(fic reborn)อุบัติรักนายเย็นชา(Sudden love)

ตอนที่ 27 : ไดอารี่รุ่นที่1 บันทึกของผู้สืบสายเลือด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,289
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    20 ส.ค. 60

"พวกเราเคย รู้จักกัน เคยสนิทสนมกัน และเคยเจอกันมาก่อน...แต่ทำไม.....................................
..........ทำไมถึงจำกันไม่ได้น่ะ????"
..........................................
..........................................


"แม่ค่ะ..ภาพนั้นมันเมื่อไหร่กัน"

"แม่น่ะรอเวลานี้มาตลอดเลยน่ะ.."
ร่างบางขมวดคิ้วมุ่นงงกับที่แม่ตัวเองตอบเบี่ยงประเด็น

"แม่พูดถึงอะไรกันแน่!?"

"เคียวยะคุงดูนี้สิจ๊ะ..."

แม่ของมิซากิหันแกลลอรี่เข้าหาฮิบาริก่อนจะชี้รูปๆหนึ่ง

"รูปนี้มิจังเอาแต่ร้องไห้หาแต่เคียวยะคุง ขนาดอาบน้ำก็ยังร้องไห้อยู่เลย.."

"แม่!!!!"

ร่างบางพยายามชิงแกลลอรี่จากมือของแม่แต่..

"อ๊อกกกก!!!"

ฮิบาริใช้ฝ่ามือดันหน้าของมิซากิ ในตอนนี้เขาเอาแต่ยิ้มเยาะรูปของเธอ

"ปล่อยน่ะ..ฮิบาริ..!!"
ร่างบางเริ่มอารมณ์เสียใส่ชายหนุ่มแต่กลับทำให้ผู้เป็นแม่นั้น รู้สึกดีเข้าไปใหญ่..


"แหม..สองคนนี้น่ารักกันจังน่ะ..อ่ะ..เคียวยะคุงแม่ให้เอาไปดูเลยน่ะ"

แม่ให้หนังสือแกลลอรี่กับชายหนุ่มทอนฟา

"ฮิบาริ!!...ถ้านายทำแบบนี้ฉันจะไม่ให้นายค้างอยู่ทีนี่!!!"

มิซากิให้คำเด็ดขาดกับชายหนุ่มแต่เขาก็ยังเปิดหน้าแกลอรี่อย่างสะใจ

"ต๊ายยย..เคียวยะคุงจะค้างที่นี้เหรอจ๊ะ..ทำไมไม่บอกตั้งแต่แรกล่ะ.."

แม่ลุกขึ้นก่อนจะดีดนิ้วสั่งให้คนรับให้ตรียมห้องนอนให้ชายหนุ่ม



'ม่ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!!!!!!!!!!!!'




มิซากิได้แต่กรี้ดร้องอย่างเจ็บปวดภายในใจ



"รูปนี้น่ารักดีน่ะ.."

ชายหนุ่มยิ้มร่าก่อนจะเปิดหน้าต่อไป..

"หยุดน่ะ...เจ้าหน้าเป็ด!!"

ร่างบางดันมือชายหนุ่มที่จับหน้าของเธอไว้แต่...ดูเหมือนจะแรงไปจนเธอล้มทับตัวเขาไป หน้าของหญิงสาวซบอยู่กับหน้าอกของชายหนุ่มทำให้ได้ยินหัวใจของเขาชัดเจน 


'มันสั่นระรัวไปหมด'


"ขะขอโทษ.."

มิซากิยันตัวเองพลันใบหน้าแดงก่ำไม่แพ้กับฮิบาริ

ในตอนนี้สภาพของเธอที่กำลังนั่งคร่อมชายหนุ่มอย่างไม่ได้ตั้งใจ...


"อ่า.."

เขาพูดเสียงเรียบก่อนจะยันตัวเองขึ้น..
แต่หารู้ไม่ว่าทั้งสองเองอยู่ในสายตาของผู้เป็นแม่หญิงสาวมาตลอด..


"แหม..หนุ่มสาวสมัยนี้ร้อนแรงจังเลยน้าา"

แม่แซวก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้..


"มะ..ไม่ใช้น่ะแม่.."

มิซากิโบกมือขัดค้านใบหน้ายิ่งแดงเข้าไปใหญ่..


"งั้นเหรอจ๊ะ.."

ผู้เป็นแม่หัวเราะปิดปาก ฮิบาริที่ลุกขึ้นแล้วเปิดหน้าแกลลอรี่จนถึงหน้าสุดท้าย

"อ่ะ..รูปนี้ก่อนมิจังจะไปอิตาลีหนิจ๊ะ"

ผู้เป็นแม่ชี้รูปสุดท้าย รูปของเด็กสาวกอดกับเด็กชาย..


"หนูเกิดที่ญี่ปุ่นเหรอ?"

ร่างบางชี้ตัวเองทำตาสงสัยหาแม่..


"ใช่จ๊ะ..มิจังเกิดที่ญี่ปุ่นก่อนที่มิจังจะไปอิตาลีกับคุณพ่อมิจังเอาแต่ร้องไห้หาเคียวยะคุง แถมยัง   สัญญากันอีกว่าจะแต่งงานกันเมื่อโตขึ้น   แล้วอีกด้วยน่ะจ๊ะ.."


ผู้เป็นแม่ยิ้มเยาะอย่างสนุกแต่กลับทำให้สีหน้าของลูกตัวเองซีดกะทันหันหัวค่อยๆหมุนหาชายหนุ่มที่เอาแต่จ้องหน้ามือเท้าคางใบหน้าเปี่ยมด้วยรอยยิ้มที่สุดแสนจะอ่อนหวานแต่ร่างบางกลับมองว่าเป็นรอยยิ้มที่ดูถูกเธอว่าหน้าสมเพช..



"หึ.."

ชายหนุ่มอุทานเสียงเรียบแต่กลับทำให้ร่างบางเขินอายเข้าไปใหญ่

"อะไรของนายเนี้ยย!!"

เธอหงุดหงิดที่ถูกชายหนุ่มเอาแต่จ้อง

"น่ารักจังเลย.."

ผู้เป็นแม่หัวเราะก่อนจะทำสีหน้ากังวล

"มิจัง.."

ผู้เป็นแม่เรียกชื่อของบุตรสาวตัวเองที่กำลังทำสีหน้าโมโห

"ค่ะ.."
"รับไปสิ.."

ผู้เป็นแม่ยื่นสมุดปกหนาแข็งเล่มเล็กสองเล่ม เล่มหนึ่งสีขาว อีกเล่มสีดำ


"เคียวยะคุงเอง..ก็คงจะได้ฟังเรื่องจากมิจังมาแล้วสิ.."

แม่หันไปมองฮิบาริก่อนเขาจะพยักหน้าตอบ


"สมุดโน๊ต??"

"สมุดเล่มสีขาวคือไดอารี่ของคุณทวด..เล่มสีดำคือบันทึกเรื่องราวของผู้สืบสายเลือดนรก.."ผู้เป็นแม่กล่าวอย่างจริงจัง


"บันทึกของคุณทวดงั้นเหรอ?"มิซากิพึมพำพลางก้มมองหนังสือ
"มิจังรู้ตัวหรือเปล่า?..ว่าตัวเองมีสายเลือดของรุ่นที่1อยู่.."ผู้เป็นแม่พูดอย่างแผ่วเบา..

"แม่พูดว่าอะไรน่ะค่ะ?"


"ไม่มีอะไรหรอกจ๊ะ..ว่าแต่คงเหนื่อยแย่เลยสิน่ะไปพักผ่อนกันเถอะจ๊ะ..ห้องของเคียวยะคุงอยู่ข้างห้องมิจังน่ะ.."


"ค่ะ.."ร่างบางตอบกลับเพียงแค่เสียงเดียว



"สงสัยแบกมิจังทั้งวันน่าจะปวดหลังน่าดู.."

ผู้เป็นแม่ยิ้มเยาะจนชายหนุ่มยิ้มตาม
"คงจะเป็นอย่างที่คุณว่าน่ะ.."ฮิบาริเอ่ยพลันลุกขึ้นพร้อมกับหญิงสาวก่อนจะเดินขึ้นบันไดคฤหาส์นแต่..


"มิจัง.."

เสียงรั้งของผู้เป็นแม่เรียกขึ้น..เมื่อเจ้าของชื่อได้ยินจึงเดินไปหาผู้เรียก

"มีอะไรเหรอค่ะ.."

"ตอนเที่ยงคืนลูกขึ้นมาหาแม่บนดาดฟ้าล่ะก็อย่าลืมพาเคียวยะคุงมาด้วยน่ะ..แม่มีเรื่องอยากจะคุยด้วย"


"เอ่อ...ค่ะ.."มิซากิตอบอย่างเหนื่อยก่อนจะหันหลังขึ้นบันได
"มิจัง.."
"ค่ะ.."หญิงสาวหันใบหน้าหาผู้เป็นแม่
"อะไหล่..แม่เอาไปไว้ในห้องแล้วน่ะ"เธอยิ้มหวานให้กับบุตรสาวจนเธอต้องยิ้มตาม
"ค่ะ"


"บันทึกของคุณทวดเหรอ?"

มิซากิปิดประตูห้องตัวเองก่อนจะวางสมุดโน๊ตทั้งสองไว้บนโต๊ะทำงานและเดินไปยังกล่องอะไหล่มากมายที่เธอสั่งวางไว้มุมห้อง


"อืม..มีครบ"

ร่างบางนับกล่องและเดินไปยังตู้เสื้อผ้า เตรียมพร้อมอาบน้ำ

"เจน 0124 รบกวนช่วยเปิดเพลงหมายเลข 2043 ที...ล่ะก็ช่วยตั้งนาฬิกาตอนเที่ยงคืนด้วย"

มิซากิที่ใส่ผ้าขนหนูผืนเดียวเอ่ยขึ้น


"รับทราบค่ะ"


เสียงอิเล็กทรอนิกส์ เซอร์ราวด์รอบๆตัวเธอตอบพลันในห้องของเธอเต็มไปด้วยเสียงเพลงที่ออกมาจากผนัง


.....................................................................
.....................................................................



ร่างบางจุ่มตัวลงไปในน้ำอุ่นอย่างสบายใจ
"วันนี้ดวงซวยชะมัด"

เธอพูดก่อนจะยกเท้าที่แพลงชูขึ้น พลางนึกถึงตอนที่ตัวเองอยู่บนหลังของ ชายหนุ่มทอนฟา 


"ไม่สบอารมณ์เอาซะเลย"

......................................................................
.......................................................................




"ฮ้าาาา...อุ่นดีจัง.."


เธอออกมาจากห้องน้ำพร้อมสวมชุดนอนสีขาวหลายเป็ดพลางหยิบสมุดโน๊ตสีขาวล้มตัวนอนบนเตียง
'กว่าจะถึงเที่ยงคืนคงอีกนาน..นอนพักเอาแรงแล้วค่อยทำ wing board' เธอคิดก่อนจะนอนตะแคงขวาและเปิดอ่านสมุดโน๊ต





   วันที่XX/XX/4XX

  จุดสตาร์ท

    ...ฉันตื่นมาพร้อมกับ สิ่งที่ปีศาจประทานให้มา ดวงตายมทูต ร่างกายของยมทูต อาวุธจากปีศาจ
 ผู้ถูกเลือกให้เป็นรุ่นแรก ของผู้สืบสายเลือดนรก 'นักฆ่าจากนรก' ถึงตอนนี้ฉันจะอายุ ได้แค่10ขวบ แต่ก็ได้เป็นมาเฟียซะเต็มตัวเลย น่าขันใช่ไหมล่ะ..
 ถ้า อเลาดี้ รู้ว่าฉันเป็นแบบนี้ เขาอาจจะไม่มาเล่นกับฉันอีกแน่...น่าเสียดายจัง 

 ยิ่งเขาเป็นเพื่อนคนแรกของฉันซะด้วย....
 ไม่อยากให้เขารู้จริงๆว่าฉันเป็นอะไร....
 แต่ก็น่ะ..ฉันรู้ว่าเขาน่าจะไม่ชอบถ้าฉันโกหกเขา..
 เพราะฉะนั้นฉันอยากจะบอกเขาเมื่อถึงเวลา..
 แค่บอกความจริงยังไม่กล้า...

 'ฉันนี้มัน งี่เง่า ชะมัด'
                                                         บันทึกครั้งแรก อัลโตเนียลลี่ โรเรนโซ่...




.............................................
.............................................





"หืม!!...คุณทวด!!!คือ รุ่นที่1หรอ..???!!"มิซากิตกใจเบิกตากว้าง..ก่อนจะเปิดหน้าต่อไป





   วันที่XX/XX/4XX
 
........

ฉันบอก อเลาดี้ ไปแล้วว่า ฉันเป็นตัวอะไร...ตอนแรกฉันกลัวมากๆเลยล่ะ..กลัวว่าจะไม่ได้เจอกันอีกแล้ว.....กลัวว่าเขาจะรังเกียจฉัน
ฉันบอกออกไป..แต่เขากลับยิ้มแล้วกอดฉันแน่นเลยล่ะ...ไม่ใช้ว่าโรคจิตหรอกน่ะ...แต่ตัวของเขาหอมมากเลยล่ะ..





"อะไรกันเนี้ย..คุณทวด"ร่างบางเริ่มตะหงิดตะหงิดและอ่านต่อ..




ฉันถามอเลาดี้ไปว่า "ไม่กลัวฉันเหรอ?"
แต่เขากลับลูบหัวฉันแล้วตอบว่า "ดีใจซะอีก..ที่ลอเรนบอกความจริงฉัน"
ตอนนั้นฉันบ่อน้ำตาแตกเลยล่ะ...
ฉันเลือกไม่ผิดจริงๆด้วย..อเลาดี้คือคนที่ฉันรักและไว้ใจมากที่สุด....

                                                                                             ลอเรน...





"รุ่นที่1รักกับผู้พิทักษ์เมฆารุ่นแรก ตั้งแต่เด็กเลยเหรอเนี้ย.."

มิซากิพึมพำอยู่ในหัวของเธอก็ผุดหน้าของ ชายหนุ่ม ฮิบาริ เคียวยะ ขึ้นมาเลยทันที...


"จะบ้าเหรอ..ฉันนึกถึงเจ้าหมอนั้นได้ยังไงกัน"

เธอใช้มือทุบหัวตัวเองก่อนจะพลิกตัวตะแคงนอนหันไปอีกข้าง แต่อยู่ๆเธอก็สะดุ้งเฮือกใหญ่...



"ไง....ที่รัก"0//////////0



".....ฮะๆๆ สงสัยฉันจะประสาทจนคิดว่าเจ้าหมอนั้นมานอนข้างๆฉันและพูดว่า ไง ที่รักเป็นคำทักทาย ฮะๆๆๆ"


มิซากิหัวเราะแห้งกลบเกลื่อนในหัวคิดในแง่ดีว่า 'มันเป็นแค่ภาพหลอน'พลางพลิกตะแคงตัวกลับเป็นท่าเดิม...



หมับ!!!!!!!!!!




แขนทั้งสองข้างของชายหนุ่มกอดรัดร่างบางไว้พลางขยับตัวจนหน้าอกของเขาแนบชิดกับหลังของเธอ


"และอย่างนี้...ยังเป็นภาพหลอนหรือเปล่า?"


ชายหนุ่มกระซิบหูของร่างบางจนเธอเริ่มขนลุกและจั๊กจี้ไปตามๆกัน


"นะ..นายเข้ามาได้ยัง..."

มิซากิหน้าซีดเสียงลนลานพยายามดิ้นจากแขนของ ฮิบาริ

"แม่ของคุณบอกpasswordห้องคุณให้กับผม ก็แค่นั้น.."

ฮิบาริกระซิบหูของมิซากิอย่างเร้าร้อน..


"ปล่อยฉันซะ..ไม่งั้นนายได้โดนดีแน่.."

ร่างบางให้คำเด็ดขาด


"ถ้าคุณจะใช้โซ่พันตัวของผม...คุณก็คงถูกมัดติดกับตัวผมด้วย.."

ฮิบาริใช้ขาข้างหนึ่งเกี่ยวขาทั้งสองของมิซากิจนเธอขยับไม่ได้..

ชิ...รู้ทันเรอะ..

"เฮ่อออ..มีอะไรถึงบุกเข้าห้องของฉันล่ะ.."


เธอถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่ายเมื่อชายหนุ่มเห็นอย่างนั้นจึงปล่อยแขนออกจากเธอ แต่ดูเหมือนเขาจะคิดผิดที่ปล่อยเธอ


ร่างบางได้โอกาสคร่อมร่างชายหนุ่มเอาไว้..


"พันธนาการ.."

ฝ่ามือเธอขนานกับหน้าของชายหนุ่ม โซ่เรืองแสงสีขาวออกมาจากเตียงและพันร่างกายของชายหนุ่มไว้..


"เจ้าเล่ห์จังเลย.."

ชายหนุ่มยิ้มอย่างพอใจ


"นายต้องการให้ฉันทำอย่างนี้ตั้งแต่แรกเลยใช่ไหม?"
"หึ.."

เขาไม่ตอบอะไรหวังยั่วโมโหร่างบาง


"ฉันถือว่าใช่ล่ะกัน.."

เธอลุกไปนั่งข้างพลันหยิบอาวุธในกระเป๋าเป้ที่คนใช้เอามาเก็บไว้ในห้องเธอ...


"ถ้านายเล่นตุกติกล่ะก็..ฉันลั่นไกออกไปแน่"

ร่างบางเปลี่ยนอาวุธเป็นปืนแล้วจ่อศรีษะของเขา


"ใจร้ายจังเลยน่ะ.."

ฮิบาริแสยะยิ้มชอบใหญ่


"allentare le restrizioni"(แปลมาจากภาษาอิตาลี=คลายพันธนากร)


แน่นอนว่าเหนือฟ้าต้องมีฟ้า ชายหนุ่มกระโดดออกจากที่เดิมอย่างรวดเร็วโดยที่ร่างบางไม่ทันมอง


"นายเนี้ยเจ้าเล่ห์กว่านะ.."

ร่างบางต้องหยุดการเคลื่อนไหวเพราะชายหนุ่มได้เอาทอนฟาเปิดหนามและทาบกับคอของเธอเพียงระยะห่างไม่กี่เซนติเมตร..


"ดีใจที่คุณชอบ.."

เขากระซิบก่อนจะเอาทอนฟาออกและกดร่างของเธอนอนคว่ำจนจมเตียง



"คุณหนูค่ะ..อาหาร--ว๊ายยยย!!!"


สาวรับใช่คนหนึ่งเปิดประตูเข้ามาถึงกับใจหาย มิซากิและฮิบาริ นอนอยู่บนเตียงด้วยกัน จะไม่ให้คิดลึกได้ยังไง..



"ขอโทษที่ขัดจังหวะค่ะคุณหนู..อาหารวางไว้อยู่บนโต๊ะทำงานน่ะค่ะ.."

"ไม่!!.....อย่าไป!!....."



ปังงงงงง!!! 

สาวรับใช้คนนั้นไม่ทันฟังที่ร่างบางพูดก็รีบปิดประตูแล้ววิ่งแจ้นออกไป


"โธ่เว้ย!!!...โอเค..ฉันยอมแล้วเลิกกดฉันสักที!!!"


ร่างบางยกมือทั้งสองข้างระดับหัวไหล่ ยอมรับ...


"หึ.."


ชายหนุ่มแสยะยิ้มก่อนจะปล่อยมือจากหัวและมือของเธอ..


"อ่าาา...ปวดไปหมดทั้งตัว..ทำไมวันนี้ฉันต้องดวงซวยทันทีที่มีนายมาอยู่ด้วยเนี้ย!!"

เธอลุกออกจากเตียงก่อนจะบิดตัวไปมาพลันเสียงกระดูกดังลั่น จนฮิบาริต้องชายตามอง



'หุ่นยัยนี้...มองแรกๆก็ธรรมดาแต่พอมองจริงๆก็ เซ็กซี่ พอสมควร'
ชายหนุ่มคิดพลันแสยะยิ้มอย่างมีเลศนัยจนร่างบางผวา



"อะไรของนาย..?"

เธอถามออกไป


"เปล่าก็แค่ดูชุด.."

ชายหนุ่มหลบสายตาเธอ


"หืม...แค่เสื้อแขนยาวกับกางเกงขายาวเนี้ย..มันน่าดูตรงไหน?"


"..................."


"-_- ช่างมันเถอะ.."

เธอเลิกสนใจเขาก่อนจะเดินไปยังโต๊ะทำงานที่มีอาหารวางอยู่


"วันนี้แปลกแฮะ...สงสัยแม่คงจะไม่ว่าง.."


"คิดอะไรอยู่คนเดียวเหรอ?...ที่รัก"



ชายหนุ่มไม่วายที่จะเลิกแกล้งร่างบาง จึงเข้าไปโอบกอดเอวของเธอพลันกระซิบข้างหูเธอหน้าอกชิดติดหลังของเธอ..


"ฮะๆๆ ตลกตายแหละ!!..หยุดทำแบบนี้ซักทีมันน่าขนลุกน่ะ"

ร่างบางหัวเราะประชดแต่ก็ไม่ได้สนใจชายหนุ่มมากจนกระทั่ง....

"อ่ะ!!!!!!!!!!!!...นี่นายงับหูฉันทำไมเนี้ยย"


เธอจับหูที่ชายหนุ่มล่วงเกิน เขาจึงปล่อยให้ร่างของหล่อนตกใจจนล้มลงกับพื้น


"เป็นอะไรเขินเหรอ..."

ชายหนุ่มพูดเสียงเรียบก่อนจะโน้มตัวมาใกล้ๆ จนเหลือระยะห่างไม่กี่เซนติเมตร

"คุณหนูค่ะ...ถึงเวลาเที่ยงคืนแล้วค่ะ..." 


เสียงของอิเล็กทรอนิกส์เรียกเตือนขึ้น แต่ดูเหมือนชายหนุ่มจะหงุดหงิดเมื่อได้ยินเสียงนี้...

"จริงด้วย..เที่ยงคืนแล้วเหรอเนี้ย.."

ร่างบางนึกขึ้นได้จึงยันตัวเองขึ้น


"มีอะไร!"

ฮิบาริถามเหตุผลจากปากของมิซากิ


"ไม่รู้เหมือนกันแต่ไปกันเถอะ.."


เธอดึงมือของชายหนุ่มให้ลุกขึ้นและพาออกไปจากห้องจนขึ้นไปถึงดาดฟ้า






ณ ดาดฟ้าบ้านมิซากิ 00:00




"แม่ค่ะ.."

"หืม..มาแล้วเหรอจ๊ะ.."


ผู้เป็นแม่พูดขึ้น


ท้องฟ้ายามค่ำคืนเต็มไปด้วยดวงดาวและแสงจากดวงจัทร์ปุยเมฆที่อยู่อย่างธรรมชาติ กลิ่นตลบอบอวลของเทียนที่แม่จุด 


"ทั้งสองคนมานั่งนี้สิ.."

แม่ของหญิงสาวชักชวนให้นั่งโซฟาตัวสีขาวตัวยาว


ผู้เป็นแม่เดินไปหยิบแก้วที่มีของเหลวสีม่วงมาสองแก้ว


"ดื่มสิ..."

แม่ยื่นแก้วทั้งสองให้บุตรสาวและชายหนุ่ม
"อะไรเหรอค่ะ..."


"แม่รู้ว่ามิจังชอบฟังเพลงใช่ไหมล่ะ.."นางหยิบรีโมตขึ้นมากดก่อนที่เพลงจะออกมาจากผนัง





"พวกลูกช่วยดื่มพร้อมกันน่ะ..."
ชายหนุ่มและหญิงสาวหันมองหน้ากันต่าง งงกับเรื่องที่แม่ของบุตรสาวพูดขึ้น

"แม่ค่ะ..."

"มิจัง...ลูกรู้ไหมว่าแกลอรี่นั้น...มันคืออดีตของลูก"

"อดีต..." 

ร่างบางพูดทวน


"อดีตของเคียวยะคุงเองก็ด้วย"

"หืม...อดีตของผม"

ชายหนุ่มเบิกตาอย่างตกใจ


"พวกลูกมีสิ่งที่ผูกพันธ์ตั้งแต่เด็กเพราะฉะนั้น....โปรดช่วยให้ตัวเองได้รับรู้ด้วย"


ชายหนุ่มและหญิงสาวมองหน้ากันก่อนจะดื่มเครื่องดื่มลงไปพร้อมๆกัน


"มิจังกับเคียวยะคุงช่วยประสานมือกันหน่อย"


ชายหนุ่มจับมือของร่างบางและทั้งสองเริ่มสอดนิ้วเข้าจนประสานมือกัน


"......................."
"......................."



สายตาของทั้งสองเริ่มพร่ามัว ร่างกายเริ่มอ่อนล้า เปลือกตาค่อยๆปิดลง จนปิดหมด
และเข้าสู่ห้วงนิทราที่ เคย เกิดขึ้นจริง

'อดีตที่เลือนลาง'

'อดีตของสองเรา'

'อดีตที่ถูกทำให้ลืม'

'พวกเราเคยผูกพันธ์'

'อดีตที่กำลังจะถูกเปิดเผย'

'กำลังจะกระจ่าง'

...................................................................
...................................................................


ปล.กับผู้เขียน
อ่านรู้เรื่องกันไหมเอ่ย??? ช่วงนี้ไรท์ใกล้จะเปิดเทอมแล้ว อาจจะไม่ค่อยได้อัพ เพราะหาเวลายาก มีเรื่องที่ต้องคอยให้ปวดหัวอยู่อีกเยอะ...แต่ไรท์จะพยายามหาเวลาลงให้น่ะ..สุดท้ายท้ายสุดอย่าลืม
คอมเมนท์และติดตามให้กำลังใจไรท์ด้วยจ้าาาา.........................................................................พระคุณอย่างสูง







  






Free Cursors?STAR
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

209 ความคิดเห็น

  1. #89 อิชิคาวะ ชิโนรุ (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2560 / 15:30
    รีบๆต่อซะทีสิคร้า รออยู่นะ
    #89
    1
    • #89-1 ackerman2003 (@ackerman2003) (จากตอนที่ 27)
      21 พฤษภาคม 2560 / 21:37
      แงงงงงงงง ToT ช่วงนี้ไรท์หาเวลามาอัพไม่ค่อยได้เลยอีกง่ะ...เสียจุย อาจไม่หนุกเหมือนเดิม เพราะไรท์เองก็เปิดเทอมแล้ว...ไรท์จะพยายามหาเวลามาอัพให้เร็วที่สุดเลยจ้าาาาา ขอบคุณที่ยังรอติดตามอ่าน คอมเมนท์นร้าาาา=3=
      #89-1
  2. #88 คุโด้ ซาซากิ (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2560 / 17:55
    ชอบอ่ะ อ่านแล้วเขินเลย ^////^
    #88
    1
    • #88-1 ackerman2003 (@ackerman2003) (จากตอนที่ 27)
      17 พฤษภาคม 2560 / 18:08
      ขอบใจมากเลยจ้าาาาาา(^o^)ไรท์ดีใจที่รีดเดอร์ชอบฟิคเรื่องนี้(ช่วงนี้เปิดเทอมแล้วก็เลยไม่ค่อยได้อัพToT)
      ยังไงก็ขอบใจน่ะ...ที่ติดตามคอมเมนท์ให้กำลังใจจ้าาาาา
      #88-1
  3. #87 Miyano 4869 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2560 / 15:21
    ฟินแปป~ รอค่าา ชอบมากเลยค่ะ^^
    #87
    1
    • #87-1 ackerman2003 (@ackerman2003) (จากตอนที่ 27)
      13 พฤษภาคม 2560 / 16:33
      โอ้สสสสสสส...^o^*) ดีใจจ้าาที่รีดเดอร์ชอบบบ..
      ขอบใจมากจ้าาา ที่คอมเมนท์ติดตามให้กำลังใจน้าาา-3-
      #87-1
  4. #86 RIN りこ (@tharudee) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2560 / 12:05
    =////v////=
    #86
    1
    • #86-1 ackerman2003 (@ackerman2003) (จากตอนที่ 27)
      13 พฤษภาคม 2560 / 16:24
      อิอิ....^//////////^ เขินแทนเรยย
      แต้งกิ้วที่ติดตามและคอมเมนท์ให้กำลังใจจ้าาาาาา=3=
      #86-1
  5. #85 PanidaKanhacha (@PanidaKanhacha) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2560 / 01:08
    รอน่ะค่าาาาาา
    #85
    1
    • #85-1 ackerman2003 (@ackerman2003) (จากตอนที่ 27)
      13 พฤษภาคม 2560 / 16:22
      จ้าาาา....ไรท์จะหาเวลามาอัพน้าาา
      ขอบคุณที่ติดตามคอมเมนท์ให้กำลังใจและรอน้าา...
      =3=
      #85-1