(fic reborn)อุบัติรักนายเย็นชา(Sudden love)

ตอนที่ 25 : อดีตที่เลือนลาง ความสัมพันธ์ของสองเรา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,308
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 25 ครั้ง
    20 ส.ค. 60



.....................................................

.....................................................


   'hibari talking'

  เรื่องทั้งหมดที่สัตว์กินพืชเพศผู้ตัวนี้บอกผมเริ่มรู้สึกว่า สิ่งที่เธอเล่ามาเมื่อวาน ........

  .....เรื่องที่เธอเล่าให้พวกผมฟัง


มันเป็นแค่บางส่วนเท่านั้น

'end hibari talking'


...........................
...............................................



"รอนานไหม..??"
ร่างบางพูดขึ้นพร้อมกับถุงกระดาษและกล่องอีกมามาย


"ไม่เลย..^-^"
ชายหัวทองตอบร่างบางพลางยิ้มร่า


"แล้วไงต่อ??"
ชายหนุ่มเอ่ยถามร่างบาง


"อืม..ฉันจะให้ร้านไปส่งของที่บ้านนะแล้วเดี๋ยวเราก็กลับแล้วล่ะ.."
ร่างบางตอบก่อนจะยกของที่ถืออยู่ไปไว้หลังรถกระบะที่ทาง south town เป็นคนเตรียมให้..


"นี้..ฮิบารินายจะไปพร้อมกับรถเลยไหม?หรือว่าจะเดินกลับ?"
ร่างบางถามชายทอนฟาพลางชี้รถกระบะ


"ผมอยากเดิน.."
ชายหนุ่มพูดเสียงเรียบ

"เดี๋ยวซิ!!มิจังทำไมถึงมาแค่นี้ล่ะ..ไม่เที่ยวหน่อยเหรอ??"
ชายหัวทองเอ่ยถามรั้งร่างบางไว้


"ฮึ่บ!!..หืม..ขอโทษน่ะ..พอดีถ้าให้เดาฉันต้องทำงานทั้งคืนเลยล่ะ..ไว้วันหลังฉันจะมาเที่ยวด้วยน่ะ.."

ร่างบางกล่าวอย่างรู้สึกผิดพลางวางของไว้บนรถกระบะ อะไหล่ที่อยู่เต็มคันรถเองก็บ่งบอกถึงงานชิ้นโต..


"งั้นไม่เป็นไร..ฉันจะรอมิจังอยู่ที่นี้น่ะ.."

ชายหัวทองกล่าวอย่างเสียดายปนความหวัง ร่างบางเห็นความมุ่งมั่นของชายหัวทองจึงเดินเข้าไปจับมือของเขาขึ้นมา


"ขอบคุณน่ะ..ว่างๆฉันจะแวะมาหาน่ะ.."
ร่างบางกุมมือชายหนุ่มหัวทองก่อนจะเดินเข้าไปลูบหัวชายหนุ่มแต่ด้วยความสูงร่างบางต้องเขย่งเท้าขึ้นไปลูบหัว


"ไปกันได้หรือยัง.."
ชายทอนฟากอดอกพูดเสียงเรียบ


"อื้ม.."
ร่างบางหันไปยิ้มร่าให้ชายหนุ่มทอนฟาก่อนจะดึงฮู้ดมาสวม


"ไปก่อนน่ะ..อะกิโอะคุง"ร่
างบางโบกมือก่อนจะเดินนำชายหนุ่มทอนฟาไป
"หืม..ผมลืมบอกคุณไปอีกอย่าง"ชายหนุ่มทอนฟาเดินเข้ามาจับไหล่ชายหัวทองก่อนจะกระซิบข้างหูชายหัวทอง 


"ยัยนั้นนะ.....เป็นของผมนานแล้วเพราะฉะนั้นไม่ต้องรอหรอก"(โครตทำร้ายจิตใจ)เมื่อชายหนุ่มผมทองได้ยินถึงกับเบิกตากว้างดวงตาสั่นคลอนก่อนจะกลับมาตั้งสติ


"งั้นก็หมายความว่า??.."
ชายหัวทองพูดอย่างสลด


"เข้าใจก็ดีแล้ว.."
ชายทอนฟาตบบ่าเขาก่อนจะเดินตามร่างบางไป



"เมื่อกี้คุยอะไรกันเหรอ..."
ร่าบางถามชายหนุ่มข้างกาย

"ก็แค่บอกลา.."
เขาพูดเสียงเรียบ

"อืม..งั้นเหรอ"
ร่างบางหลุบตาต่ำตอบ


........................................
........................................


ทั้งสองเดินทางจนออกมาจากทางใต้นามิโมริจนถึงตัวเมืองหลัก



จ๊อกกกกก..!!!!!!



เสียงท้องร้องของร่างบางดังขึ้นขณะที่เดินอยู่กับชายหนุ่มทำให้ร่างบางเขินอายไปชั่วขณะ เธอยกแขนซ้ายมองนาฬิกา


"ห....หืม.....ท...เที่ยงกว่าแล้วเหรอ??"
ร่างบางหยุดเดินก่อนจะพูดกลบเกลื่อนความหน้าอายไป

"ไม่ต้องบอกก็รู้..จะกินอะไรก่อนไหม??"
ชายหนุ่มหยุดเดินหันมามองร่างบาง

"ก็ดี.."
ร่างบางกุมท้องตัวเองก่อนจะหันซ้ายขวา


"ร้านราเม็ง"

ร่างบางพึมพำจนชายหนุ่มหันไปมอร้านที่ร่างบางจ้องอยู่นาน..ก่อนจะลากหญิงสาวที่เอาแต่จ้องหน้าร้านเข้าไป และสั่งตามที่พนักงานแนะนำ


"นายคงได้ยินเรื่องของฉันจากอะกิโอะมาแล้วใช่ไหม??"
ร่างบางหรี่ตามองชายหนุ่มที่นั่งตรงข้ามกับตัวเองก่อนจะถอดฮู้ดออก


"ใช่..แต่เรื่อที่มีฝนตกเป็นสีเลือดมันเป็นเรื่องเกินความจริงใช่ไหม??"
ชายหนุ่มถามร่างบางเสียงเรียบ..

"น้ำเปล่าค่ะ.."
เสียงของพนักงานเสิร์ฟเอ่ยขึ้น ก่อนจะเสิร์ฟน้ำและดินจากไป


"ไม่อ่ะ..มันเป็นแค่ภาพลวงตาที่ทำให้ฉัน..."
ร่างบางทำหน้าเครียดพูดเว้นวรรคก่อนจะดื่มน้ำเปล่าที่อยู่ในแก้ว..ก่อนจะวางน้ำเปล่าลง


"ดูเท่ห์ไงล่ะจ้าา"

(ดูนางกวน**มาก ว๊ากก/เคียวลอยมาปักหัว)ร่างบางตอบอย่างหน้าระรื่นก่อนจะมีบางสิ่งมาตีเข้าที่ศรีษะ


โอ้ยยย!!..

"นายจะเอาทอนฟามาทุบหัวฉันทำไมล่ะเนี้ย!!!..."




ร่างบางร้องอย่างโอดครวญก่อนจะใช้มือลูบหัวของตัวเอง คนในร้านต่างมองพวกเขาเป็นตาเดียว ก่อนจะถูกชายทอนฟาส่งสายตาพิฆาตใส่ หมายความว่า 

อย่ามายุ่ง !!!!

จนผู้คนที่มองอยู่ต่างหวาดกลัวเขา ก่อนจะมองร่างบางที่เอาแต่ลูบหัวตัวเอง


"แล้วคุณจะกวนผมทำไมกันล่ะ!!"
ชายหนุ่มพูดตะคอก


"โธ่...ก็ไม่เห็นต้องใช้กำลังกันเลยนี้นา อีกอย่าง??.. นายฟาดโดนหูฟังของฉัน!!"
ร่างบางโวยวายใหญ่..


"ก็ใครใช้ให้คุณมากวนผมก่อนล่ะ..."
ชายหนุ่มพูดเสียงเรียบก่อนจะเก็บทอนฟา

"ร.....ราเม็งที่สั่งได้แล้วค่ะ.."
พนักงานเสิร์ฟเดินเข้ามาอย่างกล้าๆกลัวๆก่อนจะเสิร์ฟอาหารแล้วเดินไปอย่างรวดเร็ว


"โชคดีที่หูฟังฉันไม่แตก..หึ!!"
(งอน)ร่างบางพูดอย่างอารมณ์เสีย ก่อนจะแกะตะเกียบและกินราเม็งอย่างอดอยาก


"เรื่องที่คุณเล่าในโรงพยาบาลเป็นแค่บางส่วนใช่ไหม??"
ร่างบางผงะไปชั่วขณะ ก่อนจะกลับมาซดราเม็งจนหมดถ้วยและเช็ดปากตัวเอง..(หมดโครตเร็ว)


"ใช่..แค่บางเรื่อง"
ร่างบางหลุบตาต่ำตอบ

"งั้นเหรอ...ผมอยากฟังเรื่องของคุณ"
ชายหนุ่มพูดเสียงเรียบก่อนจะกินราเม็ง


"0/////0ถ้าพูดตอนนี้ฉันว่าคงไม่ได้"
ร่างบางตกใจปนเขินอายจึงหันหน้าหนีพลันมือกอดอก


"ผมอิ่มแล้ว.."
ชายหนุ่มวางตะเกียบลงก่อนจะยกแก้วน้ำดื่มตาม(นี้พวกเอ็งแข่งกันกินเหรอไง อั่กกก/ตายอย่างปริศนาโดยมี2ฆาตรกร)

"หืม..นายจะรีบไปไหน?"
ร่างบางถามหน้าตาย

"ก็บอกว่าอยากฟังเรื่องของคุณ.."
ชายหนุ่มตอบเสียงเรียบใบหน้าบึ้งตึง..


"งั้นเหรอ.."

ร่างบางลุกออกจากโต๊ะอาหารพร้อมวางเงินจำนวนหนึ่งไว้บนโต๊ะอาหาร ตามด้วยชายหนุ่มลุกออกไปตามเธอ..


ในระหว่างทางพวกเขาไม่ได้คุยอะไรกันเอาแต่เดินทั้งวัน จนกระทั่ง...ร่างบางหยุดมองพระทิตย์ข้างแม่น้ำ

"เย็นแล้วเหรอ?"
ร่างบางยกแขนซ้ายมองนาฬิกาสลับกับมองพระอาทิตย์ตกดิน


"พักก่อนไหม?"
ร่าบางพูดรั้งกับชายหนุ่มไว้ก่อนเขาจะหยุดเดิน

"ก็ดี.."
ชายหนุ่มตอบก่อนจะไปนั่งลงบนพื้นเนินหญ้าตามด้วยร่างบางนั่งข้างๆ

"นายรู้หรือเปล่า..?"
ร่างบางเริ่มเปิดประโยคสนทนาพลางกอดเข่า

"อะไร..?"
ชายหนุ่มพูดเสียงเรียบพลันล้มตัวนอนมือทั้งสองจับท้ายทอย


"นายเป็นคนแรกที่ฉันเรียกเต็มปากได้ว่า เพื่อนสนิท จริงๆ"
ร่างบางหันไปพูดกับชายหนุ่ม

"คนแรก?"

ชายหนุ่มทวนคำร่างบางอย่างสงสัย

"ใช่...คนแรก"
ร่าบางตอบพลันหันไปมองดวงอาทิตย์

"ทำไม?"
เขาลุกขึ้นนั่งถาม

"เท่าที่ฉันจำได้..ฉันใช้ชีวิตอยู่ที่อิตาลีกับคุณพ่อที่ทำงานอยู่ที่นั้นก่อนจะมาที่ญี่ปุ่นกับคุณแม่เพราะถ้าอยู่ที่นั้นต่อไป ฉันอาจไม่ปลอดภัยเลยบินมาอยู่ที่นี้ประมาณ2เดือนก่อนจะเข้าโรงเรียนนี้............."


"แล้ว?"

ชายหนุ่มถามเชิงให้เล่าต่อ

"ที่โน่นมีแต่การแข่งขัน กดดัน และดิ้นรนเพื่อมีชีวิต เมืองอิตาลี เมืองของมาเฟียขนาดใหญ่ ไร้ซึ่งมิตรที่ไว้ใจได้...หลายคนทำเพื่อตัวเอง เห็นแก่เงิน นั้นเป็นเหตุผลว่าทำไมนายถึงเป็นเพื่อนคนแรกของฉัน..... เพราะ....อาจอยู่คนเดียวมาตลอดอย่างนี้...จนกระทั่งมาที่ญี่ปุ่น..ก็เจอพวกนายที่เรียกว่า เพื่อน ได้จริงๆ"


ร่างบางกอดเข่ากลม เมื่อชายหนุ่มเห็นอย่างนั้นจึงค่อยๆไปลูบหัวหญิงสาวจนเธอแปลกใจ...

"ผมดีใจนะ..ที่คุณรู้สึกอย่างนี้.."
ชายหนุ่มส่งยิ้มอย่างพอใจให้ร่างบาง


"จ้าาา"

ร่างบางยิ้มนางฟ้าตอบ.ก่อนจะลุกขึ้น

"พี่สาวครับ..ช่วยเก็บบอลให้หน่อยได้ไหมครับ?"
เสียงเด็กกลุ่มหนึ่งดังขึ้นจากฝั่งตรงข้ามแม่น้ำพลันชี้ลูกบอลขนาดกลางอยู่ในพงหญ้าใกล้แม่น้ำเมื่อร่างบางเห็นอย่างนั้นจึงเดินเข้าไปเก็บแล้วขว้างให้กลุ่มเด็กฝั่งตรงข้าม


"อย่ากลับบ้านดึกล่ะ!!?"
ร่างบางตะโกนข้ามฝั่งแม่น้ำ..ก่อนจะออกมาจากพงหญ้าแต่...

"อุ้ย!!"
เสียงร่างบางตกใจก่อนจะล้มตกลงไปในแม่น้ำ

ตู้มมมมม!!!! ซ่าาาา...

ชายหนุ่มตกใจมากจึงรีบเข้ามาดูร่างบาง

"ปัดโธ่เว้ยย..บัดสบ!!!ซวยชะมัด!!"
ร่างบางสบทอย่างอารมณ์เสียก่อนจะขึ้นมาจากน้ำอย่างสะบักสะบอมแต่ก็ต้องล้มไปอีก


!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

ตู้มม!!!!!!(แหม..ซวยจริงๆ นางเอกของเรา)

!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

"อ้ากกก!!บัดสบบบ...ไอ้%$$&&^&#!!!!"


ร่างบางเริ่มอารมณ์เดือดด่าสัพเพเหระมากมาย... แต่พลันทำให้คนที่มองเธออยู่ขำเล็กน้อย...เมื่อร่างบางตั้งตัวได้จึงเดินขาเดียวขึ้นจากน้ำก่อนจะล้มนั่งลงหน้าชายหนุ่มและถอดรองเท้าตัวเอง


"เจ็บชะมัด!!ไอ้ต้นหญ้าเฮงซวย!!!หืม...!!!"
ร่างบางจับข้อเท้าที่แพลงก่อนจะเลื่อนมือไปจับหูฟัง..

"อะไรของเธอนะ.."
(ยังไม่ไปช่วยอีก)ชายหนุ่มยิ้มอย่างสนุก..


"งือออToTหูฟังช้านนน...วันนี้ไม่ได้เตรียมแบบสำรองมาง่าา..."
ร่างบางพึมพำพลางถอดหูฟังที่เปียกน้ำ ชายหนุ่มที่มองร่างบางในสภาพเปียกน้ำออกอาการขำในลำคอ


"นี้!!อย่าหัวเราะสิ!!โอ้ย!!!!"

!!!!!!!!

ร่างบางลุกขึ้นตะคอกชายหนุ่มแต่เขาสังเกตุเสื้อของร่างบางเสื้อสีขาวถ้าได้เปียกน้ำก็จะเห็นสัดส่วนที่อยู่ด้านใน เมื่อชายหนุ่มเห็นอย่างนั้นจึงถอดเสื้อนอกออก

"เอ้า..ถอดตัวนั้น แล้วใส่ตัวนี้ซะ"
ชายหนุ่มชี้เสื้อแขนยาวที่ร่างบางสวมอยู่แล้วยื่นเสื้อนอกที่เขามถอดยื่นให้ร่างบางก่อนเธอจะรับเขาหันหลังให้เธอเปลี่ยน

"เสร็จแล้ว"
ร่างบางพูดเสียงเรียบชายหนุ่มค่อยๆหันมา ถึงเสื้อตัวนี้จะใหญ่แต่ก็ปิดร่างของหญิงสาวได้ไม่หมด 

"เอ่อ..ไปกันเถอะ"
ร่างบางค่อยๆลุกขึ้น

"อย่ามาอวดดีไปหน่อยเลยนะ..ข้อเท้าเธอแพลงไม่ใช้เหรอ.."
ชายหนุ่มพูดเสียงเรียบ


"นี้!!ฉันไหวนะ..ไปกันได้แล้ว!!"
ร่างบางหงุดหงิดก่อนจะเดินนำชายหนุ่มไปยังเนินพื้นหญ้าก่อนจะหยุดอยู่ตรงนั้นก่อนจะกลับหลังพลันหน้าแดงเขินอาย..


"แฮ่ม!!!..ขอโทษทีพูดไปอย่างนั้น.."

ร่างบางกระแอ้มเสียงก่อนจะพูดอย่างสำนึกผิด เมื่อชายหนุ่มเห็นอย่างนั้นจึงยิ้มอย่างมีเลศนัยก่อนจะเดินเข้าไปหาร่างบางและอุ้มร่างบางขี่หลังเขา..


"น..นาย!...ม..ไม่ต้องทำอย่างนี้ก็ได้.."
ร่างบางลนลานอย่างหนัก

"เงียบหนะ...อยู่นิ่งๆไป"
ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเรียบจนทำให้ร่างบางกลับมามีสติ

"ขะขอโทษ"
ร่างบางพูดอย่างสำนึกผิด

"อีกเดี๋ยวก็ถึงบ้านคุณ..เดี๋ยวผมจะไปส่ง.."
ชายหนุ่มเดินขึ้นเนินไปก่อนจะเดินตามเส้นทาง



'หอมจัง..กลิ่น..ของฮิบาริเหรอ?'


ร่างบางคิดขณะที่ยังอยู่บนหลังของชายหนุ่ม


"ขอบคุณน่ะ"
ร่างบางกล่าวขอบคุณชายหนุ่มด้วยความเขินอาย

"หึ..คุณติดหนี้ผม.."
ชายหนุ่มพูดเสียงเรียบ


"แล้วจะใช้วันหลัง"
ร่างบางตอบหน้าตาย

"วันนี้แหละ....ผมจะพักที่บ้านคุณ"
ชายหนุ่มเอ่ยพลางยิ้มอย่างมีเลศนัย

!!!!!!!!!!!!!!!!

"ห่ะ!!!!นายเองก็มีบ้านทำไมไม่กลับ!!"
ร่างบางกล่าวอย่างตกใจ


"คุณเองติดหนี้ผมคุณก็ต้องชดใช้.."
ชายหนุ่มหุบยิ้มก่อนจะเดินตรงไป ร่างบางได้แต่โมโหในใจ 
ถ้าเธอไม่เท้าแพลงเธอคงจะได้ตบชายหนุ่มสามตลบตีลังกาให้หงายหลังไปเลย..(จะห้าวไปไหน) 


"เฮ้อออ..แค่วันเดียวใช่ไหม?"
ร่างบางถอนหายใจก่อนจะตอบตกลง(สุดท้ายก็ใจอ่อน)

"ประมาณนั้น..อีกอย่างคุณอย่าหายใจแรงลมมันโดนหูผม"
ชายหนุ่มพูดเสียงเรียบ

"ก็ให้ทำไงได้..จมูกฉันอยู่ที่หูนายพอดี.."
ร่างบางพูดหน้านิ่ง


"หายใจเบาๆสิ!!"

ชายหนุ่มเริ่มหมดอารมณ์ ด้วยความหมั่นไส้ร่างบางจึงประชดชายหนุ่ม


ฟู่


ร่างบางเป่าในหูของชายหนุ่ม เขาหยุดเดินก่อนจะส่งสายตาพิฆาต


"ถ้าเธอทำอย่างนี้อีก...ถึงบ้านแล้วผมจะปล้ำคุณ!"
ชายหนุ่มตะคอกร่างบาง

"ถ้านายทำอย่างนั้นฉันจะไล่นายออกไป!"
ร่างบางตอบกลับด้วยความโมโห

"แต่ถ้าคุณทำอย่างนั้นผมจะบอกแม่ของคุณว่าคุณขโมยจูบแรกของผมไป"

ชายหนุ่มแสยะยิ้มก่อนจะงัดข้อด้วยเหตุผลที่ร่างางไม่อาจปฏิเสธได้..



เฮือกกกกก!!!!!~ ( ̄□ ̄|||)



"....ข...ขอโทษ"

ร่างบางหงอยพ่ายแพ่ต่อชายหนุ่ม เขายิ้มอย่างพอใจก่อนจะสาวเท้าเดินต่อ ระหว่างนั้นร่างบางได้เผลอหลับคาหลังของเขาพลันเสื้อผ้าของหญิงสาวเริ่มแห้งไปตามเวลา.....................

.........................


จนถึงบ้าน(คฤหาส์น)ของหญิงสาวเวลาใกล้ค่ำเต็มที เมื่อบอดี้การ์ดเห็นคุณหนูของบ้านที่จึงรีบแจ้งผู้เป็นแม่ของหญิงสาวโดยทันที....

"งืม...ถึงแล้วเหรอ?"
ร่างบางงัวเงียตื่น พบว่าตัวเองและเขาอยู่หน้าคฤหาส์น
ชายหนุ่มวางร่างบางลงก่อนจะอุ้มท่าเจ้าสาว

"น...นายไม่ต้องอุ้มแล้ว.."
ร่างบางลนลานทันที

"........."
ไร้คำตอบจากชายหนุ่ม แต่เขากลับเดินไปข้างหน้าอย่างเดียวจนถึงห้องรับแขก

"มิจัง!!!..เป็นอะไรไหมลูก??!"
ผู้เป็นแม่วิ่งมาทางร่างบางและชายหนุ่มอย่างรวดเร็ว

"มะไม่เป็นไรมากหรอกค่ะ.."
ร่างบางเอ่ยพลันเหงื่อตก ชายหนุ่มค่อยๆวางร่างบางนั่งลงไปกับโซฟาตัวยาว

"กล่องยาครับท่านหญิง"
คนรับใช้คนหนึ่งยื่นกล่องยาให้ผู้เป็นแม่ก่อนที่เธอจะเดินมาทำแผลให้ร่างบาง





"ไม่เป็นไรหรอกค่ะแม่...เดี๋ยวหนูทำเอง"
"ไม่ได้ๆเดี๋ยวแม่ทำให้เอง ว่าแต่พ่อหนุ่มคนนี้"
ผู้เป็นแม่มองชายหนุ่มทอนฟา


"น...นี้เพื่อนหนูค่ะ ข...เขาชื่อ.."
ร่างบางที่กำลังแนะนำตัวชายหนุ่มแทนกลับโดนแทรก

"ผม ฮิบาริ เคียวยะ"
ชายหนุ่มพูดอย่างสั้นๆก่อนจะนั่งนั่งข้างร่างบาง

"เอ๋??ฮิบาริ เคียวยะ..อืม..ออ..หนูเคียวยะคุงนี้เอง.."
ผู้เป็นแม่ยิ้มร่าทันทีที่ได้ยินชื่อของชายหนุ่มทอนฟา

"เอ๊ะ!!..แม่รู้จักเหรอค่ะ?"
ร่าบางถามพลันแปลกใจ ผู้เป็นแม่พยักหน้าก่อนจะบอกให้คนรับใช้ไปเอาอะไรสักอย่าง


10นาทีผ่านไป


"เสร็จแล้วจ้า"
ผู้เป็นแม่ยิ้มร่าก่อนจะเก็บยาเข้ากล่อง

"นี้คะคุณหญิง"
คนรับใช้ยื่นหนังสือให้ผู้เป็นแม่ก่อนที่เธอจะนั่งโซฟาฝั่งตรงข้ามกับร่างบางและชายหนุ่ม

"เอ่อ....แม่ค่ะหนังสือนั้นอะไรเหรอค่ะ..แล้วหนูไม่เคยเห็นล่ะค่ะ"
ร่างบางถามผู้เป็นแม่ที่กำลังเปิดหนังสือไปมา

"นี้เหรอ..อัลบั้มรูปน่ะ..อ่ะ!!เจอแล้ว!.."
ผู้เป็นแม่หน้าตาตื่นเต้นก่อนจะหันหนังสือให้ร่างบางและชายหนุ่มดู

"นี้ไงจ๊ะ..ภาพของเคียวยะคุงกับมิจังตอนเด็กน่ารักใช่ไหมล่ะ?"
ผู้เป็นแม่ทำท่าดีใจ...

"ภาพนั้น...ฉันกับนาย"
ร่างบางและชายหนุ่มหันมองหน้ากันและมีความคิดเดียวกันที่อยู่ในหัว


"พวกเราเคย รู้จักกัน เคยสนิทสนมกัน และเคยเจอกันมาก่อน...แต่ทำไม?????

ทำไมถึงจำกันไม่ได้น่ะ????"



...............................................................
...............................................................
...............................................................


ปล.กับผู้เขียน


อืม....=3= บทมันแปลกไปหรือเปล่า..หรือว่ามันทะแม่งๆตรงไหน ถ้าเกิดว่าไม่สนุกขอโทษน้าาาาาาาาาาาา

ส่วนของโรเรนโซ่ ผู้สืบสายเลือดนรกรุ่นแรกน่าจะลงวันพรุ่งนี้น่ะ...ถ้ามันไม่สอดคล้องกับเนื้อเรื่องไรท์ก็ขอโทษด้วย เพราะเรื่องของรุ่นที่1วองโกเล่พรีโม ตัวละครของอลาวดี้ไรท์ไม่ค่อยจะรู้จักนิสัยใจคอมากนัก แต่เห็นว่าคล้ายๆนิสัยฮิบาริ ส่วนโรเรนโซ่ก็นิสัยคล้าย มิซากิ จะไปกันรอดหรือเปล่าน่ะ.....
โอ้แล้วก็....อย่าลืมคอมเม้นท์ให้กำลังใจไรท์และติดตามฟิคเรื่องนี้=///=
รบกวนด้วยจ้าาาา...





Free Cursors?STAR
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 25 ครั้ง

209 ความคิดเห็น

  1. #80 คนชอบอ่าน (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2560 / 23:28
    เอิ่มแบบว่าทำให้ดูเท่พี่ลงทุนมากค่ะ รอ~น้า
    #80
    1
    • #80-1 ackerman2003 (@ackerman2003) (จากตอนที่ 25)
      11 พฤษภาคม 2560 / 03:12
      จ้าาาาาาา ...วันนี้ดันติดธุระ ไรท์จะรีบปั่นให้เร็วที่สุดน้าาาา=3=รอได้เลย
      ขอบคุณที่คอมเมนท์และติดตามให้กำลัลงใจไรท์ตลอดจ้าาา=3=
      #80-1
  2. #79 Kuizumi (@furnaunchanita) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2560 / 00:49
    ลืม? ความจำเสื่อม? โดนล้างสมอง? อ็อก //โดนลากไปเก็บ
    #79
    1
    • #79-1 ackerman2003 (@ackerman2003) (จากตอนที่ 25)
      10 พฤษภาคม 2560 / 01:14
      เป็นเพราะ**** สามารถรู้ความจริงได้เร็วๆนี้จ้าาาเพราะฉะนั้น
      รอติดตามคอมเมนท์ให้กำลังใจไรท์ ขอบคุณมากๆจ้าาาา
      #79-1
  3. #78 คุโด้ ซาซากิ (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2560 / 00:37
    สนุกค่ะ แต่ว่า...เหนื่อยแย่เลยนะคะเดินตั้งแต่เที่ยงยันเย็น ฉันชอบนะคะมุกที่บอกว่า เป็นภาพมายาที่ทำให้ฉันดูเท่ห์ขึ้นน่ะค่ะ แล้วจะรออ่านเรื่องของคุณโรเรนโซ่นะ พยายามเข้า สู้ สู้ ^_^
    #78
    2
    • #78-1 ackerman2003 (@ackerman2003) (จากตอนที่ 25)
      10 พฤษภาคม 2560 / 01:11
      แต้งกิ้วจ้าาา ทั้งนางเอกและพระเอกของเราต่างมีสกิลที่เทพและอดทนเพราะฉะนั้น รับรองว่าทั้งคู่ต้องมีบทที่เหนื่อยกว่านี้อีกแน่นอนเลยจ้าาาา=////=
      ขอบคุณจ้าาาา ที่เป็นคอเมนท์และติดตามกำลังใจให้ไรท์ตลอด ขอบคุณจ้าา
      #78-1
    • #78-2 RIN りこ (@tharudee) (จากตอนที่ 25)
      10 พฤษภาคม 2560 / 13:57
      มุกนั้นทำเอาตอนดื่มน้ำ แทบพุ่งเลย...เพื่อเท่เนี่ยนะ-_-
      #78-2