คัดลอกลิงก์เเล้ว

[OS/SF] ของบูซึงกวานและแฟนฝรั่งของเขา \(•ิ_•ิ\)(/•ิ_•ิ)

โดย dè Sunnn

OS/SF กากๆของบูซึงกวานและแฟนฝรั่งของเขาที่จะทำให้คุณนอนไม่หลับ เกี่ยวไหมเอ่าะ (•ิ_•ิ)? ก่อนขึ้นเรือกรุณาทิ้งสัมภาระเพราะบูซึงกวานอ้วนและอ้วนมาก

ยอดวิวรวม

186

ยอดวิวเดือนนี้

1

ยอดวิวรวม


186

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


2
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  24 มิ.ย. 60 / 19:33 น.
[OS/SF] ของบูซึงกวานและแฟนฝรั่งของเขา \(•ิ_•ิ\)(/•ิ_•ิ) | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
     
  CR.SQW
 
 
บูซึงกวาน เด็กเชจู



#บูเชจูสองพันสิบเจ็ด







ชเว ฮันโซล อิมพอร์ตจากอเมริกา



#พี่น่อนคนดังสองพันสิบเจ็ด










เหวิน จวิ้นฮุย จีนแดง



#จวิ้นฮุยคนหล่อสองพันสิบเจ็ด










คิมมินกยู บ้านอยู่ฮงแด




#มิงกูเกมเมอร์สองพันสิบเจ็ด





ยินดีต้อนรับสู่ฟิคกากๆของเด็กๆเซบงงี่
ที่แต่งโดยไรท์เอง 
อิ้อิ้




cr.sqw

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 24 มิ.ย. 60 / 19:33

บันทึกเป็น Favorite





     บูซึงกวานกำลังตั้งใจทำช็อกโกแลตสูตรที่เขาเพิ่งจะโทรไปถามผู้เป็นแม่จากเกาะเชจูเมื่อเช้า เพื่อมอบให้กับพี่รหัสอย่างชเวฮันโซล หรือว่าเวอร์นอน พี่รหัสงานดีของเขาที่มาจากอเมริกา ตอนที่มาใหม่ๆพี่เขาคอยช่วยซึงกวานอยู่ไม่ห่าง ถึงส่วนนึงจะเป็นเพราะซึงกวานเป็นน้องรหัสด้วยก็เถอะ ทำเอาหัวใจของซึงกวานเกิดอาการทำงานหนักเวลาอยู่ใกล้ๆพี่เขา แต่ก็อย่างที่บอกว่าคำว่าพี่รหัส ที่ห้ามเป็นห่าอะไรกับรุ่นน้องทั้งนั้น ทำให้เขาต้องคอยหักห้ามใจตัวเองอยู่เสมอ แต่ปีนี้พี่เขาจะจบแล้ว บูซึงกวานเด็กเห่อหมอ_จากเชจูต้องแบกร่างกลมๆของตัวเองไปให้ช็อกโกแลตพี่เขาให้ได้


     ซึงกวานเท้าคางรออีกคนที่โรงอาหาร ในมือมีกล่องเค้กกากๆที่รสชาติจะติดหวานไปสักหน่อย แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ยังคงอร่อยดีอยู่ เขาโทรนัดพี่รหัสไปเมื่อครึ่งชั่วโมงที่แล้ว เพื่อนตัวเล็กที่นั่งอยู่ข้างๆ อีจีฮุนกำลังหาวหวอดๆ ซึงกวานเองก็สงสารเพื่อนที่ลากมันมาตั้งแต่แปดโมงเช้า แต่เขากลัวว่าวันนี้จะไม่มีโอกาสได้ให้ของพี่เขา 

เพราะพี่เขาฮอตมากเลยไง


     บูซึงกวานถอนหายใจหลังจากดูนาฬิกาข้อมือที่เข็มสั้นเลยเลขแปดไปมากแล้ว อีจีฮุนเองก็หลับไปหลายตื่นแล้วเหมือนกัน ได้แต่คิดแล้วก็สงสัยว่าพี่เขาคงจะกำลังมีธุระ หรือว่าเขาจะมาหลังสาวๆพวกนั้นกันก็ไม่รู้  ซึงกวานเอื้อมมือไปแตะอีจีฮุนที่กำลังนั่งเอ๋ออยู่เบาๆ 

     "กลับกันเถอะ พี่เขาคงยุ่งน่ะ"

     "รออีกหน่อยดิ อุตส่าห์ทำตั้งนาน"อีจีฮุนถึงจะลำบากในการที่ต้องมานั่งรอเป็นเพื่อนของอีกคนแต่ก็เห็นใจอีกฝ่ายมากกว่า 

     "พี่เค้าคงไม่มาแล้วมั้ง กลับเหอะ"

     "เชี่ยอ้วน กูไม่ให้กลับ เคนะ"จีฮุนกดเสียงตํ่าแล้วขู่อีกฝ่าย ก่อนจะฟุบกับโต๊ะ ปล่อยให้ซึงกวานนั่งโง่ๆรอพี่เขา





     "ซึงกวานอ่า"ซึงกวานยืนขึ้นทันทีเมื่อได้ยินเสียงของใครบางคน ก่อนจะรู้สึกผิดหวังเล็กๆเมื่อไม่ใช่พี่เขา แต่เป็นเพื่อนของพี่เขา ซึงกวานถอนหายใจอย่างเสียใจแต่ก็ยิ้มให้รุ่นพี่อีกคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า

     "สวัสดีฮะ รุ่นพี่จวิ้นฮุย"เอ่ยสวัสดีรุ่นพี่ชาวจีนตรงหน้าปลงๆ

     "มีอะไรเหรอ ไอ้ฮันโซลให้พี่มาแทนน่ะ"ซึงกวานเม้มปากก่อนจะหันหลังไปหยิบกล่องเค้กที่ครีมเริ่มจะละลายเนื่องจากสภาพอากาศที่ร้อนจัด ส่งให้รุ่นพี่แล้วยิ้มบางๆ

     "ฝากให้พี่เขาด้วยนะครับ คิดว่าคงไม่ได้เจอกันบ่อยเหมือนเมื่อก่อนแล้ว ขอให้พวกพี่โชคดีนะครับ แอดติดที่ที่ตั้งใจนะครับ ฝากบอกพี่เขาด้วยนะครับว่าขอบคุณเสมอที่คอยดูแลผมและ .."ซึงกวานพูดรัวๆให้อีกฝ่ายจนจวิ้นฮุยต้องยกมือขึ้นมาปรามเบาๆ 

     "ขอโทษทีนะ ฟังไม่ทันเลยอะ เอาเป็นว่า 'ขอให้พี่โชคดี' ละกันเนอะ"ซึงกวานเบ้ปากใส่ก่อนจะพยักหน้าปลงๆให้จวิ้นฮุย 

     "อ่า ก็ได้ครับ"

     "งั้นไปละนะ"จวิ้นฮุยพูดพร้อมกับประคองก่อนเค้กไว้ในมือก่อนจะหันหลังเดินออกไป ซึงกวานที่เพิ่งจะนึกอะไรออกจึงตะโกนไล่หลังไป 

     "บอกให้พี่เขาอ่านจดหมายที่อยู่ด้านในด้วยนะครับ!"จวิ้นฮุยชะงักแล้วหันหลังกลับมาทำมือเป็นสัญลักษณ์โอเคก่อนจะเดินออกไปนอกโรงอาหาร 







     "มีจดหมายอะไรงั้นเหรอ ได้ยินนิดหน่อยแต่ไม่ค่อยชัดเท่าไหร่"อีจีฮุนถามอีกฝ่ายในขณะที่กำลังนั่งอยู่ในรถเมล์ บางทีซึงกวานก็คิดว่าด้วยความที่มันเป็นห่วงแล้วก็ใส่ใจคนอื่นมากไปหน่อย ก็เลยจะติดเป็นคนขี้เสือกไปสักนิด

     "ก็ที่สารภาพนั่นแหละ"บอกเพื่อนอย่างรำคาญแล้วใส่หูฟังตัดไอ้ตัวปัญหาที่เดี๋ยวจะมีคำถามอีกล้านแปดตามมา กดเมนูสุ่มเพลงแล้วหลับตาลง



     "ตื่นๆ ถึงแล้ว จะหลับให้เลยป้ายเลยไหม"อีจีฮุนทำหน้าเซ็งๆใส่เพื่อน ซึงกวานที่จิตใจหงอยเหงาก็เริ่มจะหัวร้อนบ้าง แต่เขาเป็นประเภทไม่พอใจแล้วเงียบ ไม่ใช่อีจีฮุนที่เวลาไม่พอใจแล้วจะด่านํ้าไหลไฟดับ 

     "รู้แล้วน่า เงียบหน่อยสินายน่ะ"

     "ย่าห์ นี่บอกให้ฉันหุบปากเหรอฮะ คนอุตส่าห์ปลุกเนี่ย พูดแบบนี้เนี่ยนะ!"ซึงกวานชักสีหน้าหงุดหงิดใส่เพื่อน แล้วเดินนำลิ่วออกมาก่อนที่อีกคนจะได้พูดอะไรใส่อีก ซึงกวานที่เหม่อเพราะคิดอะไรมากมายอยู่ในหัวก็เดินเลยห้องอีกจนเพื่อนต้องตะโกนบอกเขา หลังจากเข้ามาในห้องและอีจีฮุนที่อาบนํ้าเสร็จแล้วก็เดินมาหาซึงกวานที่กำลังอ่านหนังสืออยู่เงียบๆอยู่บนเตียง 

     "เหอะ ทำอะไรก็น่าจะเตรียมใจไว้หน่อยนะ"อีจีฮุนหย่อนก้นลงบนเตียงเพื่อน พูดพร้อมกับใช้ผ้าขนหนูผืนเน่าๆเช็ดผมเปียกๆไปด้วย ซึงกวานละสายตาจากหนังสือแล้วช้อนตามองอีกคนอย่างสงสัย

     "เรื่องนั้นน่ะเหรอ"

     "เออ ทำอะไรเผื่อใจไว้บ้างสิ ห้าสิบห้าสิบน่ะรู้จักใช่ไหม"อีจีฮุนถามด้วยสีหน้าจริงจัง ซึงกวานก็พยักหน้าหงึกหงักอย่างตั้งใจฟัง"มึงให้เขาไปเต็มร้อย เขาอาจจะให้มึงแค่ยี่สิบก็ได้ใครจะไปรู้"

     "แล้วถ้าพี่เขาก็ให้เราเต็มร้อยล่ะ เราให้แค่ครึ่งนึงมันจะทำให้พี่เขาเสียใจนี่"ซึงกวานเบะปาก

     "แน่ใจ? พี่เขาไม่เคยชัดเจนกับมึงเลยนะ .."

     "แล้วที่คอยดูแลเรา ให้คำปรึกษาตอนเที่ยงคืนงี้ล่ะ"

     "เขาทำในฐานะพี่รหัสหรือเปล่าล่ะ ใช่ มันชวนให้คิดจริงๆนั่นแหละแต่พี่เขาเป็นคนดีไง เขาแค่อาจจะทำอะไรเกินหน้าที่ไปหน่อยโดยไม่ตั้งใจก็ได้"อีจีฮุนโยนผ้าขนหนูที่เช็ดจนผมหมาดแล้วไปบนเตียงตัวเองที่อยู่ติดๆกัน ซึงกวานบุ้ยหน้าอย่างใจเสีย เขาคิดมาตลอดว่าพี่เขาอาจจะรู้สึกดีด้วย หรือไม่ก็เอ็นดูเขา เหตุผลแค่นี้มันน่าจะเพียงพอแล้วนี่นากับการที่จะชอบใครสักคนนึงน่ะ

     "ไม่ให้กำลังใจเอาซะเลย"







     "อ่ะ ป๊อดนะมึง แค่ไปเอาของก็ไม่กล้าไปเอาอีก ฟวย"จวิ้นฮุยส่งกล่องเค้กพร้อมกับนิ้วกลางให้เพื่อนฝรั่งที่นั่งหน้าขาวอยู่อย่างหงุดหงิด คืออากาศมันร้อนมากแล้วนี่มาให้กูไปเอาของแทน ตอนแรกก็หงุดหงิดนะ ฟัคกิ้งเวิร์ลมาก จวิ้นฮุยไม่โอเคสุดๆ แต่พอรู้ว่าใครพี่จวิ้นฮุยเลยยอมๆมันไป

ก็แอบปลื้มน้องเขานี่หว่า

     "ขอบใจมาก น้องเขาพูดไรกับกูเปล่า"ฮันโซลถามพร้อมเปิดกล่องเค้ก พอเห็นว่าเป็นเค้กช็อกโกแลตที่ชอบก็ใจพองขึ้นมา ใช้นิ้วจิ้มครีมเค้กที่แต่งหน้ากากๆเข้าปากก่อนจะพบว่ารสชาติหวานเชี่ยๆ จนต้องกระดกนํ้าตามไปหลายอึก ก็ไม่แปลกใจเลยทำไมตัวกลม กินหวานซะ ..

     "ขอให้พี่โชคดีนะครับ"ฮันโซลขมวดคิ้วใส่เพื่อนชาวจีนที่นั่งหล่ออยู่ข้างๆ 

     "แค่นี้?"

     "ไม่อะ เยอะกว่านี้แต่กูจำไม่ได้ ช่างเถอะเนาะ"จวิ้นฮุยพูดก่อนจะควักโทรศัพท์ออกมาเล่นเกมตีป้อมยอดฮิต

     ขณะที่ฮันโซลกำลังครุ่นคิดว่าจะทำยังไงต่อกับเค้กที่หวานสัสจนแดกไม่ได้นี้ก็เผลอไปเห็นกระดาษแผ่นประมาณเอสี่ที่ถูกพับจนเหลือสี่นิ้ว ดวงตากลมเบิกกว้างแล้วคุ้ยเค้กในบริเวณนั้นออกจนหมด ก่อนจะหยิบจดหมายที่รุ่นน้องรหัสให้เขามา คลี่ให้เลอะเค้กน้อยที่สุดแล้วอ่านทุกตัวอักษรอย่างตั้งใจ


กราบเท้าพี่รหัสที่เคารพรัก 

     ฮัลโซลเผลอยิ้มออกมา ขำกับความบ้านนอกของเด็กคนนี้สุดๆ จริงๆส่งมาในไลน์หรือคาทกก็ได้ แต่สงสัยจะติสก็ไม่อยากจะขัด อ่านต่อดีกว่า

ถึงรุ่นพี่ฮันโซลจะเรียนจบไปแล้ว แต่พี่ก็ได้ทิ้งคุณงามความดีต่างๆมากมาย ทั้งชื่อเสียงให้กับโรงเรียน และอะไรก็ไม่รู้มากมาย ทั้งชื่อเสียงและชื่อเสีย ผมสัญญาว่าจะเป็นแบบพี่ให้ได้ เป็นพี่รหัสที่น่าเคารพรักและคอยช่วยเหลือน้องรหัสอย่างหวังดีโดยไม่หวังอะไร ผมภูมิใจในตัวพี่มากครับ เป็นพี่รหัสที่เท่สุดๆเลย 

นั่นแค่ส่วนหนึ่งครับ ถ้ามันมีแค่นั้นผมคงไปคุยกับพี่ตัวตัวแล้ว ไม่มานั่งเขียนให้ปวดมือหรอกครับ สิ่งที่ผมอยากบอกต่อไปนี้คือขอบคุณ ขอโทษ และผมรักพี่นะครับ 

ขอบคุณมากๆที่พี่คอยช่วยผมลงทะเบียนเรียนตลอดเพราะรู้ว่าหอผมเน็ตช้าราวกับหอยทาก 
ขอบคุณพี่ที่ตอนนั้นช่วยคุยกับอาจารย์ให้ผมเพราะผมลืมไปว่าต้องเข้าคลาส ผมก็เลยไม่ต้องกินเอฟ 
ขอบคุณพี่ที่คอยเอาแบบฝึกหัดมาให้ผมทำเสมอ แล้วยังคอยช่วยติวให้
ขอบคุณที่พี่เคยโดดคลาสโดยไม่บอกใครเพราะต้องการมาช่วยติวให้ผมก่อนจะสอบ 
ขอบคุณพี่ที่ตอนผมมาใหม่ๆช่วยสอนโบกแท็กซี่แบบไม่ให้โดนโกงเงิน 
ขอบคุณพี่ที่สอนผมขับรถถึงผมจะพาไปล้มหน้าตึกหก
ขอบคุณที่คอยปลอบผมจนเที่ยงคืนเพียงเพราะโดนคนที่ชอบหักอกเอา

ขอโทษที่ผมเคยนินทาพี่เพราะคิดว่าหล่อแล้วกาก จริงๆพี่โครตเท่อะครับ
ขอโทษที่ผมเคยทำมัฟฟินรสยาถ่ายให้พี่เพราะพี่บอกว่าท้องผูก ผมกะปริมาณผิดไปหน่อย
ขอโทษที่ตอนนั้นผมหลอกพี่ว่าหอโดนตัดไปเพราะไม่มีเงินจ่าย จริงๆผมเอาเงินไปเติมเกม 

ผมรักพี่นะครับ ผมรู้เสมอว่าทุกอย่างที่พี่ทำ มันเป็นหน้าที่ของพี่รหัสที่ต้องการมอบแต่สิ่งดีๆให้น้องรหัส ผมอาจจะคิดไปเอง แต่ผมก็ชอบพี่นะครับ ถึงจะไม่นานเท่าไหร่นัก แต่ผมก็แน่ใจแล้ว อ่านออกใช่ไหมครับ มือสั่นไปหมดแล้วเนี่ย เราอาจจะได้เจอกันอีกหรืออาจจะไม่ แต่ผมก็จะรอพี่อยู่เสมอนะครับ 

บูซึงกวาน 6904


     "เป็นไรวะ ยิ้มใหญ่เชียวมึง"จวิ้นฮุยละสายตาจากเกมมาจับผิดเพื่อนตรงหน้า แล้วก้มหน้าไปเล่นต่อ

     "เปล่าว่ะ กูว่ากูรู้ละ"

     "หืม อะไรของมึง"

     "กูแม่งรู้แล้วว่ะ ควรทำไงต่อ"จวิ้นฮุยเกาหัวแกรกๆแต่ไม่ได้ถามอะไรต่อ ส่วนฮันโซลก็ควักโทรศัพท์ออกมา โทรหาคนที่ต้องการจะบอกอะไรบางอย่างด้วยอย่างรวดเร็ว 

[สวัสดีครับ]

"พี่รู้แล้วนะ"

[เห๋ เรื่องอะไรอะครับ! ในจดหมายนั่นพี่จะทำเป็นไม่รู้ก็ได้เลยนะครับ ผมไม่เสียใจอยู่แล้วล่ะ]นํ้าเสียงมีความตื่นตระหนกนิดๆ

"เป็นแฟนกันเหอะ!"

[ห๊ะ! สัญญาณไม่ค่อยดีเท่าไหร่เลย]

"พี่ก็ชอบเรา เป็นแฟนกันนะ พี่จะบ้าตายอยู่แล้ว"

[ผม ..]

"ขอร้องล่ะ อย่าลังเลอีกเลย"

[โอเคครับ!]

"ไปเดทกันนะ!"

[อะ .. โอเคครับ]พูดจบซึงกวานก็ปิดโทรศัพท์หนีไปดื้อๆ ปล่อยให้อีกฝ่ายนั่งทำหน้าฟินอย่างกับเมายากันยุง จนจวิ้นฮุยแซะเบาๆอย่างหมั่นไส้

     "สงสัยจะหวานน่าดู"





     "จีฮุน พี่เขาขอเราเป็นแฟนด้วยล่ะ"อีกคนว่าแล้วกอดหมอนข้างเน่าๆของตัวเองอย่างตื่นเต้น 

     "โชคดีจริงๆนะนายเนี่ย"

     "แน่นอนอยู่แล้วล่ะ นี่เรานึกไม่ออกเลยว่าจะเป็นยังไงต่อน่ะ"

     "ก็หวานให้นํ้าตาลอายไปเลยสิ"จีฮุนว่าอย่างหมั่นไส้แล้วอมยิ้มใส่เพื่อน






     "อื้อ! ฮันโซล! คนเยอะจะตายอายเค้านะ"ซึงกวานพูดขณะที่กำลังถ่ายเซลฟี่กับฮันโซลที่สวนสนุกแต่อีกฝ่ายกลับมาหอมแก้มกันดื้อๆ ทำเอาเขาทำตัวไม่ถูก หน้าแดงจนแก้มขึ้นสี

     "คนเป็นแฟนกัน ไม่เห็นแปลกเลย"ฮันโซลทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ ก่อนจะเสมองรอบตัว 

     "แล้วที่ว่าแปลกมันจะเป็นยังไงอะ"ซึงกวานทำหน้าตาบ๊องแบ๊วอย่างไม่ตั้งใจ 

     "แลกลิ้นมั้ง"

     "น่าเกลียดที่สุดเลย!"

     "ได้ลองแล้วจะติดใจน้า~"

     "ไอ้บ้า!!!!!"ซึงกวานเก็บมือถือ แล้ววิ่งไล่ฮันโซลที่วิ่งหนีออกไปแล้ว





_ _ _

จบแล้วค่ะ วันช็อตเรื่องแรกของบูซึงกวานและแฟนฝรั่งของเขา
5555555
1 เม้น = ล้านกำลังใจ 

รักส์ 












ปล. ชื่อเพลง Tell me you love me นะคะ

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ dè Sunnn จากทั้งหมด 2 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น