(fic reborn)อุบัติรักนายเย็นชา(Sudden love)

ตอนที่ 29 : ครั้งแรกที่พบกัน เรื่องจริงที่ถูกปกปิดกำลังจะหวนกลับมา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,150
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    20 ส.ค. 60

'อดีตที่เลือนลาง'

'อดีตของสองเรา'

'อดีตที่ถูกทำให้ลืม'

'พวกเราเคยผูกพันธ์'

'อดีตที่กำลังจะถูกเปิดเผย'

'กำลังจะกระจ่าง'


.................................................................................
.................................................................................


"งืมมมมมม..=_=" 
เปลือกตาของมิซากิค่อยๆเปิดขึ้นหลังจากที่หลับไป...


"ตื่นแล้วเหรอ...????" 
เสียงทักของฮิบาริเอ่ยขึ้น...พลันใบหน้าของเขาขยับใกล้หาเธอ ใกล้จนเหลือแค่ไม่กี่เซน..ก็สามารถที่จะประกบปากกันได้..

ว๊ากกกกกกกกก...

"น...นาย..อย่าเอาหน้ามาใกล้ฉันสิ!!!"


 เธอรีบพลักตัวเองลุกขึ้น แต่ในขณะที่ยืนนั้นเธอก็ล้มลงไปก้นจ่ำกับพื้น..


"หึ..น่าสมเพชสิ้นดี" 
ฮิบาริแสยะยิ้มอย่างสะใจก่อนจะมองบางสิ่งที่ทำให้ร่างบางล้มลง..

"นายปล่อยมือฉันซะทีสิยะ.."
 มิซากิลุกขึ้นก่อนจะใช้มือแค่ข้างเดียวปัดกางเกงชุดนอนไปมา

"คุณนั้นแหละปล่อยมือผม"
 เขาพูดเสียงเรียบหรี่ตาลงเล็กน้อย

"..............................."

มิซากิมองมือของเธอกับมือของฮิบาริและพยายาม ฉุด สะบัด แกะ มือของตัวเอง ทว่าแกะยังไงก็ยังเป็นเหมือนเดิม..


"หืมมมมม..แปลกชะมัด แกะยังไงก็ไม่หลุดซักที.."
เธอเลิกคิ้วขึ้นพลางแงะมือจนฮิบาริใช้มืออีกข้างหยุดไว้..


"ช่างมัน.."
".............................=_="
"แค่นี้ไม่ใช้เรื่องใหญ่อะไร.."
"ง..งั้นเหรอ"
"................................."
"................................."
"............................................."

"ว่าแต่ที่นี้ที่ไหนเนี้ย???"
 มิซากิลนลานพลางมองไปรอบๆ

"คุณนี้ความจำเสื่อมหรือไง..ที่นี้มันข้างแม่น้ำที่คุณตกลงไปในวันนี้.." 
ฮิบาริหันไปมองลำธารกว้าง ดวงตะวันเริ่มลับขอบฟ้าย้อมนภาให้เป็นสีแสด..

ฮึก ฮึกกกกก .........

เสียงสะอื้นของใครบางคนกำลังใกล้เข้ามา มิซากิกับฮิบาริเห็นอย่างนั้นจึงรีบหลบด้อมๆมองๆคนที่เดินมา

ฮึก..ซู้ดดดดดดดดดดด(เสียงสูดน้ำมูก)

คนที่เดินมากลับเป็นแค่เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆที่เอาแต่ก้มหน้าร้องไห้ ใช้แขนเช็ดน้ำตาตัวเองเป็นระยะ...เนื้อตัวสะบักสะบอม  ผมสั้นสีดำขลับ สะพายกระเป๋าเป้สีขาว...แต่พอมองไปมองมากลับเหมือน..

"เด็กคนนั้น...เหมือนฉันตอนเด็กๆเลย."

มิซากิพึมพำ

"ผมว่าใช่ ดูเหมือนว่าลำธารตอนนี้น่าจะเป็นแบบหลายปีตั้งแต่ตอนที่ผมยังเป็นเด็ก.."
ฮิบาริออกความเห็นด้วย


มิซากิและฮิบาริแอบมองเด็กสาวอย่างลับก่อนที่เธอคนนั้นจะร้องไห้จนไม่ได้มองทางจนเดินชนกับเด็กคนหนึ่งเข้า..


"ข..ขอโทษ..ค่ะ.."
เด็กหญิงเอาแต่ก้มหน้าเช็ดน้ำตาก่อนจะเดินผ่านเด็กชายคนหนึ่งที่ทำหน้าตาเบื่อโลก

"นั้นนายตอนเด็กหรือเปล่า???"
มิซากิหรี่ตาลงก่อนจะมองฮิบาริที่อยู่ข้างๆ

"อืม.."
เขาตอบสั้นๆ

"................"
เด็กชายไม่พูดอะไรก่อนจะเดินผ่านเด็กหญิงไปอย่างไร้เยื่อใย..แต่

อ่ะ!!!!!!!!!

เด็กหญิงดันสะดุดล้มก้อนหินล้มไปทั้งยืน หน้าผากโขกกับพื้นอย่างจัง จนเกิดเสียงดึงดูดให้เด็กชายที่เดินผ่านเธอไปตรงดิ่งเข้ามาหา..


".................."
เด็กชายไม่พูดอะไรก่อนจะหมุนรอบตัวหากิ่งไม้และมาจิ้มตัวเด็กสาว =_=


"อ่ะ!!!นั้นนายจริงๆด้วย..นิสัยเสียตั้งแต่เด็กเลย.."
มิซากิให้ความเห็นจนฮิบาริอยู่ข้างเธอต้องหมั่นไส้..

"คุณก็แค่สัตว์กินพืชตัวหนึ่ง..ใช้ไม้เขี่ยก็ไม่แปลก"
ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเรียบ

"ชิ.....!!!"

"นี่เจ้าสัตว์กินพืช..."
เด็กหนุ่มเปลี่ยนจากใช้ไม้เขี่ยเป็นมือจิ้มไปที่หัวแทน

".................................................."

เลขหมายที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้.....เด็กหญิงไม่ตอบหรือแม้แต่ขยับร่างกาย

แปะ!!!!!!!!!!

เด็กหนุ่มเริ่มโมโหจึงใช่ฝ่ามือตบกะโหลกของเด็กหญิงแต่เธอก็ดูเหมือนไม่ขยับเหมือนเดิม...

"โอ๊ะ!!!!....นี่นายโหดร้ายชะมัด!!!กล้าทำร้ายแม้แต่ฉันที่เป็นแค่เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ!!"
มิซากิเริ่มหัวเสีย


"ผมชอบน่ะ..ตอนนี้เองผมอยากจะตบหัวของคุณสักทีสองที น่าจะทำให้ผมรู้สึกดีขึ้น.."

ฮิบาริยิ้มอย่างชอบใจ พลันมองภาพของตัวเองตอนเด็กที่เอาแต่ตบกะโหลกของเด็กหญิงที่ล้มลงไปนอนกับพื้น

(ท่าฮิๆๆๆๆๆ ทามมายยยยToT  ตบหัวเด็กผู้หญิงที่ไร้ทางสู้ โหดร้ายยยยย)


"นายจะบ้าเหรอ!!!" 
มิซากิโวยฮิบาริก่อนจะหันไปมองตัวเธอและเขาในวัยเด็ก


"เธอตายแล้ว...ผมฆ่าคนตายเหรอ??" 
เด็กหนุ่มยิ้มอย่างดีใจ=_= ก่อนจะพลิกตัวของเด็กหญิงที่นอนหน้าคว่ำให้หงายหน้าขึ้น

"เธอร้องไห้.." 
เด็กหนุ่มมองเห็นคราบน้ำตาที่เลอะเต็มแขนเสื้อและใบหน้า ดวงตาบวมคล้ำ..ตุ๊กตากระต่ายที่เปื้อนฝุ่น..

เด็กหนุ่มโน้มตัวไปทาบหน้าอกเพื่อฟังเสียงหัวใจของเธอ..

"ยังไม่ตายอีกเหรอ?" 

(จะแช่งทำไมเล่า??ฮิบาริจูเนียร์)

แผลบนหน้าผากที่เกิดจากการหกล้มอย่างแรง คอยๆแดงขึ้นเรื่อยๆ
เด็กหนุ่มเห็นอย่างนั้นจึงอุ้มเด็กหญิงและเดินไปยังที่ๆหนึ่ง มิซากิและฮิบาริจึงพร้อมใจรีบวิ่งตามไปทั้งๆที่มือยังจับกันไม่ปล่อยเรียกว่า.....

เหมือนเป็นคู่รักที่มีความสามัคคีกันเป็นอย่างมาก(อั้กกกก!!!!! เคียว+ทอนฟาลอยมาปักหัว)


ณ สนามเด็กเล่น


เด็กหนุ่มนั่งบนเก้าอี้ไม้ยาวก่อนจะวางตัวเด็กหญิงไว้บนตักตัวเองพร้อมถอดกระเป๋าสะพายให้  มิซากิและฮิบาริเองก็ไปหลบอยู่ต้นไม้หลังม้านั่งไม้ที่เด็กทั้งสองนั่งอยู่....
เด็กหนุ่มเริ่มเปิดเป้ของเด็กหญิงแล้วเทของทั้งหมดออกมาไว้ข้างลำตัว..
ข้างในกระเป๋าของเธอมีแต่ ขนมและอุปกรณ์ป้องกันตัวอย่าง ที่ช๊อตไฟฟ้าและหนังสือต่างๆ


"เด็กโง่..."

เด็กชายพูดเสียงเรียบ แต่ดันแทงใจดำทำให้หญิงสาวที่นั่งแอบฟังอยู่ด้านหลัง มิซากิจิกตาหาฮิบาริที่นั่งฟังอยู่ข้างๆ เขาเอาแต่ยิ้มเจ้าเล่ห์มาหลายนาทีแล้ว..
"ของเยอะเกะกะ..ถ้าเอาไปเผาทิ้ง เจ้าสัตว์กินพืชคงไม่ว่าสิน่ะ.." เด็กหนุ่มพึมพำก่อนจะค่อยควานหาอะไรสักอย่างในกองสัมภาระเป้ของเด็กหญิง...



"นายนี่...โรคจิตหรือไง..."
มิซากิพูดอย่างแผ่วเบาพลางมองฮิบาริที่นั่งดูเด็กสองคนก่อนจะสบตากับเธอ


"โรคจิตกับแค่สัตว์กินพืชบางตัวเท่านั้นแหละ.."
ฮิบาริตอบกวนประสาท


"-_-........."
เธอหรี่ตามองฮิบาริก่อนจะกลับไปดูสถานการณ์ต่อ



เด็กชายหยับพลาสเตอร์ที่อยู่ในกองออกมาแล้วแปะบนหน้าผากของเด็กหญิง(อย่างแรง)จนเป็นรอยฝ่ามือของเด็กชาย


"ทำขนาดนี้ยังไม่รู้สึกตัวอีก.."
เขาพูดเสียงเรียบก่อนจะมองสำรวจเนื้อตัวของเด็กหญิง..
มือของเขาค่อยลูบนวลแก้มนุ่มของเด็กหญิง และบีบเล่นจนช้ำ

"ถ้าตัดหัวเจ้านี้แล้วเอาไปเล่นที่บ้าน ก็น่าจะสนุกกว่าปกติ..."
ชายหนุ่มยิ้มเยาะอย่างชอบใจพลันตีแก้มของเด็กสาวอย่างสะใจ (+o+ หน้ากลัวตั้งแต่เด็ก)


"งืมมมมม...=_="เ
ด็กสาวค่อยๆลืมตาขึ้น

"กว่าจะตื่นได้ เจ้าสัตว์กินพืช..."
เด็กชายยืนหน้ามาใกล้ๆเด็กสาวจนเธอถึงกับสะดุ้ง..(เอ๊ะ..เหมือนกับฉากไหนหว่า..)

"อ่ะ!!!..ออกไปน่ะ..อั่กก" 
เด็กหญิงรีบลุกขึ้นอยากรวดเร็วก่อนจะหงายหลังพิงเก้าอี้..

"ตื่นมาก็แหกปากเลยน่ะ.."
 เขาทำหน้าหมดอารมณ์โดยทันที..

"หัวฉัน..หน้าฉัน ชาไปหมด..." 
เด็กหญิงจับแก้มแล้วบริเวรศรีษะทั้งหน้าผาก ตรงกับที่เด็กชายทำ..เธอสะดุดตากับสัมภาระกระจัดกระจาย

"นาย...เป็นใครแล้วทำไมถึงค้นกระเป๋าฉัน!!" 
เด็กสาวลุกไปคว้าสัมภาระเก็บในกระเป๋าอย่างรวดเร็ว..


"เจ้าสัตว์กินพืชชั้นต่ำ!!..ผมอุส่าห์ช่วยคุณ แต่กลับตอบแทนอย่างนี้..เจ้าชั้นต่ำ.."
 เด็กชายโมโหตอบพลันลุกเดินออกจากที่นั่ง..

"ช่วย..ไว้.."
 เธอทวนคำก่อนจะวิ่งตามเด็กหนุ่มไปอย่างรวดเร็ว

"เดี๋ยวซิ.."
เด็กสาววิ่งไปจับมือเด็กชายรั้งเขาไว้..

"อย่ามายุ่งกับผม..."
เด็กชายสะบัดแขนที่เธอเกาะ

"ขอล่ะ..ฉันขอโทษ.."
เด็กสาววิ่งไปกางแขนกั้นทางเดินของเด็กหนุ่ม

"ผมบอกว่า...อย่ามายุ่ง!!!!!!!!!"
เขากำหมัดหง้างมือต่อยหญิงสาว

"ฆ่าทิ้งซะเลยขะได้ไหม??"

ทว่า...เด็กสาวก็เอียงตัวหลบหมัดได้อย่างรวดเร็ว..ซึ่งทำให้เด็กชายยิ่งสนใจในตัวเธอ
"ฉันไปมีเรื่องกับคนอื่น...แล้วฉันเองก็หนีมา..ก็เลยหลงทาง..ขอล่ะช่วยฉันด้วย"
แววตาอันแรงกล้าแสดงถึงความตั้งใจ ปกติเด็กชายเมื่อกำหมัดเตรียมต่อสู้เมื่อไหร่ก็จะไม่มีทางหยุดได้ แต่คราวนี้กลับหยุดการต่อสู้ลงด้วยตัวเอง..

"หึ...ที่แท้ก็แค่เด็กหลงทางโง่ๆ แถมไปมีเรื่องกับสัตว์กินพืชตัวอื่นอีก...."
เขาพูดเว้นวรรคก่อนจะลดหมัดลง

"จำบ้านตัวเองได้ไหม...???"

เด็กสาวส่ายหน้าก่อนจะหุบแขนแล้วหลบสายตา..

"หืม..บ้านตัวเองก็จำไม่ได้แล้วจะกลับยังไง???"

"ฉันเลยอยากให้นายช่วย.."

"................................."

"ขอล่ะ...ช่วยซักครั้งไม่ว่าอะไรฉันจะให้นายหมดเลย ..."

"................................................"เงียบ

เด็กสาวโค้งตัวลง

"ตอนนี้ใกล้ค่ำแล้วไปพักบ้านผมก่อนเถอะ..."
เขาชวนเธอพลางหันไปมองพระอาทิตย์ที่ลับขอบฟ้า เด็กหนุ่มเดินนำหน้าเด็กสาว

"สัญญาว่าจะช่วยฉัน...และ สัญญาด้วยว่านายจะไม่สู้หรือทำอะไรฉัน.."

เขาหันกลับมาหรี่ตาลงเล็กน้อย ปกติเขาไม่เห็นก็ไม่ได้ชอบทำอะไรยุ่งยากหรอก..แถมยังคิดอีกซะว่าเรื่องพวกนี้เป็นแค่เรื่องงี่เง่า..


"เออ..ไปกันได้แล้ว.."

"อ..อืม"

เด็กสาวสะพายกระเป๋าก่อนจับวิ่งไปเดินคู่กับเด็กหนุ่ม

"ฉันไปบ้านของนายเนี้ยน่ะ...จำไม่เห็นจะได้"
มิซากิลุกพรวดตามด้วยฮิบาริ

"หึ..ผมก็ไม่อยากจะเชื่อ ว่าผมเคยเจอเด็กกะโปโลอย่างคุณด้วย.."

".........เด็ก..กะโปโล.."

"ไปกันได้แล้ว.."

ฮิบาริจูงมือมิซากิไปอย่างไม่ทันตั้งตัว สะกดรอยตามเด็กทั้งสองหรือเรียกง่ายๆว่ามิซากิและฮิบาริตอนเด็กๆ..จนถึงบ้านของเขา

"ว้าว..บ้านนายใหญ่เท่าบ้านฉันเลย แต่ของฉันเป็นสไตล์อิตาลี ของนายเป็นสไตล์ญี่ปุ่นหล่ะ..อ่ะ..รอด้วยสิ!!"เด็กหญิงที่เอาแต่พูดวิ่งตามเด็กชายที่เดินทิ้งเธอให้พูดคนเดียวแล้วเข้าไปในคฤหาสน์..

"ว้าว..บ้านสไตล์ญี่ปุ่นหรอเนี้ย..สวยจัง"
มิซากิพึมพำ ลูบคางตัวเองเบาๆ ทั้งสองแอบลับล่ออยู่หน้าประตู

"คุณติดหนี้ผม.."

"ติดหนี้..หนี้อะไร???"

"ผมช่วยคุณหาบ้าน..คุณก็ต้องตอบแทนผม"+_+

"จะบ้าเหรอ!!!นั้นมันแค่ตอนเด็กๆไม่เกี่ยวกับตอนนี้ซะหน่อย..."
มิซากิตอบอย่างโมโหปนลนลาน

"......ผมถือว่าคุณตกลงล่ะกัน.."

"อะไรของนายเนี้ยยยยย!!"
มิซากิหัวร้อนจึงแหกปากตะโกนออกไปซะทั่วคฤหาสน์แต่ดูเหมือนจะไม่มีใครสนใจทั้งๆที่ตะโกนออกไปซะดังขนาดนั้น

"หืม...แปลกมาก.."
มิซากิกลับหน้าเป็นปกติก่อนจะมองซ้ายขวา

"ผมก็ว่าอย่างนั้น..ไม่มีใครสนใจเลยซักนิด.."

ฮิบาริให้ความเห็น

"เราอยู่ในความทรงจำ...ใช่ไหม?? มันเป็นไปได้ที่ตัวของพวกเราจะเป็นแค่ดวงจิต...ที่กลับมาในอดีต เพื่อทำอะไรซักอย่าง...หรือเปล่าน่ะ??"

มิซากิอธิบายอย่างลังเล 

จนกระทั่งฮิบาริค่อยๆยกมือของตัวเองขึ้นลูบใบหน้าของมิซากิที่กำลังคิดหนัก และฝ่ามือของเขาก็มาหยุดอยู่บนริมฝีปากเธอ



"ให้ผม...ทดลองให้ไหมล่ะ..ว่าสัมผัสได้จริงๆหรือเปล่า??"



รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นบนใบหน้าของฮิบาริ..ก่อนจะโน้มตัวเข้าหาเธอ


"ร..รู้แล้ว..ฉันรู้สึกแล้ว ม..ไม่ต้องทดลองอะไรทั้งนั้นแหละ..0/////0" 
มิซากิปัดมือไปมาก่อนจะช้มือปิดแก้มที่แดงงงงงงจนแทบจะระเบิดออกมา..

"งั้นก็ไม่สัตว์กินพืชตัวอื่นก็คงไม่เห็นสิน่ะ..ว่าคุณกับผมกำลังจะทำอะไร.."

"อ..อื้อออ"
มิซากิเบี่ยงหน้าไปทางอื่นพยายามจะไม่มองหน้าเขา

"หืม..เขินผมเหรอ??"
เขาโน้มตัวหาเธอเรื่อยๆ

"ม...ไม่ใช้ แต่นายช่วยเอาหน้าออกไปได้ไหม? ฉันอึดอัดนะ.."

"หึ..."
ฮิบาริอุทานก่อนจะเลิกแกล้งมิซากิแล้วเดินนำพาเธอไป

"คุณเคียวยะครับ..วันนี้นายหญิงกับคุณท่านไม่อยู่ขอรับ..พวกเราจะดูแล---"
เสียงของคุนรับใช้ที่ออกมาต้อนรับมากมายถูกขัดด้วยเสียงของเด็กชายผู้เป็นเจ้าของคฟหาสน์

"ไม่ต้องยุ่งกับผม..แม่กับพ่อไปไหน..??!!"

"เอ่อ..ท่านไปพบเพื่อนสนิทของทั้งคุณท่านและนายหญิงครับ..หืม..เด็กผู้หญิงคนนั้น"
"ยัยนั้นเป็นคนของผม..ไปได้แล้ว..อย่ามาอยู่กันเป็นกลุ่มให้ผมเห็นอีก!!"

สิ้นเสียงคนรับใช้ทั้งหมดต่างวิ่งกระเจิงไปทำหน้าที่ ส่วนเด็กหญิงที่เอาแต่มองเหตุการณ์อย่างสับสนจึงเดินเข้าไปถามเด็กชาย..

"นี่นาย..ทำไมคนรับใช้วิ่งกันเต็มไปหมดล่ะ..?"
"เงียบซะแล้วตามมา.."
"........................อะไรของเค้ากันน่ะ.."

เด็กหญิงจับสายกระเป๋าทำหน้างุนงงนิดหน่อยก่อนจะตามไป...

"เธอพักที่นี้แหละ.."
 เด็กหนุ่มเปิดประตูห้องเชิญเธอ

"...ว้าว..ตกแต่งห้องสวยจัง" 
เธอเดินเข้าไปก่อนจะวางกระเป๋าบนเตียงก่อนจะเดินสำรวจห้อง

"แต่...แปลก เหมือนมีคนอยู่ก่อนหน้านี้ กลิ่นยังติดหมอนอยู่เลย
 คงเป็นผู้หญิงสิน่ะ"

เด็กหญิงถือหมอนบนเตียงขึ้นมาดม

"จ้าโรคจิต..นั้นมันเตียงของผม และนี้ก็ห้องของผม..
สิ้นประโยคเด็กสาวทำท่าลนลานก่อนจะขว้างหมอนกลับที่เดิมด้วยความแรง

"นายไม่ได้หาห้องให้ฉันนอนหรอกเหรอ???"
"มันเปลือง" 

ว่าจบเขาก็ปิดประตูห้อง

"จะบ้าตาย..นายเป็นผู้ชายฉันเป็นผู้หญิง จะอยู่ในห้องเดียวกันได้ยังไง.."
"ทำไมผมต้องเตรียมให้เธอด้วย เป็นแค่คนอาศัยอย่าเรื่องมาก มีให้แค่นี้ก็ดีแค่ไหนแล้ว"

เขาเริ่มหงุดหงิด

"..............ขอโทษ"
เด็กหญิงหรี่ตาลงก่อนจะกลับไปนั่งบนเก้าอี้โต๊ะทำงาน



"คุณลวนลามผมตั้งแต่เด็ก..คุณโรคจิตกว่าผม"
ฮิบาริและมิซากิที่กำลังยืนมองวัยเด็กของเขาและเธอ

"ก็ใครมันจะไปรู้เหล่า..ว่าห้องนี้เป็นห้องของนาย"
มิซากิมองฮิบาริอย่างหงุดหงิด
"หึ..กลับไปคุณต้องถูกผมลงโทษ.."เขายิ้มแสยะเหมือนวางแผนอะไรสักอย่าง
"ลงทง ลงโทษอะไร..ฉันไม่ต้องรับโทษอะไรทั้งนั้นแหละ" มิซากิลนลาน
"ผมจะทำให้คุณ..ทรมานไปทั้งร่างกาย"

"เฮือกกกกก"


สายตาของฮิบาริเหมือนนักล่าที่จ้องจะจับเหยื่อแสนหอมหวาน รอยยิ้มที่สร้างความผวาให้กับมิซากิ

'จะให้เรียกว่า นักล่าตัวจริง ก็ย่อมได้'

"ย..อย่าพูดแบบนี้สิ..ฉันขนลุกไปหมดแล้วนะ"
"หืม..อยากได้เร็วๆเหรอ"
"นายนี่มั...."
"มันอะไร??" 
ฮิบาริยื่นหน้าเข้าใกล้ในระยะประชิดกับหน้าของมิซากิจนแทบจะสิงเข้าไป

หมับบบ...



มิซากิตั้งสติใช้มืออีกข้างจับใบหน้าของฮิบาริจนเต็มฝ่ามือ..


"อย่าเอาหน้าเข้ามาใกล้ฉันจะได้ไหม.."

ไม่เคยมีใครที่เคยแตะใบหน้าของฮิบาริเลยจนกระทั่ง...

"อ้ากกกก..นายทำอะไรมือฉันเนี้ย!!!"
มิซากิโวยวายใหญ่พลางสะบัดมือไปมา

"แค่อยากชิมรสชาติของคุณสักหน่อย..หวานใช้ได้เลยหนิ"

เขายิ้มแสยะก่อนจะหุบยิ้มมองตัวเองในวัยเด็กต่อพร้อมกับมิซากิ

"เธอชื่ออะไร???"
เด็กชายเอ่ยปากถามหลังจากเงียบมานานพลันกอดอกยืนพิงประตู

"ชื่อของฉัน ซาชิโย มิซากิ (sachiyo misaki)"

"ฉัน ฮิบาริ เคียวยะ (hibari kyoya)"


มิซากิและฮิบาริต่างแปลกใจเพราะที่เด็กสาวแนะนำตัว ต่างคือชื่อที่ทั้งสองไม่คุ้นหู
"เดี๋ยวสิ...ฉันคือตระกูล ชิโอริ น่ะ.."

"......................"

"หรือว่า พ่อกับแม่ของฉันกำลังปิดบังอะไรสักอย่าง.."

"..................................................................."

'นี้มันอะไรกันฟร่ะ.....งงไปหมดแล้วววววววววววววววววเฟร้ยยยย'
.
.
.
.
.
.คนเขียนก็งง=_=


ปล.กับผู้เขียน

อ้ากกกกกกกกกกกกกกกกก........งานเยอะชิบ ไปโรงเรียนไม่เท่าไหร่ก็มีงานทับถมเข้ามาดั่งพายุ ไรท์เริ่มเขียนไม่รู้เรื่องล่ะ...มั่วไปหมด ไม่สนุกก็ขอโทษด้วยนร้าาาาToT 
แต่ก็อย่าลืม คอมเมนท์และติดตามให้กำลังใจไรท์ด้วยน่ะ... ส่วนใหญ่ไรท์ไม่ค่อยอยากให้รีดเดอร์ข้ามตอนอ่านน่ะ..เพราะในตอนนั้นๆไรท์อาจเฉลยปมขึ้นมาอย่างกะทันหัน ไม่เข้าใจเนื้อเรื่องสามารถคอมเมนท์ถามได้จ้าาาาาา
รักรีดเดอร์ที่น่ารักทุกคน.................................=3=








Free Cursors?STAR
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

209 ความคิดเห็น

  1. #92 คุโด้ ซาซากิ (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2560 / 21:18
    สนุกค่ะ ต่อเลยๆ
    #92
    1
    • #92-1 ackerman2003 (@ackerman2003) (จากตอนที่ 29)
      30 พฤษภาคม 2560 / 23:44
      จ้าาาาาาาา...กว่าจะมา ไรท์ต้องเคลียร์งานโรงเรียนไปเยอะพอสมควรก่อนจะมาอัพ แหะ แหะ ไปแปลกใจที่มาอัพช้า..ยังไงก็จะรีบปั่นจ้าาาา
      ขอบใจนร้าาา ที่ยังรออ่านคอมเมนท์และติดตามจ้าาาา=3=
      #92-1