[AU fic yuri!!! on ice] FAR CRY [victuuri,seungchuchu,otayuri]

ตอนที่ 5 : BLACK HEART

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1325
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 25 ครั้ง
    22 พ.ค. 60





AU FIC YURI ON ICE   
Title : Far Cry    
Chapter : 5
Pairing : Victuuri (victorxyuri),Seungchuchu,otayurio   
Rate : PG –15







"องค์ชาย...ออกมาเถอะพะยะคะ"เด็กหนุ่มผู้ติดตามของพระชายาเคาะประตูอย่างอ่อนใจ...เมื่อคืนหลังจากองค์เหนือหัวที่เดินออกไปอย่างอารมณ์ดี ก็ได้ยินเสียงร่ำไห้อย่างน่าสงสารตลอดคืน พิชิตก็พอจะทำความเข้าใจได้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับองค์ชายของเค้า จึงไม่เข้าไปเซ้าซี้ทั้งๆที่เป็นห่วงแทบแย่...







"พิชิต...เราขอโทษด้วยนะ"พิชิตรีบกุลีกุจอลุกขึ้นจากหน้าห้องทันทีที่ประตูห้องเปิดออก ใบหน้าซีดเซียวดวงตาแดงช้ำจนน่ากลัว ผมกระเชอะกระเซิง อย่างที่คิดไม่มีผิด สภาพของพระชายาเรียกได้ว่าย่ำแย่แต่ก็ไม่ได้แย่เกินไปกว่าจินตนาการของพิชิต ทุกครั้งที่มีเรื่องทุกข์ใจยูริจะชอบขังตัวเองไม่ออกไปเจอใคร และไม่มีใครเข้าไปได้เลย แม่แต่องค์ชายยูริโอะ … 





องค์ชายที่น่าสงสาร องค์ชายที่ถูกลืมเลือนเสมอมา นอกจากพระมารดาและองค์ชายเล็กก็ไม่ค่อยมีใครสนใจการมีอยู่ของยูริ องค์ชายกลางผู้จืดชืด เป็นหนอนหนังสือ จิตใจอ่อนโยน เปราะบาง คนนี้เลย จนวันนี้ที่โชคชะตากลั่นแกล้งให้ต้องมาอยู่แดนไกลแถมยังต้องทนทุกข์แบบนี้อีก...พิชิตได้แต่ถอนใจ






"ขอโทษเรื่องอะไรกันพะยะคะ"สีหน้ากังวลของยูริทำให้พิชิตกังวลถามอย่างห้ามไม่ได้






"เราจะไม่ได้ออกไปไหนอีกแล้วพิชิตเราต้องอยู่ในตำหนักเพื่อรับโทษ"พิชิตคาดการไว้ก่อนหน้านี้แล้ว...เอาจริงๆพวกเค้าไม่ถูกจับใส่ซังเตหรือโดนเนรเทศก็บุญเท่าไหร่แล้ว เพียงแค่นี้ไม่ได้เป็นเรื่องแย่อะไรหรอก






"มิเป็นไรพะยะคะ...ยังไงองค์รัชทายาทก็ยังไว้ชีวิตเราสองคน แสดงว่าก็ยังทรงมีเมตตาอยู่ องค์ชายอย่าร้องไห้เลยนะพะยะคะ..."มือเล็กหยาบกร้านเช็ดน้ำตาให้กับองค์ชายแผ่วเบา...และตรวจดูร่างกายขององค์ชายด้วยสายตา แต่ดูอะไรไม่ได้มากเพราะตอนนี้ผ้าห่มหน้าคลุมตัวของยูริซะมิดโผล่มาแค่ใบหน้าขาวๆหัวยุ่งๆเท่านั้นเอง






"แต่ยังไงก็ต้องโดนลงโทษ..."ใบหน้าหมองหม่นดูเศร้าลงไปอีก แว่นตาถูกสวมเข้ามาเพื่อให้เห็นรอบข้างชัดขึ้น...เพียงเท่านี้ใบหน้าที่แสนหวานก็เปลี่ยนเป็นองค์ชายผู้เรียบร้อยแก่เรียน พิชิตไม่เคยเข้าใจสักครั้งว่าทำไมพอใส่แว่นแล้วหวีผมลงให้ผิดหน้าผากมนแล้วถึงได้เปลี่ยนไปขนาดนี้ทั้งๆที่ก็คนเดียวกันแท้ๆ...






"เอาเป็นว่ารอองค์รัชทายาทใจเย็นลงก็ค่อยขอร้องใหม่ละกันนะพะยะคะ ไปสรงน้ำเถอะพะยะคะ หม่อมฉันต้มน้ำให้อุ่นไว้เรียบร้อยแล้ว รับไปก่อนที่จะเย็นเถอะ..."






"วันนี้เราขออาบเองได้มั้ยพิชิต..."ท่าทางกระสับกระส่ายของยูริทำให้พิชิตไม่ซักถามอะไรต่อ เท้าเล็กๆเดินเยาะๆเข้าไปในห้องอาบน้ำด้านหลัง ตำหนักที่ทรุดโทรมลงไปมาก ขาดการซ่อมบำรุงทำให้แผ่นกระเบื้องแตกหลุดบ้าง ก็ต้องเดินระวังดีๆ ในใจคิดเพียงว่าแค่นี้ก็บุญเท่าไหร่แล้ว…







“รอยเต็มเลย…”แผ่นกระจกใหญ่ฉายให้เห็นถึงร่างบอบบางที่เปลือยเปล่า ทั่วทั้งตัวมีร่องรอยที่ถูกสัมผัสเต็มไปหมด  ที่คอมีรอยม่วงช้ำที่โดนขบกัด พอหันหลังก็พบว่ามีรอยฟันเด่นขึ้นอย่างชัดเจนบริเวณสะโพกและบั้นท้ายแดงก่ำ…พอคิดถึงที่มาของร่องรอยเหล่านี้ก็พลันร้อนที่ใบหน้า…ภาพขององค์เหนือหัวที่ยัดเยียดความใหญ่โตพองร้อนเข้ามาในริมฝีปาก ยูริสะบัดหน้าหนีความทรงจำเหล่านั้นแรงๆก่อนจะก้าวลงไปในอ่างน้ำอุ่น…ความผ่อนคลายที่แสนสบาย หลังจากที่ร้องไห้ทั้งคืนก็รู้สึกได้ปลดปล่อยอะไรหลายๆอย่าง ทั้งความกดดัน ความกลัว หลายอย่างประดังประเดจนเครียดไปหมด







ยูริคิดเพียงว่า ขอให้เรื่องที่องค์รัชทายาททำแบบนี้ มันจะเกิดขึ้นเป็นครั้งสุดท้าย






-----------------FAR CRY----------------






“อ๊ะ…ตกใจหมดเลย อรุณสวัสดิ์ขอรับ องค์รักษ์ซึงกิล”ร่างเล็กค่อนข้างผอมบางของพิชิต หรือหนูแฮมสเตอร์ขององค์รักษ์หน้าตาย โค้งคำนับท่านซึงกิลอย่างนอบน้อม






“ต่อไปนี้เจ้าจะต้องมาอยู่กับเรา เจ้าจะโดนกักบริเวณ องค์รัชทายาทยกให้เราจัดการลงโทษเจ้า”พิชิตคิดอยู่แล้วไม่มีผิด ว่าคนที่จะต้องมาเป็นผู้คุมการลงโทษจะต้องเป็นองค์รักษ์ท่านนี้แน่นอน เพราะถ้าใครจะเล่นสนุกกับเค้าได้ก็คงมีแค่บุคคลนี้เท่านั้นแหละ






“ขอรับ”ดวงตากลมโตสีดำสนิทรับกับคิ้วเข้มได้ทรงสวย ริมฝีปากสีพีช ที่คอยดึงดูดเค้า…ริมฝีปากที่เค้าสามารถครอบรองได้ทั้งหมด…






“จะเริ่มจากไหนดีล่ะ…"มือขาวจนซีดขององค์รักษ์รั้งให้อีกฝ่ายไปที่ห้องเก็บของ ดูเหมือนซึงกิลไม่อยากรออะไรทั้งนั้นจึงรีบล็อคกลอนไม้ไม่ให้ใครเข้ามาได้






"ท่านซึงกิลจะทำเหมือนเดิมอีกแล้วเหรอขอรับ"ครั้งที่แล้วเค้าแทบหมดลมหายใจกับการกระทำของบุรุษที่เรียกได้ว่าน่ากลัวที่สุดในวังหลวงมาแล้ว...จูมพิตที่แสนเอาแต่ใจ






"เจ้าก็ดูชอบดีนี่..."เสียงที่เฉยชาหากแต่เต็มไปด้วยความอ่อนโยนเมื่อไหร่กันนะ ที่เค้าได้รับความอบอุ่นขนาดนี้จากซึงกิล ถ้าให้นึกย้อนไปก็คงเมื่อตอนที่เค้าต้องไปขออาหารจากห้องเครื่องครั้งแรกๆ






 ตอนที่ทุกคนต่างมองเค้าด้วยสายตาเหยียดหยาม 






ตอนที่กำลังจะถอดใจว่าจะต้องไม่มีของไปประทังชีวิต 






ตอนที่ก้มหัวติดพื้นเพื่อขอข้าวก้นหม้อที่ไหม้นั้น 






กลับมีชายหนุ่มคนนึงที่เอาอาหารมาให้...มองเค้าด้วยสายตาที่เฉยชา หากแต่ก็ไม่ใช่ความรู้สึกสมเพชเวทนา แม้จะเป็นสายตาที่ไม่ได้รู้สึกเป็นมิตร แต่พิชิตก็ยอมรับความช่วยเหลือนั้นจากใจ...






"ข้าไม่ได้ชอบซะหน่อย ท่านตะหากที่ชอบเอาเปรียบ ข้าซะเรื่อย"มือน้อยดันอกที่เข้ามาใกล้เหลือเกิน...ใกล้เกินไปจนเกรงว่าจะทำตัวไม่ถูก






"ข้าก็แค่ทำการแลกเปลี่ยนกับเจ้าเฉยๆ..."การแลกเปลี่ยนที่ว่าคือ ทุกครั้งที่พิชิตอยากได้อะไร ก็จะแลกกับการทำตามใจขององค์รักษ์หนุ่มหนึ่งอย่าง แต่ตอนนี้มีการลงโทษเข้ามาเกี่ยวเพราะฉะนั้น เห็นที่คนที่ได้กำไรไปล้วนๆคงจะเป็นซึงกิลองค์รักษ์ผีคนนี้แน่นอน






"อื้อ..ท่านซึงกิล..."เสียงใสแผ่วช่างหวานนักจนอยากเข้าชิมอีก...ริมฝีปากหวานปานน้ำผึ้งทำให้เค้าลุ่มหลงมัวเมาเหลือเกิน มืออุ่นประคองแผ่นหลังบอบบางเอาไว้แนบกาย...กี่ครั้งแล้วที่รู้สึกเหมือนโดนดูดเข้าหากัน...ช่างแปลกเหลือเกินกับคนที่คิดว่าตัวเองตายด้านไปแล้วกลับรู้สึกเหมือนอยู่ท่ามกลางฤดูร้อน...น้ำแข็งในจิตใจถูกละลายไปเรื่อยๆไม่แม้แต่จะคิดห้ามใจตัวเอง







"ครั้งนี้ข้าลงโทษเจ้าแค่นี้ เข้าใจมั้ย...เจ้าจงไปตามพระชายาไปเข้าเฝ้าองค์รัชทายาทซะ"แม้จะออกคำสั่งแต่ริมฝีปากอุ่นก็ยังคงคลอเคลียไม่ห่างกับแก้มนุ่มและกลุ่มผมนุ่มลื่นนั่นซะที 






"ท่านซึงกิล...องค์รัชทายาทจะลงโทษอะไรพระชายาเหรอขอรับ"จริงๆซึงกิลก็เดาไม่ออกเหมือนกันว่าว่าที่ฝ่าบาทของปีเตอร์สเบิร์คจะทำการอันใด เพราะการหนีออกไปเที่ยวเล่นนอกวังสำหรับทูตทางการเมืองนั้นมีโอกาสทำให้ก่อสงครามได้เลย นิสัยขององค์รัชทายาทนั้นแม้แต่เค้าหรือคริสที่อยู่ด้วยมาตั้งแต่เด็กก็ไม่สามารถเดาออกได้โดยง่าย บางครั้งก็ทำตามใจตนเอง บางครั้งทุกอย่างก็ดูเหมือนผ่านการคิดอย่างถื่ถ้วนไว้แล้ว เพราะฉะนั้นเรื่องการที่จะลงโทษพระชายาจึงไม่ได้อยู่ในความคิดว่าจะไปเดาอะไรออก






"ข้าไม่รู้หรอก...แต่เจ้าจะต้องโดนข้าลงโทษหนักแน่...คืนนี้ข้าจะมารับเข้าใจมั้ย"ว่าจบรสจูบหนักๆถูกประทับไปที่ริมฝีปากบวมช้ำก่อนจะออกจากห้องเก็บของแสนคับแคบนั่น องค์รักษ์หนุ่มเฝ้ามองแผ่นหลังของผู้ติดตามของพระชายาด้วยความรู้สึกที่เค้าเองก็ไม่เข้าใจ...ที่จริงแล้วที่สองคนนั้นออกไปข้างนอกเค้าเองก็รู้และส่งคนตามเฝ้าดูตลอด แม้ว่าทั้งสองคนนั้นจะคิดไปเองว่าเแถวนั้นปลอดภัย แต่ความจริงแล้วเป็นเค้าเองที่ส่งลูกน้องไปคุ้มกันลับๆ และเป็นเค้าเองบอกเรื่องหมอเทวดากับองค์วิคเตอร์เอง เพราะอยากลงโทษเด็กคนนั้น ไม่ใช่เพราะหัวใจของเค้าโหยหาไอร้อนของฤดูร้อนแสนสดใสนั่นเลยแม้แต่น้อย...






ไม่เลย...แม้แต่น้อย






แต่รับรองได้เลย...เจ้าจะต้องโดนลงโทษหนักแน่นอน...






------------FAR CRY------------






"องค์ชายพะยะคะ องค์รัชทายาทรับสั่งให้เข้าเฝ้าพะยะคะ"ยูริรีบกลัดกระดุมเข้าหลังจากที่เค้าจ้องร่องรอยที่แสนเด่นชัดอยู่นาน 






"อ้าว...แต่งตัวเสร็จแล้วหรือพะยะคะ"ปกติองค์ชายของเค้าแต่งตัวช้าจะตาย เพราะมัวแต่อ้อยอิ่งทำอย่างอื่น แต่วันนี้เสร็จไว้เหลือเกินจนต้องสงสัย






"ชะ..ใช่ๆ"ยูริรีบตอบก่อนจะรีบส่วมเสื้อคลุมตัวยาวหนาเข้าไปอีกชั้น...ดูไปดูมาตอนนี้เริ่มเหมือนกับตุ๊กตาหิมะซะแล้ว 






"องค์ชายทำไมใส่หลายชั้นขนาดนั้นละพะยะคะ"







"เรา...เราหนาวน่ะ ช่วงนี้ก็ใกล้หน้าหนาวแล้ว"ยูริเป็นคนที่มีพิรุธตรงไหนจะชอบวุ่นวายกับส่วนนั้น...ซึ่งตอนนี้ก็กำลังวุ่นวายกับรอยสีกุหลาบช้ำที่ลำคอของตัวเองทั้งๆที่ก็ถูกเสื้อคลุมบังจนหมดแล้วก็ตาม






"องค์ชายเป็นอะไรที่คอหรือพะยะคะ"







"ระ..เราไม่ได้ได้เป็นอะไร...ไม่ได้เป็นอะไร"






"งั้นขอหม่อมฉันตรวจดูให้แน่ใจหน่อยพะยะคะ"






"ไม่..ไม่พิชิตเราไม่ได้เป็นอะไร"รู้อยู่แล้วว่าองค์ชายของเค้าดื้อดึงเพียงไหน มือเรียวสีหวานปานน้ำผึ้งจึงคว้าเอาผ้าคลุมออก...จนพบกับรอบจูบสีแดงช้ำ...จนเกือบม่วง มันก็คล้ายกับแมลงกัด หากแต่ถ้าไม่ได้ขึ้นเป็นรอยคมเขี้ยวที่เท่ากับขนาดรอยฟันของคนละก็นะ องค์ชายหนุ่มรีบคว้าเสื้อคลุมมาปิดทันที






"เอ่อ...รอยนี้...องค์รัชทายาททำเหรอพะยะคะ"เมื่อเจอคำถามตรงไปตรงมาถามแสกหน้าขนาดนี้...ยูริก็แทบซุกหน้ากับมือตัวเองเพื่อร้องไห้ออกมา






"พิชิต...อย่าถามเราเลย"ยูริหยิบแว่นตาของตัวเองมาใส่แล้วทำหน้าหง่อยซะจนพิชิตเองยังสงสาร การที่องค์รัชทายาทเข้าไปยังห้องบรรทมกับพระชายามันก็ชัดเจนอยู่แล้วกับเรื่องแบบนั้น...ก็แค่ไม่คิดว่าองค์รัชทายาทจะรุนแรงจนช้ำเพียงนี้






"เข้าใจแล้วพะยะคะ..."ร่างบางๆของยูริพาตัวเองขึ้นรถม้าไปยังวังหลวงชั้นใน สถานที่เค้าได้เยื่อนเพียงแค่ตั้งที่อภิเษก...สถานที่เค้าไม่อยากย่ำกลายเข้าไปแม้แต่น้อยเมื่อรู้ว่ามีองค์รัชทายาทใจร้ายอยู่







----------------FAR CRY---------------






"สวยจัง..."ยูริอดเผลอไม่ได้กับความงดงามของวังหลวง ปราสาทปีเตอร์สเบิร์ค ตัวปราสาทที่ทำจากหยกน้ำแข็งที่แข็งแกร่งมากๆ หยกน้ำแข็งที่แผ่ไอเย็นตลอดเวลาไม่ว่าจะอยู่ท่ามกลางทะเลทรายหรือลาวาก็ตาม ถือเป็นของหายากและสิ่งที่จะกระเทาะให้มันแตกได้นั้นมีไม่กี่อย่าง ล้วนแล้วแต่เป็นอุปกรณ์เฉพาะทั้งนั้น ต้องใช้ความชำนาญและพละกำลังเหนือมนุษย์จึงจะสามารถตัดมันได้ แต่ผู้คนของเมืองเหนือที่มีเชื้อสายจากยักษ์น้ำแข็งนั้นก็ไม่ได้เรียกว่าเป็นไปไม่ได้...






ประวัติของปราสาทนี้มีมาอย่างยาวนาน เรียกได้ว่าเป็นปราการที่ไม่มีวันแตกสลายได้เลย แถมไอเย็นของหยกชนิดนี้ยังช่วยปรับสมดุลทางอากาศได้อีกด้วย และยังสีไสอมฟ้าเหลือบเขียวทำให้ยูริไม่สามารถละสายตาได้เลย...จนกระทั่ง  







"เรารอเจ้าตั้งนาน พระชายา"เสียงเดินลงบันไดส่วนกลางของปราสาทดังขึ้นพร้อมกับผมสีเงินสว่างสไสวตัดสั้นได้ทรงที่พริ้วตามจังหวะการเดินขององค์รัชทายาทรูปงาม...แสงอาทิตย์หม่นๆที่ถูกหมอกเย็นของความหนาวเหน็บที่นี่ปกคลุมดูเศร้าหมองใยกลับทำให้รู้สึกงดงามเพียงนี้นะ...ยูริก็ยังคงเหม่อมองพระสวามีใจร้ายของพระองค์อยู่แทนที่จะถวายบังโคม ในหัวพลางคิดถึงเรื่องเมื่อคืน






"ยูริ...ยูริ..."






"พะยะคะ! ขอพระราชทานอภัยหม่อมฉันเหม่อไป..."วิคเตอร์อดหัวเราะเชิงสมเพชไม่ได้ ก็รู้อยู่แล้วว่าสายตาของอีกฝ่ายมองเค้ายังไง สายตาที่หลงไหลเฝ้ามองเสมือนเทพเทวดาออกปานนั้นตัวเองวางแผนจะจับเค้าเอง…โยนความผิดให้น้องชายตัวเองและยังส่งน้องตัวเองไปเป็นชายาของราชาเถื่อนนั่นอีก เสียดายความงามของเทวดาแห่งฮาเซตสึซะจริง






"เจ้ายังคิดถึงเรื่องเมื่อคืนอยู่เหรอ...ที่เจ้าดูดกลืน..."







"ได้โปรดพอเถอะ...พะยะคะ"ยูริกุมมือตัวเองมองต่ำไม่กล้าสู้หน้าของร่างสง่าแม้แต่น้อย







"เจ้าเขินทำไมละ ร่างกายเจ้าออกจะชอบเรื่องแบบนั้น ทั้งสายตา น้ำเสียง ทุกอย่างของเจ้าราวกับเกิดมาเพื่อทำเรื่องน่าอายเหล่านั้น"ยูริกัดปากของตัวเองไม่กล้าเถียงอะไรออกไป ในหัวใจเจ็บไปหมดกับคำสบประมาทราวกับเค้าเป็นพวกมักมากซะแบบนั้น วิคเตอร์ยิ่งพอใจหนักเมื่อได้เหยียบอีกฝ่ายให้จม






"อย่า...พะยะคะ"นิ้วเรียวเกี่ยวผมสีดำสวยขึ้นมาจูบเบาๆ ส่วนมืออีกข้างก็ลูบไล้บั้นท้ายกลมกลึงต่อหน้าทหารองค์รักษ์ ยูริจึงรีบปัดมือที่ลวนลามเค้าออก สายตาเว้าวอนว่าอย่าทำแบบนี้เลย แต่แบบนี้ยิ่งแต่จะทำให้วิคเตอร์พอใจมากขึ้น






“เอาล่ะ มาทางนี้กับเรา”มือหนาฉุดรั้งข้อมือเล็กให้ก้าวตามมา ขาที่สั้นกว่าของยูริแทบสะดุดเมื่อ วิคเตอร์เดินเร็วเหลือเกิน แม้จะพยายามดึงมือออกเพราะเดินตามไม่ทันแต่นั่นก็ไม่ทำให้วิคเตอร์ผ่อนความเร็วเลย จนถึงห้องทรงงานขององค์รัชทายาท






“ต่อไปนี้เจ้าต้องปรณีบัติข้า มินาโกะจะเป็นคนบอกว่าเจ้าต้องทำอะไรบ้าง ไปได้แล้ว"หลังจากออกคำสั่งก็ก้มหน้าอ่านฏีกาต่อแบบไม่สนใจพระชายาของตัวเองเลย






"เชิญพระชายาเพคะ"ยูริมองหัวหน้านางกำนัลเพียงแปบเดียวก็รู้ทันทีว่า นางมาจากฮาเซตสึ เพราะผิวพรรณและสีผม






"เจ้าเป็นคนฮาเซตซึเหรอ"






"หม่อมฉันเกิดและโตที่นี่เพคะ แต่ก็มีเชื่อสายของฮาเซตสึ"มินาโกะรีบพาพระชายาไปดูห้องบรรทม ที่แสนคับแคบที่ไม่เหมาะสมกับยศถาบรรดาศักดิ์ของพระชายาเลยแม้แต่น้อย 







ห้องเล็กที่ไม่มีเครื่องอำนวยความสะดวกนอกจากห้องน้ำและระเบียงเล็กๆเท่านั้น เตียงเดี่ยวที่มีเครื่องนอนเพียงชุดเดียว ไม่มีเตาผิง ไม่มีที่นั่ง ยังดีที่สะอาด ไม่มีร่องรอยฝุ่น ยูริพบว่าของใช้ของตัวเองถูกใส่มาในหีบไม้ข้างๆเตียง ในนั้นมีเพียงเสื้อผ้าไม่กี่ชุดและภาพวาดครอบครัวของเค้าเท่านั้น 







"แสดงว่าเราจะไม่ได้กลับไปตำหนักแล้วเหรอ"ยูริถามนางกำนัลด้วยนำเสียงเศร้าสร้อย มินาโกะก็สงสารพระชายายูริมากแต่ก็ไม่อาจจะทำอะไรได้ เพราะเจ้านายสั่งมาแบบนี้







"หม่อมฉันตอบอะไรไม่ได้เช่นกันเพคะ"







"แล้วผู้ติดตามของเราละ"







"เห็นว่าจะให้ไปอยู่ในความดูแลขององค์รักษ์ซึงกิลเพคะ"ยูริก็โล่งอกไปเหมือนกันที่รุ้ว่าพิชิตไปอยู่กับซึงกิล อย่างน้อยก็ไม่ได้ให้ไปอยู่กับคนที่ไม่เคยพบหรือโดนเนรเทศออกไปนอกอาณาจักรแบบนั้นเค้าคงจะเครียดมากกว่านี้







"แล้วงานของเรามีอะไรเหรอ"






"อย่างแรกก็คือสรงน้ำแก่องค์รัชทายาท นำพระกระยาหารมาถวาย อยู่ตอนทรงงานและปฏิบัติตามรับสั่งขององค์รัชทายาท จากนั้นก็กลับห้องได้เมื่อองค์รัชทายาทอณุญาติเพคะ ส่วนน้ำอาบเสื้อผ้าต่างๆพระชายาจะต้องเตรียมเองนะเพคะ หม่อมฉันไม่ได้รับการอนุญาติให้ช่วยอะไรได้..."มินาโกะมีสีหน้ากังวลเมื่อคิดถึงชีวิตความเป็นอยู่ของพระชายา ในเมื่อองค์วิคเตอร์ไม่ได้รักใคร่พระชายาก็แค่ให้อยู่ส่วนวังหลังก็ได้ เพราะที่ผ่านมากว่าปีนึงที่ไม่มีข่าวคราวหรือว่าใครรู้เรื่องของพระชายาองค์นี้เลย มีแต่ผู้คนคิดว่าพระชายาทรงประชวรหนักและมีชีวิตเพื่อรอวันตายเท่านั้น แต่อยู่ดีๆก็รับสั่งให้เข้ามาถวายการปรณีบัติในวังแถมยังให้อยู่ห้องโกโรโกโสแบบนี้อีก







"ขอบใจเจ้ามานะ มินาโกะ"รอยยิ้มไร้เดียงสาที่ออกมาจากใจริงจนสัมผัสได้ถึงความบริสุทธิ์ในตัวของพระชายาองค์นี้ก็ทำให้มินาโกะอดเอ็นดูพระชายาผู้น่าสงสารองค์นี้ไม่ได้เลย






"มิเป็นไรเพคะ เชิญพระชายาพักผ่อน พรุ่งนี้พระชายาต้องตื่นแต่เช้า ราตรีสวัสดิ์เพคะพระชายา"ยูริยิ้มรับจวบจนมินาโกะเดินออกไป...ยูริค้นดูในหีบเพื่อตรวจดูว่ามีอะไรถูกเก็บมาบ้างจนกระทั่งได้ยินเสียงคนเข้ามา







"มีอะไรอีกเหรอ มินาโกะ...อ่ะ...องค์รัชทายาท"








---------------------TCB----------------------------





ขอคอมเม้นเป็นกำลังให้หน่อยนะคะ :)
ฝากด้วยนะคะ ตอนที่ 6 จะได้มาไวๆ


มาถึงตอนที่ 5 กันแล้ว เกลียดเสี่ยกันทุกคนเลย โอ๋ๆไม่เป็นไรนะคะ เราก็จะยังให้เสี่ยร้ายต่อไปคะ 55555555 เจอกัน ตอนที่ 6 นะคะ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 25 ครั้ง

443 ความคิดเห็น

  1. #427 polymerase (@kjbbdmsct_) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 เมษายน 2562 / 12:45
    โอ้ยยย วิคเตอร์ ใจร้ายกับน้องไปแล้วนะ!
    #427
    0
  2. #379 kukifaung (@kukifaung) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2561 / 16:34
    โอตาเบ็คยกทัพมาเอาตัวยูริไปเถอะ. ให้วิคหลาบจำซะมั่ง-*-
    #379
    0
  3. #362 Ruruka Buta (@mheeboo) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2561 / 14:30
    อยากให้ยูริโอะมาชิงตัวยูริไปซักที
    #362
    0
  4. #330 เพชรดารา (@petchwadee) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2560 / 02:43
    อ่านไปแล้วได้แต่สบถในใจว่าอิวิค อิเลววว 55555 เลวตามแบบฉบับพระเอกหล่อ เถื่อนแต่โง่มากค่า เออแต่จริงๆนางก็ไม่ได้โง่ก็แค่ทิฐิ อคติมันบังตานางก็เท่านั้น(มั้ง)55555
    #330
    0
  5. #144 ^__^$noW fL@kE (@kalo_) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2560 / 17:32
    ยูริโอะ มารับพี่ชายกลับเร็วๆๆๆๆ สู้ๆค่ะไรท์
    #144
    0
  6. #42 * Kamui * (@Kamui1999) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2560 / 23:17
    วิคเตอร์ทำไมทำแบบนี้กับยูริ
    ยูริโอะรีบมาช่วยพี่ชายเร็วๆนะ
    รออ่านอยู่นะคะ สู้ๆค่ะไรท์
    #42
    0
  7. #41 prussiazand (@prussiazand) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2560 / 22:58
    อยากบันจี้จัมพ์ใส่หน้าเหม่งวิคแรงๆ
    #41
    0
  8. #40 MBpatto (@MBpatto) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2560 / 21:27
    ค้างงงงงง รอตอนต่อไปนะคะ อยากอ่านต่อแล้นนน//ขอกระโดนกัดหูวิคคุงสักที==
    #40
    0
  9. #39 Falu (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2560 / 20:06
    อยากให้เสี่ยเจ็บแล้ววววว
    #39
    0
  10. #38 Emerald 33 (@pimpa-rucknakorn) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2560 / 15:43
    อยากจะกระชากผมบนอันน้อยนิดของนายจริงๆ วิคเตอร์ >0<
    #38
    0
  11. #37 MissAtherMiris (@namine-38) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2560 / 13:16
    อยากจะตบเหม่งขุ่นวิคมากกกกก ระวังเถอะ สักวันเขาหายไปจะรู้สึก
    #37
    0
  12. #36 blackkiller00 (@noname94) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2560 / 12:53
    ขอตบวิคสักทีค่ะ!
    #36
    0