเดียว......

 

นี้มันตั้ง30นาที

 

รีบอร์นขอตัวไปตามสึนะ..

 

แม่ก็ยังไม่มา....

 

 

-______-  โอเค...(ปลงต่อชีวิต)

 

ฉันที่นั่งรอจนก้นชาอยู่บนม้านั่ง เอาแต่ก้มหน้าเงยหน้า....

 

“ไม่คิดว่าจะเจอคุณนะ...”

 

เสียงนี้มัน!!!

 

“ฮิบาริ!!

 

???????

 

“น..นายมาได้ยังไง???

 

 

ติ๊ด♪♪♪♪

 

(“ฮัลโหล...มิจัง”)

 

“แม่ค่ะ!!!  ทำไมแม่ถึงช้าล่ะค่ะ!!

 

(“แหมๆ...แม่ก็แค่ติดธุระนะ...แม่กลัวว่าลูกจะเหงา...เลยส่งบัตรให้เคียวยะคุงไปนะ (^▽^)”)

 

ห๊ะ!!!..แม่ว่าไงน่ะ!!

 

(“โอ๊ะ!!!...แม่วางก่อนน่ะ”)

“เดี๋ยว!!!!...แม่ค่ะ!!!

 

ตรู๊ด!!

 

งานเข้าไปโดยปริยาย...

 

 

 

 

 

 

และทั้งหมดนี้แหละ.....คือสิ่งที่ทำให้ฉันอยากจะโดดลงทะเล(T▽T)

 

 

 

ก๊อก  ก๊อก

 

หืม...??ใครอีกเนี่ย

 

“ค่าาาา~~

 

“ยัยหุ่นยนต์!!!ขอซ่อนหน่อย!!

 

หา!!!! ~~

 

นี้พวกแกเล่นอะไรกันเนี้ย

 

อยู่ๆโกคุเดระ กับยามาโมโตะ ก็เข้ามาในห้องฉันเฉยเลย..

 

“พวกนายทำอะไรกันอยู่เหรอ??

 

“ชู่วววววว~~

“เล่นซ่อนหาหน่ะ...มิซากิจะเล่นด้วยคนไหม??

 

โกคุเดระส่งสัญญานให้ฉันเงียบ ก่อนที่ยามาโมโตะจะพูดตอบ

 

“ฉันขอผ่านดีกว่า..”

 

ฉันตอบพลางส่ายหัวไปมา

 

 

ก๊อก  ก๊อก

 

วันนี้ทำไมโดนเคาะประตูห้องบ่อยจัง -__-ll

 

ฉันเดินไปเปิดประตูตามเคย

 

“เอ่อ...ขอโทษที่รบกวนน่ะ ... พอดีเห็นโกคุเดระ กับ ยามาโมโตะ ผ่านไปแถวนี้บ้างไหม??

 

“ขอโทษด้วยจ๊ะ...ฉันเอาแต่อยู่ในห้องคงไม่เห็นหรอก”

 

ฉันตอบหน้าระรื่นโบกมือปฏิเสธไปมา...

 

“ง..งั้นเหรอ..ขอบใจมากน่ะ”

 

สึนะยิ้มแห้ง ก่อนจะวิ่งออกไป

 

แกร๊กก...

 

“เฮ้...นี้พวกนาย--”

 

ว่างเปล่า....เหลือเพียงหน้าต่างที่เปิดไว้....

 

“หนีไปซ่อนที่อื่นแล้วเหรอ.....จริงจังกันซะเหลือเกิน...แต่”

 

 

“นี้มันเรือสำราญน่ะเฟ้ย!!!...”

 

ด้านล่างเรือก็เป็นทะเล  ถ้าหนีออกไปทางหน้าต่างแล้วเกิดพลาดขึ้นมา ฉันไม่รับผิดชอบด้วย!!

 

-___________________-

ได้แต่เพียงจ้องมองหน้าต่าง

 

“เฮ้ออออออออออ~~

 

ฉันหยิบสมุดสีดำเล่มหนา ก่อนจะกระโจนตัวลงบนเตียง และบรรจงอ่านมัน

40 นาทีต่อมา

 

มีทั้งเรื่องที่ฉันรู้แล้วไม่รู้ตามๆกันกับความลับของ  ผู้สืบสายเลือดนรก 

บางหน้าก็เก่าจนตัวหนังสืออ่านไม่ออก   แต่ดูเหมือน....มันจะมีรอยไหม้

เป็นบางจุด  ดูเหมือนมีคนพยายามเผามันก่อนหน้านี้.......

บางหน้าก็ขาดหาย....

ปะติดปะต่อเรื่องไม่ออกเลยแหะ...

 

ใครเป็นคนทำกันน่ะ.....

 

 

 

 

 

 

ณ   เกาะมาเฟียแลนด์

 

 

 

โครกกกกกกกก ครากกกกกกกกกกกก~~

 

ท้องเจ้ากรรมดันมาร้องตอนที่ฉันกำลังสนุกอยู่เชียว

 

ใช่!!!   ตอนนี้..ฉันอยู่ที่มาเฟียแลนด์...และฉันกำลังก้าวลงจากรถไฟเหาะ..

 

มีอะไรที่มันยากกว่านี้ไหม....

 

แค่รถไฟเหาะกระจอกๆ

 

ขนาดฉันยังกรี๊ดไม่ออก5555+ <<<<(จริงๆแล้วกรี๊ดไม่เป็น)

 

ตอนแรกๆคิดว่า จะมีแต่มาเฟีย

น่ากลัวๆเต็มไปหมด     แต่ผิดคาด.....

มันดันเป็นดั่งสรวงสวรรค์ของมาเฟียที่อยากจะพักผ่อน...

แถมได้ยินว่าอาหารที่นี้น่ากินสุดๆ..... ﹃`)

 

แหม~~  พูดแล้วเจ๊หิว

 

“คุณมิซากิ หิวเหรอค่ะ”

 

ฮารุถามฉันทันทีที่ได้ยินเสียงท้องร้อง  หน้าอายชะมัด

 

“เดี๋ยวฉันกะว่าจะไปซื้อเอานะค่ะ แหะ แหะ”

 

ฉันเกาแก้มแก้เขิน

 

“จะไปซื้อกินให้เสียเวลาทำไม...ในเมื่อมีฉัน..”

 

คุณเบี้ยงกี้พูดก่อนจะชู Poison cooking ที่ตัวเองทำขึ้นมา

 

“เอ่อ...ขอผ่านดีกว่าค่ะ”

 

ฉันตอบพลางเหงื่อไหลเต็มตัว

 

“หืม....นี้เป็นอาหารซีฟู้ดเลยน่ะ...”

 

คุณเบี้ยงกี้พยายามเกลี้ยกล่อมฉัน ก่อนจะเอาอาหารมาวางใหล้จมูกฉัน

 

แค่สัมผัสกลิ่น  เหมือนรู้สึกใกล้ตายยังไงอย่างงั้น...

 

“เอ่อ...พอดีฉันอยากกินโซบะบ้างนะค่ะ”(แถโค-ตะ-ระ เนียน)

 

“ให้เราไปส่งไหมค่ะ..”

 

“ไม่เป็นไรหรอกจ๊ะ...เดี๋ยวฉันก็มาเองแหละ..ฮารุกับคุณเบี้ยงกี้ล่วงหน้าไปหาหม่าม้าก่อนเลยจ๊ะ 5555”

 

“55555555555555555+”

 

“55555555555555555+”

 

“55555555555555555+”

 

 

ฉันโบกมือพร้อมเดินถอยหลังหัวเราะไปด้วย.....

 

ฉันไม่ได้บ้าน่ะ!!!

 

แค่หัวเราะให้พวกฮารุเค้าดูสบายใจเฉยๆ

 

ฉันถอยออกมาได้สักระยะ ก่อนจะโกยหนี...ก็ทำไงได้ กลิ่น Poison

cooking ของเจ๊เบี้ยงกี้ยังติดจมูกอยู่เลย......นี้ถ้ากินไปน่าจะถึงตาย

ละมั้ง????

 

ฉันกึ่งวิ่งกึ่งเดินก่อนจะหยุดอยู่ที่ ร้านอาหารร้านนึง...

 

“ช่างหอมเย้ายวนใจ﹃`)

 

ฉันเดินเข้าไปในร้าน  เป็นร้านที่ดูข้างนอกแล้วดูเรียบง่าย  แต่ภายใน

อย่างกับภัตคาร5ดาว

 

“เอ่อ....ต้องขอโทษด้วยน่ะค่ะ..พอดี..ชั้นแรก กับ ชั้นสอง เต็มแล้วนะค่ะ...”

 

“เอ่อ.............”

 

“แต่...ไม่ทราบว่ามีบัตร VIP รึเปล่าค่ะ”

 

นี้แหละน้าาาา...มาเฟีย....ไม่ว่าเปล่าฉันหยิบบัตรขึ้นมาทันที

 

“เชิญชั้นVIP เลยค่ะ ^=^

 

 

 

 

“เชิญเลือกที่นั่งตามสบายเลยค่ะ...ถ้าตัดสินใจได้แล้วให้กดกริ่งบนโต๊ะน่ะค่ะ...”

 

ไม่นานแผ่นหลังของพนักงานสาวก็ค่อยๆห่างออกไปเรื่อยๆ

ฉันหันมาดูที่นั่งในชั้น VIP

 

จะว่าไปแล้ว.....

 

โต๊ะมันดูว่างๆ...แถมมีไม่กี่ตัวอีกด้วย

 

 

“น่ากลัวชิบ.”

 

 

 

“ทำไมคุณถึงเจอผมบ่อยนักน่ะ..”

 

!!!  ทำไมดวงฉันถึงตกอย่างนี้น่ะ...

 

“ฉันต่างหากที่จะพูดประโยคนั้น!!

 

ฉันหันหลังไปตะคอกใส่แต่ดูเหมือนว่า....

 

OMG....นั้น...สามารถเรียกน้ำลายฉันฟูมปาก

 

“นั่งสิ!!” 

 

ฮิบาริกอดอกไขว้ห้างตามองหนังสือในมือ... กินยาลืมเขย่าขวดหรือเปล่าเนี้ย!!??

 

“ผมแค่ไม่อยากติดหนี้คุณที่จ่ายไปตอนนั้น..”

(จากตอนที่24)

 

โฮ๊ะ!!!  อ่านใจได้ด้วย..

งั้นหมายถึงกินฟรีเลยสิน่ะ 

 

ฉันรีบไปนั่งฝั่งตรงข้ามโดยทันที..

 

...................................

...................................

.

.

.

.

.

.

 

เกร็งชะมัด...

 

ถึงจะเป็นบุฟเฟต์อาหารทะเลแบบเนื้อๆ  แต่ถ้ามานั่งกินกับคนๆนี้ยังไงก็เกร็งอยู่ดี.......

 

“น่าเสียดายที่คุณไม่ได้ใส่ปลอกคอมา..”

“ใครมันจะไปใส่กันห๊ะ!!!

 

ใช่..ปลอกคอนี้ฉันใช้เวลางัดแงะออกจากคอตั้ง 48 ชั่วโมง โดยไม่ได้หลับนอน..

 

“แล้ว..”

 

???

 

“เรื่องยานี้หล่ะ...”

 

!!!!

 

“........................”

 

“นายได้มันมาจากไหน.....??

 

.......................

 

“มันก็แค่....”

 


“ยาพาราที่ฉันสร้างขึ้นนะ”



 

“..........................................”

“จะไปด้วยกันเลยไหม??

 

ฮาริลุกขึ้นหลังจากสิ้นประโยคก่อนจะเดินออกไปแล้วจ่ายเงิน...

 

“เอ่อ....ฉันว่า..เราไปดวลปืนกันไหม??

 

????

 

“ฉันรู้จักร้านแข่งยิงปืนสนุกๆน่ะ...”

 

ฉันยิ้มก่อนจะเดินนำเขา

 

 

 

จะให้ฮิบาริรู้ไม่ได้..

 

ไม่อยากให้ใครเข้ามาเกี่ยวข้องเลย

 

ไม่อยากให้ใครบาดเจ็บ

 

ไม่อยากให้มันเกิดขึ้นกะทันหัน

 

ถ้าเกิดมีใครสักคนรู้เข้า

 

คนที่อยู่รอบข้างฉันและครอบครัว  รวมถึงวองโกเล่รุ่นที่10

 

คงอยู่ไม่สุขแน่!!!

 

‘End misaki talking’

 

 

 

 

‘Hibari talking’

 

ผมมองแผ่นหลังอ่อนบางของเธอ

 

ยานี้ผมแอบไปหยิบหลังจากที่เรือเทียบท่าไม่นาน...

 

ทำไมน่ะ.....

 

 

 

 

ทำไมเธอถึงต้องโกหกตัวเองอยู่เรื่อย!!’

 

 ‘End hibari talking’



spy earpiece = หูฟังสายลับ




 

 

 

ปล.จากผู้เขียน

 

 

ฮู้ววววววว~~  จะปิดเทอมแล้วโว้ยยยย  ช่วงเวลาที่ไรท์ลอยคอ  กำลังจะมาถึง

 

ดองไว้กว่าจะมาทำ  แหะๆ   ช่วงนี้ไรท์กำลังฝึกวาดรูป  หวังว่ารูปอาจไม่เละเกินไปสำหรับฟิคเรื่องนี้  แต่ไรท์จะพยายามอัพให้บ่อยที่สุดล่ะ........

 

อย่าลืม!!!!

 

โปรดกดติดตาม  คอมเมนท์ ให้กำลังใจไรท์ด้วยจ้าาา~~




(วาดเอง มีความภาพแตก ช่างหน้าอับอายเยี่ยงนี้ ToT คาแรคเตอร์ตัวเองที่ออกแบบเอง)


(ขอบคุณแบบท่าทาง)


트레이싱-쵸우님


To be  continue>>>>>>

Free Cursors
B
E
R
L
I
N
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

209 ความคิดเห็น

  1. #124 RIN りこ (@tharudee) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 28 กันยายน 2560 / 06:47
    โอ๊ยมันค้างงงงฟุดๆๆๆๆ
    #124
    1
    • #124-1 ackerman2003 (@ackerman2003) (จากตอนที่ 38)
      3 ตุลาคม 2560 / 02:47
      โอ้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ต่อจากนี้จะอัพบ่อยๆน่ะ เพราะ ไรท์เข้าสู่ช่วงปิดเทอมแล้วจ้าาา^0^

      ขอบคุณที่ยังไม่ลืมและคอมเมนท์ฟิคเรื่องนี้นร้าาาาาา
      #124-1