Party Girl แสงเทียนนำทาง

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 32 Views

  • 0 Comments

  • 0 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    32

    Overall
    32

แนะนำเรื่องแบบย่อๆ
ผมแอบชอบเธอมาตั้งนานแล้ว แล้วเมื่อไหร่เธอจะได้รู้ซักที ในเมื่อหัวใจของผมมันมีเธออยู่คนเดียว มันก็ไม่เสียหายใช่มั้ยครับ ที่จะบอกเธอออกไป


ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

❆❆ สวัสดีค่า วันนี้ ลอสท์ เมมโมรี่ ความทรงจำที่สร่างซา ก็กลับมากับเรื่องสั้นภาคสอง ❆❆

จะเรียกว่าภาคสองก็คงไม่ใช่นักเพราะเขียนจบเป็นเรื่องแต่ละคนไป

ซึ่งกว่าจะมาก็ปาเข้าไปกี่ปีแล้วเนี่ย ฮ่าๆ ^O^

สำหรับใครที่ยังจำ คิงส์กับเจนนี่ คู่รักคนแรกในแก๊งค์เดอะแฮนด์ซั่มบอยประจำโรงเรียน

เรื่องต่อไปก็มาแล้วนะคะ เป็นพี่ ปาร์ลกับรุ่นน้องแสงเทียน

จริงๆ เรื่องนี้แต่งจบนานแล้วล่ะ เอาลงเพจเฉยๆ (เพจครบห้าร้อยไลค์แล้วค่ะ ดีใจเว่อร์ >_<)

สำหรับใครที่อยากติดตามเพจก็สามารถจิ้มได้เลย


~  ► https://www.facebook.com/Writing-Series-Club-1495873617366611/ ◄ ~

 (→ หรือค้นหาในเฟซบุ๊คที่ชื่อ " Writing Series Club ←)

 

❆❆ เข้ามากดไลค์กันเยอะๆ เลยน้า รับรองว่านิยายมาครบรสแน่นอน ❆❆

ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านนิยายค่า

“สำหรับเรื่องยาว ก็คงต้องรอต่อๆ ไปนะคะ อิอิ”

แล้วก็คอมเม้นท์ ติติง ชื่นชม นักเขียนได้เต็มที่เลย ไม่โกรธ แต่รักคนอ่านทุกคนค่ะ


 With Love ... Lost Memory ♥ ~  

 

ลิงก์สำหรับเรื่องคิงส์กับเจนนี่ เรื่องแรกก่อนเรื่องนี้

~  ► http://writer.dek-d.com/abcdefghijklnmop/writer/view.php?id=1326801 ◄ ~

(→ หรือค้นหาในนิยายเรื่องสั้นเด็กดีที่ชื่อ " Who Is Your Princess ครับ...ใช่!!! นี่ไงเจ้าหญิงของผม ←)

B B

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 26 ก.ย. 59 / 15:16

บันทึกเป็น Favorite


Be(a)st Girl แสงเทียนนำทาง

            เช้าวันจันทร์ที่สดใส หลังจากฉันปาร์ตี้สามคืน >__< ลำโพงต้องส่งซ่อมทั้งเซ็ต ดีเจก็อ้วกแตกใส่เครื่องเล่นแผ่นเพลงฉันอีก การอยู่บ้านคนเดียวโดยที่พ่อแม่ไปลำบากลำบนทำงานที่ต่างประเทศมันก็สนุกตรงที่ใช้เงินแบบนี้นี่แหละ

            แต่พี่ที่มาโผล่หน้าบ้านเมื่อสองคืนก่อนคืออะไรกันนะ =___=;;

 

            จัดปาร์ตี้เหรอ

          ‘อ่า….ใช่ค่ะ

          ‘อย่าดื่มเบียร์เยอะนะ

          ‘คะ?

          ‘เดี๋ยวพี่รออยู่หน้าบ้าน

 

          แล้วเขาก็รออยู่ทั้งคืนจริงๆ ด้วย ฉันชวนเข้ามาข้างในมาปาร์ตี้ด้วยก็ไม่ยอมเข้า รอถึงเช้าพอเขาบอกว่าฉันปลอดภัยดีเขาถึงกลับบ้านไป ดีนะคืนอาทิตย์สุดท้ายไม่มา

             แต่จัดปาร์ตี้แบบนี้ไม่ค่อยโล่งสมองเลย

            “แสงเทียน! แกจัดปาร์ตี้สามคืนเลยเหรอ วันนี้ไหวมั้ยเนี่ย” เสียงแจ้นแล้นของเพื่อนฉันชื่อจันทร์เจ้าดังขึ้น ก่อนจะวิ่งมาหยุดอยู่ตรงหน้าฉันแล้วเอื้อมมือมาบีบไหล่ฉันเบาๆ

            “ไหวสิ” ขืนไม่ไหวฉันคงโดนไม่ให้เข้าสอบแน่ โดดเรียนวิชาประวัติศาสตร์มาเกือบเจ็ดครั้งแล้ว

            “เออแก! แล้วพี่ปาร์ลเขานั่งรอแกถึงเช้าตั้งสองคืนเลยเหรอ”

            “แกเลิกทำเสียงแหลมได้มั้ย! ถ้าใช่แล้วจะทำไม แล้วพี่คนนั้นชื่อพี่ปาร์ลเหรอ” ฉันเริ่มปรับโฟกัสจากที่มึนๆ หัวแล้วสนใจกับจันทร์เจ้าที่พูดถึงพี่ที่นั่งรอฉันถึงเช้าตั้งสองคืน

            “ก็ใช่น่ะสิ พี่ปาร์ลอ่ะน่ะ อยู่ม. หกหล่อแต่พูดน้อย แถมเป็นนักกีฬาของโรงเรียนด้วย การเรียนระดับก็อยู่ในชนชั้นเกรดเทพ สุดยอดเทพบุตรเลยนะ”

            อาแล้วอย่างนั้นเขาจะมาสนฉันทำไมเนี่ย -_-;; ฉันมันก็แค่นักปาร์ตี้ กีฬาก็ห่วยคะแนนเกรดก็อยู่ในระดับปกติ

            “พี่ปาร์ลไม่เคยมีแฟนเหรอแก”

            “ก็เคยมีบ้างอ่ะนะ แต่คบกันไม่เกินสามเดือนก็เลิก เห็นว่าผู้หญิงพวกนั้นมาขอคบก่อนพอทนปฏิกิริยาเย็นชาของพี่ปาร์ลไม่ได้ก็บอกเลิกอ่ะนะ แต่ความฮอตก็ไม่เคยลดลงเลยแก” จันทร์เจ้าพูดเสียงเบาลงไปแล้วมองบางอย่างข้างหลังฉัน

            “เป็นอะไรไปแก” ฉันหันไปข้างหลังก็เห็นพี่ปาร์ลยืนอยู่ข้างหลังฉัน

            “สวัสดี -_-” พี่ปาร์ลพูดใส่ฉันแล้วทำสีหน้าเรียบเฉย

            “สวัสดีค่ะ” ฉันตอบรับแล้วมองของในมือของพี่ปาร์ล แล้วสลับกับมองหน้าพี่ปาร์ลไปด้วย แล้วจู่ๆ พี่เขาก็ยัดของในมือเขาลงมือของฉันแล้วควานหาอะไรสักอย่างออกมาจากกระเป๋าแล้ววางไว้ตรงหน้าเท้าของฉัน

            “เดี๋ยวพี่มาเอาคืนตอนพักเที่ยง” พี่ปาร์ลพูดแล้วปิดกระเป๋าก่อนจะเอาของที่อยู่ในมือฉันคืน แล้วก็เดินไปกับกลุ่มพวกพี่เขา

            พอมองตามพี่ปาร์ลไปลับตาแล้วฉันก็เก็บสมุดที่อยู่ตรงพี้นขึ้น พี่เขาจะเอาสมุดมาให้ฉันยืมทำไมนะ เหมือนจะเปิดแล้วบ่อยด้วย พอฉันพลิกเปิดดูก็พบว่าพี่เขาเขียนข้อความไว้มากมาย

            ลายมือสวยจัง

            “พี่ปาร์ลคุยกับแก! อเมซิ่งมหัศจรรย์ เขาพูดมากกว่าแกตั้งหนึ่งประโยคแกทำได้ไงการที่จะคุยกับพี่ปาร์ลโดยที่ไม่โดนเขาเย็นชาใส่เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นแทบนับครั้งได้ ไม่สิถ้าเขาพูดกับใครก่อนมันคือปฏิหารย์ แกทำบุญด้วยอะไรอ่ะแสงเทียนนนน!!”  จันทร์เจ้าหลังจากที่อ้าปากค้างก็เริ่มขยับตัวเองได้แล้วพูดกับฉัน

            “ไม่รู้ดิ แล้วแกรู้จักเพื่อนๆ ในกลุ่มพี่ปาร์ลมั้ย”

            “ฉันรู้จักแค่พี่ปาร์ลอ่ะ พี่เขาเคยมาเล่นเป็นนักแสดงรับเชิญในหนังของฉัน”

            เอาล่ะค่ะ น้องๆ พี่ขอปิดรายการวิทยุของชมรมกระจายเสียงตอนเช้าไว้แค่นี้นะคะ ^^ เพราะว่าได้เวลาเข้าแถวกันแล้วค่ะ อีกห้านาทีเคาราพธงชาตินะคะน้องๆ

            ฉันรีบเก็บสมุดก่อนจะวิ่งไปเข้าแถวให้ทันเวลา แต่เท่าๆ ที่เปิดมาสมุดของพี่ปาร์ลเนี่ย มันเป็นไดอารี่ไม่ใช่เหรอ?

 

            ฉันวิ่งลงมาจากโรงยิมพร้อมกับสมุดของพี่ปาร์ล อาจารย์นี่ก็จะพูดอบรมอะไรกันนักหนาแค่ห้องฉันทำกระจกตู้เก็บของวิทยาศาสตร์แตกรวมๆ เงินกันซื้อก็ไม่เห็นจะต้องนั่งบ่นยาวจนมันจะหมดพักเที่ยงของนักเรียนเลย

            “เดี๋ยวแสงเทียน แกจะเอาสมุดไปคืนพี่เขาใช่ป่ะ ให้ฉันสั่งข้าวให้ด้วยเลยมั้ย”

            “อืมๆ ฉันเอาข้าวหมูกระเทียมใส่ไข่ดาวด้วยนะ สั่งที่ร้าน อร่อยจัง! ตังค์จ่ายด้วย นะ” ฉันฝากสั่งอาหารกับจันทร์เจ้าแล้วรีบวิ่งลงมาทันที

            แต่ขอโทษ…! =__=^ โรงเรียนฉันมันใหญ่มากเลย แล้วฉันจะไปรู้มั้ยว่าพี่ปาร์ลเขาสิงอยู่ที่ไหนอ่ะ

            โอ๊ะ นั่นไงอยู่ท่ามกลางแสงแดดเป็นสปอร์ตไลท์ หล่อเป็นกลุ่มมาแต่ไกลเลยค่ะ! OoO

            “ปาร์ล! ฉันว่าน้องเขามาหาแกว่ะ”

            มีเพื่อนพี่ปาร์ลคนนึงตบไหล่เขาก่อนจะผลักพี่ปาร์ลมาหาฉัน

            “เทียนอ่านไดอารี่พี่จบแล้ว แล้วพี่ปาร์ลให้เทียนอ่านทำไมคะ” ฉันยื่นสมุดไดอารี่คืนให้กับพี่ปาร์ล แล้วพูดถามพี่เขา

            “เธอจะได้รู้จักพี่เพิ่มขึ้นอีก”

            จริงๆ ฉันก็ไม่รู้จักเขาอยู่แล้วนะ -_-;;

            “ค่ะ

            “โหววว! ไอ้ปาร์ลนี่แกให้ไดอารี่น้องอ่านด้วยแกนี่มันซื่อเกินไปละ” เพื่อนพี่ปาร์ลที่เขาผลักพี่ปาร์ลมาหาฉัน

            “ก็แกบอกเองนี่ว่าถ้าเขียนนิสัยของเราให้ใครอ่านเขาจะเข้าใจเรามาขึ้น ยิ่งถ้าเป็นไดอารี่ก็ยิ่งดีน่ะ”

            “ไอ้ซะ

            “เทียนกลับแล้วนะคะ” ฉันพูดแล้วถอนสายบัวงามๆ ให้กับพี่ปาร์ลและกลุ่มเพื่อนของเขาที่มีคนหนึ่งเอาแต่พูดว่าเจนนี่ๆ  อะไรสักอย่างแล้วเดินออกไป

            หมับ!

            “เอ่อคือจะจัดปาร์ตี้อีกมั้ย -_-” พี่ปาร์ลที่จับแขนฉันไว้อย่างกับละครถามขึ้นด้วยใบหน้านิ่งๆ (พี่เขาหน้าแบบอื่นไม่เป็นรึไงนะ T^T)

            “ช่วงนี้คงไม่จัดละมั้งคะ ใกล้สอบแล้วเทียนจะอ่านหนังสือ” ฉันบอกเขาแล้วเขาก็ปล่อยมือของฉันลงช้าๆ

            “แล้วมีวิชาไหนอ่อนรึเปล่า”          

            มันก็ทุกวิชาเลยแหละค่ะ =_=;;

            “คงเป็นพวกประวัติศาสตร์กับสังคมฯ อะไรเทือกนี้แหละค่ะ เทียนไม่ชอบวิชาที่ต้องจำ”

            โกหก (_ _)p!!! ฉันอ่อนทุกวิชาเลยต่างหาก วิชาไหนเลย 3.00 คือปาฏิหารย์

            “ดีเลยสิ ปาร์ลมันเก่งประวัติศาสตร์ได้ท็อปทุกปีเลย ไอ้ปาร์ลไปติวให้น้องเขาดิวะ” เพื่อนพี่ปาร์ลที่ผลักเขาออกมาหาฉันพูดขึ้น

            “ไม่รบกวนดีกว่าค่ะ เทียนจะนัดเพื่อนมาติวแทน พี่จะได้อ่านของระดับชั้นพี่ ^_^;;

            “ไม่เป็นไร พี่อ่านหนังสือเตรียมสอบสองรอบแล้ว ติวให้เธอแป๊ปเดียวคงไม่เป็นไร” พี่ปาร์ลที่พยักหน้ากับเพื่อนพูดขึ้น

            แล้วฉันต้องตอบว่าพี่เป็นผู้ชายแล้วฉันเป็นผู้หญิงใช่รึเปล่าวะ T^T;; มันถึงจะดูเป็นข้ออ้างที่ดูดีไม่ผิดศีลธรรมอ่ะ

            “แสงเทียนแกคืนสมุดให้พี่เขาเป็นชาติแล้วนะไม่กินรึไงข้าวน่ะ” จันทร์เจ้าที่วิ่งมาหาฉันด้วยท่าทางเหนื่อยหอบแล้วพูดขึ้นก่อนยกขวดน้ำเปล่าในมือขึ้นกระดกดื่มอักใหญ่ๆ

            ตุ้บ!

            “เฮ้ย! ไอ้ชินทร์ หัวแตกมั้ยวะนั่น” พี่ที่พูดชื่อเจนนี่อะไรสักอย่างพูดก่อนจะลูบหัวพี่ที่โขกหัวตัวเองลงไปกับโต๊ะหินอ่อน เขาเอาหนังสือที่ตัวเองอ่านบังหัวไว้ด้วย -_-;; เป็นกลุ่มนักเรียนชายที่แปลกมาก

            “กลับกันเถอะ เดี๋ยวข้าวจะเย็นหมดนะแสงเทียน” จันทร์เจ้าพูดก่อนจะดึงแขนฉัน แต่พี่ปาร์ลก็พูดขึ้นมาก่อน

            “วันเสาร์พี่จะไปติวหนังสือให้ที่บ้านแสงเทียน”

            “ได้เลย ^O^” เปล่า ไม่ใช่เสียงฉันจ้า เสียงยัยเพื่อนตัวดีนี่ไง ยัยจันทร์เจ้าหันไปตอบตกลงได้ไง บ้านฉันนะไม่ใช่บ้านแก!!!

            ฉันหันไปมองหน้าพี่ปาร์ลแล้วเห็นพี่เขายิ้มอ่อนๆ ที่มุมปากด้วย

            น่ารักจัง!

           

            วันเสาร์ บ้านแสงเทียน

            ใครมาบ้านฉันก่อนคนนั้นชนะ แล้วก็ไม่ต้องหาคนชนะเลยจ้า ยัยจันทร์เจ้ามานอนที่บ้านฉันตั้งแต่เย็นวันศุกร์ตอนนี้นอนสบายใจบนเตียงยังไม่ตื่นเลย มันก็ไม่ใช่เวลาตื่นอ่ะนะเพิ่งหกโมงเช้า ฉันตื่นมาเตรียมของพวกขนมน้ำอะไรประมาณนี้ วันหยุดปกติฉันตื่นเที่ยงบางวันก็บ่ายเลย ก่อนจะไปอาบน้ำแล้วก็ปลุกจันทร์เจ้าให้ตื่น

            “จันทร์เจ้าแกว่าพวกพี่เขาจะมาป่ะ”

            “มาดิ สัญญาไว้แล้วนี่” ฉันมองดูยัยจันทร์เจ้าที่นั่งเป่าผมอยู่หน้าพัดลมตัวใหญ่ของบ้านฉันเพราะไดร์เป่าผมฉันเพิ่งทำพัง

            แล้วพี่เขาไปสัญญาอะไรแบบนี้ตอนไหนล่ะ เขาบอกแค่ว่าเขาจะมาวันนี้ไม่ได้บอกว่ามาแน่ๆ =_= ฉันเดินขึ้นไปเอากองหนังสือที่เตรียมไว้เมื่อคืนลงมาที่ห้องนั่งเล่น

            จริงๆ ถ้าพี่เขาไม่มาฉันก็เสียใจเล็กน้อยนั่นแหละ บอกไว้แล้วแท้ๆ กลับไม่มา มันดูไม่แมนเลยนี่

            ปิ๊งป่องงงง !!

            “โอ๊ะ พี่ปาร์ลแหงๆ” ยัยจันทร์เจ้าวิ่งออกไปรับพี่เขาหน้าบ้าน “อ้าว สวัสดีนะ”

            “สวัสดี”

            “พี่ปาร์ลอ่ะ”

            “เดี๋ยวก็คงตามมา”

            บทสนาทนาพูดขึ้นแล้วจบลงที่มีพูดชายร่างสูงโปร่งคนหนึ่งมายืนอยู่ในบ้านของฉัน พี่เขาหน้าตาค่อนข้างที่จะไม่บอกอารมณ์อะไรเลย แต่เขาเป็นเพื่อนของพี่ปาร์ลและดูจากท่าทีของเจ้าจันทร์ที่ดูสบายมากๆ เมื่ออยู่กับเขา ฉันคิดว่าเขาน่าจะไม่มีพิษภัยอะไร

            “แสงเทียน นี่คือพี่ชินทร์เขาเป็นคนเสิร์ฟน้ำให้กับกองถ่ายของฉันเมื่อไม่นานมานี้เอง” จันทร์เจ้าพูด “คราวหน้าพี่อยากเล่นเป็นพระเอกมั้ย”

            “ถ้าเธอเล่นน่ะนะ” พี่ชินทร์พูดก่อนจะมองมาที่ฉัน สายตาเขาจองจำที่ตัวฉันเนิ่นนาน ดังนั้นฉันจึงเชิญให้พี่เขานั่งลงที่โต๊ะทำการบ้านที่ฉันจัดไว้

            ปิ๊งป่องงงง !!

            เสียงออดดังขึ้นอีกทีแต่คราวนี้จันทร์เจ้ากลับไม่สนใจเพราะกำลังคุยเรื่องบทหนังโปรแกรมหน้าที่จะถ่ายกับพี่ชินทร์อยู่

            “สวัสดี -_-” พี่ปาร์ลพูดขึ้นหลังจากที่ฉันเปิดประตูมาปะทะหน้าของพี่เขา

            “สวัสดีค่ะ”

            “ช่วยหน่อยสิ พี่หนัก” พี่ปาร์ลพูดพร้อมกับยกอะไรสักอย่างที่อยู่ในกล่องขึ้น “ไม่ๆ พี่หมายถึงกระเป๋าสะพายพี่ไม่อยากให้เธอยกเจ้านี่ มันหนัก”

            “อ่าค่ะ” ฉันหันไปหยิบกระเป๋าสะพายออกจากหลังของพี่เขาหลังจากที่พี่เขายกกล่องหนีจากมือฉัน

            และแล้วพี่ปาร์ลก็เข้ามาอยู่ในบ้านฉันเรียบร้อย จันทร์เจ้าบอกว่าพอมีคนตัวใหญ่อยู่สองคนบ้านของฉันก็ดูอึดอัดไปถนัดตา แต่ฉันว่าไม่นะ คนที่มาปาร์ตี้บ้านฉันก็เยอะจะตายไป แถมอยู่ได้อย่างไม่อึดอัดด้วย หรือเพราะพี่สองคนนี่หล่อเกินไปจนทำให้ที่แผ่ออร่าหล่อไม่พอ =_=;;

            “อะไรอยู่ในนี้เหรอ พี่ปาร์ล” ยัยจันทร์เจ้าพูดขึ้นอย่างอารมณ์ดี

            “ของของพี่น่ะ ให้แสงเทียน” พี่ปาร์ลพูดขึ้น ส่วนจันทร์เจ้าก็เอาหน้ามาซุกแขนฉันก่อนจะพูดเบาๆ ว่า

            “ปาร์ฏิหารย์เกิดกับฉันแล้วแก พี่ปาร์ลพูดกับฉันแล้วววว” พอเธอกระซิบกับฉันจบก็เอ่ยปากถามพี่ปาร์ลเสียงดังลั่น “อะไรเหรอคะที่จะให้แสงเทียน” ฉันจึงปล่อยให้เพื่อนซบต่อไป

            “เธอต้องเปิดดูตอนพี่กลับบ้านแล้วนะ” เขาพูดแล้วหน้าของเขาก็แดงขึ้นมา

            “ค่ะ งั้นแสงเทียนยกมันไปไว้ที่อื่นก่อนนะคะ จะได้มีที่ติวเพิ่มขึ้น” ฉันพูดแล้วยกไอ้เจ้ากล่องนี่ขึ้นไปไว้บนห้อง ในใจก็อยากจะเปิดมันอย่างแรงกล้าแต่ว่าก็ตัดสินใจผละออกจากมันและพอฉันหันมาก็พบว่าพี่ปาร์ลอยู่ที่หน้าประตู “เอ่อ พี่ปาร์ลมีอะไรหรือเปล่าคะ”

            “พี่แค่มาดูว่าพี่จะไว้ใจ้เธอได้มั้ยน่ะ แต่ก็อย่างที่พี่คิดไว้ เธอเป็นคนที่ไว้ใจได้”

            “อ่าค่ะ ^_^ งั้นเราลงไปติวดีกว่าเนอะ เทียนจะได้เข้าใจเนื้อหาไวๆ”

            “เดี๋ยวสิ” พี่ปาร์ลพูดแล้วจับแขนฉันทำกำลังลั้ลลาเดินลงบันได “เธอมีแฟนหรือยัง ไม่สิ เธอไม่มีนี่นา เคยมีแฟนมาก่อนหรือเปล่า”

            “คะเคยค่ะ”

            นี่เขาจะถามฉันทำไมนะ TT^TT

            “แล้วทำไมถึงเลิกกันล่ะ”

            “เขางี่เง่า นิสัยไม่ดี เที่ยวผู้หญิงไปทั่ว ดีนะที่เทียนไม่หลงกลเสียตัวเสียใจให้เขาก่อน”

            พอพูดถึงอดีตแฟนหน้าหมาหน้าม่อก็ทำให้ฉันคันไม้คันมืออยากจะชกมันขึ้นมาจนร่างกายฉันสั่นเทิ้ม มันหลอกพาฉันไปโรงแรมม่านรูดด้วยนะ ดีเท่าไหร่แล้วที่ฉันพอจะเป็นคนรักการท่องเที่ยวเลยทำให้รู้ว่ามีสถานที่อะไรในถนนเส้นนั้นบ้าง ก็เลยบังคับให้มันจอดแล้วฉันก็วิ่งหนีลงมาเลย และพอมันจะกลับมาหาฉันที่บ้านฉันก็มีเจ๊ใหญ่ที่เป็นพรรคพวกฉันคอยกันมันให้ ทำให้ตอนนี้มันไม่กล้าแหยมฉันอีกต่อไป

            “พี่ไม่ได้เป็นผู้ชายแบบนั้นนะ”

            “ค่ะ เพราะถ้าพี่บอกว่าพี่เป็นฉันจะชกพี่ให้หงายหลังตกบันได พร้อมสาปแช่งขอให้เป็นหนองในแท้หนองในเทียมด้วยเลย” ฉันพูดก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาหาพี่ปาร์ลที่เขายืนนิ่ง “เทียนขอโทษนะคะ เทียนโกรธไอ้บ้านั่นน่ะค่ะ เทียนเลยพี่ลามปามพี่ไปหน่อย”

            “ไม่เป็นไร”

            พี่ปาร์ลพูดเสร็จแล้วพาฉันลงบันไดไปเข้าในห้องโถงก่อนที่จะติวให้ฉันจนฉันเขาใจถ่องแท้และถี่ถ้วนแถมยังมีเวลาเหลือพอให้เขาติวให้ฉันทุกวิชาด้วยนะ เหมือนเราทั้งสี่จับคู่กันเลย เพราะพี่ชินทร์ก็ไปติวให้กับยัยจันทร์เจ้า ส่วนตรงไหนที่พี่สองคนไม่เข้าใจก็จะหันหน้าปรึกษากัน จนฉันเป็นสาววายไปพักๆ ฮ่าๆ ^O^

            “ขอบคุณพวกพี่มากๆ ค่ะ” ฉันกับยัยจันทร์เจ้าไหว้พี่ชายทั้งสองก่อนที่ยัยจันทร์เจ้าจะโบกมือบ้ายๆ ฉันไปอีกคนเพราะพ่อนางขับรถมารับ

            แล้วความอยากรู้อยากเห็นของฉันก็จะได้เปิดเผย ฉันจะได้หายคันไม้คันมือเสียทีว่ามีอะไรอยู่ในกล่องของพี่ปาร์ลมันถึงได้หนักประมาณว่าเป็นหีบสมบัติที่สะสมมาตั้งแต่สมัยโคตรแบบนี้

            ฟึ่บ!

            ว้าวววว >O<!! (ใส่ฟีลตื่นเต้น)

            มันเป็นสมุดภาพขนาดใหญ่สุดโต่งมีปกหนังอย่างหนาและอย่างดีคาดว่าพี่ปาร์ลซื้อมาจากญี่ปุ่นด้วยเพราะเปิดเข้าไปมันก็เป็นภาษาญี่ปุ่นยึกยือที่ฉันอ่านไม่ออก แต่เนื้อกระดาษนี่อย่างดีมีรูปที่ถูกถ่ายด้วยกล้องอินสแตนท์ (หรือที่เราเรียกกันว่ากล้องโพลารอยด์) อยู่เต็มหมด ฉันจึงมาตั้งใจอ่านตั้งแต่หน้าแรก

            ‘My Heart Diary’ หน้าแรกที่เปิดพี่เขาเขียนด้วยปากกาอย่างดีสีสันอย่างน่ารักไว้ด้วยลายมือสวยจนฉันยอม

            ‘แสงเทียนหน้าถัดมาเป็นชื่อฉันเขียนไว้ตัวเบ้อเร้อ ใต้คำก็มีชื่อจริงของฉันส่วนรอบๆ ก็เป็นพวกประวัติส่วนตัว หรือแม้แต่เลขประจำตัวประชาชนพี่เขาก็เขียนไว้ -_-^^ จนฉันนึกสงสัยว่าพี่เขาไปเอาข้อมูลมาจากไหน ฉันคิดว่าพี่เขาน่าจะมีตารางประจำเดือนของฉันด้วย

            แสงเทียน 02/07/XX วันนี้เห็นแสงเทียนใส่ชุดประจำชาติบัลแกเรียมันสวยมาก ผมชอบมากจนหน้าชาไปหมด เกือบทำกล้องอินสแตนท์ตกพื้นเลย

            O_O! นี่พี่เขาไปเอาภาพมาจากไหน ภาพที่ฉันใส่ชุดประจำชาติบัลแกเรียเพื่อประกวดตำแหน่งสาวนานาชาติยอดเยี่ยมประจำโรงเรียน แถมเขียนตกแต่งไว้ด้วยปากกาไฮไลท์สุดเฉี่ยว

            แสงเทียน 05/07/XX วันนี้ไม่ได้ถ่ายรูปแสงเทียนเพราะว่าลืมเอากล้องอินสแตนท์ไป เลยเมมโมรี่ภาพไว้ในหัวแล้วเอามาวาดเป็นรูปแทน หวังว่าแสงเทียนมาเห็นคงจะชอบ

            หน้าถัดมาเหมือนพี่เขาเป็นแฟนอาร์ตของฉัน เขาวาดฉันไว้ในชุดนักเรียนในรูปฉันกำลังยิ้มร่า และในรูปวาดดูมันสวยกว่าตัวจริงของฉันมากเลย TTOTT

            ‘แสงเทียน 13/07/XX วันนี้วันเกิดเพื่อนของแสงเทียน เธอจัดเซอร์ไพรส์ด้วย เธอเป็นคนใส่ใจคนอื่นดีจัง ผมปลื้มจังครับ

            ภาพฉันกำลังยืนร้องเพลงแฮปปี้เบิร์ดเดย์ให้ยัยจันทร์เจ้า แล้วก็ภาพที่ยัยจันทร์เจ้าตักเค้กมาป้อนฉันคำใหญ่ นี่ตอนนั้นพี่เขาอยู่ในเหตุการณ์ด้วยเหรอเนี่ย มุมอย่างชัด องศาอย่างเป๊ะ          แถมมีรูปพี่ชินทร์ในตอนนั้นแปะไว้ข้างรูปที่มียัยจันทร์เจ้าติดเฟรมอีกที่พร้อมกับรอยลากเส้นเป็นลูกศรเชื่อมโยงถึงกัน

            แสงเทียน 21/07/XX แสงเทียนเตรียมงานภาษาไทย เธอฝึกพูดสุนทรพจน์คนเดียวแล้วก็หัวเราะกับตัวเองคนเดียว เธอในตอนนั้นตลกมากแล้วก็น่ารักมากไปพร้อมกันครับ

            (._.) เขาไปเอารูปฉันตอนฝึกพูดสุนทรพจน์อยู่ที่หลังตึกวิชาการมาจากไหน ตอนนั้นฉันมั่นใจแท้ๆ ว่าอยู่คนเดียว หรือว่าพี่ปาร์ลเป็นสตอล์กเกอร์ของฉันล่ะเนี่ย น่าอายชะมัดพี่เขาเห็นตอนที่ฉันกำลังบ้าอยู่คนเดียวด้วย

            แสงเทียน 31/07/XX ผมชอบเธอครับ

            เป็นรูปที่ถ่ายติดตอนฉันหันหน้าเข้ากล้องพอดี ฉันลืมไปแล้วด้วยว่าฉันเคยหันหน้าเข้ากล้องอินสแตนท์ด้วย เพราะปกติแล้วก็มีบางคนพยายามถ่ายรูปฉันอยู่แล้ว ฉันมันเซเลปนักปาร์ตี้นะจะบอกให้ แต่ว่ารูปที่เขาถ่ายฉันแต่ละภาพมันสวยๆ ทั้งนั้น จนฉันอิจฉาตัวเองที่อยู่ในรูปที่มันสวยได้ขนาดนี้

            ฟึ่บๆ

            ฉันอ่านๆ แล้วเปิดผ่านหลายหน้าทำให้ฉันสามารถตีลังกาสามสี่ตลบได้ >_< พี่ปาร์ลเขาชอบฉัน แต่ยังอ่านไม่จบจะยังฟินแบบอัลติเมทตอนนี้ไม่ได้

            แสงเทียน 02/011/XX เธอเป็นพวกชอบปาร์ตี้ ผมเป็นห่วงมากครับเลยไปนั่งรอหน้าบ้านเธอ ตอนเช้าก็รู้ว่าเธอยังคงสบายดี ผมสบายใจมากเลย

            รูปที่แปะอยู่เป็นรูปหน้าบ้านฉัน แล้วก็เป็นฉันที่กำลังเต้นอย่างเมามันส์อยู่ในบ้าน ที่ฉันสนใจก็คือว่ามันเพิ่งผ่านมาได้ไม่นาน วันที่ก็เป็นวันอาทิตย์แสดงว่าพี่เขามานั่งรอฉันติดกันสามคืน คืนวันศุกร์ วันเสาร์ และวันอาทิตย์ เป็นเขานั่นเองที่เขานั่งรอฉัน ฉันก็นึกแค่ว่าเป็นพวกจิตๆ แต่เขาหล่อเลยให้อภัยแต่จริงๆ แล้วพี่เขาชอบฉันนี่

            ฟึ่บ!

            ฉันเปิดผ่านมาอีกหน้า

            แสงเทียนนี่จะเป็นหน้าสุดท้ายที่พี่จะเขียน พี่ดีใจมากที่จะได้ไปบ้านเธอ มันเลยทำให้พี่ตื่นสายจนตื่นมาเขียนหน้านี้แทบไม่ทัน ดังนั้นพี่จึงไปบ้านเธอช้า แต่พี่อยากให้เธออ่านหน้านี้ แล้วหวังว่าเธอจะติดต่อกลับมาหาพี่โดยไว ขอโทษที่พี่เป็นสตอล์กเกอร์ในชีวิตเธอมาตลอด แต่ตั้งแต่เธอเข้าโรงเรียนมาตอนที่เธอยิ้มและทักทายให้พี่เป็นครั้งแรกนั้นมันทำให้หัวใจพี่สั่น เพื่อนพี่บอกว่าให้ลองทำความรู้จักกับเธอดู แต่พี่ก็ไม่กล้า เลยได้แต่ศึกษาอยู่ไกลๆ จนครบหนึ่งปีพี่ก็รู้ตัวว่าพี่ชอบเธอ ไม่สิ พี่รักเธอไปเลย เพราะว่าพี่สามารถยอมรับข้อเสียของเธอได้ทั้งหมด และพี่ก็รักในตัวตนจริงๆ ของเธอ นักปาร์ตี้ ห่วยกีฬา การเรียนระดับปานกลาง ในตอนนี้พี่กลับรู้สึกว่ามันเป็นเอกลักษณ์ของเธอ คบกับพี่นะ ติดต่อมาหาเพื่อให้คำตอบพี่ด้วย

            มือของฉันสั่นก่อนที่ฉันจะได้ทำอะไรมือถือของฉันก็มีสายเข้าฉันจึงหยิบมาดูก็พบว่ามันเป็นสายของจันทร์เจ้าฉันจึงกดรับแล้วพูดไปตามสาย

            “ฮัลโหล”

            [ยัยแสงเทียน ทำอะไรอยู่ ทำไมไม่รีบดูคลิปที่ฉันส่งให้ล่ะฮะ]

            “คลิปอะไรทำไมฉันต้องดูด้วยล่ะ”

            [คลิปพี่ปาร์ลต่อยกับไอ้หน้าหม้อแฟนเก่าแกไง พี่ชินทร์ส่งมาให้ฉันตอนนี้ใครเป็นใครตายฉันยังไม่รู้เลย พี่ชินทร์บอกว่าเขาต้องกลับบ้านก่อนเพราะญาติเขาป่วย เลยมีแค่คลิปยังไม่รู้จุดจบ]

            “ฮะ” เสียงของฉันเริ่มสั่นคลอน “ที่ไหน”

            [เข้าไปดูในไลน์สิฉันส่งทั้งคลิปทั้งแชร์โลเกชั่นไปให้แกแล้ว]

            “ขอบใจมาก”

            ฉันพูดแล้วตัดสายก่อนจะเข้าไปในไลน์ดูคลิปที่ยัยจันทร์เจ้าส่งมาแล้วดูโลเกชั่นสถานที่ก่อนจะวิ่งไปใส่หมวกกันน็อคหยิบกุญแจรถมอเตอร์ไซค์แล้วสตาร์ทเครื่องออกไปอย่างรวดเร็ว ในคลิปถ้าเป็นพี่ปาร์ลกับไอ้หน้าหมานั่นตัวต่อตัวก็คงดี แต่ไอ้หน้าหมานั่นมันมีพรรคพวกส่วนพี่ชินทร์ก็ต้องมาขอตัวกลับก่อนเพราะญาติป่วยอีก (เสียงในคลิป) งานนี้รู้เลยว่าใครโชคไม่ดี!!

            “แสงเทียน”

            พอฉันมาถึงฉันก็ถอดหมวกกันน็อคทันทีแล้ววิ่งลงไป แต่ภาพที่ฉันเห็นคือคนนอนเกลื่อนกลาดและพี่ปาร์ลจับคอเสื้อของไอ้หน้าหมาส่วนมืออีกข้างกำลังเงื้อหมัดเตรียมจะปะทะหน้าหมอนั่น แต่พอเห็นฉันเขาก็ปล่อยหมอนั่นร่วงลงกับพื้น

            “พี่เป็นอะไรมั้ยคะ” ฉันเดินกระโดดหยองๆ หลบผู้คนที่นอนทักทายเศษดินบนพื้นเข้าไปหาพี่ปาร์ล

            “พี่สบายดี” พี่ปาร์ลพูดก่อนจะเช็ดเลือดที่มุมปากของเขาและตรงหางคิ้ว “พี่จัดการแฟนเก่าของเธอให้แล้วนะ”

            “พี่ทำแบบนี้ทำไมคะ” ฉันพูดขึ้นอย่างฉุนจัด

            “” พี่ปาร์ลนิ่งชั่วขณะ “ถ้าเธอไม่ชอบพี่ขอโทษ”

            “รู้มั้ยว่าเทียนเป็นห่วงพี่มากเท่าไหร่ เทียนแทบร้องไห้ ฝ่าไฟแดงหลายด่านเพื่อให้มาถึงที่นี่ให้เร็วที่สุด ถ้าผลลัพธ์มันไม่ใช่แบบนี้ เทียนก็ต้องเสียคนที่รักเทียนไปอีกคน เทียนเสียใจนะคะ”

            “พี่ยังสบายดี” พี่ปาร์ลพูดแล้วยกยิ้มที่มุมปากขึ้น

            “คำถามในสมุดอันนั้น ที่พี่ขอเทียนคบเทียนตกลงค่ะ แล้วก็อย่าไปต่อยใครอีกนะ เทียนไม่อยากเสียคนรักไป เหมือนที่พ่อแม่ทิ้งเทียนไปอยู่ต่างประเทศ”

            “เธอเป็นแฟนกับพี่แล้วเหรอ”

            “ก็เทียนตกลงแล้วไงคะ คบกันแล้วก็ต้องเรียกกันว่าแฟน พี่อย่าล้อเล่นกับเทียนนะ เทียนจะร้องไห้” ฉันพูดจบก่อนจะเอามือปาดที่ตาเบาๆ เพื่อกดไม่ให้น้ำตาไหลออกมา แต่มือของคนตัวสูงก็ดึงฉันเข้าไปกอดอย่างแรงกล้า

            “รักนี้นานๆ นะ”

            “ชั่วกาลปาวสานเลยค่ะ ถ้าพี่ไม่รักเทียนตลอดไปล่ะก็ เทียนขอให้พี่ไม่พบเจอกับรักแท้ชั่วนิรันดร์เลย”

            “ฮ่าๆ คงไม่ได้แล้วล่ะนะ เพราะพี่เจอรักแท้ของพี่แล้ว” พี่ปาร์ลหัวเราะให้ฉัน เสียหัวเราะของเขาสดใสโคตรๆ เหมือนมีผีเสื้อพันกว่าตัวบินออกมากระจายความงดงามไปทั่วทั้งๆ ที่ตรงนี้มีคนใกล้ตายนอนเกลื่อน

            “งั้นพี่ต้องไปทำแผลก่อนนะคะ ไปบ้านของเทียนแล้วกันเทียนจะทำแผลให้”

            “เดี๋ยวก่อนสิ” พี่ปาร์ลรั้งมือฉันไว้ “เป็นแฟนพี่ต้องจูบกันทุกวันนะ”

            “เทียนให้โบนัสทุกหกชั่วโมงเลยค่ะ ไปทำแผลที่บ้านเทียนก่อนนะ เทียนไม่จูบคนเป็นแผลนะ” ฉันพูดแล้วลากเขาออกมาจากตรงนั้นแล้วก็แถมกระทืบอกไอ้หน้าหมาด้วยหนึ่งที

            ฉันขับรถออกมาจากตรงนั้นเข้าไปทำแผลให้พี่ปาร์ลในบ้าน

            “แสงเทียนมือเบาจัง แถมมือนุ่มด้วย” พี่ปาร์ลพูดแล้วเอามือจับมือของฉันที่กำลังเอาสำลีชุบเบตาดีนทาแผลให้เขา

            “ขอบคุณนะคะ ที่ช่วยแก้แค้นแฟนเก่าแทนแสงเทียนให้”

            “พี่ไม่ชอบให้คนมาทำร้ายจิตใจของคนที่พี่รักแม้มันจะเป็นอดีตก็ตาม”

            “ปกติพี่เป็นคนพูดน้อยใช่มั้ยคะ ถึงได้ชอบทำตัวเงียบๆ”

            “อืม แต่สำหรับเธอแล้วพี่อยากจะคุยด้วยไปตลอด เวลาไหนที่พี่เงียบกับเธอก็คือเวลาที่พี่หน้าชาเพราะเขินเธอนั่นแหละ”

            โอ้ย น่ารัก!! พี่เขายิ้มให้ฉันแบบเต็มเวอร์ชั่นด้วย ทำให้ฉันแทบรู้สึกเหมือนตัวเองขึ้นสวรรค์เหมือนได้กินไวน์รุ่นลิมิเต็ด ถ้าฉันตายไปแล้วตกนรกฉันจะไปโม้ให้ยมบาลฟังว่าฉันเคยเห็นสวรรค์ทั้งๆ ที่ตัวเองไม่ได้ขึ้นสวรรค์เลยเอ้า >A<! (อิงเช็คสเปียร์นิดนึง)

            “อุ๊บส์ >_<

            Chu~

            ในขณะที่ฉันกำลังทำแผลและพร่ำเพ้อกับตัวเองอยู่พี่ปาร์ลก็ดึงฉันเข้าไปจูบ จูบที่ทำให้ฉันรู้สึกว่าตัวเองเป็นแมวน้อย ได้รับความรักจากเจ้านายอย่างเต็มที่ เหมือนเขาเข้ามาเป็นแสงเทียนนำทางให้ฉันในวันที่ฉันมืดมนอย่างถึงที่สุด ตั้งแต่เจอพี่ปาร์ลแล้วรับเขาเข้ามาในชีวิต ชีวิตฉันอะไรก็ดีขึ้นเยอะ ว่ากันว่าจริงๆ แล้วผู้หญิงจะไม่เรื่องมากถ้าได้รักใครสักคน ฉันรู้สึกว่ามันเป็นความจริงก็วันนี้แหละ

            ฉันไม่เรื่องมากที่จะรักพี่ปาร์ล และพี่ปาร์ลก็ไม่เรื่องมากที่จะรักฉันเหมือนกัน

            “พี่รักเธอนะ”

            มันฟินเนอะ ~ ฮ่าๆ ^O^

            ~

- The End -

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ The Lost Memory จากทั้งหมด 6 บทความ

บทวิจารณ์

เขียนบทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

เขียนคำนิยม

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น

พิมพ์เลขที่เห็น