(fic reborn)อุบัติรักนายเย็นชา(Sudden love)

ตอนที่ 37 : ผู้อยู่เบื้องหลัง นางเอกพลิกบท (R)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 977
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    28 ก.ย. 60




หึ....ผมขออยู่อย่างนี้ไปสักพักละกัน......

.

.

.

.

.

.

.

 

ตึ่ง!!!!!!!!!!!!!!!!!

 

ขาสีขาวได้รูปข้างหนึ่ง ยันกำแพงขวางร่างเล็กที่ ไม่ให้หนีไปจากเธอ.....

 

ดั่งยมทูตที่กำลังไล่คร่าชีวิตของผู้คนอย่างเมามันส์.....

 

“เอาหล่ะ......คุณ เอริโกะ.....”

 

“เราคุยกันถึงไหนแล้วน่ะ.....”

 

.

.

.

.

 

“....................................”

 

(_|||).......สีหน้าของมิซากิ

 

“เอ่อ......นานไปแล้วน่ะ”

“คุณเรียนห้องนี้แหละ!!

 

ฮิบาริค่อยๆถอดออ้อมแขนออกจากตัวมิซากิก่อนจะลุกไปนั่งบนเก้าอี้กรรมการคุมกฏ.....

 

ทำอย่างกับว่าไม่มีใครอยู่ในห้องนี้แหนะ...

 

“แล้ว...นี้ของคุณ”

“อ่ะ…..!!!!!!!!!

 

รูปทรงที่คุ้นตาของเธอ.....ฮิบาริ โยน บางสิ่งให้มิซากิ....

 

รูปวงกลมสีขาวทั้งสองข้าง

แทบเส้นเรืองแสงเฉพาะตอนกลางคืนตามใจนึก .... และ... ประดับปีกที่ครอบด้วย ขนนกเล็กน้อย...

 

“หูฟัง!!!

 

‘Misaki talking’

 

“หูฟัง!!! 

 

ฉันรับมันอย่างเอาเป็นเอาตาย แต่ดูไปดูมาแล้ว...

 

!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

 

“นายได้มันมาจากไหน!!!!

“ในตู้กระจก....”

 

“ตู้กระจกไหน??

“จาก  ห้องของคุณ...”

 

“................”

“...........................”

 

 

 

ช่างเถอะ.............  เมื่อกี้ฉันว่าจะพูดอะไรสักอย่าง ดันลืมซะอย่างงั้น...

 

“จะมองหน้าผมอีกนานไหม??

“อ่ะ...โทษที”

 

ฉันเผลอมองหน้าฮิบารินานเกินไป.....

 

“แล๊บท๊อปอยู่ในตู้เก็บเอกสาร..คุณเรียนเองแล้วกัน..”

 

เขาพูดก่อนจะหมุนเก้าอี้หันหลังให้......

อืม...เรียนทางออนไลน์ด้วยระบบโรงเรียนนามิโมริเหรอ....ไม่ยักรู้แฮะว่าฮิบาริจะติดของพวกนี้ไว้ที่โรงเรียนตัวเอง

 

ฉันลุกขึ้นจากโซฟา..ก่อนจะเดินไปที่ตู้เอกสารแล้วเอาแล๊บท๊อปออกมาวางไว้บนโต๊ะรับแขก

 

รู้สึกโล่งๆแฮะ.....หรือว่า.....

ฉันก้มลงจับคอตัวเอง

 

“ผ้าพันคอ!!!

 

“ผ้าพันคอ...ตอนหน้าร้อน....รสนิยมคุณนี้ต่ำจริงๆ”

 

ฮิบาริหมุนเก้าอี้หันหน้ามาทางฉันในมือกำลังลูบผ้าพันคอสีแดงสดอย่างนิ่มนวล

 

หน๊อย!!!....แล้วเป็นเพราะใครกัน...ที่ต้องให้ฉันมาใส่ของพวกนี้!!!

 

“นาย!!!! เจ้าบ้าเอ้ยยย!!

 

ฉันสบทก่อนจะพุ่งเข้าหาเขาอย่างจังแต่...

 

 

 

 

แปล๊บบบบบบบ!!!!!!!!!!!!!!

 

อ๊าาาาาากกกกก!!!!!’

 

ตุบบบบบบ!!!!

 

 

ฉันล้มลงทันทีกระแสไฟฟ้าแล่นผ่านเข้ามาในร่างกายฉันอย่าถาโถม

ฮิบาริกดรีโมทควบคุมปล่อยกระแสไฟฟ้าผ่านปลอกคอแล้ว ช๊อตร่างกายฉัน

 

หมอนี้อยากให้ฉัน....ตายรึไง??’

 

 

 

 

ฉันนอนตัวสั่น...ร่างกายแทบจะไม่ขยับ...หายใจติดๆขัดๆ อุปกรณ์ที่ฉันสร้างเองและมันกลับมาทำร้ายตัวฉัน...

 

ฉันควรจะพิจารณาตัวเองใหม่แล้วล่ะ..’

 

“หืม....ไฟฟ้าแรงเหมือนกันหนิ..”

 

ฮิบาริพูดเสียงเรียบ น้ำเสียงดูไม่สนใจสิ่งรอบข้างว่าจะเป็นตายร้ายดียังไง.....

 

ใบโพล่ารึไง???…..’

 

“ตอนแรกคิดว่ามันจะไม่แรง ....แต่ตอนนี้เปลี่ยนใจแล้วล่ะ”

เปลี่ยนใจ...เปลี่ยนใจอะไร??

 

“ผมจะมาคิดบัญชีหลังเลิกเรียน...งานนี้...ทั้งร้อน...ทั้งเหนื่อย   จนคุณยืนไม่ได้  สำหรับคนธรรมดาอย่างคุณแล้ว เตรียมตัวไว้ซะ!!!

 

 

 

เขาพูดก่อนจะลุกจากเก้าอี้และเดินผ่านฉันออกไปนอกห้อง

 

“ง....งานบ้าบออะไรกัน..”

 

 

 

 

 

 

ฉันบิดขี้เกียจไปมาอยู่บนโซฟา  หูและตาจดจ่ออยู่ตรงหน้าแล๊บท๊อป

 

....ต้องรอไม่ 30 นาที หรือไม่ก็ 1 ชั่วโมง กว่าจะขยับได้  จริงๆแล้ว คุณสมบัติแบบนี้ต้องเป็นอรุณมากกว่าดารา

 

แต่ธาตุดารามีอรุณอยู่เจือปนอยู่เล็กน้อย......

 

 

ถึงฉันจะเป็นผู้ที่ครอบครองธาตุดวงดาราไว้  แต่ก็ไม่คาดการณ์ความสามารถ ของ ธาตุได้หมด..

 

หวังว่าคงรุนแรงจนทำร้ายคนรอบข้างฉันน่ะ

 

 

 

 

 

 

 

16:00   หลังเลิกเรียน

 

“ฮิบาริ..”

“มีอะไร??

 

เขาพูดขณะที่ก้มหน้าลงตรวจเอกสารเป็นกองๆ อยู่บนโต๊ะ

 

“ฉันไปทำเวรก่อนน่ะ ขอบคุณสำหรับวันนี้มาก..ลาหล่ะ”

“........................!!

 

ฉันพูดก่อนที่จะหยิบผ้าพันคอแล้ววิ่งออกไป ด้วยความเร็วแสง ฉันรู้น่ะว่าฮิบาริจะพูดอะไรสักอย่างแต่ดันวิ่งออกมาก่อน...

 

จริงๆก็กะจะชิ่งหนีอยู่แล้วละ....

 

 

 

 

ห้องเรียน  2-A   14:25 น.

 

“ม..มิซากิจัง...ฉันขอฝากแบบบันทึกเวรประจำวัน ให้กรรมการคุมกฎหน่อย..ได้ไหมจ๊ะ”

“หืม....”

 

!!!!!!!???

 

“ข...ขอโทษ”

!!!!!....เอ่อออ...ไม่ต้องขอโทษฉันขนาดนั้นก็ได้...เดี๋ยวฉันเอาไปส่งให้”

“ขอบคุณค่ะ”

 

พักนี้รู้สึกแปลกๆ....ฉันทำอะไรผิดมางั้นเหรอ???  หรือว่าหน้าฉันมันเหมือนโจร500งั้นเหรอ??

 

ฉันคิดเพลิน พลางเดินไปหยุดอยู่หน้าห้องกรรมการคุมกฎก่อนจะได้ยินเสียงอะไรออกมา

 

“ค...คุณเคียวยะ...

 

เสียของผู้หญิงคนหนึ่ง เล็ดลอดเข้ามาในหูของฉัน  มันอดใจไม่ไหวที่จะชะโงกหน้าไปมอง

 

“ช..ฉันเอาแบบประเมินพฤติกรรมนักเรียนมาให้คุณค่ะ...”

“วางไว้ตรงนั้นแหละ”

 

ฮิบาริพูดก้มหน้าเช็คเอกสาร

 

“คุณเคียวยะ....เช็คเอกสารโรงเรียนงั้นเหรอค่ะ..”

 

ยัยหัวเทาก้มตัวลงไปอ่านเอกสาร

 

“เดี๋ยวน่ะ.....หล่อไม่ได้จดกระดุมเสื้อด้านบนรึไง...งั้นก็เห็นหมดสิ!!

 

ฉันพึมพำก่อนจะ ค่อยๆคลี่ยิ้มแล้วหยิบปากกาแท่ง ใหญ่พอมือจับได้ขึ้นมา...

 

“โชคดี..เอามาตรงเวลา”

 

แชะ!!!!

 

ฉันกดปุ่มบนปากการัวๆ พร้อมอัดเสียง ถึงเวลาเอาคืน

 

“หึๆๆๆ...เสร็จตูหล่ะ”  ยิ้มหลอน

 

 

‘End misaki talking’

 

 

‘Hibari talking’

 

“คุณเคียวยะ....เช็คเอกสารโรงเรียนงั้นเหรอค่ะ..”

 

เจ้าสัตว์กินพืชชั้นต่ำ!!!  กล้าเอาเนินอกของสัตว์เพศเมียมายั่วผมเหรอ??

หึ.....ช่างโง่เง่าสิ้นดี

 

“ว้าว....คุณเคียวยะทำมันทั้งหมดเหรอค่ะ..น่าสนใจจัง”

“............................”

 

“คุณควรออกไปจากห้องผมซะ....หืม!!!

 

ตาผมสะดุดเข้ากับอะไรสักอย่าง.. แสงแดในยามเย็นตกกระทบสะท้อนกับสิ่งนั้น

 

เลนส์กล้อง....

 

มันเล็กมากเกินกว่าตาผมจะมองเห็นได้ชัด

หึ....

อย่าคิดว่าผมไม่เห็นน่ะ..

 

ยัยสัตว์เลี้ยง  ช่างมาเวลาเหมาะเจาะ

 

“เอ่อ....ฉันว่าฉันเอาเอกสารให้คุณที่โต๊ะเลยดีกว่า...จะได้เสร็จไวๆ”

 

สัตว์กินพืชชั้นต่ำ ตัวนั้นเดินไปหยิบเอกสารก่อนจะเดินมาหาผม

แต่.....

 

พรึ่บ!!!!

 

“อ่ะ!!!....

 

เธอล้มลงบนโซฟา  กระโปรงนักเรียน ที่ไม่ใช้เครื่องแบบนามิโมริ เลิกขึ้นจนเห็นขอบชั้นใน... เสื้อด้านบนที่ไม่ได้จดกระดุม...อ้ากว้างมากขึ้น

 

นี้เจ้าสัตว์กินพืชชั้นต่ำต้องหน้าหนามากแน่ๆ...ถึงต้องทำตัวขนาดนี้..

 

หวังว่า คุณคงถ่ายไว้น่ะ...

 

“อ่ะ..ช..ฉันขอโทษน่ะค่ะ..ซุ่มซ่ามไปหน่อย..โอ๊ะ”

 

มัน ปัดชุดนักเรียนของตัวเองก่อนจะเอามือไปลูบที่หลัง

 

“ข..ขอบบราฉัน....”

“...............................”

“เอ่อ...คุณเคียวยะ...ช่วยติดตะขอบรา..”

 

 

“ออกไป!!!

!!!!!!!!!

“ผมบอกให้คุณออกไป!!

 

“................................”

“...............................”

 

“ โง่ชะมัด!!

 

!!!!!!!!!!!!!!!

 

‘End hibari talking’

 

 

“เป็นถึงกรรมการคุมกฎ.....งี่เง่า....!!

ฉันเห็นน่ะตอนพักกลางวันนายอยู่กับใคร!....

ยัยปากหมา...นั้นน่ะ...มันน่าสนใจตรงไหน!

..............

หรือว่า....  นายสนใจแต่ผู้หญิงสวะพวกนั้น!...

ทำตัวเป็นนางเอก!!

หึ....หว่านเสน่ห์ไปทั่ว...!

 

ไม่แปลกที่จะเป็นที่หมายหัวของบอส!!!!....”

 

อักกกก!!!!!!!!!!!!

 

มีดสั้นปักอยู่กลางผนัง  เฉือนเนื้อต้นแขนของสาวผมเทาไปเล็กน้อย  เลือดค่อยๆไหลออกทีล่ะน้อย..

 

“อุบซ์.......โทษที....พอดีมือลื่นนะ..”

 

ร่างบางยิ้มแสยะตรงดิ่งมาเก็บมีด...

 

“นึกว่าจะหลบเป็นหมาหางจุกอยู่ตรงนั้น...”

 

ชายหนุ่มยิ้มซ่อนเล่ห์ มือเท้าคางมองร่างบาง

 

“หึ.....”

 

“เอาหล่ะ......คุณ เอริโกะ.....”

 

“เราคุยกันถึงไหนแล้วน่ะ.....”

 

 

 

 

มิซากิยิ้มมุมปากชักเท้าลง ก่อนจะหยิบปากกาแล้วฉายภาพออกมา..

 

!!!!!!!!!!!!!!!....นี้....มัน”

 

ภาพที่มิซากิถ่าย ต่างเป็นการกระทำอนาจาร  

 

“ฉันลองไปกู้ข้อมูลหลายๆโรงเรียนที่เธอไปเช็คความประพฤติ......

...ถ้ากระทรวงควบคุมการประพฤติกรรมของเด็กนักเรียนเห็นเข้าจะเป็นยังไงน้าาาา”

 

มิซากิทำหน้ากวนยียวน  คามิ สาวหัวเทาเริ่มกำหมัดแน่นกัดฟันกรอดพร้อมที่จะต่อยมิซากิ....

 

“ละก็......ฝากบอกบอสของเธอด้วย

ถ้าอยากเจอฉัน....ให้มาด้วยตัวเอง...”

 

เสียงเย็นชา เรียบนิ่งแต่หนักแน่น น่ากลัวต่างจากหน้าตาลิบลับ...

 

“ล่ะก็น่ะ.....”

 

มิซากิชี้ผ้าพันแผลตรงศีรษะตัวเอง

 

“เธอมีส่วนผิดน่ะ...เพราะคนที่ทำกระถางตกจากห้องพักครูแล้วหล่นใส่ฉัน.......”

 

“หึ...คิดว่าฉันเป็นคนทำสิน่ะ!!!..”

“เปล่า......

 

??????

 

“ฉันดันลืมว่าอีกคนที่มากับเธอ....”

!!!!!!!!!!!!

 

ไม่นานต่อจากคำพูดของมิซากิ  สามหนุ่ม สึนะ โกคุเดระ  ยามาโมโตะ

กำลังพาตัวหญิงสาววัยกลางคนที่ดิ้นไปมาขณะที่ยามาโมโตะล๊อคแขนเธอไว้อยู่.....

 

“....ม...แม่!!...ชิ...เสียแผนหมด..อ๊ะ!!!!

 

มิซากิกระชากหัวของสาวหัวเทาเอาไว้ในมือ......คามิจ้องมองตาของมิซากิเอาไว้...เหงื่อเธอแตกพลั่กร่างกายอ่อนล้า.....

 

นี้มัน......ด...ดวงตาอะไรกัน??...ปีศาจชัดๆ

 

“เมื้อกี้.....แกพูดกับแม่ตัวเองว่าอะไรน่ะ..!!!

“ช...ฉัน...”

“เป็น...มาเฟีย..แต่ดันไปหลบหลังพ่อแม่ตัวเอง

 

มันไม่น่าสมเพชไปหน่อยเหรอ...”

 

“ชิ....อ่ะ!!!

 

คามิจับใบหูตัวเองก่อนจะปัดมือเธอออก....แล้ววิ่งไปที่หน้าต่าง

 

“ได้เห็นดีกันแน่.........วองโกเล่”

 

 

.........................................

 

“แล้วเอายังไงต่อดี...” ยามาโมโตะ เกาหัวตัวเองมองสาวกลางคนที่อยู่ๆก็สลบกะทันหัน หลังจากลูกตัวเองทิ้งให้อยู่กับศัตรู...

 

ทรพีจริงๆ..

 

“ขอบคุณพวกนายมากน่ะ....”

“หัดสำนึกบุญคุณรุ่นที่10ซะ!!

“ม...ไม่ต้องขนาดนั้นก็ได้”

 

สึนะเกาแก้มแก้เขินตัวเอง

ฉันยกแขนตัวเองแล้วใช้นาฬิกาของตัวเองสแกนร่างของสาวกลางคน

 

ที่อยู่ปลอมสิน่ะ.....

 

“สึนะ...”

“มีอะไรหรอ....??

“ช่วยพาเธอไปสงบสติที่บ้านนายได้ไหม??

!!!!!!!!!!

 

“ถ้าเกิดเธอคนนี้ตื่นขึ้นมาแล้วเจอหน้าฉัน....เธอคงไม่พูดอะไรออกมาแน่..”

“เอ่อออ.....”

“ฉันไว้ใจพวกนายทั้ง3คนน่ะ...”

 

ฉันยิ้มอ่อนก่อนที่สึนะจะตอบตกลงและ หามหญิงสาวกลางคนออกไป

 

“รบกวนด้วยน้าาาาา”

 

ฉันโบกมือลาทั้งสามก่อนจะชักหัวเข้ากลับมาในห้อง

ฮิบาริไม่อยู่.....

 

น่าจะออกไปแล้วละมั้ง....

 

“เจอเธอจนได้สิน่ะ...พวกนั้นหนะ..”

“รีบอร์น...”

“ช่วงนี้เห็นเธอเครียดๆ....เลยเอานี้มาให้..”

 

รีบอร์นยื่นแผ่นกระดาษใบยาวขึ้นมา2ใบ

 

“ตั๋ว..ไปมาเฟียแลนด์!!

“ใช่...ฉันเอาตั๋วให้เธอก่อน..เจ้าพวกนั้น2วันหลังปิดเทอม..”

“นี้กะจะฝึก สึนะ สิน่ะ...”

“ประมาณนั้นแหละ.....อีกใบเธอจะชวนใครก็ได้??

“อืม...กะว่าจะไปกับคุณแม่หน่ะ...อยากให้ท่านพักผ่อนบ้าง..”

“เก็บไว้ให้ดีล่ะ...”

 

รีบอร์นพูดก่อนจะวิ่งไปทางหน้าต่างแล้วโดดลงไป

 

ฉันเดินไปวางแบบบันทึกเวรประจำวันไว้บนโต๊ะกรรมการคุมกฎ

 

เจอฉันไปแล้ว1แก็ง...หนีไม่พ้นจริงๆด้วยสิน่ะ....

 

“.......................”

 

“นิทรรศการงานฤดูร้อนประจำเมืองนามิโมริ..”

ฉันก้มหน้ามองเอกสารที่ฮิบาริเช็คนักเช็คหนา..ไม่หน้าเชื่อว่าฮิบาริจะเป็นคนอนุมัติทั้งหมด!!!!

 

นี้นักเรียนหนฃรือนายกฟร่ะ!!!

 

 

อ่ะ!!!!!!!!

 

มือแกร่งของใครสักคนหนึ่งโอบกอดเอวฉันไว้อย่างนุ่มนวล  เสียงหัวใจเต้นรัวไม่ต่างกับฉัน...

 


“คุณอยากให้ผม.........

ปลดตะขอ บรา ให้ไหม???...”

 




!!!!!!!!!!!!!!!

 

อั่กกกกก!!

 

แขนของฉันต่อยไปที่ท้องของฮิบาริเข้าอย่างจัง....

ค...คนบ้าชัดๆ...

 

หน้าของฉัน.......หวังว่ามันคงแค่อากาศร้อนเฉยๆน่ะ.. ลมหายใจแรงจนแทบต้องหายใจทางปากไปด้วย...

 

!!! น..นี้มัน

 

สายสีดำยาวต่อจากปลอกคอไปถึงมือของฮิบาริ.....

 

สายจูงสุนัข!!!

 

“เอาหล่ะ....ได้เวลาทำงานอย่างว่ากันได้แล้ว...”

 

ฮิบาริยิ้มมุมปากก่อนจะโยนกระดาษให้ฉัน1ใบ

 


 

กำหนดการทำงาน

 

-     ทำความสะอาดสระว่ายน้ำ พร้อมเปลี่ยนน้ำ

-     ปัด กวาด เช็ด ถู อาคารของนามิโมริทั้งหมด

-     ทำความสะอาดโรงยิม

-     กวาดใบไม้รอบโรงเรียน

-     เก็บขยะ

-     กวาด เช็ด ถู หลังคา??? และ ดาดฟ้าโรงเรียน

 

 


WTF!!! 

 

“งานที่ว่า...ทั้งร้อน...ทั้งเหนื่อย....จนกว่าฉันจะยืนไม่ได้..”

 

“ทำความสะอาดโรงเรียนนามิโมริ...”


ฮิบาริยิ้มมุมปากก่อนจะ จูง ฉันไป

 

ม่ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!’

 

 


 ..........................................................


ปล.จากผู้เขียน

 

ตอนก่อนสอบ.....ไรท์ใกล้ถึงวันสอบแล้ววววววToT    ต้องทำใจ...

 

แต่ยังไม่ปิดเทอมน่ะ.....ช่วงนี้ไรท์แค่แก้ไขนิยายไปหลายๆอย่าง

 

เปลี่ยนรูปตัวละครหน้าแนะนำตัว...

 

เว้นวรรคประโยคทุกบท

 

เพิ่มเพลงในบทที่21

 

พยายามวาดรูปและสร้างแบนเนอร์  (แต่ทำไม่ได้สักที)

 

ประมาณนี้.....ไรท์เองจะหาเวลามาลงนิยายบ้างถือว่าพักสมอง

สุดท้าย

 

อย่าลืม ติดตาม คอมเมนท์พูดคุย และ แชร์ ฟิคเรื่องนี้ด้วยจ้าาาาา

 

หวังว่าทุกคนจะไม่ลืมฟิคเรื่องนี้นร้าาาาา ^3^


( ในตอนนี้ ท่านฮิรุกหนักจริงๆ)


To be  continue>>>>>>

Free Cursors
B
E
R
L
I
N
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

209 ความคิดเห็น

  1. #186 Pinkyrangyai1984 (@Pinkyrangyai1984) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 30 เมษายน 2561 / 23:43
    ฮิบาริเคยไม่ใช่คนสายเอสแต่เป็นคนเย็นชา ยังไงก็สนุกอิอิ
    #186
    0
  2. #179 En_MarkBam (@Teay_MarkBam) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 5 มีนาคม 2561 / 18:03
    ....ท่านฮิบางทีฉันก็คิดนะว่าท่านฮิเป็นสายS....
    #179
    1
    • #179-1 ackerman2003 (@ackerman2003) (จากตอนที่ 37)
      6 มีนาคม 2561 / 23:36
      เจอพวก!? บางทีไรต์ก็คิดอยู่ ไหงฮิบาริ ผู้เงียบครึมแล้วไรต์แต่งเป็นอย่างนี้5555
      #179-1
  3. #123 praifah16 (@praifah16) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 10 กันยายน 2560 / 22:12
    ท่านฮิใจร้ายกับนางเอกเรามากกกก//กระซิกๆ
    #123
    1
    • #123-1 ackerman2003 (@ackerman2003) (จากตอนที่ 37)
      28 กันยายน 2560 / 01:06
      ไรท์ก็สงสารนางเอกเหมือนกัน แต่....เพื่อให้ฟิคสนุก..นางเอกจะได้รับทุกบทบาทที่สำคัญอย่างแน่น่อน โฮๆๆๆ
      แอ๊กกก!!(เคียวปักหัว)
      ขอบคุณที่คอมเมนท์และติดตามรออ่านฟิคเรื่องนี้จ้าาา^//^
      #123-1
  4. #122 Mikan22 (@Mikan22) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 10 กันยายน 2560 / 07:25
    สะดุดตรงที่ฮิบาริถามว่า 'ให้ช่วยปลดตะขอบราให้มั้ย' ไม่นึกเล้ยยยยย ว่าจะหื่นขนาดนี้
    #122
    1
    • #122-1 ackerman2003 (@ackerman2003) (จากตอนที่ 37)
      28 กันยายน 2560 / 01:03
      มันต้องมีมุมมืดมนของท่านฮิบ้าง หึๆๆๆ อั่กกก!!(ทอนฟาเสียบหัว)
      ขอบใจที่คอมเมนท์และติดตามฟิคเรื่องนี้นร้าาา ^==^
      #122-1
  5. #121 RIN りこ (@tharudee) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 10 กันยายน 2560 / 07:09
    อัพต่อมันค้างงงง
    #121
    1
    • #121-1 ackerman2003 (@ackerman2003) (จากตอนที่ 37)
      28 กันยายน 2560 / 01:02
      ไรท์จะหาเวลาว่างมาอัพอีกทีจ้าาา อดทนอีกหน่อยนร้าาา
      ขอบคุณที่เป็นกำลังใจให้จร้าาา^0^
      #121-1
  6. #120 RIN りこ (@tharudee) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 10 กันยายน 2560 / 07:09
    อ้ายยยยยยนเขินนนนนน
    #120
    1
    • #120-1 ackerman2003 (@ackerman2003) (จากตอนที่ 37)
      28 กันยายน 2560 / 01:00
      ตอนนี้ ท่าฮิรุกหนัก แต่เป็นการรุกแค่คำพูด แค่นี้ไรท์ก็ฟินจนเลือดคลั่งตายยย อ๊าาายยย>///<
      แต้งกิ้วจ้าาา ที่คอมเมนท์และไม่ลืมฟิคเรื่องนี้ค่าาา
      #120-1