[AU fic yuri!!! on ice] FAR CRY [victuuri,seungchuchu,otayuri]

ตอนที่ 14 : MORNING

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1449
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 31 ครั้ง
    30 มิ.ย. 60



AU FIC YURI ON ICE       

Title : Far Cry        

Chapter : 13

Pairing : Victuuri (victorxyuri),Seungchuchu,otayurio       

 




กราบขอโทษเรื่องการสับสนตัวละครด้วยนะคะขอบคุณ

คุณ✰ เนยเหลว (@butterdevil) ด้วยนะคะที่เตือน 
บางทีก็เบลอนะคะ ขอโทษด้วยจ๊ะ
^__^$noW fL@kE (@kalo_)  บอกว่ามีคนอวยฟิคเราในทวิต ดีใจจังเลย อยากเห็นจัง 
ขอบพระคุณคนอวยด้วยนะคะ อยากจะเขียนฉาก NC ในอ่านคนเดียวสักสามร้อยตอน 55555 เว่อร์มากๆ
ทำไมมีแต่คนว่าตาเหม่งละคะ ตอนนี้เค้าก็ออกจะมุ้งมิ้งแล้ว
5555555 เหรอ? 
คาแรคเตอร์ป๋านี่หลุดกระจาย จริงๆเค้าเป็นคนใจดีอยู่แล้วคะ
แต่ชอบเก็กไปอย่างนั้นเอง 
ป.ล.ถ้าตอนนี้เม้นต์ถึง 30 จะงอกตอนพิเศษ
ของโอตายูริโอะให้อ่านนะคะ












"ซึงกิล...เกิดอะไรขึ้น"ท่านแม่ทัพใหญ่รีบรุดเข้ามาในที่เกิดเหตุ ร่างไร้วิญญาณของนางกำนัลรับใช้ในครัวสภาพศพเละเหมือนโดนของแข็งทุบจนใบหน้าและส่วนกะโหลกแหลก ลูกตาไหลย้อยลงจากเบ้า เลือดที่เริ่มกรังแข็งตามอุณหภูมิที่หนาวเย็นของปีเตอร์สเบิร์ค  

  

  




  

"นางตายมาประมาณหนึ่งคืน นางมีนามว่ามาเรีย...เมื่อห้าวันที่แล้วนางกลั้นแกล้งพระชายา"ซึงกิลลดเสียงลงให้ได้ยินเพียงแค่พวกเค้าสองคน  

  

  




  

 

"มีจริงๆด้วยสินะ ศัตรูที่เจ้าว่า"องครักษ์หนุ่มรูปงามไม่ได้เอ่ยตอบแต่คริสก็เข้าใจได้ทันทีว่าเป็นเช่นนั้น ดวงตาคมกริบราวกับดวงตาของพยาเหยี่ยวส่อแววตึงเครียดออกมา ไม่คิดว่าจะเป็นไปได้เลย การฆาตกรรมในวังหลวง และยิ่งเหตุการณ์เมื่อคืนก็ทำให้ซึงกิลยิ่งหนักใจมากขึ้น ภาพของซากศพและดวงตาของ 'มันยังคงติดตาของเค้า 

  

  



  

 

"เจ้าจะกราบทูลองค์รัชทายาทมั้ย"ซึงกิลส่ายหน้าก่อนจะเรียกให้องครักษ์ในความดูแลจัดการศพให้เรียบร้อย ซึงกิลยังไม่อยากกราบทูลเรื่องนี้กับองค์รัชทายาทหรือองค์ราชา เพราะหากเคลื่อนไหวสุ่มสีสุ่มห้าก็ยิ่งทำให้ศัตรูไหวตัวได้ เรื่องนี้มีคนรู้เรื่องน้อยเท่าไหร่ก็ยิ่งดี   

  

  




  

 

"แต่เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับพระชายา เจ้าไม่กราบทูลมันจะ..."  

  

  



 

  

"ข้าสอบสวนพวกนางกำนัลที่กลั้นแกล้งหรือพูดจาไม่ดีใส่พระชายามาแล้ว ต่างก็เจอเรื่องประหลาด เมื่อสามวันก่อนมีนางกำนัลนามว่าเอล่าใช้ให้พระชายาล้างจาน และหาบน้ำ ในคืนนั้นเองนางได้รับจดหมายรักให้ไปพบที่ข้างอุทยาน แต่พอไปถึงนางก็ถูกจับกดลงที่อ่างเก็บเดียวกันกับที่พระชายาถูกใช้ให้ไปหาบน้ำ นางฟื้นขึ้นมาอีกทีผมของนางก็ถูกตัดจนสั้นเกรียนโกร๋น มือก็ถูกของแข็งทุบจนละเอียด ยังมีอีกมากที่เหมือนว่าจะโดนทำร้ายเพราะไปทำอะไรพระชายาเข้า...เจ้าไม่คิดว่ามีอะไรแปลกเหรอ"บุรุษร่างสูงคิดตามที่เพื่อนของเค้าเล่าให้ฟัง  

  

  




  

"ดูเหมือนจะเป็นการปกป้องพระชายา"ซึงกิลพยักหน้าว่าเค้าก็คิดเช่นนั้น ไม่มีคดีอะไรที่เกิดขึ้นลอยๆหรือเป็นการลอบทำร้ายพระชายา องค์รัชทายาท องค์ราชาเลยแม้แต่น้อย และอีกอย่างจะช้าหรือเร็วซึงกิลก็ต้องตามไล่ลงโทษพวกที่บังอาจทำร้ายหรือใช้งานพระชายาในองค์รัชทายาท องค์รัชทายาทไม่ได้ส่งเสริมให้มีคนมาบังอาจทำแบบนี้ แต่รอแค่วันที่ซึงกิลจะทำตามความเหมาะสม แต่ตอนนี้ดันมีบางคนที่มาทำหน้าที่นี้แทนเค้า...คนที่จะไม่ยอมให้พระชายาเป็นอะไร  

  

  





  

"ซึงกิล...ข้าไม่ได้จะสงสัยเด็กของเจ้า...แต่"คริสสงสัยในตัวพิชิตเหลือเกินเพราะพิชิตเป็นคนเดียวสนิทสนมกับพระชายายูริ  

  





  

  

"ข้าเข้าใจ พิชิตเองก็เป็นหนึ่งในผู้ต้องสงสัย"เพราะหลังจากที่พระชายาถูกลงโทษให้มาอยู่ในวังหลวงถึงได้เกิดเรื่องขึ้น ถ้าเค้าจะปล่อยไปเพราะว่าเป็นคู่ขาของเค้าก็คงเป็นเรื่องที่ไม่สมควรอย่างยิ่ง 

  

  





  

"หวังว่าจะไม่ใช่หรอกนะ...เสียดายใบหน้าสวยๆนั่น"  

  


  




  

"แต่ข้าปรารถนาให้ใช่ เพราะถ้าเป็นแบบนั้น ข้าจะผลัดดันให้พิชิตเป็นองค์รักษ์ในสังกัดข้า"คริสอ้าปากทักท้วงแทบจะทันที  

  

  





  

"เฮ้ย แบบนั้นไม่ได้หรอกนะ เจ้าจะเข้าข้างเด็กเจ้าเกินไปแล้ว"  

  

  





  

"เจ้าอย่าลืมสิ การจงรักษ์ภัคดีต่อนายเหนือหัวเป็นงานที่ข้าเองก็ทำ ทำมาตลอดชีวิตของข้า หากเจ้านั่นจะทำเพราะว่าเป็นการปกป้องพระชายาแล้วละก็ มันก็ไม่ได้ต่างกับข้าเลย"  

  

  

  





"แต่ซึงกิล เจ้าทำเพราะมีหน้าที่ ถ้าพิชิตทำผิดก็ต้องรับผิด"คริสถกเถียงอย่างสุดตัว แต่ก็ต้องลดเสียงลงมาเพราะตัวเค้าเองก็เริ่มจะเสียงดังจนเหล่าทหารกันมามอง  

  





  

  

"มันก็ใช่...แต่ก่อนหน้านี้พิชิตก็ดูแลและปกป้องพระชายามาตลอด บางทีหน้าทีของพิชิตอาจจะมีมาก่อนที่จะมาทีนี่"  

  

  





  

"ข้าจนคำพูดซะจริง...ถ้าเป็นแบบนั้นเจ้าคิดจะเลี้ยงฆาตกรโรคจิตเอาไว้ในหน่วยงั้นเหรอ"ซึงกิลหัวเราะมุมปากก่อนจะตบบ่าเพื่อนที่มีตำแหน่งสูงส่งในอาณาจักรนี้เบาๆ   

  

  




  

"หากมีคนมาทำร้ายองค์รัชทายาทแบบนี้...ตัวข้าจะทำให้มากกว่านี้อีก เพื่อประกาศว่าหากมีใครจะกล้าดีมาทำร้ายเจ้านายของข้า มันจะมีจุดจบเช่นไร...."บรรยากาศรอบตัวของซึงกิลเปลี่ยนไปจนคริสต้องล่าถอย ความจงรักษ์ภัคดีต่อเจ้านายของเผ่าที่ซึงกิลถูกส่งมานั้นมากถึงขนาดเค้าเองก็ไม่กล้าทำอะไร...  

  

  

  




เผ่าอัมมหิตที่ฆ่าได้ทุกชีวิต ทำได้ทุกอย่างเพื่อพิทักษ์เจ้านายจนตัวตาย...คริสเองก็รู้และเข้าใจดี ซึงกิลถูกฝึกมาให้เป็นแบบนั้น แต่สิ่งที่เค้ากลัวคือหากว่าวันใดที่หัวใจของภูตผีแห่งวังหลวงแปรเปลี่ยนเอนเอียงเพราะความรักแล้วนั้นจะเป็นเช่นไร  

  




  

  

"ตามใจเจ้าก็แล้วกันซึงกิล...แต่องครักษ์ก็ต้องมีฝีมือการต่อสู้ที่เก่งกาจ เด็กของเจ้าอาจจะโหดเหี้ยมแต่ก็อาจจะสู้ไม่เป็น"แม่ทัพใหญ่ที่ไม่ชอบเรื่องปวกหัวนักก็ได้แต่มองศพที่ถูกเคลื่อนย้ายออกไป...  

  

  




  

"เจ้าลองดูที่ศพดีๆสิ...เผินๆอาจจะเหมือนกับแค่เอาของแข็งตี แต่พอตรวจสอบดีๆแล้ว เป็นการใช้แค่กำปั้นและทั้งหมดที่เจ้าเห็นนั่นคือแค่หมัดเดียวเท่านั้น ไม่มีการต่อยซ้ำ"ใบหน้าของคริสที่ยิ้มแย้มเสมอตึงเครียดขึ้นทันที...การที่จะต่อยแค่หมัดเดียวแล้วสภาพของศพเละได้ขนาดนี้จะเป็นไปได้ยังไง หากไม่ใช่ยอดฝีมือ  

  

  




  

"ถ้าเช่นนั้นก็ขอให้เป็นฝีมือของเด็กเจ้าแหละดีแล้ว...หากเป็นคนอื่นคงต่อกรด้วยยาก"ซึงกิลพยักหน้าอีกครั้ง ถึงได้ภาวนาให้เป็นเช่นนั้นอย่างไรละ...  

  

  

  




  

"เป็นคนเดียวกับที่จับตามมองพระชายารึเปล่า ซึงกิล..."คริสนึกถึงเรื่องในวันนั้นที่ซึงกิลถึงขึ้นตึงเครียดส่งให้มีการตรวจเข้มมากขึ้นไปอีก  

  





  

  

"ข้าไม่รู้ แต่มีบางอย่างบอกว่า...สิ่งนั้น 'มัน' ไม่ใช่คน"  

  

  

  

  

  

----------------FAR CRY---------------  

 





"เฮ้ๆ เฮ้ ยูริ ตื่นได้แล้ว"แก้มนิ่มรู้สึกได้ถึงความเย็นซ่านที่ตบเบาๆ ดวงตาสีน้ำตาลแก่ปรือขึ้นมองคนที่ปลุกเค้า แต่ง่วงเหลือเกินอยากนอนต่อแล้ว... 

 

 





 

"อย่ามาเนียนหลับต่อนะ ตื่นได้แล้ว ลืมหรือไงว่าเราจะสอนพื้นฐานการเต้นรำให้เจ้า"พอได้ยินแบบนั้นยูริรีบกระเด้งตัวขึ้นราวกับมีแรงดี้ด มือน้อยจับแขนแข็งแรงเอาไว้แน่นบ่งบอกว่าตื่นเต้นสุดๆ 

 

 

 





"เจ้าจะเด้งตัวไปมาแบบนั้นทั้งๆที่ล่อนจ้อนอยู่แบบนี้เหรอ พระชายา"ใบหน้าหล่อเกินมนุษย์ยักคิ้วหลิวตาอย่างน่าหมั่นไส้ แต่ยูริกลับคิดว่ามันดูดีจังเลย ท่าทางจะเป็นคนหลงพระสวามีไปซะแล้วสิองค์ชายยูริ 

 

 

 





"อ๊ะ ทำไมหม่อมฉันถึง...เอ่อ...เมื่อคืนนี้เรา..."ริมฝีปากบางสวยได้รูปขององค์รัชทายาทน้ำแข็งยกยิ้มเมื่อเห็นริ้วแดงๆที่ข้างแก้มใส และไวดั่งใจคิด จมูกโด่งงามหอมเนื้อแก้มหอมอย่างหมั่นเขี้ยว ยูริเบี้ยงหนีเล็กน้อยเพราะไม่ได้รู้สึกแย่กับสัมผัสนี้ เค้าเพียงแค่จักกะจี้เล็กน้อยเท่านั้น แต่สิ่งที่ยูริไม่ได้คิดคือสัมผัสนั้นมันไม่ได้หยุกแค่แก้มของเค้าหรอก มันยังลามไปซอกคอกรุ่น ไหล่ลาด หัวไหล่มน จูมพิตเบาๆราวกับสัมผัสของขนนก ทำให้ยูริรู้สึกตัวเบาหวิว 

 





 

 

"หอมจัง เจ้าใช้อะไรอาบน้ำ"ร่างอิ่มสั่นไหวน้อยๆเมื่อลมหายใจผะแผ่วไปทั่วแผ่นอก บางก็เฉี่ยวโดนยอดอกสีหวานที่เด่นตัดกับผิวขาวนวล วิคเตอร์แอบยิ้มเมื่อแขนเล็กยกขึ้นโอบรอบคอของเค้า...รู้ตัวรึเปล่าพระชายา ยิ่งนานวันเข้าก็ลืมวิธีต่อต้านไปซะแล้ว 

 

 

 





"อ๊ะ...ฝ่าบาท...อื้ออออ มันเสียวนะพะยะคะ"ลิ้นอุ่นตวัดเสียไปรอบตุ่มแดงเรื่อ ยิ่งเสียงเล็กยิ่งหวานเท่าไหร่ ความเร็วและและก็มากขึ้นเท่านั้น 

 

 





 

"ข้าแค่ดมตัวเจ้านิดหน่อยเพราะมันหอมดี ใยเจ้าถึงครวญครางออกมาแบบนั้นได้ละ"ไม่ทันไรนิ้วเย็นก็ขยี้ยอดอกอีกข้างเบาๆให้ร่างเล็กอิ่มเอิ่บนี่หลังแอ่นด้วยความซ่าน 

 

 

 





"แบบนี้ไม่ใช่ดมแล้วนะฝ่าบาท...หยุดก่อนเถอะพะยะคะ เดี๊ยวจะสายเอา" 

 

 





 

"สายแล้วยังไงกัน เราเป็นองค์รัชทายาทนะใครจะมากล้ามาดุเรา"มือน้อยถูกจูบเบาๆ ยูริเผลอเขินอายกับสิ่งที่องค์วิคเตอร์ทำซะแล้ว ทั้งจูบมือทั้งหอมแก้ม ไหนจะมือเย็นที่จับโน้น ลูบนี่อีก ทำไมวันนี้ถึงได้อ่อนโยนนัก... 

 

 





 

"แต่ยังไงก็เถอะพะยะคะ เสวยสายก็ไม่ดีต่อร่างกายนะพะยะคะ"ยูริตอบกลับสัมผัสนุ่มนวลเหล่านั้นด้วยการจับเอามือใหญ่มาแนบแก้มของตัวเอง กริยาแสนน่ารักของพระชายาที่แสนน่าชังกลับน่ามองซะยิ่งกว่าใคร...ในตอนนี้ก็คงพูดได้เต็มปากว่าไม่ได้โกรธแล้วที่สลับคนๆนี้มา... 

 

 

 





"เจ้าออดอ้อนเราเพราะหิวแล้วล่ะสิ เจ้าหมูน้อย"พอได้ยินคำว่าหมูยูริก็หันควับทันที ใบหน้าใสซื่อเป็นปกติกลับพองแก้มน้อยๆอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัวว่ากำลังทำท่างอนว่าที่องค์ราชาใจร้ายอยู่ ซึ่งถ้าเป็นวิคเตอร์ในเมื่อก่อนคงบีบคางเละไปแล้ว แต่เค้าในตอนนี้กลับหัวเราะกับท่าทางแสนซนนี้ 

 





 

 

"อย่าเรียกหม่อมฉันแบบนั้นสิพะยะคะ โธ่..."คิ้วสวยตกลงเหมือนน้อยใจ องค์วิคเตอร์หาฝาดไปหรือไม่ที่เห็นหูและหางของพระชายาตกลู่ลงมา  

 





 

 

"งั้นให้เราเรียกเจ้าว่าอะไร พุงพุงเหรอ"ยิ่งแล้วใหญ่เลยครานี้ ยูริพระชายาตัวเล็กที่คิดเล็กคิดน้อยเรื่องรูปร่างหันหน้าหนีไปจากเค้าทีเดียว  

 

 





 

"เราล้อเล่น หันมาคุยกันก่อนสิ ไม่งั้นเราจะตีเจ้าจริงๆนะ"ก็ยังคงไม่หันมาอยู่ดี สงสัยจะงอนเค้าเอาเรื่องอยู่ 

 

 





 

"นี่...พระชายา วันนี้เราจะสั่งให้มีของหวานหลายๆอย่างเลยดีมั้ย"วงแขนแกร่งโอบคนตัวเล็กจากด้านหลัง พร้อมกับคางสวยวางประทับที่บ่าของอีกฝ่าย ริมฝีปากจูบเบาๆที่ขมับอย่างเอาใจ แต่นั่นก็ไม่ทำให้ยูริหายงอนได้เลย 

 

 

 





"ถ้าว่าหม่อมฉันเป็นหมูก็อย่าเอาของกินมาล่อสิพะยะคะ" 

 

 





 

"ถ้างั้นเราจะง้อเจ้าด้วยการพาเจ้าไปเที่ยวเล่นในเมื่อดีมั้ย"เท่านั้นแหละตัวนิ่มๆก็หันควับแถมยังดวงตาที่เป็นประกายนั่นอีก วิคเตอร์เลยขอรางวัลพาเที่ยวด้วยจูมพิตหวานๆไปทีนึง แต่ทีนึงนั้นก็เล่นเอายูริหอบกระเส่าทีเดียว 

 

 

 





"วันไหนหรือพะยะคะ จะพาหม่อมฉันไปวันไหน"เสื้อคลุมผืนใหญ่ของพระสวามีถูกคลุมเรือนร่างเล็กมีน้ำมีนวลนุ่มนิ่มก็ยิ่งทำให้ยูริตัวเล็กเข้าไปใหญ่เลย แต่ดูเหมือนว่าวิคเตอร์จะพอใจไม่น้อยที่ยูริสวมใส่เสื้อผ้าของเค้าจะว่าไปแล้วเครื่องแต่งกายของยูริก็เก่ามากจนต้องเย็บแล้วเย็บอีก แถมยังซีดอีกด้วย 

 





 

 

"มะรืนข้าจะพาเจ้าไปตัดชุดใหม่ที่ร้านในเมืองด้วย"เพราะร้านประจำของเค้าค่อนข้างทำอะไรตามใจตัวเอง ไม่ยอมเข้ามาถวายงานในวังเสียที เวลาที่จะตัดชุดทีไรก็ต้องเข้าไปในเมืองทุกครั้ง แต่ก็ดีเหมือนกันที่จะได้เข้าไปดูความเป็นอยู่และได้เที่ยวเล่นผ่อนคลายด้วย 

 

 

 





 

"เสื้อผ้าหม่อมฉันก็ยังใส่ได้อยู่นี่พะยะคะ" 

 

 

 

 





"เจ้าเป็นถึงพระชายาจะใส่เสื้อแบบนั้นไม่ได้แล้วนะ"จริงอย่างที่องค์วิคเตอร์ว่า...ตอนนี้พวกเค้าก็เหมือนคนคนเดียวกันในสายตาคนอื่นยามที่ผู้อื่นมองเค้าก็เท่ากับมององค์วิคเตอร์ด้วย อย่างนั้นเค้าก็ยิ่งต้องทำตัวให้ดี 

 

 

 





 

"โครกกก" 

 

 





 

 

"เอาล่ะ ไปอาบน้ำและกินข้าวกันเถอะ คนแถวนี้ท่าทางจะหิวแล้ว"ท้องน้อยๆที่แสนนิ่มดันส่งเสียงน่าอายออกมาให้พระสวามีได้ล้อเค้าอีกแล้ว...แย่จริงๆเลยเรา 

 

 

 

 

----------------FAR CRY---------------  

 

 

 





 

"ฝ่าบาท จะพาหม่อมฉันไปไหนพะยะคะ"ยูริที่เพิ่งจะทานอิ่มก็ถูกพระสวามีกึ่งลากกึ่งจูงมายังสวนด้านข้างตำหนัก ธารน้ำแข็งธรรมชาติที่กว้างขว้าง รายล้อมด้วยพืชเมืองหนาวที่บางชนิดก็หายากมีสรรพคุณทางยาที่มีราคาสูง ยูริถึงกับตาวาวเมื่อได้เห็นพืชพรรณของจริงไม่ใช่แค่ในตำรา  

  





  

  

"ก็เจ้าต้องการจะชนะการเต้นรำไม่ใช่เหรอ เอาละใส่รองเท้านี้สิ"รองเท้าสีดำสนิทดูแน่นหนารัดกุมติดใบมีดคมกริบที่ด้านล่างของพื้นรองเท้าถูกยัดใส่มือให้เค้าลองใส่  

  

  





  

"เจ้าไม่เคยทำแบบนี้มาก่อนเลยสินะ"องค์รัชทายาทนั่งลงกับโขดหินข้างธารน้ำแข็งเพื่อใส่รองเท้าแบบเดียวกัน ยูริได้แต่มองอย่างงงงวย แต่ก็นั่งลงข้างๆพระสวามีเพื่อส่วมใส่รองเท้านั้นเช่นกัน   

  





  

  

"เอ่อ...คือว่า หม่อมฉันไม่เคยพะยะคะ จะสอนตอนนี้เลยเหรอพะยะคะ"  

  

  

  





"เจ้าคิดว่าจะร่ายรำได้โดยไม่ต้องฝึกหรอกยังไง การร่ายรำของปีเตอร์สเบิร์คไม่ได้ง่ายแบบนั้นหรอกนะ ลุกขึ้นได้แล้ว"วิคเตอร์ลุกขึ้นแล้วจึงพยุงให้คนที่ไม่คุ้นเคยกับการร่ายรำนี้ให้ได้ลุกยืน  

  





  

  

"ขอบพระทัยพะยะคะ"รอยยิ้มและเสียงที่แสดงถึงความดีใจ รอยยิ้มสดใสที่เปลี่ยนให้โลกเป็นสีที่งดงามกว่าที่เคยก็ทำให้ใจขององค์รัชทายาทกระตุกเต้นผิดจังหวะ...คิดถูกแล้วที่สั่งห้ามไม่ให้ไปยิ้มแบบนี้ให้ใคร ไม่ได้รู้สึกกอะไรด้วยเลยสักนิดแต่ไม่ชอบให้มีคนมายุ่งย่ามของๆเค้า  

  

  

  





"เอาสิ ลงไปเลย"มือใหญ่ผลักไหล่ของพระชายาที่ท้าทายเค้าให้ลงไปยังลานน้ำแข็งกว้าง ยูริที่ส่วมใส่รองเท้าติดใบมีดเพื่อการร่ายรำนั้นพยายามจะทรงตัวให้ได้แต่ก็ยังล้มแปะไปกับพื้นน้ำแข็งทั้งแบบนั้น เสียงหัวเราะแว่วตามหลังมา   

  

  





  

"นี่อยากจะชนะจริงๆรึเปล่าห่ะ ลุกขึ้นมาได้แล้ว"แขนเล็กถูกดึงขึ้นให้ยืนได้ พระวรกายแกร่งเข้ามาชิดเพื่อให้พระชายาได้เกาะเอาไว้ พอยูริลุกขึ้นได้มือใหญ่ก็จับจูงให้ยูริได้ชินกับการทรงตัวบนใบมีดซะก่อน แต่ร่างบอบบางนี้ก็ดูเหมือนจะขี้กลัวเกินกว่าจะสามารถยืนได้ด้วยตัวเอง  

  

  

  





"นี่ พยายามไสเท้าออกสิมันจะไปข้างหน้าได้ เราจะลองปล่อยมือก่อนนะ"วิคเตอร์ที่เป็นผู้ฝึกสอนก็ทำหน้าที่ได้ดีทีเดียว อาจจะเพราะเป็นสิ่งที่เค้าชอบก็เลยอารมณ์ดี  

  

  





  

"อย่าเพิ่ง...ยะ...อย่าปล่อยมือ กระหม่อมกลัว"เสียงสั่นจนน่าสงสาร มือน้อยบีบแขนที่จับอยู่แน่น กลัวจะลื่นล้มจนเจ็บ  

  

  

  





"เราไม่ปล่อยมือหรอกน่า ถ้าเจ้าล้มเราจะจับเจ้าไว้"คำพูดที่หนักแน่นเหลือเกินทำให้อุ่นใจได้มาก จึงค่อยๆไสเท้าออกอย่างผ่อนคลาย  

  

  





  

"มันดีขึ้นแล้วพะยะคะ...หม่อมฉันยืนได้เองได้แล้ว หวาๆๆ"พอปล่อยวงแขนที่เกาะอยู่ได้แปบเดียวก็เกือบจะล้มแล้วดีที่อ้อมแขนมั่นคงได้โอบรอบเอวอิ่มนั่นไว้ซะก่อน กลิ่นหอมสะอาดชื่นใจทำให้ไม่อยากปล่อย  

  

  





  

"เจ้าอย่าเพิ่งรีบ ถ้าจะล้มให้เอาแขนยันพื้นไว้ อย่าขยับเยอะ แบบนั้นแหละ ค่อยๆ"วิคเตอร์พบว่ายูริเป็นคนที่มีพระสวรรค์ในเรื่องการเต้นรำอยู่เหมือนกัน ทั้งท่าทางและการยืนแม้ว่าในตอนแรกจะกระท่อนกระแท่นไปบ้าง แต่พอจับจุดได้ก็สามารถลื่นไหลและวิ่งไปรอบๆได้ในเวลาอันรวดเร็ว  

 

 

 





"ฝ่าบาทๆ ดูนี่สิพะยะคะ หม่อมฉันทำแบบนี้ได้ด้วย"ร่างเล็กของพระชายาเลียนแบบท่าทางการร่ายรำที่ตนเองเห็นจากหนังสือภาพของพระราชินีลิเลียที่กระโดดขึ้นเอาเท้าไขว้กันก่อนจะลงพื้นอย่างง่ายดาย วิคเตอร์อดประหลาดใจไม่ได้...ว่าทำไมพระชายาของตนจึงทำท่าทางเหล่านี้ได้ในเวลาแค่นี้  

 

 

 





"เจ้าทำได้ยังไง กว่าที่จะทำท่านี้ได้อย่างน้อยก็ต้องฝึกหลายเดือนทีเดียว" 

 

 





 

"เพราะหม่อมฉันได้ครูที่เป็นตำนานแห่งแผ่นดินไงพะยะคะ ต่อให้หม่อมฉันโง่กว่านี้สิบเท่าก็ต้องทำได้อยู่แล้ว"คำยกยอที่ยูริเอ่ยมาเรียกรอยยิ้มให้กับองค์รัชทายาทได้ดีทีเดียว 

 

 

 




"พระองค์ยิ้มแล้วหล่อมากๆเลยพะยะคะ ปกติฝ่าบาทจะชอบทำหน้าดุใส่หม่อมฉัน"ยูริแกล้งทำหน้าบูดใส่เพื่อแสดงให้พระสวามีดูว่าตัวเองทำหน้ายังไงตอนอยู่กับเค้า 

 

 




 

"ทำไมปกติเราทำหน้าแบบนั้นแล้วจะทำไม หื้มมม"วิคเตอร์ไล่กวดร่างบอบบางที่ไสเท้าหน้าเต็มกำลัง เพราะดันไปล้อองค์ชายรูปงามแห่งปีเตอร์สเบิร์คซะได้ สองเท้าน้อยๆจะหนีทันคนสูงใหญ่ที่เจนจัดในเรื่องการทรงตัวอย่างองค์ชายวิคเตอร์ได้ยังไงกัน เอวน้อยถูกยกลอยหวือขึ้นกลางอากาศก่อให้เกิดเป็นท่าคู่ที่งดงามอย่างไม่ได้ตั้งใจ พอสองเท้าของยูริลงพื้นก็ถูกจับให้หันหน้าหาร่างสง่าที่คอยประคองตัวเค้าอยู่ 

 

 



 

 

"เอามือวางที่ไหล่เราสิ ปล่อยตัวตามสบายให้เราเป็นคนนำ"ยูริทำตามอย่างว่าง่าย ร่างกายเค้าเหมือนล่องลอยอยู่บนกลางอากาศยังไงอย่างนั้น เพราะแรงส่งและรับของพระสวามีผู้เก่งกาจทำให้รู้สึกเชื่อใจในการนำของอีกฝ่ายมากๆ อกแข็งแกร่งที่เคยแอบอิงแทบทุกคืนโอบล้อมร่างกายให้อบอุ่น ท่วงทางสง่างามของอีกฝ่ายยิ่งดึงดูดให้เข้าหามาขึ้น นี่น่ะหรือที่เค้ากล่าวขานว่าเป็นตำนานของแผ่นดิน  

 

 





 

"เอาละวันนี้พอแค่นี้ วันนี้เจ้าทำได้ดี เราจะให้เจ้ากินขนมได้ไม่อั้น"มือใหญ่มอบความอบอุ่นให้โดยการลูบหัวของยูริเล่น...แม้จะพยายามไม่คิดอะไรแต่สิ่งที่ทำเมื่อคืนก็ผุดขึ้นมาให้ได้คิดจนได้... 

 

 

 





 

ได้โปรดอย่าทำให้ใจเต้นแรงไปมากกว่านั้นเลยฝ่าบาท หม่อมฉันทำตัวไม่ถูก 

  

  

 

 

 

----------------------------TCB-------------------------------  

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 31 ครั้ง

443 ความคิดเห็น

  1. #440 CnameC (@CnameC) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2562 / 00:48
    มันน่ารักนัก แงแอ
    #440
    0
  2. #434 polymerase (@kjbbdmsct_) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 3 เมษายน 2562 / 21:30
    น้องงงงงง เอ็นดู!
    #434
    0
  3. #406 lucida2 (@lucida) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2561 / 11:21
    น่ารักไปนะเธอ ~~
    #406
    0
  4. #401 fight_fightto (@warisara7936) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2561 / 10:50
    จะหวานก็หวานมดขึ้นจอเลยนะวิค-^-
    #401
    0
  5. #370 Ruruka Buta (@mheeboo) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2561 / 17:59
    รู้สึกเดาทางไม่ถูกเลย ปมของเรื่องที่จุดขึ้นมา ใครเป็นคนฆ่านางกำนัล แล้วสิ่งที่ไม่ใช่มนุษย์ คืออะไร
    หักมุมจากที่คิดไปอี๊กกกกก
    #370
    0
  6. #288 skywards (@lilily-ploy) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2560 / 08:21
    เงี้ยยยยยยยยยย ตอนนี้น่ารักมากกกกก กรี้ดแงชอบๆ จะเอา t--t น่ารักกันทั้งคู่มากๆเลยค่ะ รู้สึกเขิน
    #288
    0
  7. #187 MBpatto (@MBpatto) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2560 / 23:55
    ฟินอ่าาาาา หวานกันเหลือเกิน...อยากอ่านตอนต่อไปแล้วค่าาา ไรท์สู้ๆน้าาา รอติดตามอยู่จ้าาา
    #187
    0
  8. #185 jom eiei (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2560 / 22:45
    หวานม้าาาาาาาากกกกก
    #185
    0
  9. #184 Benjawan (@loadpon) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2560 / 22:44
    อยากอ่านตอนพิเศษอ้าาาาาา
    #184
    0
  10. #183 * Kamui * (@Kamui1999) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2560 / 02:41
    วิคเตอร์ บทจะหวานก็หวานจนน้ำตาลยังอายเลย กรี๊ดดดดดดด ชอบมากๆเลยค่าาาา ฮั่นแน่เสี่ย ครั้งแรกที่เห็นยูริก็มีตะลึงไปเลยเหรอคะ แน่นอนอยู่แล้วน้องยูริของเรามีเสน่ห์อยู่ในตัวมากมาย เสี่ยจะหลงก็เป็นธรรมดา คิดว่าสลับตัวดีแล้ว แปลว่าเริ่มหลงรักน้องยูริเข้าแล้วล่ะซี่ อิอิ ถ้ายูริมีอีกบุคลิกนึงเป็นเอรอสจริงๆ ก็โปรยเสน่ห์ ยั่ววิคเตอร์ให้หลงหัวปักหัวปำเลยนะคะ
    สุดท้ายนี้ อัพไวๆนะคะ คนอ่านจะลงแดงถ้าไม่ได้อ่านค่า
    #183
    0
  11. #182 Ppเอง (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2560 / 02:37
    รองอกโอตายูริค่ะฮือออ
    #182
    0
  12. #181 Ppเอง (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2560 / 02:37
    รองอกโอตายูริค่ะฮือออ
    #181
    0
  13. #180 Emerald 33 (@pimpa-rucknakorn) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2560 / 00:35
    น่าร๊ากกกก ยูริเก่งมากคะลูกกกกกก
    #180
    0
  14. #179 namtarntarntarn (@namtarntarntarn) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2560 / 23:52
    ว้าว ขุ่นวิคเริ่มละลายให้กับความน่ารักของหมูน้อยแล้ว บทจะหวานก็หวานซะะะะ อยากจะแหมมมมมมให้ดังไปถึงเซนต์ปีเตอร์ฯ
    จะผิดมั้ยคะถ้าอยากให้ยูริเล่นตัวบ้างไรบ้าง ????????????
    #179
    0
  15. #178 พิรอชกี้ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2560 / 23:04
    กรี๊ดอยากอ่านตอนพิเศษ งอกมาเถอะนะคะ ><
    #178
    0
  16. #177 kanzaki nanami (@khamanchanok) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2560 / 18:23
    รอตอนต่อไปค่าาาาาาา
    #177
    0
  17. #176 WctCrwspBMW (@noname94) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2560 / 16:05
    สายเปย์ของกินมาแล้วใช่ไหมคะ! -,.-
    #176
    0
  18. #175 Violet (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2560 / 15:37
    ฉายแววความเสี่ยออกมาแล้วสินะ //ว่าแต่ใครหมัดหนักจัง
    #175
    0
  19. #174 rulor (@rulor) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2560 / 15:21
    โอ้ยยย มดขึ้น ????????????
    อยากรู้ว่าใครทำพวกสาวใช้หรือว่าเป็นพิชิต????????
    #174
    0
  20. #173 inekomaru89 (@inekomaru89) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2560 / 14:44
    โถ องค์รัชทายาทปากแข็ง ถึงตอนนี้ไม่โกรธแล้วที่สลับคนคนนี้มา แต่ก็ยังไม่วายไม่รู้ตัวเนาะว่ารักเค้าเข้าแล้วหนะ ส่วนคดีต่อยหมัดเดียวตายนี่ก็น่ากลัวจริงๆค่ะ หวังว่าคนทำคงไม่ใช่ยูริอีกโหมดนึงตอนที่ตัวเองไม่รู้ตัวหรอกนะ เพราะเหมือนน้องจะมีอดีตที่หายไปเลย แต่ที่แน่ๆอยากให้อิเสี่ยรู้ความจริงมากค่ะว่ายูริไม่ได้วางแผนอะไรเลย เป็นฝีมือน้องแมวที่ห่วงพี่ชายต่างหาก แต่กลายเป็นทำร้ายพี่ชายหนักกว่าเดิมถ้าน้องโอะรู้สงสัยคงลากยูริไปอยู่ที่คาซัคด้วยแล้วไม่คืนให้อิเสี่ยแน่ๆ
    รออ่านตอนต่อไปค่ะไรท์ ^^
    #173
    0
  21. #172 Falu (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2560 / 13:15
    ถึงไม่โกธรแล้วแต่ก้ออยากให้สี่ยรู้ความจริงง้าาาา
    #172
    0
  22. #171 Piengtan (@Piengtan) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2560 / 13:13
    ชอบตอนสวีทกันมาก ฟีลกู้ดสุดๆ
    ///^///
    #171
    0
  23. #170 lakkee (@lakkee) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2560 / 11:09
    มันที่ว่าคือใคร ใช่ยูริตอนไม่รู้ตัวรึเปล่า
    #170
    0
  24. #169 storyfly (@fairy21) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2560 / 10:25
    โง้ยยยยน่ารักกก พระราชารีบรู้ใจตัวเองได้แล้วววว นี้กลัวมากหวานแบบนี้ดราม่าจะหนักมั้ย55555
    #169
    0
  25. #168 SnowmanShop (@snowmanshop) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2560 / 09:26
    แงงงงงง ตามทันแล้ว
    บทจะหวานก็ดีต่อใจ งื้ออออ
    #168
    0