(fic reborn)อุบัติรักนายเย็นชา(Sudden love)

ตอนที่ 30 : special part 3 เด็กน้อยผู้หลงรักรุ่นที่1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,151
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    20 ส.ค. 60

"อย่าเข้ามาน่ะ...ไอ้ปีศาจ..."

'ปีศาจงั้นเหรอ???....'

เด็กชายหันมาหยิบปืนที่อยู่ใกล้ตัวก่อนจะเล็งปืนหาเธอ..

"เอาสิ..."

"......ฮึก..."

"ถ้าเกิดมันทำให้เธอสบายใจ...ก็เอาสิ..."

 

ปังงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

 

 

'คนตายนะ

กลับมามีชีวิตเหมือนเดิม

ไม่ได้หรอกน่ะ'

 

........................................................................

........................................................................

 

“ขอบใจ..ที่เลือกจะไม่ยิงฉัน” 

ลูกกระสุนที่เฉียวหัวไหล่ของลอเรนไปอย่างหวุดหวิด

เด็กชายค่อยๆลดปืนลงดวงตาที่ไร้แววตา ใบหน้าที่ดูหดหู่ น้ำตาไหลอาบแก้มนวล

ช่างน่าสงสารเสียจริง


“อย่าเข้ามาน่ะ..เจ้าปีศาจ!!

เด็กหนุ่มตะคอกพลันโยนปืนใส่เธอ


“............................”

ลอเรนหลบปืนก่อนจะดินเข้าไปหาเขาพร้อมคุกเข่าให้ตัวเท่ากับเด็กชาย


“ก็บอกว่าอย่าเข้ามาไง!!!!!!

เด็กชายตะคอกหลับตาปี๋ เนื้อตัวสั่นไหว


“นี้เจ้าหนู...”

ลอเรนถอดหมวกกันน๊อกและถุงมือ เธอค่อยๆยื่นฝ่ามือไปเช็ดน้ำตาให้กับเด็กชาย


“ลืมตาขึ้นสิ..”


เขาค่อยๆลืมตามองคนตรงหน้า ดวงตาของเด็กชายเบิกกว้างทันที เรือนผมสีเงินพริ้วไหวสะท้อนกับแสงแดด ดวงตาที่แสนอ่อนหวาน ปากสีชมพูได้รูป ผิวขาวดุจหิมะ...


“........นางฟ้า...


เด็กชายพยายามสงบสติลงแล้วมองคนด้านหน้าอย่างตั้งใจ...

“เสียใจด้วยน่ะ...”

ลอเรนดึงตัวเด็กชายเข้ามาโอบกอด

“..........................”

ฉันเข้าใจความรู้สึกเธอน่ะ...ฉันเองก็..


เธอคลายอ้อมกอดก่อนจะยิ้มอ่อน


เสียแม่ไปแล้วเหมือนกัน..

“..........................”

พูดเรื่องแบบนี้แล้วทำไมยังยิ้มอยู่หล่ะ..??


เด็กชายทำได้แต่สงสัยไม่กล้าแม้แต่จะถาม เขาหลบสายตาลอเรนไปมองศพของแม่ตนที่นอนตายตาค้าง...


ผมอยากตาย..ช่วยฆ่าผมที..” 

เสียงสลดทำให้ลอเรนใจหายไปชั่วขณะ


“ทำไมถึงพูดแบบนั้นหล่ะ??

“ในครอบครัวของผมมีแม่แค่คนเดียว....ผมอยากตายตามแม่ไปด้วย”

“................................”

“ฆ่าผมที..ได้โปรด”

“ฉันไม่ทำร้ายคนแบบไร้เหตุผลหรอก..” 


สีหน้าลอเรนดูผิดหวังเล็กน้อย โดยเธอหวังว่าเด็กคนนี้คงจะปล่อยวาง แต่ก็คงจะไม่ใช้อย่างที่คิด เธอลุกขึ้นเก็บสัมภาระก่อนจะหันหลังและเดินไป

 

“ทำไมเธอถึงยังยิ้มได้..ทั้งๆที่แม่ของเธอก็เป็นเหมือนผม..” 

เด็กชายก้มหน้าตะโกนหงุด รั้งเธอไว้ด้วยเสียงของเขา จนลอเรนหยุดชะงักและเดินกลับไปให้คำตอบ


“หืม...ทำไม..น่ะหรอ?” 

ลอเรนมองไปบนฟากฟ้า


“แม่ของฉันเคยสอนไว้ว่า..เมื่อเสียอะไรไปสักอย่าง..ถึงจะเสียใจมากแต่ก็ควรจะเข้มแข็งเอาไว้..ร้องไห้ไปก็ไม่สามารถทำสิ่งที่แตกสลายแล้วกลับคืนมาได้..ไม่มีพ่อแม่คนไหน..อยากให้ลูกตายไปพร้อมกับตัวเองหรอก..เพราะฉะนั้น..”


เด็กหนุ่มเงยหน้าสบตากับเธอ


จงเข้มแข็งไว้น่ะ..”

 

คำปลอบใจของลอเรน...คำสอนของแม่เธอที่ปลูกฝังมาตั้งแต่เด็ก ลอเรนได้กลับเอามาใช้กับเด็กชายผู้สูญเสียครอบครัว


“งั้นหรอ.....” 

เด็กหนุ่มปาดน้ำตาก่อนจะลุกขึ้นยืน


“ช่วยผมฝังศพแม่จะได้ไหม??..”

“..อืม..ได้สิ..”

ลอเรนยิ้มหวานให้เด็กชาย แก้มของเขาเริ่มแดงใบหน้าร้อนผ่าว หัวใจเต้นรัว..


ผมกำลังหลงรัก ปีศาจหรือนางฟ้าอยู่กันน่ะ..


.....................................................

.....................................................

 

“หวังว่าคงจะไม่มีใครมารบกวนแม่ของเธอหรอกน่ะ..”

ลอเรนหันซ้ายขวา ทั่วทั้งที่ฝั่งมีแต่ป่าและป่า..


“ผมเองก็อยากให้เป็นอย่างนั้น..” 

เด็กชายทำหน้าเศร้าก่อนจะลูบพื้นดินที่ฝั่งศพแม่ตัวเองไป


ลอเรนเดินไปนั่งคุกเข่าก่อนจะไห้วหลุมศพ….


“แล้วเธอจะเอายังไงต่อ..” 


เธอลุกขึ้นก่อนจะไปเก็บอาวุธไว้ด้านหลัง สวมหมวกกันน๊อกและถุงมือ


“ผมจะกลับไปบ้าน..อยู่คนเดียวซักพัก..”


“......มาตรงนี้หน่อยสิ..”


สิ้นประโยคเขาก็มาหาเธอโดยทันที


“ยื่นแขนซ้ายมาสิ..”


ลอเรนแกะนาฬิกาของตัวเองก่อนจะสวมให้เด็กชาย


“มาหาฉันได้ทุกเมื่อน่ะ หรือ จะมาอยู่ซักพักก็ได้..น่าจะไม่ไกลจากที่นี้หรอก..” 

นาฬิกาฉายแผนที่ คฤหาสน์ของเธอเอง..


“ไม่กลัวว่าผมจะไปบอกตำรวจให้มาจับเธอเหรอ?


“หึ..ขึ้นอยู่กับว่านายจะเลือกอะไรมากกว่า..” 

ลอเรนยิ้มอ่อนก่อนจะลูบหัวเขา


“ผมเธอสีน้ำตาลสวยเหมือนแม่ของเธอเลยน่ะ..”

“....0////0

“อ่ะ..จริงสิ..เธอชื่ออะไรเหรอ?” 


ลอเรนยิงคำถามต่อ


“ช..ชื่อ เลโอ เจนนาโร่ (leo gennaro) ค..ครับ” 

เขาขานชื่อตัวเองพลันหน้าแดงไปด้วย..


“เหรอ..ฉันชื่อ อัลโตเนียลลี่ โรเรนโซ่ (Antonelli Lorenzo)  เรียกว่าลอเรน ก็ได้น่ะ”


เธอยิ้มร่า แต่อยู่ภายในหมวกกันน๊อกสีดำสนิทเด็กชายเลยไม่เห็นใบหน้าของเธอ


“อายุเท่าไหร่ล่ะ??

12 ปี”

“งั้นเหรอ..ยังเด็กอยู่เลยน่ะ...^_^

“......................”

“เอาหล่ะ..ฉันไปก่อนน่ะ” ลอเรนบิดขี้เกียจก่อนจะหันหลังแล้วเดินกลับออกไป

“เดี๋ยวสิ..ให้ผมไปส่งไหม?

“...งั้นก็มาสิ..”


....................................................

....................................................


“เธอเป็นมาเฟียเหรอ???

“จะว่าอย่างนั้นก็ได้..”

“ทำไมเธอถึงต้องฆ่าคนล่ะ??

ถ้าฉันไม่ฆ่า..สักวันพวกนั้นก็จะต้องกลับมาฆ่าฉันอยู่ดี....


เมองหน้าที่สวมหมวกกันน๊อกอย่างเข้าใจ..


ไม่นานลอเรนและเลโอก็เดินออกมาจากป่าหลังที่เกิดเหตุก่อนจะตรงเข้าไปยังมอเตอร์ไซด์พร้อมกับลากโซ่ที่พันตัวชายฉกรรจ์ที่นอนสลบอยู่..


“โห่....นี้มันอะไรกันเนี้ย!!!” 

เลโอร้องอย่างแปลกใจก่อนจะเข้าไปจับมอเตอร์ไซด์สีดำคันใหญ่..


“มาเฟียมีของแบบนี้ด้วยเหรอ??สุดยอด...” 

เขาเดินดูไปมารอบๆรถอย่างสงสัย


“ ฮะ..เปล่าหรอกคันนั้นฉันเป็นคนทำเอง..” 

ลอเรนยิ้มเยาะพลันผูกโซ่ที่มัดตัวชายฉกรรจ์ไว้ท้ายรถ


“..เท่ห์จัง...”

“อยากขับไหมล่ะ..??” 


เธอพูดขึ้นทำให้เขาเปล่งแววตาประกาย.. 


“ได้เหรอ???


“เปล่า..ยังขับไม่ได้หรอก..แค่ถามเฉยๆ” 

ลอเรนใช้มือเช็ดเหงื่อก่อนจะเท้าเอวมองเด็กชาย ยิ้มมุมปากเล็กน้อย


“แล้วจะพูดทำไมเล่า..”

 เขาทำหน้าโมโหเล็กน้อย แก้มป่องตามอารมณ์


“หืม..น่ารักจังเลย..”

ลอเรนเดินไปขยี้ผมและหยิกแก้ม


“โอ้ย..มันเจ็บน่ะ..” 

เขาแกะมือของเธอออก


5555 ฉันไปน่ะ..” 

ลอเรนพูดขณะขึ้นควบมอเตอร์ไซด์ 


“เดี๋ยวซิ!!...” 

เลโอเอ่ยรั้งเธอไว้


“ที่บอกว่า จะไปเมื่อไหร่ก็ได้..พูดจริงไหม???

“แน่นอน..ไปได้ทุกเมื่อทุกเวลา หวังว่าจะได้เจอกันเร็วๆนี้น่ะ..”


สิ้นประโยค..ลอเรนสตาร์ทมอเตอร์ไซด์ก่อนจะขับออกไปด้วยความเร็วโดยที่เด็กชายแทบไม่รู้สึกตัว..พร้อมกับลากชายฉกรรจ์ไปบนพื้นถนน


ผมเองก็หวังไว้อย่างนั้นเหมือนกัน..” เลโอยิ้มอ่อนก่อนจะมุ่งหน้ากลับบ้าน

 

..........................................................

..........................................................

 

คฤหาสน์ ของโรเรนโซ่




 (เอาเพลงไปฟังสบายๆ ส่วนตัวไรท์เองก็ชอบเพลงนี้อยู่เหมือนกัน อาจมีบ่อยๆก็เป็นได้


แปะ แปะ.... เจ้าของคฤหาสน์ปรบมือส่งสัญญานให้กับเมดและพ่อบ้าน


“ครับ..คุณหนู..” 

ฟรังโก้หัวหน้าพ่อบ้านเดินนำหน้าเหล่าคนรับใช้ทั้งหมดออกมา


“ช่วยเอาเจ้านี้ไปไว้ที่ห้องใต้ดินด้วย..ขอบคุณมาก” 

ลอเรนถอดหมวกกันน๊อกและถุงมือให้เมดรับใช้พลางชี้ตัวนักโทษที่ผูกติดมากับยานพาหนะ


 ก่อนจะเดินเข้าไปในคฤหาสน์


“เธอแพ้ฉัน...”


เสียงนุ่มนวลอันคุ้นเคย ลอเรนเปิดประตูห้องรับแขก ก็เจอชายหนุ่มผมสีเงินคนสนิทของเธอที่กำลังนั่งจิบชาอ่านเอกสารอะไรบางอย่าง..


อ..อเลาดี้


ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ อเลาดี้

 

 นั่งสิ..” 

ลอเรนเดินไปนั่งเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามตามคำสั่งของเขาก่อนจะยกน้ำชาขึ้นมาจิบ


“เอ่อ....อืม..นาย--” 

ไม่ทันพูดจบ อเลาดี้เองก็รู้ทันที ว่าเธอจะพูดอะไร..


“เจ้าพวกนั้นอยู่ในห้องใต้ดิน..”

“งั้นเหรอ..แล้วพวกพรีโม่หล่ะ??” 

ลอเรนถามต่อ


“เดาว่าโดนพวกแม่ยกพวกนั้นรุมให้ของอยู่..” 

ช่างเย็นชา..อเลาดี้กล่าวพลันจิบน้ำชาสายตาจ้องแต่ตัวหนังสือในใบเอกสาร


“........................”


“แล้วที่ว่านายชนะฉันหมายถึง???


“ฉันมาก่อนเธอจัดการพวกนั้นก่อนเธอ โดยที่ฉันอยู่ทิศตะวันตกไกลกับบ้านของเธอมาก สรุป ฉันชนะ..”


“แล้วฉันไปแข่งกับนายตอนไหน??

“อย่าลืมสิ..ตอนเด็กเธอพูดอะไรไว้..”


“........................”...(ลืมว่าพูดอะไรไว้=_=)


ลอเรนเงียบสลับกับยกจิบน้ำชาดวงตาที่เอาแต่มองต่ำจ้องการเคลื่อนไหวของน้ำชาที่เอาแต่ซดดื่ม 


ในตอนเด็กเหรอ??’

ภายในใจคิดถึงเรื่องที่น่าเศร้า..เรื่องที่ไม่อยากให้เกิดขึ้น ในวันนั้น..เธอสูญเสียคนในครอบครัว..

ทำอะไรไม่ได้เลยแฮะ...



ระหว่างที่เธอเอาแต่เหม่อน้ำชาในถ้วยโดยไม่ทันรู้ตัวว่ากำลังถูกจ้องด้วยสายตาของหนุ่มฝั่งตรงข้ามตลอด จนกระทั่ง..


????????


“อ่ะ!!!!!.....นายจะเอาหน้ามาใกล้ฉันทำไม??” 


อเลาดี้ใช้หน้าผากของตัวเองทาบกับหน้าผากของลอเรนจนเหลือแค่ไม่กี่วิสามารถ


จูบ.....


 กันได้แต่เธอรู้สึกตัวก่อน ลอเรนรีบดีดตัวออกห่างจนเกือบทำน้ำชาหกใส่ตัว


!!!!!!!!!!!!


“ไม่เห็นเธอเป็นอย่างนี้มานานก็เลยสงสัย???” 

เขากลับไปนั่งที่เดิม


บ้าเอ้ย!!!!!ใกล้เกินไปแล้ว ใจสั่นแรงเกินไปแล้ววว!!=/////=’


“แล้วมันเกี่ยวอะไรต้องเอาหน้าผากมาทาบหน้าฉัน..”

“ก็คิดว่าเธอไม่สบายก็เลยอยากจะดูซักหน่อย..”

“แล้วทำไมไม่ใช้มือ..”

“น้ำชามันอุ่นมือ..เลยต้องใช้หน้าผากแทน”


เธอและเขาเถียงกันอยู่ซักพัก


“เฮ้อออออ..” 

ลอเรนวางถ้วยน้ำชาก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่


“เป็นอะไร??

 อเลาดี้ถาม


“แค่นึกถึงเรื่องวันนี้นะ..”

“ไปเจออะไรมา??

 อเลาดี้วางเอกสารงานลงก่อนจะจ้องมาที่ลอเรน


“ก็.....”


ลอเรนเริ่มอธิบายข้อมูลและสิ่งที่เจอภายในวันนี้ให้เขาฟังแบบละเอียด


“เหรอ....แล้วเจ้าเด็กนั้นหน้าตาเป็นยังไง??” 

อเลาดี้กอดอกพิงผนักโซฟา


“หน้าตาหน้ารักมาเลยหล่ะ..ผมสีน้ำตาลสวย ดวงตาสีน้ำตาล ตัวเล็กเท่าเอว อายุแค่12ขวบเอง” 


ลอเรนพูดไปยิ้มไป...


“เหรอ!!” 

อเลาดี้เริ่มหงุดหงิดทันทีหน้านิ่วคิ้วขมวด


ก็แค่เด็กจะยิ้มอะไรนักหนา.. 

เขาทำได้แต่บ่นในใจ


“หืม..เป็นอะไรไปเหรอ??” 

ลอเรนเอียงคอมองอเลาดี้


“เปล่า..”


“เอ่อ...แล้วเรื่อง ข้อมูลราชการลับต่างประเทศของนายเคลียร์เสร็จหมดแล้วเหรอ??

ลอเรนเปลี่ยนเรื่องคุยกับเขา


“เสร็จไปไม่นานนี้...”

 อเลาดี้ตอบก่อนจะมองลอเรนด้วยสายตากดดัน รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มีคนน้อยนักมักจะเห็นแบบนี้


อึกกกกกกก เธอกลืนน้ำลายลงคอก่อนจะเสตามองไปทางอื่น


ขนลุก..ทั้งๆที่แทบจะไม่เคยเห็นรอยยิ้มนั้น แต่อยู่ๆทำไมถึงยิ้มอย่างนั้นน่ะ??’


เลยอยากจะมาค้างบ้านเธอตลอดจนกว่าจะมีงานเข้ามา...

 อเลาดี้ค่อยๆยิ้มเรื่อยๆ


“.........................................”

“..........................................”


!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!


ห่ะ!! ค้างบ้านนนนนนน!!” ลอเรนนิ่งไปชั่วขณะ


ร้อยวันพันปีแทบจะไม่เคยเข้ามาเหยียบที่นี้....จะว่าตอนเด็กๆก็ชอบเล่นแผลงๆ และตอนนี้..จะมาลูกไม้แบบไหนกันน่ะ..


(ปัญหาโลกแตก)

.

.

.

.


ปล.กับผู้เขียน


=^= =_= อืม...ไรท์ไปอ่านตอนก่อนหน้านี้พบว่าเขียนผิดเยอะมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก เลยทำให้ให้อรรถรสหายไปก็ขออภัยด้วย...

อย่าลืมช่วย คอมเมนท์ ติดตาม ให้กำลังใจไรท์ด้วยน่ะ... ถ้าไม่สนุกก็ต้องขอโทษด้วย ไรท์ไม่ค่อยรู้ว่าอเลาดี้จะพูดเหมือนฮิบาริไหม??? บทอเลาดี้อาจะแข็งไปหน่อย เพราะบุคคลิกเป็นคนนิ่งๆก็เลยไม่แสดงท่าทางอะไรมาก

ยังไงก็อ่านให้สนุกจ้าาาาาาาาา^3^

ถ้าใครรู้บอกได้น่ะ.. 

 

Free Cursors ?STAR   ★STAR              
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

209 ความคิดเห็น

  1. #94 ackerman2003 (@ackerman2003) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2560 / 20:30
    ม่าาาาายยยยยย ต้องขอโทษ รีดเดอร์ คุโด้ ซาซากิ ด้วยน่ะค่ะ..อุส่าห์ คอมเมนท์ตอบข้อความไรท์ แต่ดันไม่เห็นเผลอกดลบข้อความตัวเองโดยไม่ทันสังเกตุ.....ToT ขอโทษนร้าาาาาาาาาาาาาาาาาาา ไรท์จะรีบมาอัพต่อค่าาาา
    นิยายหายยยยยรีอัพ ไรท์ขอซ่อนตอน1ตอนก่อนน่ะ..เสร็จเมื่อไหร่ไรท์จะเปิดให้อ่านนร้าาา ไม่ถือโทษโกรธกันจ้าา

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 2 มิถุนายน 2560 / 20:31
    แก้ไขครั้งที่ 2 เมื่อ 2 มิถุนายน 2560 / 20:46
    #94
    0
  2. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(