Love mom baby เชื่อมรักผูกใจคุณแม่ที่รัก

  • 100% Rating

  • 1 Vote(s)

  • 17,834 Views

  • 74 Comments

  • 378 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    44

    Overall
    17,834

ตอนที่ 15 : ความลับ(ไม่มีในโลก)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2349
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    15 เม.ย. 55

  

 

13

ความลับ(ไม่มีในโลก)

รถออร์ดี้สีดำมันขลับเคลื่อนตัวเข้ามาจอดหน้าบ้านหลังใหญ่จนเหมือนคฤหาสน์ก่อนร่างสูงของคนขับและร่างบางของคนที่มาด้วย ทั้งสองรีบลงรถอย่างรีบร้อนเพราะเป็นห่วงคนที่มีทีท่าจะว่าป่วยจนต้องเดือดร้อนคนมารับกลับมาส่งที่เดิมอีกครั้งในตอนเช้า

“ขอบใจนะเวล ขับรถดีๆละ” และไม่ทันรู้ว่าคนที่อุตส่าห์อาสามาส่งก็กำลังกลุ้มใจกับอาการของลูกสาวบุญธรรมบ้านหลังนี้แถมยังอยากจะเข้าไปดูอาการของเธอสักหน่อย วันเวย์ก็เอ่ยบากขอบคุณกึ่งไล้เขาทางอ้อม คนถูกไล่ถึงกับทำสีหน้าไม่ถูกแต่จะเอ่ยปากขอเข้าไปดูอาการคนป่วยก็ใช่เหตุหรือธุระกงการอะไรของเขา ยิ่งไปกว่านั้นผู้หญิงตรงหน้าที่ขึ้นชื่อเป็นแฟนของพี่ชายเขาก็น่ากลัวใช่ย่อย ขืนผลีผลามอะไรมากกว่านี้เชื่อเลยว่าทั้งเขาและพี่ชายคงจะต้องมีเรื่องปวดหัวปวดใจไม่มากก็น้อยแต่ยังไงมันก็ต้องมีแน่

เฮ้อ...ไว้พรุ่งนี้แล้วกัน

                เขาคิดและขับรถออกจากบ้านเมฆอนันต์ไปโดยที่ในใจก็ยังพาลเป็นห่วงคนป่วยอย่างวิวาไม่ได้ เห็นอาการของเธอเมื่อเช้าแล้วเขาก็รู้สึกเป็นกังวลอย่างบอกไม่ถูกแถมยังไม่อยากที่จะไปทำงานด้วย ถ้าเกิดไม่ใช่การประชุมประเมินโปรเจ็กต์ที่เขาทุ่มแรงกายแรงใจทำแล้วละก็เขาคงได้อยู่เป็นเพื่อนเฝ้าเธออย่างที่ใจคิดอยากจะทำแน่

ทางด้านวันเวย์ก็ห่วงน้องสาวแสนบอบบางและอ่อนโยนของตัวเองอย่างมากตั้งแต่ที่ฟีวเวลโทรไปบอกอาการของวิวาให้เธอรู้เมื่อเช้า แต่เพราะการฝึกงานวันนี้ต้องร่วมประชุมกับคณะกรรมการฝ่ายแผนกบัญชีเธอจึงขอลากลับบ้านมาดูอาการของวิวาอย่างที่ใจคิดไม่ได้ ทำได้เพียงแต่โทรมาที่บ้านและสั่งกำชับให้ดูแลวิวาให้ดีเท่านั้น แต่ได่มาเพียงคำตอบที่ว่า วิวาออกไปตลาดข้างนอก มันจึงทำให้ฉันดุคนที่บ้านไปหลายยกทางสายโทรศัพท์ดีที่ฉันต้องทำงานต่อไม่อย่างนั้นคงได้ต่อว่าคนงานสะเพร่าพวกนี้ร้องไห้จนกระอักแน่....

โอ๊ย...ช่างเถอะ! คนที่นี่ล้วนแต่จะขัดใจฉันทั้งนั้น!

วันเวย์คิดอย่างหงุดหงิดก่อนจะใช้สายตาเฉือดเฉือนคนงานในบ้านที่อยูในระยะสายตาอย่างปิดไม่มิด เมื่อพวกเธอเห็นอย่างนั้นก็พากันรีบก้มหน้างุดไม่กล้าที่จะสบสายตาหรือสู้หน้าเธอเลยสักคน

เมื่อมาถึงห้องเธอก็เลือกใช้ทางเชื่อมระหว่างห้องเธอกับวิวาแทนที่จะเข้ามาทางประตูของห้องหนังสือเก่าเธอโดยตรงเพราะแน่ใจว่าวิวาคงจะล็อคประตูเอาไว้ และเธอก็ไม่อยากจะรบกวนคนป่วยถ้าหากน้องสาวเธอคนนี้กำลังนอนหลับหรือพักผ่อนอยู่ให้ตื่นขึ้นมาโดยใช่เหตุ

วันเวย์เดินเข้ามาในห้องและนั่งลงบนเตียงนุ่มที่มีร่างบางที่ตอนนี้ดูมีเนื้อมีหนังขึ้นมานิดหน่อยกำลังหลับอยู่อย่างที่คิดก่อนจะเริ่มขมวดคิ้วย่นเมื่อเห็นคราบน้ำตาเกาะอยู่เต็มหมอนรวมไปถึงใบหน้าแถมรอบดวงตายังบวมคล้ำไม่น่ามองสักเท่าไหร่นัก

เป็นไรนะ?

วันเวย์คิดและต้องการให้คนหลับตื่นขึ้นมาอธิบายเหตุที่ทำให้ต้องมานอนร้องไห้เป็นถังแตกแบบนี้ให้เธอฟังอย่างละเอียด

ขณะที่มือบางขาวเนียนที่กำลังจะยื่นไปเขย่าตัวคนหลับให้ตื่นขึ้นนั้นก็ต้องหยุดชะงักเมื่อสายตาบังเอิญไปพบกับรอยแดงที่จางลงไปมากแล้วบนต้นคอของผู้มีศักดิ์เป็นน้อง เธอจะไม่รู้ได้ยังไงว่ารอยนั้นคืออะไรเพราะแฟนเธอเองก็เคยทำแบบนี้ให้เธอเจ็บใจและโมโหเล่นๆอยู่บ่อยๆ

ใคร!!

วันเวย์ตะโกนกึกก้องอย่างดังในหัว ใช่เธอจะหวงน้องสาวคนนี้จนไม่อยากให้มีแฟน แต่ที่เธอมีอาการแบบนี้เพราะใจหนึ่งก็อดที่จะโกรธวิวาไม่ได้ที่ไม่เคยแนะนำคนที่ทำรอยนี้ให้เธอให้พี่สาวอย่างวันเวย์ได้รู้จัก ส่วนอีกใจก็กลัวเกิดเหตุร้ายขึ้นกับวิวาจนน้องสาวที่นิสัยดีเรียบร้อยของเธอต้องหวาดกลัวจนไม่กล้าบอกหรือเปิดเผยเรื่องนี้ให้ใครได้รู้แม้แต่พี่สาวอย่างเธอที่วิวารักและไว้ใจมากที่สุดฟัง

อย่าให้รู้แล้วกัน!

เธอคิดอย่างเคียดแค้นและลุกจากที่นอนหวังจะออกจากห้องนี้ไปเพื่อให้น้องสาวตัวเองได้พักผ่อนต่อให้เต็มที่และพอตื่นขึ้นมาเธอค่อยหาวิธีหลอกล่อให้วิวาเปิดปากพูดทุกเรื่องของเธอออกมาให้ได้ ถ้าไม่ติดที่ว่าสร้อยข้อมือที่มีจี้เพชรสีเงินเป็นรูปทรงกลมที่แฟนเธอซื้อให้ดันไปเกี่ยวกับกระเป๋าที่วิวาวางไว้โต๊ะโคมไฟข้างเตียงเข้าและมันก็ล่วงหล่นกลิ้งเข้าไปยังใต้เตียง!!

“ให้ตายวิ!เฟล!นายซื้อของราคาถูกขาดง่ายอย่างนี้มาให้ฉันใส่งั้นหรอ! อิตาบ้าเอ๊ย!!

เธอบ่นอย่างหงุดหงิดและกระทืบเท้าระบายอารมณ์เบาๆสองสามทีก่อนจะก้มลงไปมองของสำคัญที่แฟนเธอเป็นคนซื้อให้ ถึงปากจะบ่นว่ายังไง วันเวย์ก็แคร์ทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับแฟนเธอเสมอ แค่การกระทำที่ส่วนมากมันจะตรงกันข้ามเท่านั้น - -

ใต้เตียงของวิวาสะอาดเรียบร้อยและไม่มีแม้แต่ฝุ่นที่จะมาทำให้วันเวย์สกปรกแม้แต่น้อย เธอกวาดสายตาผ่านใต้เตียงที่ค่อนข้างมืดเพราะแสงมาไม่ค่อยถึง แต่เพราะของที่เธอหาเป็นถึงเพชรแท้น้ำงามที่พอตกกลางคืนจะส่องประกายออกมาให้มองได้ง่ายเธอจึงไม่ต้องไปหาแสงไฟจากที่ไหนมาช่วยเพิ่มในการหาครั้งนี้

“อยู่ไหนนะ” เธอพึมพำในลำคอแถมยังใช้มือคลำๆหาไปด้วย เพราะเธอคิดว่าถ้าเกิดวันนี้เพชรแท้ที่เคยอยู่บนสร้อยข้อมือเธอนั้นเกิดขี้เกียจส่องแสงให้ได้เห็น มันก็คงจะยากที่จะใช้สายตากวาดมองให้เจอ แต่เธอไม่รู้เลยสักนิดว่าความคิดแบบนั้นของเธอน่ะ....

เขาไม่มีใครคิดกันหรอก - -

“อ๊ะ นั่นไง!

 กร็อบ....

มือบางที่ล้วงเข้าไปใต้เตียงหวังว่าจะหยิบตุ้มเพชรที่ขาดหล่นลงไปแต่กลับสัมผัสได้ถึงถุงผลาสติกที่อยู่ในนั้น แต่วันเวย์ก็ไม่ได้สนใจเลือกหยิบแต่ของของตัวเองที่ล่วงลงไปเท่านั้นก่อนจะลุกขึ้นมาเมื่อได้สิ่งที่ต้องการแล้ว

เอ...แล้วมันถุงอะไรกัน ทำไมต้องเอาไปซ่อนไว้ใต้เตียงด้วย หรือว่ามันจะหล่น

เธอคิดอย่างสงสัยและก้มลงไปใต้เตียงอีกครั้งเพื่อที่จะหยิบสิ่งที่มือเผลอไปสัมผัสออกมาดูเผื่อเป็นของสำคัญที่น้องสาวคนนี้ของเธอเผลอลืมหรือทำหล่นเอาไว้เป็นเหตุให้อาจจะหาไม่เจอหากจำเป็นต้องใช้ได้

แล้วคิ้วเรียวสวยน่ามองต้องขมวดเข้าหากันอีกครั้งเมื่อถุงพลาสติกที่ปรากฏอยู่ในสายตากลับกลายเป็นถุงยาที่ระบุชื่อคลินิกไว้อย่างชัดเจน

แล้วถุงยามันไปอยู่ใต้เตียงได้ยังไง?

เธอคิดอย่างแปลกใจก่อนจะเสียมารยาทเปิดดูถุงยาในนั้นเพื่อคลายความสงสัย

....ยาแก้แพ้

....ยาบำรุง

....ยาหอม

และอีกสองสามอย่างที่ไม่มีอะไรบ่งบอกเลยว่าวิวาป่วยหรือเป็นไข้นอกจากยาแก้แพ้อย่างเดียวที่บ่งบอกให้รู้ว่าวิวาเป็นอะไร

แพ้งั้นหรอ? แล้ววาแพ้อะไรละ?

วันเวย์คิดอย่างสงสัยก่อนจะลอบมองน้องสาวต่างเลือดที่หลับอยู่บนเตียงและเก็บยาที่อยู่ในมือนำมันไปวางไว้ที่เดิมก่อนจะรีบออกไปยังคลินิกที่วิวาไปเพื่อไปไถ่ถามอาการที่แท้จริงของวิวาให้ได้

รถพอร์ชสีแดงเพลิงจอดหน้าคลินิกที่มีชื่อเดียวกันกับถุงยาของวิวา และเมื่อสายตาเห็นคลินิกแห่งนี้แล้วคิ้วบางก็ขมวดเข้าหากันอีกรอบ ไม่รู้ว่าวันนี้มีเรื่องอะไรเข้ามาหาเธอนักหนาถึงได้มีสีหน้าที่เคร่งเครียดตลอดวัน

ร่างบางสวยมีเสน่ห์ก้าวลงมาจากรถราคาแพงของเธอเองและเดินตรงมาเพื่อที่จะเข้าคลินิกที่เป็นตึกแถวสองห้องติดกันสภาพของที่นี่ก็ไม่ได้ดูแย่สักเท่าไหร่นักแต่เธอก็ไม่ชอบที่วิวาจะมาเข้าเพียงคลินิกเล็กๆที่ไม่น่าเชื่อถือแบบนี้ และพาลโกรธน้องสาวตัวเองที่เป็นอะไรแล้วไม่ยอมบอกเธอ ปล่อยให้ตัวเองลำบากแบบนั้นมันใช่ไม่ได้

“สวัสดีค่ะ” เธอกล่าวทักพยาบาลหน้าเคาน์เตอร์ต้อนรับก่อนจะถอดแว่นกันแดดที่สวมมาด้วยออก

“เอ่อ ค่ะสวัสดีค่ะคลินิกพบแพทย์ยินดีต้อนรับค่ะ” พยาบาลต้อนรับกล่าวทักด้วยคามตื่นตะลึงเล็กน้อยเพราะตั้งแต่ทำงานที่นี่มาเธอไม่เคยพบพาลเห็นผู้หญิงสวยและดูไฮโซเข้ามาใช้บริการเลยสักครั้งนอกจากจั๋วเซียงที่มาเกือบบ่อยคนนั้นเพียงคนเดียวจึงทำให้เธอค่อนข้างที่จะประหม่าเล็กน้อย

“พอดีอยากมาสอบถามข้อมูลอะไรนิดหน่อยค่ะ ไม่ทราบว่าทางคลินิกนี้จะให้ข้อมูลกับฉันได้ไหมค่ะ” วันเวย์ถามถามอย่างสุภาพที่สุด

“อ๋อได้ค่ะ แต่ทางเราต้องการทราบรายละเอียดของคุณนิดหน่อยนะคะ เพื่อความปลอดภัยของคนไข้ของเรา”นางพยาบาลตอบกลับเธอด้วยรอยยิ้มสดใสแกมอิจฉาคนตรงหน้านิดหน่อยที่เกิดมาเพอร์เฟ็กต์ไปทุกด้านแบบนี้

“ค่ะ ได้”

วันเวย์นั่งลงหน้าเคาน์เตอร์เพื่อที่จะให้ข้อมูลเล็กๆน้อยๆกับนางพยาบาลคนนี้ และข้อมูลที่ถูกสอบถามก็เป็นเพียงข้อมูลพื้นฐานที่เก็บบันทึกไว้เป็นหลักฐานเท่านั้น

“แล้วข้อมูลคนไข้ที่คุณต้องการจะตรวจสอบชื่ออะไรค่ะ”

“วิวา วรนันท์ เมฆอนันต์ ค่ะ”

“เอ่อ...ขอโทษด้วยนะคะ รายชื่อของคนไข้เราไม่มีคนชื่อนี้ คุณจำคนผิดหรือเปล่าคะ?” พยาบาลสาวตอบและถามเมื่อค้นรายชื่อตามที่วันเวย์บอกไม่พบ

“ไม่ผิดแน่ค่ะ เธอมาคลินิกนี้แน่ๆ” วันเวย์ย้ำเพราะแน่ใจว่าคลินิกที่เธออ่านมาจากซองยาเป็นชื่อนี้แน่ๆ

“แต่ไม่มีคนไข้ชื่อนี้จริงๆนะคะ” พยาบาลคนเดิมบอกย้ำและก็ยิ่งทำให้วันเวย์เครียดจัดเพราะเธอแน่ใจจริงๆว่าไม่ได้จำหรืออ่านผิด

“งั้นขอทราบรายชื่อแขกทั้งหมดที่เข้ามารักษาที่นี่ในช่วงสิบโมงเช้าถึงเที่ยงของวันนี้หน่อยค่ะ” เธอขอทราบข้อมูลอีกครั้งโดยการระบุเวลาที่วิวาน้องสาวของเธอน่าจะเข้ามาตรวจเพราะตอนที่เธอโทรมาที่บ้านก็เกือบสิบโมงครึ่งของวันนี้และวิวาเองก็ได้ออกจากบ้านไปแล้ว

พยาบาลทำหน้าลำบากใจเล็กน้อยเมื่อสิ่งที่คนตรงหน้าขอมันเป็นกฎห้ามของคลินิกที่ห้ามเปิดเผยรายชื่อคนไข้ให้คนนอกได้รับรู้แต่เธอก็ต้องยอมแพ้คามพยายามของวันเวย์ที่ตื้อคำหวานบวกด้วยท่าทางและใบหน้าที่ทำให้เธอยอมใจอ่อนไล่รายเชื่อคนไข้ในช่วงนั้นให้เธอฟัง และวันเวย์ก็สะดุดเข้ากับชื่อและนามสกุลหนึ่งที่คุ้นมากๆ

“วรนันท์ วงสาระ”

“ใช่ค่ะๆ ชื่อนี้แหละ” เธอรีบร้องบอกกับนางพยาบาลก่อนที่จะไล่รายชื่อไปคนต่อไป ที่เธอค่อนข้างแน่ใจเพราะชื่อจริงเป็นชื่อที่วันเวย์เป็นคนนำมันไปขึ้นทะเบียนที่อำเภอเอง ส่วนนามสกุลแม้จะไม่ใช่สกุลของเธอก็ตามแต่ก็ใช่เธอจะไม่สนใจน้องสาวคนนี้จนไม่รู้ชื่อและนามสกุลของเธอเดิมของวิวาเลยเสียเมื่อไหร่

“คุณ จั๋วเซียง วรนันท์ วงสาระ คนนี้นะคะ” พยาบาลย้ำอีกรอบ และวันเวย์เองก็พยักหน้าอย่างหงุดหงิดนิดหน่อยที่ได้ยินชื่อเต็มๆที่วิวามาแจ้งรักษาคนไข้ด้วยชื่อนี้ไม่ใช่ชื่อที่ครอบครัวเธอตั้งให้

ข้อมูลทุกอย่างที่วิวาเป็นถูกส่งยื่นมาให้วันเวย์ด้วยแผ่นกระดาษเอสี่หนึ่งแผ่น เธอรับมันมาและอ่านอยู่สักพักก่อนจะรีบขับรถตัวเองกลับบ้านเพื่อไปพบคนป่วยที่นอนซมอยู่บ้าน ตอนนี้อารมณ์ของวันเวย์คาดเดาได้ยากนักแต่ดูได้จากใบหน้าและท่าทางแล้ว คนป่วยคงต้องรับศึกหนักอีกครั้งแน่....

รถของวันเวย์วิ่งเข้าบ้านมาด้วยความเร็วมากที่สุดที่เธอเคยขับเข้ามาก่อนจะถูกเบรกอย่างแรงจนรถกระชากตัวทำให้คนขับตัวกระตุกไปด้านหน้าเล็กน้อยแต่กไม่ได้เป็นอะไรเพราะเธอคาดเข็มขัดนิรภัยเอาไว้

ประตูรถถูกปิดอย่างแรงจนคนงานที่บ้านที่มายืนรอรับต้องตกใจเพราะทุกคนรู้ดีเธอรักและหวงรถคันนี้มาก พรางมองคุณหนูของบ้านด้วยความงุนงงปนหวาดกลัว ไม่มีใครเข้าไปรับหรือทักทาย หรือแทบจะไม่มีใครกล้าเข้าใกล้เธอได้เลยตอนนี้

วันเวย์แทบจะโยนรองเท้าที่สวมอยู่ออกให้พ้นทางด้วยความเร่งรีบและกรุ่นโกรธก่อนจะเดินขึ้นชั้นบนตรงไปยังห้องของวิวาด้วยทางเชื่อมประตูทางเดิมนั่น

คนหลับที่ไม่รู้เรื่องราวอะไรยังคงหมดสติอยู่แบบนั้นและวันเวย์ก็ไม่ปล่อยให้เธอได้หลับต่ออย่างสบายรีบตรงไปยังเตียงนอนที่มีร่างบางนอนอยู่ก่อนจะร้องเรียกตะโกนชื่อคนหลับด้วยเสียงที่ดังก้องจนเกือบเล็ดลอดออกไปยังนอกประตูซึ่งห้องนี้เป็นห้องเก็บเสียงเนื่องจากเคยเป็นห้องหนังสือเธอจึงไม่อยากได้ยินหรือให้เสียงอื่นใดมารบกวน

“วิวา!!!!!!” เสียงที่ดังกึกก้องลั่นห้องทำให้คนที่นอนหลับอยู่สะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยความตกใจปนหวาดกลัว วิวาเงยหน้าอันทรุดโทรมมองคนที่เข้ามาเรียกก่อนจะถอนใจเฮือกเมื่อเห็นบุคคลที่เข้ามา

พี่เวย์เองหรอ เฮ้อ! ตกใจหมดเลย

แต่ความวางใจก็เหือดหายไปเมื่อเธอปรับสภาพสายตาของตัวเองได้และเห็นใบหน้าชัดๆของผู้มีศักดิ์เป็นพี่สาว เธอก็ใจหายวาบหน้าซีดเผือดจนเกือบไม่มีสีเลือด และหลบหน้าวูบลงอย่างไวไม่กล้ามองหน้าวันเวย์อีก

“นี่มันหมายความว่ายังไววา!” กระดาษเอสี่ยับยู่ยี่ถูกปาลงมาบนเตียงที่เธอนอนอยู่ วิวามองตามด้วยความหวั่นวิตกก่อนจะเม้มริมฝีปากแน่นและยื่นมือที่ค่อนข้างสั้นระริกเอื้อมไปหยิบกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาอ่าน

ข้อมูลทุกอย่างที่เธอเป็นพร้อมบอกอาการถูกถ่ายทอดออกมาเป็นตัวหนังสือบนกระดาษแผ่นนี้ วิวาอ่านไปร้องไห้ไปเมื่อรู้แล้วว่าเหตุใดที่ทำให้พี่สาวเธอโกรธจนเหวี่ยงออกมาแบบนี้

“พะ...พี่เวย์” เธอค่อยๆละสายตาจากกระดาษแผ่นนั้นก่อนจะเงยหน้ามองผู้เป็นพี่อย่างกล้าๆกลัวๆและอยากที่จะอธิบายอะไรให้ฟังแต่เธอก็พูดไม่ออกเพราะสิ่งที่พี่เวย์ของเธอรู้นั้นเป็นความจริงทุกอย่างไม่มีอะไรให้เธอได้แก้ตัวได้เลย

“เรื่องพวกนี้มันเกิดขึ้นได้ยังไงวิวา!!” วันเวย์ตวาดออกมาอีกครั้งจนลืมไปว่าเธอได้ทำร้ายจิตใจผู้เป็นน้องสาวขนาดไหนและลืมไปอีกว่าเธอเป็นเพียงคนเดียวที่น้องสาวคนนี้รักและรู้สึกอบอุ่นมากที่สุดในบ้านหลังนี้

“วา...ฮือๆๆ...วาขอโทษ ค่ะ วาไม่ได้ตั้งใจ พี่เวย์...” เธอพูดไปสะอึกสะอื้นไปและไม่กล้าที่จะบอกความจริงเกี่ยวกับเรื่องราวที่เกิดขึ้นของตัวเองเมื่อสามเดือนก่อน

“พี่บอกให้อธิบายมายังไง!!!” วันเวย์ที่เดือดกับเรื่องราวที่ได้รับรู้ไม่สามารถระงับอารมณ์ของตัวเองได้ เธอทั้งผิดหวัง ไม่เชื่อและสงสารผู้เป็นน้องบุญธรรมคนนี้ แต่เธอก็ยังไม่สามารถพูดดีๆได้ ใครก็รู้เธอค่อนข้างจะโมโหร้ายมากแม้จะเป็นครอบครัวที่เธอรักก็เถอะ

“พะ...พี่เวย์”

“ใครเป็นพ่อเด็ก” เธอถามออกมาอีกครั้งพรางสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดเพื่อระงับอารมณ์เอาไว้บ้างแต่มันก็เหมือนไม่เป็นผลสักเท่าไหร่เพราะจากที่จะระงับอารมณ์เสียงเธอกลับกดต่ำคล้ายข่มขู่ออกมาเสียอย่างนั้น

“...” ส่วนคนถูกถามก็ส่ายหน้าหวือไม่กล้าที่จะเปิดปากพูดอะไรออกมา จะให้บอกไปได้อย่างไรว่าคนที่ทำให้เธอต้องกลายสภาพมาเป็นคุณแม่โดยไม่ได้ตั้งใจนั้นก็คือน้องชายของแฟนพี่เวย์อย่างฟีลเวลคนนั้น

“อย่าบอกนะว่าเธอไม่รู้ว่าใครเป็นพ่อเด็ก! วิวา!!” และด้วยท่าทางที่วิวาแสดงออกมากลับไปกระตุ้นอารมณ์โมโหของคนฟังเป็นอย่างมาก วันเวย์ตะโกนเสียงดังออกมาอีกครั้งจนวิวาต้องรีบก้มหน้าจนแทบจะมุดลงไปกับผ้าห่มอยู่รอมล่อ

“วา...วา ฮือๆๆ” แม้จะพยายามพูดแก้ตัวขนาดไหน วิวาก็กลับพูดอะไรไม่ออกทั้งนั้น เธอทำได้เพียงนั่งร้องไห้อย่างหมดหนทางเท่านั้น

“รู้ไว้นะเธอทำให้พี่ผิดหวังในตัวเธอที่สุดเลยวิวา!” เพราะการที่ทนเห็นสภาพของน้องสาวตัวเองเป็นแบบนี้ไม่ไหววันเวย์จึงตัดคำพูดและรีบเดินกลับห้องของตัวเองไปแม้ใจอยากจะเข้าไปปลอบโยนให้กำลังใจมากแค่ไหนแต่คำพูดและการกระทำของเธอชอบที่จะไปก่อนสมองและความคิดเรื่องนี้มันเป็นนิสัยของเธอที่ไม่สามารถแก้ไขได้

ไว้ค่อยอารมณ์เย็นกว่านี้ก็แล้วกัน!

วันเวย์คิดอย่างหัวเสีย ใช่! เธอโกรธที่น้องสาวเธอกลายมาเป็นเด็กใจแตกแบบนี้แต่ด้วยเธอรู้จักนิสัยน้องของเธอดีว่าวิวาคงจะไม่ทำตัวเหลวแหลกเละแทะ ขนาดนั้น บางทีอาจจะมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นก็ได้ แต่อารมณ์ที่ระงับไม่อยู่ของเธอเองบวกกับโมโหที่น้องสาวเธอมีเรื่องอะไรกลับไม่บอกเธอเลย ข้อนี้เป็นสิ่งที่ทำให้วันเวย์โกรธมากที่สุด

แต่คนที่นั่งร้องไห้อยู่ในห้องหารู้ไม่เธอคิดว่าคนเป็นพี่สาวคงจะโกรธเกลียดและผิดหวังในตัวเธอไปแล้ว การร้องไห้ที่วันนี้ร้องมาทั้งวันก็ไม่มีทีท่าว่าจะหยุด ร่างกายของเธอตอนนี้หมดเรี่ยวแรงที่จะสู้ต่อเพราะคนที่เธอรักที่สุดกลับกลายมาเป็นคนที่เกลียดเธอที่สุดแล้วเพราะการกระทำของตัวเธอเองที่ทำลายความสุขในชีวิต เธอโทษใครไม่ได้เพราะเธอเป็นคนทำเองทั้งหมด

....ถ้าหากวันนั้นเธอไม่บ้าจี้ไปตามคำชวนของเพื่อนเธอคงไม่เป็นแบบนี้

....ถ้าหาวันนั้นเธอไม่บ้าจี้ดื่มเหล้าจนเมามายขนาดนั้น ตอนนี้เธอคงไม่เป็นแบบนี้

....ถ้าหากวันนั้นเธอมีสติสักนิดมาวันนี้เธอก็คงไม่กลายมาเป็นแบบนี้

และถ้าหากวันนั้นเธอไม่เจอเขาคนนั้น วันนี้เธอคงมีความสุขกับชีวิตไปแล้ว....

ไม่ต้องทำให้คนในครอบครัวผิดหวัง ไม่ต้องทำให้คนในครอบครัวโกรธ ไม่ต้องทำให้ครอบครัวเกลียดเธอแบบนี้ ทั้งหมดมันเป็นความผิดของเธอเอง เธอผิดเอง.....

วิวาคิดอย่างหมดหวังก่นจะซบหน้าตัวเองลงกับหมอนนิ่มและร้องไห้ออกมาหนักที่สุดเท่าที่เธอจะเคยร้องมาขนาดวันที่แม่เธอเสียเธอยังไม่ร้องไห้หนักมากเท่านี้เพราะตอนนั้นยังมีครอบครัวนี้คอยปลอบและอยู่ข้างๆเธอเสมอ แต่ตอนนี้ไม่ใช่ เธอไม่เหลือใครสักคนเดียวให้เป็นที่พึ่งพิง แม้คนอื่นๆจะยังไม่รู้เรื่องนี้แต่เธอก็กลัว กลัวว่าพวกเขาจะรับไม่ได้เหมือนพี่เวย์ที่เธอทั้งรักและเคารพมากที่สุด เธอกลัว....ว่าชีวิตหลังจากนี้มันจะเลวร้ายที่สุดที่เธอเคยพบเจอมาตลอดทั้งชีวิต...


Talk: โอย....กว่าจะมาลงได้ กือบตายTT
 
         สงกรานต์ปีนี้ทรหดดมากแทบจะไม่มีเวลาหยุดพัก เที่ยวอย่างเดียวTT

        ยังไงก็มาลงแล้ว ฝากติดตามต่อๆปด้วยค้าาาาา

       เม้นกำลังใจนักเขียนนิดนึง คร้าบบบ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #27 กระต่ายตัวสูง (@kwanmin) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 16 เมษายน 2555 / 11:18
     T^Tวา ฮือๆ บอกพี่เวย์ำไปซิ
    #27
    0
  2. #24 moko_cheese (@moko-cheese) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 16 เมษายน 2555 / 10:33
     วิวาน่าสงสารมาก T T
    #24
    0