(fic reborn)อุบัติรักนายเย็นชา(Sudden love)

ตอนที่ 35 : ปลอกคอรันทด เปิดตัวนางสตอ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,004
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    20 ส.ค. 60

เจอกันวันแรกก็นอนด้วยกันแบบนี้

วันที่สองก็จับมือนอน

วันที่สี่ก็มากอดกันนอนนี้มันอะไรกันเนี้ยกับผู้ชายคนนี้

แต่พอนอนๆไปแล้วอ้อมแขนของฮิบาริ

 

อบอุ่นจัง

.

.

.

.

.

.

 

เช้ามืดวันถัดมา...

 

“คร่อกกกก.....zzzzz 

 

‘Hibari talking’

 

 (;¬_¬)  ยัยบ้านี้....ทำยังกับไม่เคยหลับเคยนอนในชีวิตมาก่อน กรนดังกว่าผมซะอีก....

ผมได้แต่ยืนมองเธอข้างเตียงหลังจากอาบน้ำทำธุระทั้งหมดเสร็จสัพ แต่ที่แปลกคือ ชุดนักเรียนของผมมาอยู่ที่นี้ได้ยังไงกัน?

นั้นแหละที่แปลกออกไป

แต่....

ดูเหมือนว่าผมจะลืมตัวปัญหาไปตัวหนึ่ง...

 

“ เฮ้!!!....ยัยสัตว์กินพืช....ไม่ตื่นเดี๋ยวผมก็ขย้ำซะหรอก...”

 

“ครอกกกกกก..zzzzzzz

 

(-__-) ผมพูดออกไป....แต่ดูเหมือนเธอจะยังหลับอยู่เหมือนเดิม

งั้น....

 

ตุบ!!!!!!! แกร๊กกกก!!!!

 

ผมถีบเธอตกจากเตียง จนกระดูกเธอกระทบกับพื้นและลั่นไปมา  ขอบอกไว้เลยว่าผมเองก็สะใจอยู่เล็กน้อย....

 

             “ ครอกกกzzz....งืมมมม ขออเวลาสัก...5นาที

 

!!!!!!!!!!!!!

 

(_) ผมชักจะเหลืออดกับเธอแล้วน่ะ!!!!!.......

 

ผมรีบย่ำเท้าเดินไปหายัยนั้นด้วยความโมโห และกระฉากคอเสื้อเธอขึ้นมา ในหัวผมคิด......

...........ทำไม?ต้องทำยังไงเธอถึงจะตื่น?!!

 

ผมกระชากคอเสื้อเธอเขย่าไปมาจนกระดุมเม็ดบนสุดหลุดออกมา เผยให้เห็นเนินอกเล็กน้อย......

และนั้นผมก็คิดวิธีปลุกเธอออกทันที....

 

“ถ้าคุณไม่ยอมตื่น...........

.......เดี๋ยวผมก็จับปล้ำซะหรอก....”

 

Σ( ̄ロ ̄lll)

ปัง!!!!!! (4x100)

 

เธอลุกวิ่งไปจับชุดนักเรียนและเข้าห้องน้ำไปทันที ...... เร็วมากจนมองไม่เห็นด้วยตาเปล่า!!!!

 

“หึ!! ยัยขี้เซา”

‘End hibari talking’

 

‘Misaki talking’

 

หน๊อย!!!!เจ้าหน้าเป็ด!!!!....เดี๋ยวแม่ก็จับเชือดซะเลยหนิ!!! ฉันได้หลับแค่20 นาทีเอง.......

ฉันถอดผ้าพันแผลออก คงเหลือแค่ บริเวร ไหล่และเท้า สิน่ะ..

 

“หืม!!!!????

 

ขณะที่ฉันส่องกระจกอยู่ดูเหมือนว่าเมื่อกี้ฉันเห็นอะไรแว๊บๆบนคอของฉันน่ะ!?

!!!!!!!!!!!!!!!!!!

WTF….ปลอกคอนี้มัน!!!!!

 

ปังงงงงงงงงงงง!!!!!!!!!

 

ฉันถีบประตูห้องน้ำจนมันทะลุเป็นรูอยู่อย่างนั้น.....นี้ตูต้องซ่อมอีกแล้วสิน่ะ...ความโกรธช่างครอบงำจิตใจ และ มักทำลายข้าวของเอง.....

ไอ่ปลอกคอนี้ฉันทุ่มเงินไปกับมันไม่รู้เท่าไหร่

แต่.........ที่สำคัญ...

ไอ่การปรับปรุงปลอกคอนี้........คือ

 

ใส่แล้วถอดไม่ได้!!!!!

 

นี้สิเรื่องใหญ่..จนกว่าฉันจะต้องหาทางถอดมันเอง.....

 

“ไอ้เวรหน้าเป็ด!!!!! เอ็งอยู่ไหนฟร่ะ!!!...อ่ะ!!!

 

สายลมพัดผ่านตัวฉัน ผมปลิวไสวไปตามแรง ผ้าม่านสีขาวและประตูเฉลียงเปิดอยู่.....

 

(;¬_¬) ……………(มองแรง)

เจ้าหน้าเป็ดนั้นหนีไป………………………..??

!!!!!!

!!!......ไอ่คนลำไย”

 

ฉันเดินไปหยิบผ้าพันคอสีแดงแล้วพันรอบคอพอที่จะปิดบังมันได้...

 

“ฮึบ....แค่นี้คงจะปิดมิดแล้วสิน่ะ”

 

ฉันส่องดูตัวเองในกระจกไปมา เห็นได้ชัดว่า

1.ขอบตาหมีแพนด้า

2.รอยขีดข่วนจากเครื่องจักรเล็กน้อย

และ

3. ปลอกคอไฟฟ้าที่ไว้ใช้กับ......หมา

โครตจะภาคภูมิใจ....

วันนี้ฉันเลยจัดกระเป๋าชุดพิเศษแทนคำขอบคุณ....ที่ติดปลอกคอหมา

ให้

 

“อืม...... ปืนลูกซอง กงจักร หอก เคียว ระเบิดขนาดพิเศษ...น่าจะพอ”

 

โต๊ะอาหาร.....

 

“หืม..มิจัง..นี้แทบจะเข้าหน้าร้อนแล้วลูกยังใส่ผ้าพันคออยู่อีกหรอ?

“หนูไม่อยากให้คอหนูโดนแดดค่ะแม่” (โครตแถ)

“........... o_o)...งั้นเหรอ....”

“แหะๆ”(เหงื่อตก)

 

“แม่ค่ะ...เรื่องห้องทำงานนั้น...??

“ถ้าลูกต้องการจะเข้าไปอีก......ต้องพาฮิบาริคุงมาด้วย”

!!!!!!!

“กุญแจนั้นถึงลูกและเคียวยะคุงจะเอาไปทิ้งที่ไหน หรือแม้กระทั้งสุดขอบโลก มันก็จะย้อนมาอยู่ที่ ตัวมิจังกับเคียวยะคุง อยู่ดี”

 

..........................

 

“ถ้าไม่รีบไปเดี๋ยวสายน่ะ...”

“ค....ค่ะ...ไปก่อนน่ะค่ะ”

ฉันโค้งตัวลงก่อนจะเดินออกจากคฤหาสน์ไป

 

กุญแจนี้...แสดงว่า..รุ่นที่1คงมีติดตัวกับผู้พิทักษ์เมฆารุ่นแรกสิน่ะ....

 

“อ้าว...อรุณสวัสดิ์ มิซากิ../โยว่ มิซากิ” เสียงนี้...

“อืม...อรุณสวัสดิ์จ๊ะ..สึนะคุง รีบอร์น ยามะคุง แล้วก็......หัวปลาหมึก”

“หนวกหูน่า..ยัยหุ่นยนต์!!!!

“หืม...นี้จะเข้าหน้าร้อนแล้วน่ะ..ยังใส่ผ้าพันคออยู่อีกหรอ”

 

สึนะถามฉันขึ้นมาทันได รู้สึกเหมือนถูกวนลูปไปมายังไงไม่รู้แฮะ??

 

“ก็น่ะ..มีเรื่องนิดหน่อยน่ะ ฮะๆ” ฉันหัวเราะแห้งกลบเกลื่อนก่อนจะเดินไปโรงเรียนพร้อมกันกับพวกสึนะคุง..

 

“ส่วนเรื่องชื่อจริงของเธอ รวมทั้งข้อมูลอดีตของเธอ อาเคมิ เล่าให้ฉันฟังหมดแล้วน่ะ” รีบอร์นพูดขึ้น

“งั้นเหรอจ๊ะ...”

“หืม....ทำไมพวกฉันถึงไม่รู้เรื่องล่ะ..” สึนะถามสีหน้างง

“งั้น...ฉันจะเล่าทุกอย่างให้พวกนายฟังน่ะ”

 

ฉันเล่าทุกอย่างยกเว้น เรื่องอดีตของฉันกับฮิบาริ และ อีกหลายเรื่องที่ไม่มีคำว่า

ฮิบาริ เคียวยะ

 

“ได้ยินว่าวันนี้จะมีนักเรียนและคุณครู จะมาเข้าตรวจโรงเรียนนามิโมริวันนี้นะ”

 

จู่ๆรีบอร์นก็พูดขึ้น

 

“ฉันก็ได้ยินมาอย่างนั้นบ้างเหมือนกัน นักเรียนลูกคุณหนู คุณครูไฮโซ”

 

ยามาโมโตะเองก็เสริมบทพูดไป....ไม่น่าหล่ะเจ้าหน้าเป็ดถึงกระโจนออกจากห้องไป...

 

“ระวังตัวไว้ด้วย..ฉันรู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไหร่” รีบอร์นพูดพลางทำหน้ากังวล

 

รู้สึกไม่ดีงั้นเหรอ.....อืม....

ฉันคิดไปเรื่อยเปื่อยพลางมองไปบนฟากฟ้า แต่ดวงตาดันสะดุดกับอะไรสักอย่างหนึ่ง สักอย่างที่มันกวนใจเธอตั้งแต่ตื่นนอน

 

“ขอตัวก่อนนะ..เจอกันที่ห้องน่ะ...” ฉันโบกมือลาก่อนจะใส่เกียร์หมาให้สมกับปลอกคอขึ้นไปถึงดาดฟ้า

ดาดฟ้าร.ร.นามิโมริ

 

ฉันค่อยๆย่องๆก่อนจะชะเง้อหน้ามองไปรอบๆ

ดูเหมือนจะไม่มีใครอยู่ยกเว้น เจ้าหน้าเป็ด

ฉันค่อยๆเอาเครื่องมือมาล๊อกประตู เผื่อมีคนเดินขึ้นมาบนดาดฟ้าจะไม่โดนลูกหลง....มั้งน่ะ??

 

เอาหล่ะ.....

ฉันหยิบปืนลูกซอง(ที่ดัดแปลง) ออกมาจากกระเป๋า และ........

 


ปังงงงงงงงง!!!!!!

ยิงแม่ง!!!

ฮิบาริตื่นจากการหลับบนแท๊งน้ำทันที....

เจ้านั้นวิ่งโดดหลบกระสุนไปมาบนดาดฟ้า

 

“หืม.....มาช้าน่ะครับ...ปล่อยให้ผมรออยู่ตั้งนาน”

 

พูดก่อนจะโดดมาใกล้และฟาดทอนฟาใส่ แต่ก็น่ะ.....มีเหรอที่ฉันจะถูกลูกหลงง่ายๆ

ฉันโดดถอยหลังก่อนที่จะเก็บปืนและหยิบเคียวที่อยู่ในกระเป๋าออกมา

 

“หืม...ผ้าพันคอสีแดงวันนี้คุณแต่งตัวแปลกดีหนิ”

“................................”

“หรือว่า...คุณแค่....อยากปิดปลอกคอนั้น...”

 

 ฮิบาริแสยะยิ้มก่อนจะฟาดทอนฟารัวใส่ฉัน

 

“หุบปากไปเถอะ...ไอ้หน้าเป็ด”

 

ฉันฟาดด้ามเคียวไปยังหลังของ ฮิบาริดูเหมือนเจ้านั้นจะโดดหลบไปตั้งตัวได้น่ะ....ต่างฝ่ายต่างหลบและตีรัว แต่น่าแปลกที่ ฉัน และ เจ้านั้น ไม่สามารถจะโจมตีถึงกันและกันได้เลย.....

 

จู่ๆเขาก็วิ่งชารท์มาหาฉันส่วนก็วิ่งไปหาเข้า  และ.....

 

ฟาดอาวุธใส่กัน..........

 

แต่.....

 

กริ๊งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง!!!!!!

 

เสียงออดโรงเรียนดังขึ้น ฉันคิดว่า ถ้าเรื่องต่อสู้ กับเรื่องโรงเรียน ถ้าให้เดา

ฮิบาริต้องเลือก โรงเรียน

“ไปเรียนซะ!!!

นั้นไง..ตูว่าแล้ว แต่น่าแปลกทั้งๆที่ฉันสวมปลอกคออยู่ ในตัวของฮิบาริน่าจะมีรีดโมทสามารถช๊อตฉันได้แค่ครั้งเดียวแท้ๆ

 

“งั้นก็..พอแค่นี้” พวกเราต่างลดอาวุธลง ก่อนที่ฉันจะเก็บมันเข้าไว้ในกระเป๋า ก่อนจะปลดรหัสประตู

 

“คุณก็ระวังด้วยล่ะ เจ้าสัตว์กินพืชที่จะมาในวันนี้ จะเข้าห้องพวกคุณเป็นห้องแรก...ผมเกลียดพวกมัน

 

ฮิบาริพูดก่อนจะเดินนำหน้าฉันไป ถ้าให้เดาคงเป็นห้องรับแขกหรือเรียกง่ายว่าห้องกรรมการคุมกฎ ว่าแต่.....มันขนาดนั้นเลยเหรอ??

ว่าแล้วฉันก็เดินไปยังห้องเรียน

 

........................................

 

“หลีกไป...คนจะเดิน....โรงเรียนน่ารำคาญนี้มันอะไรกัน...คนนั้นก็อ้วนกับนักกีฬากลิ่นตัวแรง.. ไหนจะพวกเด็กเนิร์ดที่ใส่แว่นตาหนาเตอะนั้นอีก..”

 

ร่างเล็กที่ดันแหวกว่ายเบียดคนอื่น ผู้หญิงผมเปียเดี่ยวสีเทา หน้าตาหยิ่งยโส ดวงตาสีเทาที่เหยียดหยามผู้คนนั้น...

ช่างหน้าตบเสียจริงๆ เข้าใจความรู้สึกของฮิบาริเข้าซะแล้ว

 

“มองหน้าฉันหาอะไรไม่ทราบ....”

 

อยู่เธอก็เดินมาชี้หน้าฉันเฉยเลย....ฉันก็เลยพูดไปว่า

 

“ไม่รู้สิค่ะฉันแค่เห็นหน้าคุณแล้วนึกถึง ส้นตีน ของฉันขึ้นมาน่ะคะ...^0^”

 

!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

“ห๊ะ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

 

คนทั้งโถงระเบียงต่างมองฉันกันเป็นตาเดียว ฉันทำอะไรผิดไปงั้นเหรอ แค่ตอบกวนๆเป็นการทักทายก็แค่นั้นไม่ได้ร้ายแรงอะไรนี่หนา??

 

“ขอตัวน่ะค่ะ” ฉันโค้งตัวก่อนจะเดินเข้าห้องไป

 

‘End misaki talking’

 

“หน๊อย!!! ยัยเด็กใหม่งั้นเหรอ เดี๋ยวได้เห็นดีกัน!!!

 

.....................................................

.....................................................

 

“วันนี้ครูอยากจะขอแนะนำ เอริโกะ คามิ (eriko kami) เธอจะมาสำรวจตรวจนักเรียนใน นามิโมริเป็นเวลา 1 วัน ครูอยากให้ทุกคนดูและเธอเป็นอย่างดีจ๊ะ..”

 

“ฝากตัวด้วยค่ะ...ทุกคน”

 

ตอนนี้ภายในหัวของมิซากิที่มอง เด็กผู้หญิงที่มาชี้หน้าเธอเมื่อกี้นี้ว่า

 

นี้คุณเธอทานสตอเบอรี่มากี่ไร่ฟร่ะ???’


............................................................

............................................................



ป.ล กับผู้เขียน


ต้องsorry รีดเดอร์ด้วยน่ะ.....พอดีงานเข้ามาเพียบ แต่ไรท์ก็ยังไม่ลืมน่ะ...

อย่างน้อย

คอมเมนท์ให้กำลังใจ

และอย่าลืมกดติดตามด้วยจ้าาาาาาา+3+ 


To be  continue>>>>>>

 


Free Cursors
B
E
R
L
I
N
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

209 ความคิดเห็น

  1. #111 Fcท่านฮิ (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2560 / 00:55
    ตอนต่อไปจะเป็นยังไงรอน่ะคะเสมอนะคะไม่ว่าจะนานแค่ไหนก็รอได้ค่าาาาา
    #111
    1
    • #111-1 ackerman2003 (@ackerman2003) (จากตอนที่ 35)
      9 สิงหาคม 2560 / 01:25
      งือออออ ٩(^ᴗ^)۶ ToT (ซาบซึ้ง) ขอบคุณค่าาาาาาที่ยังรอ....ไรท์จะหาเวลามาอัพน่ะค่ะ..รอหน่อยนร้าาา
      ใจจร้าาาาาที่คอมเมนท์ ติดตาม และ ยังไม่ลืมฟิคเรื่องนี้นร้าาาา =3=.. ถ้าหากลงช้าก็ต้อง Sorry นร้าาาา
      จะพยายามจ้าาา
      #111-1
  2. #110 praifah16 (@praifah16) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2560 / 15:04
    เย้~~~~ มาต่อแล้ว~
    #110
    1
    • #110-1 ackerman2003 (@ackerman2003) (จากตอนที่ 35)
      6 สิงหาคม 2560 / 16:44
      แหะๆๆ^ω^ ไรท์ดีใจที่รีดเดอร์รออ่านนร้าาา...แต่ยังไงต้อง so sorry มากๆที่อัพช้าไปหน่อน..พอดีงานเข้ามาถาถมไรท์จริงๆ
      ขอบคุณจร้าาที่ยังไม่ลืมฟิคเรื่องนี้และคอมเมนท์จร้าาา
      #110-1