แม่เลี้ยง (Mpreg)

ตอนที่ 2 : แม่เลี้ยง 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 266
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    25 ส.ค. 60

แม่เลี้ยง 1


 


    ยามค่ำคืนอันมืดมิด ร่างใหญ่ในเงามืดเคลื่อนตัวสู่เป้าหมายอย่างช้าๆ ร่างบางของคนตัวเล็กซุกตัวอยู่ภายใต้ผ้าห่มผืนหนาอันอบอุ่นที่กำลังเลื่อนหลุดออกจากผิวกาย มือหนาลูบไล้ไปตามเรียวแขนเล็กอย่างเบามือ ปลายจมูกโด่งซุกไซร้ซอกคอหอมกรุ่น เจ้าจันทร์ขยับตัวน้อยๆแต่ยังคงหลับตาพริ้มล่องลอยอยู่ในความฝัน

    ชุดนอนที่เป็นเพียงเสื้อยืดตัวโคร่งกับกางเกงขาสั้นถูกมือหนาค่อยๆยื่นมือไปสัมผัสกับเรียวขาขาว ริมฝีปากหยักลึกได้รูปที่ร้อนระอุสัมผัสไล้ไปตามทุกตารางผิว มือหนาดึงกางเกงขาสั้นให้หลุดออกจากเรียวขาและเหลือเพียงกางเกงในตัวจิ๋ว ก่อนที่ร่างหนาจะแยกขาเรียวออกกว้างแล้วแทรกตัวเข้าไปอยู่หว่างขาของเจ้าจันทร์ เจ้าจันทร์ส่งเสียงครางออกมาจากริมฝีปากสีชมพูสดของตัวเองแผ่วเบา แต่ทว่ายังคงหลับตาอยู่เหมือนเดิมทำให้ร่างสูงได้ใจเลยยิ่งลูบไล้ไปตามเรียวขาขาวเนียนหนักยิ่งขึ้นก่อนจะเปลี่ยนมาถอดเสื้อของตัวเองออกเผยให้เห็นกล้ามเนื้อเรียงตัวอย่างสวยงาม ร่างสูงโน้มกายลงทาบทับร่างของเจ้าจันทร์ แล้วบดจูบลงบนริมฝีปากเล็กๆของเจ้าจันทร์ และตามด้วยแทรกลิ้นร้อนเข้าไปเกี่ยวกระหวัดกับลิ้นเล็ก ลิ้นเล็กของเจ้าจันทร์พยายามที่จะหลบหลีกจากลิ้นร้อนของใครบางคนอย่างไร้เดียงสา เสียงจูบดังออกมาเบาๆ น้ำสีใสไหลออกจากมุมปากของเจ้าจันทร์ แต่ลิ้นหนาก็ทำความสะอาดให้โดยการเลียไปรอบๆริมฝีปากบาง  ก่อนจะกลับมาป้อนจูบดูดดื่มให้กับเจ้าจันทร์อีกครั้ง

    ในความฝันเจ้าจันทร์ฝันว่าเขาเล่นอยู่ในทุ่งดอกไม้หลายหลายชนิดหลากหลายสีสัน ก่อนที่จะถูกเงาสีดำขนาดใหญ่มากอดรัดแน่นจนเขาหายใจไม่ออก กอดแน่นจนรู้สึกอึดอัด เขาตัดสินใจเปิดเปลือกตาขึ้นมาก่อนจะต้องตกใจเมื่อมีใครไม่รู้มาทำมิดีมิร้ายกับเขา

    " อื้ออ อืออ " เจ้าจันทร์พยายามผลักอีกคนให้ออกห่างจากตัวเอง ก่อนจะถูกมือหนารวบข้อมือเล็กๆนั้นไว้ด้วยมือเพียงข้างเดียว เจ้าจันทร์ตัวสั่นน้อยๆ น้ำตาคลออยู่ที่ดวงตากลมโต

    " อยู่เฉยๆเถอะน่า " เมื่อร่างสูงเห็นร่างเล็กหยุดขัดขืนเขาเลยค่อยๆปล่อยมือออกจากข้อมือเล็ก เมื่อเจ้าจันทร์ได้โอกาส เจ้าจันทร์ก็คว้านมือไปบนหัวเตียงจนสัมผัสกับแจกัน เจ้าจันทร์คว้าแจกันแล้วจับ ไว้แน่นก่อนจะฟาดลงบนหัวของคนที่จะทำร้ายตน

   " โอ้ยยยยย " แจกันฟาดลงเต็มๆบนหัวของร่างที่ทาบทับเจ้าจันทร์อยู่ มือหนายกขึ้นกุมหัวของตัวเองไว้แน่น เมื่อสบโอกาสเจ้าจันทร์เลยยกเท้าถีบไปที่กลางอกจนร่างใหญ่ๆนั่นกระเด็นตกเตียง ก่อนจะวิ่งไปเปิดไฟในห้อง เมื่อห้องทั้งห้องสว่าง เจ้าจันทร์ก็เห็นรอยเลือด และเมื่อมองไปยังหน้าของคนที่รอบเข้ามาในห้องนอนของเขายามวิกาลเจ้าตัวก็ต้องเบิกตาโตอีกรอบ

 

  " ฟ้าคราม " เจ้าจันทร์พึมพำออกมาเสียงเบา ฟ้าครามตวัดสายตามายังร่างของเจ้าจันทร์

 

  " ก็เออน่ะสิ แล้วนายกล้าดียังไงเอาแจกันมาฟาดหัวฉัน " ฟ้าครามตวาดเสียงเรียบก่อนจะยกมือกุมหัวตัวเองไว้

  " แล้วนายเข้ามาในห้องฉันทำไม " เจ้าจันทร์ถามขึ้นฟ้าครามชะงักไปนิดก่อนจะหัวเราะน้อยๆ

  " เหอะ ฉันก็แค่อยากทดสอบของใหม่ของพ่อดู เผื่อว่าของที่ว่านั้นอาจจะเคยเป็นของเสียมาก่อน และอีกอย่างฉันไม่ได้พิศวาสอะไรนายหรอกนะ ระดับฉันไม่กินของเหลือเดนยิ่งของพ่อยิ่งไม่แตะ " ฟ้าครามพูดจบก็เดินหนีออกจากห้องของเจ้าจันทร์ เจ้าจันทร์มองตามแผ่นหลังของฟ้าครามจนอีกฝ่ายหันกลับมาสบตาก่อนจะปิดประตูใส่หน้าเจ้าจันทร์ เจ้าจันทร์ถอนหายใจก่อนจะทรุดตัวลงเก็บของทุกอย่างให้เข้าที่ ก่อนจะเดินไปล็อคห้องให้แน่นหนา เพื่อไม่ให้มีใครแอบเข้ามาในห้องเขาอีก

 

   " เจ้าคราม หัวแกไปโดนอะไรมา " เสียงของคุณท่านถามลูกชายคนกลางของตัวเองที่มีผ้าพันแผลพันอยู่บนหัว ฟ้าครามจับผ้าพันแผลของตัวเอง ก่อนจะลงมือกินข้าวไม่ตอบคำถามของผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นพ่อของตัวเอง

   " สงสัยโดนอะไรตีหัวมาน่ะสิ " พิรุณพูดขึ้นก่อนจะจ้องหน้าเจ้าจันทร์

   " ไปมีเรื่องกับใครมา "

  " เลิกถามน้องเถอะครับ " แสงเหนือถอนหายใจเบาๆ

  " นั้นสิคะคุณ กินข้าวเถอะค่ะจะได้ไปทำงาน " คุณหญิงเบญจาพูดบอกกับสามี ก่อนที่ทั้งหมดจะลงมือทานข้าวกัน เมื่อทานข้าวเสร็จ แสงเหนือขอตัวขึ้นไปบนห้อง ส่วนฟ้าครามก็ออกไปหาเพื่อน พิรุณนั่งเล่นเกมส์ในโทรศัพท์มือถือของตัวเองอยู่ห้องรับแขก

 

   " ฉันไปทำงานนะจันทร์ อยู่บ้านดีๆล่ะ อย่าซนนะ " คุณท่านยีผมจันทร์เบาๆ ก่อนจะก้มลงหอมแก้มใส

  " คุณท่านก็ตั้งใจทำงานนะครับ " เจ้าจันทร์ยิ้มน้อยๆ ก่อนที่คุณท่านจะเดินไปขึ้นรถเพื่อออกไปทำงาน

   ทุกสิ่ง ทุกการกระทำอยู่ในสายตาของพิรุณทั้งหมด พิรุณเก็บโทรศัพท์ใส่ในกระเป๋ากางเกงก่อนจะลุกขึ้นเดินไปขวางทางเจ้าจันทร์ เจ้าจันทร์มองหน้าพิรุณ

  " มีอะไรรึเปล่า "

  " คิดว่าตัวเองมาอยู่ในฐานะอะไร " เจ้าจันทร์มองหน้าคนถาม

  " เมียพ่อนายไง " พิรุณกัดฟันแน่นเมื่อเจอคำตอบของเจ้าจันทร์

  " เมียน้อยน่ะหรอ ท่าทางคงจะภูมิใจมาก " พิรุณทำท่าคิดก่อนจะผงกหัวไปมา เจ้าจันทร์เม้มปากแน่น ก่อนจะหลับตาลงพยายามสงบสติอารมณ์ของตัวเอง

  " อย่างน้อยฉันก็เป็นแม่เลี้ยงนายนะคุณพิรุณ  แต่ถ้าฉันมีลูกอย่างนาย ฉันก็ไม่อยากมีเหมือนกัน " เจ้าจันทร์ผลักพิรุณให้หลบทางก่อนจะลูบหัวพิรุณเบาๆแล้วเดินหนีขึ้นชั้นบน ปล่อยให้พิรุณมองตามด้วยสายตาอาฆาต

  " สักวันฉันจะจัดการนายให้ได้ "

 

   "  พี่เหนือพี่ต้องจัดการมันให้พินะ " แสงเหนือยืนสูบบุหรี่อยู่ที่ระเบียง  พร้อมกับน้องชายอย่างพิรุณที่นั่งฟึดฟัดอยู่บนเตียงของพี่ชาย

 

  " จะจัดการยังไงล่ะ ก็ทางนั้นคอยมีพ่อให้ท้ายอยู่ตลอด " พูดจบก็มองควันบุหรี่ที่ค่อยๆจางหายไปในอากาศ

  " ก็จัดการตอนที่พ่อไม่อยู่สิ ยังไงซะพ่อก็ต้องไปส่งแม่กลับต่างประเทศอยู่แล้ว " แสงเหนือคิดตามที่น้องชายพูดก่อนจะขยี้ปลายบุหรี่ลงกับที่เขี่ยบุหรี่ แล้วทอดสายตามองไปตามขอบฟ้า

  " ก็จริงของแก "

  " พี่จะจัดการยังไง "

 

  " ก็แค่เปลี่ยนแม่เลี้ยงให้เป็นเมีย "

 

 

 

 

 

 

 ____________________________________________

เรื่องนี้จะดราม่าหน่อยๆนะคะ


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

3 ความคิดเห็น

  1. #3 6002thecey (@pikipinocchio) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 กันยายน 2560 / 18:45
    รออออออออ
    #3
    0
  2. #2 FfahHha (@FfahHha) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2560 / 22:09
    ฮือออ ต่อค่าาา
    #2
    0
  3. #1 Atk. S. (@lertwarachai) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2560 / 09:20
    รอออออออออ
    #1
    0