[AU fic yuri!!! on ice] FAR CRY [victuuri,seungchuchu,otayuri]

ตอนที่ 9 : DARE

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1336
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 34 ครั้ง
    7 มิ.ย. 60

AU FIC YURI ON ICE      

Title : Far Cry       

Chapter : 9 

Pairing : Victuuri (victorxyuri),Seungchuchu,otayurio      

Rate : PG 










*อ่านจบอย่าลืมเม้นต์น่ารักๆด้วยนะคะ :)


 






 

 

"เจ้าหายไปนานนะ...ไปไหนมา"พอกลับมาถึงก็โดนสายตาเคืองๆของวิคเตอร์ต้อนรับอยู่ก่อนแล้ว ยูริมั่นใจว่าตัวเองหายไปแค่ชั่วครู่เท่านั้น ยังไม่ถึงห้านาทีด้วยซ้ำ วิคเตอร์อดสงสัยตัวเองไม่ได้ที่หลังจากวันนี้พระชายาเจอคนอื่นนอกจากเค้าทำไมจะต้องไม่พอใจด้วย และยังโกรธที่ไปยิ้มให้กับชายอื่น แถมยังไปเข้าห้องน้ำนานๆ ที่น่าหงุดหงิดใจมากที่สุดคือปล่อยให้ตัวเองมีแผลได้ยังไงทุกวัน 

  

  

  



หม่อมฉันขอพระราชทานอภัยที่ช้าพะยะคะ หม่อมฉันหลงทางยูริที่เห็นว่าตอนนี้องค์รัชทายาทเริ่มไม่พอใจจึงรับผิดไปก่อน เผื่อว่าอีกฝ่ายจะใจเย็นลง วิคเตอร์หันกลับไปตรวจเช็ครายงานจากหน่วยต่างๆด้วยใบหน้าตึงเตรียด  

 

 

 


 

การเป็นรัชทายาทที่เพรียบพร้อมหาใช่ความบังเอิญไม่ หากแต่เป็นการใส่ใจประชาชน อุทิศตนเพื่อความสงบสุขของอาณาจักร ยูริคิดว่าองค์รัชทายาทช่างน่าภาคภูมิใจเหลือเกิน ไม่คิดไม่ฝันว่าจะได้มาเป็นพระชายาเคียงข้างบุรุษที่ไม่ห่างไกลจากเทพมาจากสวรรค์องค์นี้เลย ถึงแม้จะเป็นพระชายาที่ถูกทิ้งก็ตาม  

  

  

  



ยูริคอยแยกรายงานที่อ่านแล้ว อนุมัติ และที่ปฏิเสธ แยกเอกสารออกเป็นตั้งๆเพื่อง่ายต่อการเคลื่อนย้าย ยูริรู้สึกมีความสุขเหลือเกินที่รู้สึกว่าตัวเองทำประโยชน์กับคนอื่นได้ วิคเตอร์สงสัยกับใบหน้าที่เปี่ยมสุขของพระชายาเหลือเกิน ยังไงอีกฝ่ายก็เป็นองค์ชายชีวิตย่อมสุขสบายใยถึงได้ชอบทำงานนัก ไม่เคยบ่น ไม่เคยอู้เลย ไหนจะเวลาที่ช่วยอะไรเล็กๆน้อยๆก็อมยิ้มไปทั้งวันจนบางทีเค้าก็แอบมองอยู่บ่อยๆ 

 

 

 



เอ่อองค์รัชทายาทพะยะคะขอถามอะไรได้มั้ยพะยะคะวิคเตอร์ละสายตาจากรายงานการประชุมฝ่ายในมาเพื่อสนใจคนที่จับปลายเสื้อคลุมสีตุ่นของตัวเองบิดไปมาราวกับว่าต้องใช้ความพยายามมากมายจึงจะกล้าถามคำถามออกไป 

 

 



 

"ว่ายังไง?"ยูริกลืนน้ำลายตัดสินใจถามสิ่งที่เค้าครุ่นคิดมาก่อนหน้านี้ 

 

 



 

"ท่านเซเลสติโน่ บอกว่าถ้าชนะการเต้นรำในงานประเพณีจะได้รางวัลจากองค์รัชทายาท..จริงมั้ยพะยะคะ"ดวงตากลมโตช้อนมองฝ่าพระบาทที่กำลังฟังอย่างตั้งใจ ยิ่งร่างสง่าตั้งใจฟังเท่าไหร่ก้ยิ่งประหม่ามากขึ้นเท่านั้น 

 

 



 

"ใช่"วิคเตอร์รู้ได้ทันทีว่าองค์ชายเจ้าของเรือนผมสีราตรีสลวยองค์นี้อยากจะขออะไร แต่ก็อยากจะเฝ้ามองอากัปกิริยาน่าขันนี่ซะหน่อย 

 



 

 

"คือ...ถ้าหม่อมฉันชนะการเต้นรำ องค์รัชทายาทจะยกโทษให้หม่อมฉันกับพิชิตให้กลับไปอยู่ท้ายวังดังเดิมได้มั้ยพะยะคะ"มือแกร่งวางรายงานลงก่อนจะลุกยืนเต็มความสูงแล้วเอาตัวกักขังร่างอรชรไว้กับกับโต๊ะ ก่อนจะโน้มใบหน้าหล่อเหลาลงจนรู้สึกได้ถึงลมหายใจของอีกฝ่าย 

 

 




 

"คำตอบคือ...ฝันไปเถอะ เราจะไม่ยกโทษอะไรให้ทั้งนั้น"รอยยิ้มชั่วร้ายถูกเผยออกมาแบบไม่ปิดบัง ยูริอยากจะร้องไห้ซะจริง ในใจเฝ้าแต่ครุ่นคิดมาทั้งวันว่าหากตนเองนะได้จริงจะทำให้ทุกอย่างกลับเป็นปกติ เค้าจะได้เป็นพระชายาที่ถูกลืมเช่นเดิม มิใช่พระชายาแสนรักที่เบื้องหลังกลับโดนเกลียดชังเช่นนี้ 

 

 


 

 

"ตะ...แต่ "ปลายนิ้วเย็นจัดช้อนคางสวยขึ้นให้มองที่เค้าอย่างเต็มตา มืออีกข้างก็ไม่ว่างเว้นลูบไล้ที่แผ่นหลังเล็กที่สั่นกลัว 

 

 

 


 

"เจ้าไม่พอใจอีกเหรอ ที่ได้เสนอหน้ามาอยู่ที่นี่ตามประสงค์ของเจ้าแล้วไม่ใช่หรือ?"ยูริไม่เคยมีความคิดแบบนั้นในหัวเลยแม้แต่น้อย ใจอยากจะให้ยูริโอะมาพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของเค้าซะจริง ให้ได้รู้กันว่าเค้าเองไม่ใช้คนชั่วร้ายที่ขายน้องเพื่อจะได้รอด แต่สิ่งที่อีกคนรู้สึกก็คือ ไม่อยากจะอยู่กับตัวเค้าขนาดนั้นเลยเหรอ... 

 

 

 

 


"หม่อมฉันเปล่าพะยะคะ หม่อมฉันไม่ได้อยากจะมาอยู่ตรงนี้เลย"ยิ่งฟังคำวิคเตอร์ก็ยิ่งไม่พอใจ เพราะเหตุใดกัน ได้มาอยู่เคียงข้างเจ้าฟ้าเจ้าสวรรค์ที่ใครๆก็หมายปองเช่นนี้ แต่อยากกลับไปที่ท้ายวังแสนแร้งแค้นนั่น ในใจรู้สึกไม่สบอารมณ์กับคำที่อีกฝ่ายกล่าวนัก ใบหน้าคมขบกรามเพราะความโมโห  

 

 

 

 

"ถ้าอยากจะให้เราสงสาร พูดจาให้ตัวเองดูดีละก็ อย่าพูดจะดีกว่า เก็บความใสซื่อที่ปลอมเปลือกของเจ้าไปเถอะ ยังไงเราก็ดูเจ้าออก"ยูริน้ำตาปริ่มด้วยความเจ็บใจ ทำไมถึงต้องเหยียบย้ำกันเช่นนี้ ตัวเค้าเองไปทำอะไรให้ไปไม่พอใจหนักหนา ถึงได้ไม่เคยเปิดใจรับฟังสิ่งใดเลย 

 

 




 

"หม่อมฉัน...เปล่า...หม่อมฉัน..."วิคเตอร์สะใจยิ่งนักที่ได้พูดจาให้ร่างกายบอบบางนี้ หัวใจดวงนี้เจ็บปวด มือขาวถูกคว้าขึ้นมา ลิ้นร้อนลากไล้ผ่านรอยแดงที่ท้องแขนที่ความเจ็บเบาบางลงแล้วแต่ก็ยังคงแสบอยู่เบาๆราวกับหยอกล้อและระบายความโกรธที่อยู่ในใจ 

 

 

 

 

"มัน...แสบ...ปล่อยหม่อมฉัน"ยูริชักแขนออกเบาๆเพราะเกรงว่าหากดิ้นแรงเกินจะทำให้องค์รัชทายาทแห่งเมืองเหมันต์ไม่พอพระทัยแล้วจะทำเค้าเจ็บกว่านี้ วิคเตอร์มองดวงตาปริ่มน้ำตาแล้วก็เผลอคลายมือเล็กออกราวกับกลัวว่าจะทำให้เจ็บแผล 

 

 

 

 



"ก็ถือว่าหายกันนะ ที่เจ้าทำเราเจ็บแสบถึงต้องมาเป็นสวามีของเจ้าไงล่ะ"ถึงแม้จะรู้ว่าไม่ได้รับการโปรดปรานแต่ก็ไม่คิดว่าบุรุษผู้นี้จะพูดแบบนี้ออกมาเลย ดวงใจน้อยๆเหมือนถูกควักออกมาแล้วเหยียบย่ำให้จมดิน จริงอยู่ว่าการที่ได้ตัวของเค้าที่เป็นองค์ชายไร้ความสามารถ สติปัญญาก็กลางๆ หน้าตาก็กลางๆ ความสามารถอื่นๆก็กลางๆ จะไปทัดเทียมอะไรก็องค์รัชทายาทแห่งปีเตอร์สเบิร์คแสนเกรียงไกรนั้นได้ ในเมื่อเค้าได้รับหน้าที่เป็นพระชายาแล้ว ไม่ว่ายังไงร่างกายและวิญญาณก็มอบให้พระสวามี แต่คำพูดเหล่านั้นกลับทิ่มแทงกันเหลือเกิน 

 

 

 



 

"...อย่ามาเสแสร้งแกล้งทำเป็นเสียใจเลย"ร่างสูงสง่าปล่อยมือของยูริให้เป็นอิสระ ยูริได้แต่ภาวนาให้ตนเองมีความเข้มแข็งมากขึ้น แบบที่ยูริโอะหรือพี่ทาเคชิมี หากแม้เพียงเล็กน้อยก็ถือว่าได้พูดออกไปเพื่ออิสระภาพของตนเอง 

 

 

 



 

"หม่อมฉัน...ขอท้าพระองค์ หากว่าหม่อมฉันชนะ แม้พระองค์จะไม่ยกโทษให้หม่อมฉัน แต่พระองค์ต้องขอโทษหม่อมฉันที่พูดไม่ดีใส่หม่อมฉันนะพะยะคะ"ดวงตาสีน้ำทะเลสวยเบิกกว้างขึ้นเมื่อได้ยินคำท้าทายจากพระชายาซื่อบื้อของพระองค์ รอยยิ้มเย็นถูกจุดขึ้นที่มุมปาก บ่งบอกถึงความเหยียดหยามกับคำท้าเหล่านั้นเหลือเกิน แต่ในใจกลับรู้สึกผ่อนคลายว่าพระชายาของเค้าไม่ได้เศร้าหมองเหมือนปกติ 

 



 

 

ได้สิถ้าเจ้าชนะได้ เราจะคุกเข่าขอโทษเจ้า แบบนั้นดีมั้ยิมฝีปากสีกุหลาบของคนร่างกายสั่นสะท้านด้วยความกลัวถูกลูบไล้ไปมา แก้มขาวก็โดนมือใหญ่ตบเบาๆราวกับจะยั่วยุ แต่เพียงแค่นี้ ยูริก็เต็มกลืนแล้วกับการท้าทายองค์ชายใจร้ายพระองค์นี้ จึงได้แต่บี่ยงหน้าหลบสัมผัสที่แสนเอาแต่ใจ แม้จะท้าทายออกไป แต่ก็ยังนึกไม่ออกว่าตนเองจะชนะได้ยังไงเลย เต้นรำก็ไม่เป็น แล้วยังต้องเต้นบนลานน้ำแข็งอีก แบบนี้คงไม่พ้นกลืนน้ำลายตัวเอง 

 

 



 

 

สัญญาแล้วนะพะยะคะยูริพยายามใจดีสู้เสือไปแต่ นใจกลับฟ่อเหลือนิดเดียว ใบหน้างดงามสมชายขององค์รัชทายาทแสดงออกถึงความสนุกซะเต็มประดา ความโกรธเมื่อครู่หายไปไหนไม่รู้ วิคเตอร์ก็ยังคงเป้นวิคเตอร์พอพูดถึงเรื่องการร่ายรำบนลานน้ำแข็งก็ตื่นเต้นทุกที ยิ่งคิดว่าจะได้เห็นเรือนร่างเย้ายวน อวบอิ่มเต็มไม้เต็มมือร่ายรำก็ยิ่งอยากเห็น แต่ก็พยายามใจแข็งทำเป็นพูดจาร้ายกาจใส่ 

 

 

 

 

 

แต่เซเลสติโน่ยังไม่ได้บอกเจ้าสินะ ว่าการแข่งขันนี้เราเป็นคนตัดสินดวงตาสีน้ำตาลไหม้เหลือบสีน้ำเงินจางเบิกกว้างด้วยความตกใจ ากว่าเป็นแบบนี้ เค้าจะไปชนะได้ยังไงกันยูริยกมือขึ้นปิดปากหยุดความตกใจตัวเองไม่ได้เลย น้ำตาเริ่มคลอที่ดวงตาสีเหลือบอีกครั้ง วิคเตอร์เห็นดังนั้นก็อดขำขันไม่ได้  

 

 

 


 

แต่ไม่ต้องห่วงไปหรอก เรามีความยุติธรรมเพียงพอที่จะตัดสินไปตามความจริง หากเจ้าร่ายรำได้งดงามจับใจเรา เราก็พรอมจะยกเจ้าไว้เป็นผู้ชนะรอยยิ้มงามๆขององค์รัชทายาทไม่ได้ช่วยให้รู้สึกดีเลยแม้แต่น้อย พระชายาองค์น้อยได้แต่นิ่งอยู่แบบนั้นจนกระทั่งองค์วิคเตอร์ยื่นตลับยาให้ 

 

 

 


 

"ทาสิ จะได้หายเร็ว"ยูริเงยหน้าขึ้นมองอย่างไม่เชื่อตัวเอง...องค์รัชทายาทให้ยาเค้ามาทางั้นเหรอ...ช่างประหลาดยิ่งนัก 

 

 

 


 

"ขอบพระทัยพะยะคะ..."วิคเตอร์ไม่สนใจคำขอบคุณนั่น พระวารกายสมบูรณ์งดงามเดินกลับไปทรงงานเหลือให้ยูริงุนงงกับสิ่งที่เกิดขึ้น 

 

 



 

 

"รับๆทาเข้าก่อนที่จะเป็นรอยน่าเกลียด แล้วก็คืนนี้มานอนกับเรา"คำสั่งนั้นทำให้ยูริหยุดนิ่งเข้าไปใหญ่...อย่าบอกนะว่าจะทำแบบนั้นอีกแล้ว...แค่คิดใบหน้าก็ร้อนไปหมด...วิคเตอร์ที่เห็นอาการของร่างบอบบางก็ส่ายหน้าพลางยิ้มขัน...คิดไปถึงไหนแล้วเนี่ย...พระชายาจอมยั่วยวน 

 

 

 




----------------FAR CRY--------------- 

 




 

 

พอถึงเวลาค่ำพระชายาที่ยืนทำใจอยู่นานสองนานก็ถูกเรียกเข้าไปในห้องบรรทม ยูริเคยเข้ามาในห้องนี้แค่ครั้งเดียว ในวันที่เค้าโดนแกล้งจนสลบไป ห้องบรรทมที่หรูหราสะอาดสะอ้านประดับประดาด้วยของมีราคาแสนประณีต ตามนิสัยปกติที่ชอบมองสิ่งต่างๆด้วยความตื่นตะลึงจึงหยุดยืนดูโคมระย้าที่ทำจากผลึกอัญมณีสีสวยหยอกล้อกับแสงเทียน จึงไม่ทันได้สังเกตุว่าพระสวามีมายืนรออยู่ข้างหน้าตน 

 

 



 

"อ้าปากจนน้ำลายจะไหลอยู่แล้วนะ"ยูริเผลอยกแขนขึ้นเช็ดปากอย่างไม่รู้ตัว ทั้งๆที่ไม่มีอะไรไหลออกมาตามที่วิคเตอร์บอกเลยสักนิด ท่าทางนั้นช่างน่าขัน น่าเอ็นดู...วิคเตอร์ขมวดคิ้วกับความคิดของตัวเองว่าทำไมจะต้องไปเอ็นดูพระชายาจอมร้ายกาจคนนี้ด้วย แต่พอมองใบหน้าใสที่เก้ๆกังๆอยู่ก็รู้สึกแกล้งไม่ลงซะแล้ว... 

 

 

 



"หม่อมฉัน...ไม่ได้น้ำลายไหล"วิคเตอร์ไม่ได้ใส่พระทัยอะไรกับคำตอบกลับหากแต่รั้งกายเล็กให้ไปอยู่เตียงกว้าง ผ้าไหมนุ่มลื่นทำให้พระชายารู้สึกดีเอามากๆ เพราะที่ผ่านมาเค้านอนแต่บนผ้าทอเก่าๆเนื้อหยาบ พอได้สัมผัสผ้าเนื้อดีก็ทำให้อดสนใจไม่ได้ 

 

 

 



"เจ้าทำหน้าเหมือนจะขโมยเครื่องนอนของเรา" 

 

 




 

"หม่อมฉันเปล่าทำแบบนั้นซะหน่อย"ยูริเก็บไม้เก็บมือตัวเองไม่ให้สัมผัสกับผ้าเนื้อดีที่แสนนุ่มมือนั่น 

 

 

 



"เจ้าทำ"ร่างสูงใหญ่ขึ้นคล่อม ขึงพระชายาเอาไว้ใต้ร่างของตน 

 



 

 

"หม่อมฉันเปล่า"ยูริเบือนหน้าหนีตอบเสียงเบา เมื่อรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆที่คลอเคลียอยู่ข้างใบหน้า ถ้าหันไปตอนนี้ก็ไม่รู้จะทำหน้ายังไงใส่ 

 

 



 

"นี่ไงเจ้ายังลูบมันอยู่เลย"มือเล็กยกขึ้นมายันอกของพระสวามีไม่ให้ใกล้เกินไป ในใจก็กลัวว่าวิคเตอร์จะแกล้งเค้าแรงๆอีก แต่พอนึกดูแล้วเหมือนว่าวิคเตอร์จะเลิกทำร้ายร่างกายของเค้าแล้ว จะมีก็แต่พูดจาร้ายกาจใส่ แต่บางที่ก็สัมผัสได้ถึงความอ่อนโยนของอีกฝ่ายได้ 

 

 



 

"เอ่อ...ใกล้ไปแล้วพะยะคะ"จมูกโด่งสวยสูดเอาความหอมจางๆของดอกลิลลี่หวานๆเข้าเต็มปอด วิคเตอร์ต้องขอยอมรับเลยจริงๆว่ากลิ่นของยูริเป็นกลิ่นหอมที่ทำให้ผ่อนคลายเหลือเกิน เวลาเครียดๆบางครั้งก็ชอบเรียกยูริมานั่งตักเพื่อแทะโลม บางทีก็คิดว่าตัวเองโรคจิตอยู่เหมือนกัน 

 

 



 

"ทำไมล่ะ ใกล้กว่านี้ก็มีมาแล้วนี่ จะอายอะไร ยังไงร่างกายเจ้าก็ชอบเรื่องลามกแบบนี้อยู่แล้วนี่"พออีกฝ่ายเริ่มถอยหนี เค้าเองก็ยิ่งติดตาม จริงอยู่ที่เค้าไม่เคยล่วงล้ำเข้าไปในร่างของอีกฝ่ายเลย แต่ทุกอนูของผิวกายกระจ่างหอมหวานก็ถูกเค้าสัมผัสมาแล้วทั้งสิ้น น่าแปลกที่พอยิ่งอยู่ด้วยก็ยิ่งถล่ำลึก 

 

 



 

"พอเถอะพะยะคะ หม่อมฉันง่วงแล้ว" 

 

 



 

"ง่วงก็หลับไปสิ เราไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย"ริมฝีปากสวยขององค์รัชทายาทสีขาวพรมจูบ ขบเม้มอย่างย่ามใจ ยูริที่ตอนแรกผลักไสบัดนี้กลายมาเป็นกำเสื้อของพระสวามีไว้แน่น ใบหูนิ่มถูกโลมเลียให้วาบหวิวจนต้องหดคอหนี 

 

 

 


 

"แต่ถ้าพระองค์ทำแบบนี้หม่อมฉันนอนไม่ได้...อื้อ..."เสียงจ้อยแจ้วที่ฟังแล้วเพลินถูกประกบจูบจนกลืนหายไปเป็นเสียงของความพึงใจที่มีต่อรสจูบของร่างสูงใหญ่ มือเล็กเอื้อมขึ้นเกาะที่ไหล่แข็งแกร่งอย่างลืมตัว วิคเตอร์แทบห้ามตัวเองไม่ได้ที่จะส่งลิ้นร้อนไปหยอกล้อกับความบริสุทธิ์ของอีกฝ่าย 

 

 

 

 


"พอก่อนเถอะพะยะคะ...หม่อมฉันกลัวตาย หัวใจมันเต้นเร็วมาก"คำพูดที่ใสซื่อของยูริกลับยิ่งเชิญชวนปีศาจร้ายให้ออกมาย่ำยีร่างบอบบางนี้ซะจริง ดวงหน้าเย้ายวน ริมฝีปากชื้นแฉะเพราะรสจูบ หยาดน้ำตาใสที่กลิ้งหล่นลงที่มอน...อยากจะฝั่งร่างเข้าแล้วปลดปล่อยอารมณ์รุนแรงให้ร่างของพระชายาแหลกสลายไปซะตรงนี้เลย แต่อีกใจก็อดขันกับคำพูดแสนน่ารักไม่ได้เลย 

 

 


 

 

"เจ้าว่าเรากับคริสใครหล่อกว่ากัน"จู่ๆเรื่องทั้งหมดก็หยุดลงไปทั้งแบบนั้น เพราะความอยากรู้ขององค์รัชทายาทที่ค้างคำมาตั้งแต่เมื่อกลางวัน ซึ่งยูริก็ตอบแบบไม่ได้คิดเลยซักนิด 

 


 

 

 

"ก็ต้องเป็นพระองค์สิพะยะคะ หม่อมฉันเป็นชายาในพระองค์จะไปมองคนอื่นหล่อกว่าได้ยังไง"คำตอบที่ตรงเข้าแสกหน้าของพระชายาทำเอาว่าที่องค์ราชาน้ำแข็งใจเต้นรัว...ให้ตายเถอะไม่น่าถามเลย ว่าจะหาเรื่องแกล้งซะหน่อยดันตอบซะตรงใจแบบนี้จะไปลงโทษยังไงไหว 

 

 


 

 

"เจ้านี่มัน..."มือใหญ่ขยี้ที่กลุ่มผมนุ่มเงางามจนเสียทรงไปหมด...ให้ตายเถอะร้อนไปหมดทั้งตัวเลย ฝากไว้ก่อนเถอะ อย่างไรเค้าก็จะใจร้ายกับพระชายาต่อไปแน่ๆ 

 

 

 



"พระองค์ไม่สบายรึเปล่าพะยะคะ ทำไมหน้าแดงๆ"ยูริยืดตัวขึ้นไปใกล้ใบหน้าคมเพื่อจะดูอาการ แต่วิคเตอร์กลับจับเค้าให้นอนบนเตียงพร้อมกับห่มผ้าจนมิดหัว 

 



 

 

"พูดมากจริง นอนได้แล้ว ถ้าไม่นอนเราจะปล้ำเจ้า"เมื่อได้ยินดังนั้นจึงไม่ถามอะไรต่ออีก จนกระทั่งเข้าสู่นิทราไป ทิ้งให้พระสวามีนอนคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย 

 

 

 

 

ถ้าแท้จริงแล้วพระชายาของเค้าไม่ได้สลับตัวมาเองแต่เป็นแผนการของราชินีคนปัจจุบันแห่งคาซัคละ...ถ้าเกิดว่าพรหมลิขิตจะนำให้เค้าได้มาเจอกับความงามที่ซุกซ้อนไว้ของพระชายายูริ...และถ้าเค้าจะอยากใจดีด้วยจะผิดมั้ยนะ... 

 

 


 

 

----------------TCB---------------



หายไปนานเลย คิดถึงกันมั้ยคะ 

ที่หายไปเพราะไปเรียบเรียงเนื้อเรื่องใหม่

เลยหายไปหลายวันเลย เร็วๆนี้จะมีโปรเจคใหม่มาให้อ่านกันนะคะ

เป็นโอเมก้าเวิร์สแบบหื่นฝุดๆ 55555555

แต่ตอนนี้ขอให้เนื้อเรื่องไปสักระยะนึงก่อนเนอะ

อย่าลืมคอมเม้นต์เป็นกำลังใจด้วยนะคะ

คนละเม้นต์จะได้ทราบว่าต้องแก้ไขยังไงบ้างเนอะ

สำหรับผู้ที่สาปแช่งให้พระเอกของเราหัวล้านนะคะ

ให้อภัยนางด้วยคะ นางเริ่มคิดได้แล้ว


อย่าลืมเม้นต์กันเด้อคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 34 ครั้ง

443 ความคิดเห็น

  1. #430 polymerase (@kjbbdmsct_) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 เมษายน 2562 / 21:26
    น่ารักอ่ะ แงงงงงง
    #430
    0
  2. #416 Hardase (@Hardase) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 มกราคม 2562 / 11:15

    น่ารักๆ อิอิ (´ ▽`).。o♡

    #416
    0
  3. #404 lucida2 (@lucida) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2561 / 10:39
    ในที่สุด~~~ รอมานานเหลือเกิน ฮือ~~~
    #404
    0
  4. #383 kukifaung (@kukifaung) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2561 / 17:41
    ในที่สุดก็มีวันนี้//เช็ดน้ำตาด้วยความปลื้มปริ่ม
    #383
    0
  5. #366 Ruruka Buta (@mheeboo) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2561 / 16:29
    นั่นไง หลงรักยูริที่แสนน่ารักแล้วสินะ หุหุ อยากให้ยูริโดนพาตัวกลับซะจริง อยากเห็นคนนั่งไม่ติดเก้าอี้ 555555
    #366
    0
  6. #283 skywards (@lilily-ploy) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2560 / 07:46
    แหน้ เริ่มชอบแล้วอะเด้ เนี่ยแหละน้าคนปากไม่ตรงกับใจ บอกไม่ชอบๆไม่ดีงู้นงี้ ยูริทำดีมากลูก สุดท้ายแล้วความดีต้องชนะใจ
    #283
    0
  7. #238 19112511 (@19112511) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2560 / 06:25
    พี่วิคเริ่มใจอ่อนแล้ว เยเย้
    #238
    0
  8. #148 ^__^$noW fL@kE (@kalo_) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2560 / 18:40
    อยากให้ใครไปต่อยพี่วิค ที !!! สู้ๆ ค่ะไรท์
    #148
    0
  9. #84 จันทร์เจ้า. (@nana_tsuki) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2560 / 15:19
    โอเค หลังจากที่ทำตัวเป็นนักอ่านเงามานาน ก็ถึงเวลาที่ต้องเมนต์สักที แอร๊ยยยยยยไรเค้าขอโทษษษษษ ดังนั้นตอนนนี้จะขอเวิ่นเว้อหน่อย คือบอกเลยว่าชอบ ชอบมาก ชอบคำที่ใช้มีการใช้คำที่ดีสุดๆอะ งานดี ดีว์ต่อใจมากจริงๆ แล้วก็อิเหม่งรู้ตัวแล้ว ก็ทำดีกับยูริได้ละ อย่าให้น้องต้องทนไม่ไหวแล้วหนีไป หวังว่าจะไม่มี555 สุดท้ายชอบเรื่องนี้มากอย่าทิ้งกันไปนะ รักส์
    #84
    0
  10. #83 Falu (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2560 / 11:51
    ถึงจะดีขึ้นแต่ไม่ให้อภัย...

    อีกอย่างยูริเค้าม่ได้รักนายแค่ชื่นชมหรอก อย่าหลงตัวเองมากนักตาเหม่ง..หึ
    #83
    0
  11. #82 * Kamui * (@Kamui1999) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2560 / 01:02
    ในที่สุดก็คิดได้แล้ว วิคเตอร์ (จุดพลุฉลอง)
    หวั่นไหวกับยูริล่ะสิ อิอิ
    รอ omegaverse อยู่นะคะ
    ชอบแนวนี้มากๆเลยค่ะ
    สู้ๆนะคะ จะรออ่านค่ะ

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 9 มิถุนายน 2560 / 01:16
    #82
    0
  12. #81 vionly (@only-townho) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2560 / 22:17
    ไม่รู้จะแนะนำยังไง นอกจากสนุกมากค่ะ เราอ่านซ้ำหลายรอบมากๆ อ่านแล้วใจเต้นแรง ><
    #81
    0
  13. #80 inekomaru89 (@inekomaru89) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2560 / 18:01
    ตอนนี้มาแบบหวานนิดๆ ยูริแผ่ออร่าน่ารักกระจายจริงๆ อร๊าายยย ฟินตัวแตกกับความน่ารักของน้องหมู
    กว่าจะเริ่มคิดได้นะอิเสี่ย แหม่ ปากบอกเค้าร้ายกาจเรียกร้องความสนใจ แต่ตัวเองนี่หวงเขาอย่างกับอะไร ฮึ
    เมื่อเริ่มคิดได้แล้วก็ทำตัวดีๆกับยูริสะนะคะเสี่ยเหม่งแล้วเราจะยกโทษให้ ไม่แช่งให้หัวล้าน แต่ถ้ายังทำตัวร้ายกาจกับยูริอีกหละก็ นอกจากแช่งให้หัวล้านแล้วจะให้น้องแมวมาชิงตัวพี่ชายคืน ไม่ให้ได้เจอกับเสี่ยอีกเลยนะเสี่ยเหม่ง
    #80
    0
  14. #79 MissAtherMiris (@namine-38) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2560 / 16:41
    เริ่มดีๆ อย่าทำร้ายยูริอีกนะ คราวนี้จะเชียร์ให้ยูริโอะพายูริหนีให้รู้แล้วรู้รอดเลย!!!
    #79
    0
  15. #78 Alice zerenight (@franzissa) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2560 / 16:05
    เริ่มมีสติและหัวคิดมากขึ้นนะเหม่ง แต่ถ้ายังปากมอมแบบนี้อย่าหวังเลยว่าจะได้ใจยูริน่ะ ปรับปรุงตัวดีๆนะเหม่งนะไม่งั้นเมียหนีไม่รู้ด้วย
    #78
    0