My Fic (OS&SF) #Markson

ตอนที่ 9 : Black book VI - END

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 378
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 32 ครั้ง
    10 ต.ค. 62

อ่านสักนิด

เรื่องนี้มีเนื้อหาที่รุนเเรงทางด้านพฤติกรรม

ไม่สนับสนุนให้เลียนเเบบนะคะ

** อ่านเเล้วอิน ฟินเเล้วจบ ** 


Black book 6

 

ก็อย่างที่บอกนั่นแหละครับว่าผมอยู่ในช่วงเนื้อหอม ตอนนี้ผมกำลังเผชิญหน้ากับพวกวิญญาณร้ายที่มีรูปร่างเป็นกลุ่มควันสีดำน่ากลัว พวกเขาเข้ามาล้อมรอบผม และตอนนี้เล็บคมแหลมกำลังกรีดลงไปที่แขนของผม ส่งผลให้เลือดสีแดงไหลออกมาจากแผล ผมกัดฟันแน่นด้วยความเจ็บ พวกวิญญาณร้ายเข้ามารุมเลียเลือดของผม บางตนก็กัดแขนผมเพิ่ม

โอ๊ย

แต่ที่ไม่น่าเชื่อก็คือ ทุกครั้งที่ผมโดนพวกวิญญาณร้ายกัด ผมจะเห็นภาพอะไรบางอย่างเข้ามาในหัว ตอนแรกผมไม่เข้าใจ แต่ตอนนี้เริ่มเข้าใจแล้ว สิ่งที่ผมเห็นก็คือความทุกข์ทรมานของมาร์คที่ถูกกักขังเอาไว้ในสมุดเล่มนี้ มาร์คต้องการอิสระ

ภาพของมาร์คที่กัดกินมนุษย์แต่ละคนนั่นด้วย เหมือนผมเห็นตัวเองเลย ผมที่มาร์คตามหามาทุกชาติ และผมก็เต็มใจที่จะตายเพราะมาร์คทุกชาติเลยด้วยเหมือนกัน

เป็นเพราะผม... ผมจะช่วยปลดปล่อยคุณ

แน่ใจนะ? แล้วจะไม่เจ็บปวดหรอ?

คุณเองก็เจ็บปวด ดังนั้นเพื่อความยุติธรรม ผมก็ต้องเจ็บปวดเท่าๆกับคุณ

เอาแบบนั้นก็ได้

ต้องตามหาผมนะมาร์ค ตามหาผม สัญญาได้ไหม?

ได้สิ ฉันสัญญา ฉันจะตามหานายทุกชาติ ไม่ว่านายจะเกิดเป็นอะไรก็ตาม ฉันจะหานายให้เจอ

ขอบคุณ

ถ้ามีฉันอยู่ด้วย ใครหน้าไหนก็จะทำร้ายนายไม่ได้อีกแล้วทั้งนั้น

บทสนทนาเพียงเท่านี้ แต่มันกลับทำให้ผมน้ำตาไหลอาบแก้ม ไม่รู้ว่าผมร้องไห้เพราะภาพที่เห็นหรือร้องเพราะเจ็บที่ถูกพวกวิญญาณกัดจนทั้งแขนมีแต่เลือดก็ไม่รู้

มาร์ค... มาร์คต้วน!

ทันใดนั้น...

กว่าจะเรียกนะ

เสียงบ่นๆของมาร์คดังขึ้น ทำให้พวกวิญญาณร้ายชะงัก มาร์คเหยียดยิ้มพร้อมกับเดินเข้ามา ในมือของเขามีสมุด black book มาร์คใช้สมุดโน้ตสีดำนั่นตบวิญญาณร้ายพวกนี้ และหลังจากนั้นไม่นานพวกมันก็กลายเป็นธุลีผง มาร์คมองหน้าผม เดินตรงเข้ามาก่อนจะยกแขนที่เป็นแผลขึ้นมา เขาเลื่อนมือผ่าน แป๊บเดียวแผลพวกนั้นก็หายไปหมด

คนที่จะกินนายได้มีแค่ฉันคนเดียวเท่านั้น

 





ผมไม่ได้อยู่ในโรงพยาบาล ตอนนี้ผมอยู่ในห้องของตัวเอง ห้องของผม ประเทศจีนที่ผมรัก ทุกอย่างกลับมาเหมือนเดิมแล้วงั้นหรอ ความสนุกมันหมดไปแล้วหรอ? อดเที่ยวเลย อุตส่าห์นั่งวางเเพลนไปเที่ยวรอบโลกไว้เเท้ๆ พอคิดแบบนั้นได้สักพัก ผมจึงได้ยินเสียงหัวเราะของปิศาจผมบลอนด์ที่นั่งอ่านหนังสืออยู่ข้างเตียง

ขำอะไร?

รู้สึกเจ็บตรงไหนไหม?

พอโดนทักแบบนั้น ผมเลยรีบสำรวจร่างกายตัวเอง ก่อนจะตกใจเมื่อเห็นว่าบาดแผลที่ผมได้รับ ทั้งโดนแทง โดนผีกัด มันหายไปหมด ไม่เหลือร่องรอยเลย ราวกับว่าผมฝันไป

คุณทำหรอ?

คิดว่าไงล่ะ

แน่นอน ฝีมือของคุณ

ฉันไม่ใจร้ายให้นายไปนอนโรงพยาบาลอีกรอบหรอกน่า

แล้วทำไมตอนนั้นไม่รักษาแขนผมให้ล่ะ

บอกแล้วไงว่าต่อกระดูกไม่เป็น... จริงสิ เพื่อนนายเป็นห่วงนายมากเลยนะ แน่ใจหรอว่าจะไม่ติดต่อกลับไปน่ะ

ไม่ดีกว่า ผมไม่อยากให้มันเสียใจเรื่องผมไปมากกว่านี้แล้ว

ใช่ เพื่อนนายร้องไห้ไม่หยุดเลยตั้งแต่นายส่งข้อความนั้นไป

เดี๋ยว ทำไมรู้

ฉันอ่านใจนายได้นะ ลืมหรอ

แต่ตอนนั้นคุณนั่งอยู่นอกห้อง

นี่คุณแจ็คสัน ต่อให้ผมจะกลับไปที่โลกของปิศาจ แต่ผมก็ยังได้ยินเสียงของคุณเสมอนั่นแหละครับ

หา? พูดจริงป่ะเนี่ย

จะโกหกทำไมล่ะ?

ไม่ยุติธรรมเลย นึกว่าจะอ่านได้แค่ตอนอยู่ต่อหน้า

เผื่อนายลืมว่าฉันเป็นปิศาจนะ

ก็แบบในละครไง

แล้วนั่นมันละครไหมล่ะ ไม่เถียงเรื่องนี้แล้ว ปวดหัว

มาร์ค ขอถามอะไรอีกอย่างสิ

มาร์คจ้องหน้าผม ก่อนเขาจะค่อยๆยิ้มทีละน้อย ผมล่ะเกลียด Reaction หลังการอ่านใจผมจริงๆ มาร์คพยักหน้าช้าๆ

เพื่อนนายทุกคนสบายดี ไม่มีอะไรที่นายต้องเป็นห่วงเลยล่ะ แต่ว่าก็จะร้องไห้เรื่องนายนานหน่อย เผลอๆก็อาจจะเป็นปี โดยเฉพาะคนที่ชื่อแบมแบม

อันนี้พูดจริงเปล่าเนี่ย? เชื่อถือได้หรือเปล่า?

เป็นห่วงเพื่อนขนาดนั้นเลยหรอ

แน่นอนสิ นั่นเพื่อนผมนะ พวกมันดีกับผมมากจริงๆ

ขนาดเพื่อนเขียนให้นายตาย นายยังคิดว่าเพื่อนดีกับนายอีกหรอ?

มันก็แค่อารมณ์ชั่ววูบแหละ จริงๆแล้วเพ่ยอิงดีกับผมมากนะ

อืม ความสัมพันธ์ของมนุษย์แปลกประหลาดดี

ว่าแต่คุณเถอะ อยู่โลกมนุษย์มาตั้งนาน ไม่มีเพื่อนบ้างเลยหรือไง

ไม่มีเวลา

หืม? เอาเวลาไปทำอะไรหมด

ก็เอาเวลาไปตามหาหน่ะ—

เหมือนเขาจะพูดอะไรสักอย่างแต่เหมือนนึกได้ก็เลยหยุดไปกะทันหันแบบนั้น ผมขมวดคิ้วพร้อมจ้องเขม็งอย่างต้องการคำตอบ

หาอะไร?

ไม่ใช่เรื่องของนายหรอก เอาเป็นว่าฉันไม่ว่าง ไม่มีเพื่อน และอยากกินนาย

สุดท้ายก็วนมาเรื่องจะกินผมจนได้นั่นแหละ

 





พักหลังๆมามาร์คเริ่มหายไปบ่อยขึ้น และผมก็เห็นภาพๆนั้นบ่อยขึ้น บทสนทนาระหว่างผมในอดีตและมาร์คนั่นด้วย มันเหมือนมีเรื่องราวอะไรบางอย่างเกิดขึ้น และทุกครั้งที่มาร์คกลับมา เหมือนเขาจะรู้ว่าผมจะถามอะไร เขาจะเลี่ยงไม่ตอบคำถามของผมเสมอๆ

จนกระทั่งวันนี้...

ผมป่วย...

ผมนอนหมดแรงอยู่บนเตียง โดยมีปิศาจผมบลอนด์ทำหน้าที่เป็นทั้งหมอและพยาบาลชั่วคราวให้กับผม ผมมองมาร์คที่กำลังเช็ดตัวให้ผม สีหน้าที่เรียบนิ่งสมกับเป็นปิศาจ เขามองหน้าผมพร้อมเลิกคิ้วเชิงถาม

มีอะไรหรือเปล่า?

ไม่

แล้วมองหน้าฉันแบบนั้นทำไม?

มาร์ค ถามจริงๆนะ

อืม

เพราะอะไรกันแน่ที่ทำให้คุณกินผมน่ะ

นายตัวหอมดีไง

แต่ที่ผมเห็นมันเหมือนไม่ใช่แบบนั้นเลยนะ

...

มาร์ค บอกผมมา

มันยังไม่ถึงเวลา

แล้วเมื่อไหร่ล่ะ เมื่อไหร่จะถึงเวลานั้น

...

เมื่อผมตายงั้นหรอ?

...

มาร์ค!’

นายป่วยอยู่ นอนพักซะเถอะ

มาร์คปล่อยมือและลุกขึ้นจะเดินหนี แต่ผมไม่ยอมหรอกนะ ผมรีบลุกขึ้นทั้งๆที่หน้ามืด คว้าแขนเขาเอาไว้ทันที บีบแน่นไม่ยอมให้เขาไป มาร์คถอนหายใจและหันมามองหน้าผม

แจ็คสัน

ตอบผมมาก่อน

นอนซะ

ผมอยากรู้

นอน

ได้โปรดเถอะ บอกผมมา

อยู่ๆน้ำตาผมมันก็ไหลออกมาเสียอย่างนั้น หรืออาจจะเป็นเพราะว่าผมกำลังป่วย คนป่วยมักอ่อนไหวได้ง่าย ผมรีบก้มหน้าหนี ไม่อยากให้เขาเห็นผมตอนร้องไห้เลยจริงๆ มาร์คถอนหายใจอีกครั้ง มือหนักๆนั่นวางบนหัวผม ก่อนจะขยี้มันไปมา

ฉันยอมแล้วๆ ฉันจะเล่าให้นายฟังก็ได้แจ็คสัน ฉันจะเล่าความจริงทุกอย่าง

มาร์คทิ้งตัวลงนั่งข้างๆผม เขาเลื่อนมือมาบีบมือผมแน่น ผมเงยหน้าขึ้นมองเขา และนั่นทำให้ผมได้สบสายตากับลูกแก้วใสที่กำลังจ้องมองผมอยู่เช่นเดียวกัน

เมื่อ500ปีที่แล้ว ฉันลงมาที่โลกมนุษย์เพราะได้ยินมนุษย์พูดถึงเครื่องสังเวยปิศาจ และทำให้ฉันได้พบกับนายเป็นคนแรก... เครื่องสังเวยปิศาจที่ว่านั่นก็คือนาย อย่างที่บอกนายตัวหอมมาก และมันดึงดูดปิศาจอย่างฉันมาก ฉันเห็นนายน่าสนใจก็เลยช่วยออกมา และหลังจากนั้นเราก็ไม่ได้เจอกันอีก

...

จนกระทั่งวันหนึ่ง มนุษย์อัญเชิญฉันลงมาที่โลกมนุษย์อีกครั้งด้วยเครื่องสังเวยที่หอมหวนมาก พอฉันลงมา ฉันก็เห็น... เห็นเครื่องสังเวยนั่นก็คือนาย นายถูกตรึงไว้กับกางเขน เลือดไหลอาบร่างนาย พวกนั้นจะเชือดคอนายให้ฉันดู เลือดของนายถูกบรรจุใส่แก้วสกปรกๆใบหนึ่ง ก่อนที่พวกนั้นจะเอามาให้ฉัน

...

แต่ให้ตายเถอะ เลือดของนายมันหอมมาก ฉันเผลอดื่มเลือดนายเข้าไป และนั่นทำให้ฉันแทบคลุ้มคลั่ง ฉันกระโจนเข้าไปกัดกินร่างนาย และนั่นยิ่งทำให้ฉันคลุ้มคลั่งเข้าไปใหญ่ นายที่ฉันช่วยออกมา นายที่ฉันควรจะปกป้องให้ถึงที่สุด แต่กลับต้องมาเป็นเครื่องสังเวยอยู่ดี

...

ฉันไล่กินมนุษย์ทุกคนที่เกี่ยวข้อง กินจนหมดเมืองนั้น ฉันควบคุมความโกรธแค้นและความคลุ้มคลั่งของตัวเองไม่ได้ พวกเบื้องบนจึงมาจัดการฉัน ฉันถูกลงโทษและถูกสาปให้ติดอยู่ใน black book ตลอดไป จะได้รับอิสระก็ต่อเมื่อกินมนุษย์ที่มาเขียน black book ครบ9,999คน

...

ฉันได้เจอกับนายอีกครั้งในโลกหลังความตาย นายไม่โกรธฉันเลยสำหรับเรื่องที่เกิดขึ้น ตรงกันข้าม เมื่อนายรู้ว่าฉันถูกลงโทษและถูกสาป นายก็ร้องไห้เสียใจ คิดว่าตัวเองเป็นต้นเหตุ นายจะช่วยปลดปล่อยฉัน และให้ฉันตามหานายทุกชาติจนกว่าฉันจะถูกปลดปล่อย

...

หลังจากนั้นฉันก็คอยตามหานายตลอด และไม่ว่าจะกี่ชาติผ่านไป นายก็ยังเหมือนเดิมเสมอ ไม่ว่าจะรูปร่าง หน้าตา นิสัย แม้กระทั่งกลิ่นหอมๆนี้ด้วย ไม่เคยเปลี่ยนไปเลยสักอย่าง ใบหน้าที่แม้จะมีน้ำตาแต่ก็ยังส่งยิ้มมาให้ฉันเสมอ

...

นั่นแหละคือความจริงของเรื่องทั้งหมดแจ็คสัน

ผมกัดฟันแน่น รู้สึกเจ็บแปลกๆในอก และไม่รู้ว่าร้องไห้อีกเมื่อไหร่ เพราะมาร์คกำลังปาดเกลี่ยน้ำตาบนหน้าผมอย่างแผ่วเบา ผมมองหน้ามาร์ค เขายิ้มให้ผม ผมเข้าใจแล้วล่ะว่าทำไมเขาถึงชอบยิ้มแบบนี้ เพราะผมเองก็ชอบยิ้มแบบนี้ให้เขาใช่ไหม?

มาร์คพยักหน้าแทนคำตอบ... ตาบ้านี่ ไม่ได้ถามซะหน่อย แค่คิดเล่นๆในใจ เข้าใจหรือเปล่า และไม่ต้องมาหัวเราะเลยนะ

ทีนี้นายก็รู้ความจริงแล้ว ดังนั้นนอนพักเถอะนะ จะได้หายไวๆ

มาร์คว่าพร้อมกับดันตัวให้ผมลงไปนอนเหมือนเดิม ผมยอมนอนแต่โดยดี เพราะรู้สึกเริ่มจะมึนหัวและเริ่มหมดแรงแล้วด้วย ผมมองหน้ามาร์ค

มาร์ค

ว่า?

ถ้าเป็นอิสระแล้ว ชาติหน้ายังจะตามหาผมอีกไหม?

มาร์คชะงักก่อนจะเงียบไป และนั่นเหมือนผมจะรู้คำตอบ รู้สึกเหมือนจะร้องไห้อีกครั้ง ผมรีบหลับตาและหันร่างหนีทันที ความรู้สึกเจ็บปวดนี้มันคืออะไรกัน?

 





หลังจากวันนั้นผมกับมาร์คแทบจะไม่ได้คุยกันอีกเลย แถมผมก็ป่วยหนักกว่าเดิมอีกด้วย ผมรู้สึกทรมานและเหมือนคนกำลังใกล้ตาย มาร์คตัดสินใจจะพาผมไปรักษาที่โรงพยาบาล แต่ผมปฏิเสธอย่างเด็ดขาด

มาร์ค

ผมมองหน้าเขา อยู่ๆก็รู้สึกอยากจะพูดอะไรบางอย่าง มาร์คมองหน้าผม ก่อนจะชะงักที่อ่านใจผมไม่ได้ แน่นอน เพราะผมยังไม่คิดสิ่งที่ผมจะพูดออกไปนี่นา

มีอะไร?

ผมคิดว่ามันถึงเวลาแล้ว

แจ็คสันไม่...

มาร์คยกมือห้ามทันที น้ำเสียงของเขาจริงจัง ท่าทางจะรู้แล้วสินะว่าผมจะพูดเรื่องอะไร ผมส่ายหน้าปฏิเสธเขาทันที

ผมทำใจเรื่องนี้ได้แล้ว ดังนั้นเวลานี้แหละ เหมาะสมที่สุดแล้ว

...

ผมสัญญากับคุณแล้วว่าผมจะช่วยปลดปล่อยคุณนี่ คุณไม่อยากเป็นอิสระหรอ?

มาร์คทำหน้าลังเล ให้ตายเถอะ จะทำหน้าแบบนั้นทำไม อย่าทำให้ความตั้งใจและความพยายามของผมมันสูญเปล่าได้ไหม? มาร์คเงยหน้ามองผม จ้องหน้าผมนิ่ง จนผมใจเต้นรัว ผมเลยหันหน้าหนี แต่มาร์คประคองใบหน้าผมให้หันกลับมามองเขา

ก็ได้

...

แต่ก่อนอื่นเลย มีสิ่งหนึ่งที่ฉันอยากบอกให้นายรู้แจ็คสัน

มาร์คเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ น่าแปลกมากจริงๆ ผมหลับตานิ่ง เมื่อมาร์คขยับกายเข้ามาใกล้ผม ร่างของผมถูกดันลงให้นอนลงไปเหมือนเดิม สัมผัสแผ่วเบาแตะลงที่แก้มของผม มันสยิวจนผมต้องลืมตามอง

นายไมเคยเปลี่ยนไปเลยแม้แต่อย่างเดียว

คุณบอกผมแล้ว... อ๊ะ...

ผมร้องเมื่อมือเย็นๆนั่นล้วงเข้ามาใต้สาปเสื้อ มาร์คคิดจะทำบ้าอะไรกันแน่ ผมหันขวับไปมองหน้าเขาทันทีเมื่อเสื้อถูกปลดออกจากร่าง มาร์คนิ่งก่อนจะกระตุกกางเกงออกจากขาของผมตามไปติดๆ

มาร์ค?

และอีกสิ่งหนึ่งที่มันไม่เคยเปลี่ยนไปเลย ไม่เคยเปลี่ยนไปจากวันแรกที่เจอกัน ไม่เคยเปลี่ยนไปจากทุกชาติที่เราเจอกัน นั่นคือตัวฉัน... ที่ตกหลุมรักนายซ้ำๆทุกชาติ

อ๊ะ

คำพูดของผมถูกกลืนหายไปเมื่อริมฝีปากของผมถูกบดเบียดลงมาหนักๆ แม้ว่านี่จะไม่ใช่ครั้งแรกของผมและมาร์คก็เถอะ แต่ผมจะถือว่าเป็นครั้งแรกละกัน เพราะมันเป็นครั้งแรกที่ผมมีสติดี รู้ตัวดี และผมก็เต็มใจด้วย

ผมไม่รู้ว่าชาติอื่นๆที่ผมกับมาร์คเจอกัน เรื่องราวของเรามันลงเอยแบบไหน มันลงเอยแบบนี้ทุกครั้งหรือไม่ ผมสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดของมาร์ค ผมสัมผัสได้ถึงความลังเลของมาร์ค และหลังจากนั้นผมก็ได้เห็นน้ำตาของปิศาจที่ไหลออกมาในระหว่างที่เราจูบกัน

มาร์ค

...

อย่าเสียใจไปเลยนะ ถ้าคุณเป็นอิสระแล้ว ได้โปรดตามหาผมได้ไหม?

แน่นอน ฉันจะตามหานาย ฉันจะไม่ยอมให้นายเป็นของใคร นายเป็นของฉันคนเดียวแจ็คสัน นายคนเดียวเท่านั้น

สัญญา อ๊ะ สะสัญญานะ

ฉันเคยผิดสัญญาหรอ?

รีบเถอะ

ผมพ่นลมหายใจ กอดมาร์คแน่น ก่อนจะหลับตานิ่งซุกหน้าลงบนไหล่เปลือยๆของเขา มาร์คลูบหัวผม ฟันคมงับเข้าที่ซอกคอผม ผมรู้สึกเจ็บจนกัดฟันแน่น กำมือแน่น พยายามอดทนให้มากที่สุด พยายามไม่ให้มาร์คชะงักและหยุด ผมต้องอดทน

ผมได้กลิ่นคาวเลือดไหลคละคลุ้งไปทั่วห้อง ก่อนที่ร่างของผมจะทิ้งตัวลงบนเตียงนั่นอีกครั้ง พร้อมกับจังหวะการกระแทกครั้งสุดท้าย ขนาดห้วงกามารมณ์ยังไม่สามารถลดความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นได้เลย ผมหลับตานิ่ง ปล่อยให้ของเหลวสีแดงค่อยๆไหลออกมาจากปากแผล มาร์คลูบใบหน้าผมไปมา ก่อนเขาจะก้มลงจูบซ้ำทั่วใบหน้าของผม

ฉันรักนายแจ็คสัน ฉันรักนาย

ผมก็รักคุณ... มาร์ค

ผมพยายามเปล่งเสียงออกไป แม้มันจะเบามากก็ตาม แต่ผมคิดว่ามาร์คคงได้ยิน แม้ว่ามาร์คจะอ่านใจผมได้ก็ตาม แต่ผมอยากพูดออกไป แม้ว่าผมจะรู้ตัวในวันที่สายเกินไปก็เถอะ ผมเลือกที่จะหลับตาไปแบบนี้ ไม่อยากเห็นสีหน้าของมาร์ค ไม่อยากรู้ว่าเขาจะทำหน้าแบบไหน มาร์คจูบปากผมอีกครั้ง มันแผ่วเบา นุ่มนวล

เป็นสัมผัสที่ผมจะไม่มีวันลืมไปอีกหลายสิบชาติเลยล่ะ...

ลาก่อนโลกใบนี้...

ลาก่อนไอ้แบมและเพื่อนๆที่ผมรัก...

มาร์ค รีบๆมาตามหาผมนะ ผมจะรอคุณ...

 


- The End -


...................................................................................................................................................................







ล้อเล่นค่ะ ยังไม่จบ ฮือออ เเกล้งเล่น




22ปีต่อมา...

ปิศาจหนุ่มปรากฏตัวขึ้น ณ สวนสาธารณะแห่งหนึ่ง ก่อนจะยืนมองเด็กหนุ่มผมบลอนด์ขาวคล้ายกับตน เด็กหนุ่มคนนั้นกำลังหัวเราะกับเพื่อนๆ ก่อนที่เขาจะหันหน้ามาทางนี้พอดี และนั่นทำให้มาร์คยิ้ม

 

ในที่สุดก็หาเจอซะทีนะ

เด็กหนุ่มชะงัก หันมามองปิศาจผมบลอนด์ที่ยืนกอดอกอยู่ เขาทำหน้าแปลกใจเล็กน้อย แววตากลมโตฉายแววสงสัยออกมา

เรารู้จักกันหรอครับ?

แจ็คสัน

คุณรู้จักผม?

ใช่

แล้วคุณชื่ออะไรล่ะครับ

นายเรียกฉันหลายชื่อมาก ทั้งปิศาจเจ้าเล่ห์ ปิศาจบ้า ปิศาจลามก และบ่อยสุดก็ปิศาจผมบลอนด์นี่แหละ

แจ็คสันเบิกตากว้างเล็กน้อย ก่อนจะทำหน้าเหมือนไม่เข้าใจ ใช่ แจ็คสันกำลังไม่เข้าใจตัวเอง เขาคุ้นชื่อเหล่านี้อย่างมาก เหมือนกับว่ามันหลงเหลืออยู่ในความทรงจำของเขา มาร์คยิ้มๆ ยกมือเรียวๆของตัวเองขึ้นไปลูบเส้นผมสีบลอนด์นั่นอย่างแผ่วเบา แจ็คสันชะงักตกใจ จังหวะที่เขาจะปัดออก แต่ต้องนิ่ง

จำได้หรือยัง

...

ไม่ว่านายจะอยู่ที่ไหนบนโลกใบนี้ก็ตาม ฉันก็จะตามหานายจนเจอ

...

ฉันจะปกป้องนาย ใครหน้าไหนก็ทำอะไรนายไม่ได้

...

นายเป็นของฉันคนเดียว

ดวงตากลมโตนั่นเบิกกว้าง มองหน้ามาร์คด้วยความตกใจ มาร์คได้แต่ส่งยิ้มให้แจ็คสัน ยิ้มเหมือนกับที่แจ็คสันเคยยิ้มให้มาร์ค และยิ้มที่มาร์คยิ้มกลับให้กับแจ็คสัน แววตานั่นสั่นไหวอย่างเห็นได้ชัด

‘...มาร์ค

...

มาร์ค

แจ็คสันเอ่ยเรียกชื่อซ้ำๆจากน้ำเสียงที่แผ่วเบา เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นชัดเจนยิ่งขึ้น แววตานั่นจ้องมองมาร์ค น้ำใสๆเริ่มคลอหน่วย

เรียกชื่อฉันสิ

มาร์คต้วน

เท่านั้นแหละ... ลมก็พัดวูบเข้ามาอย่างแรง ภาพอะไรหลายๆอย่างไหลกลับเข้ามาในหัวของแจ็คสันราวกับเป็นความทรงจำที่ถูกปลดผนึกแล้ว แจ็คสันน้ำตาไหลพราก เขาเงยหน้ามองปิศาจผมบลอนด์ที่กำลังยิ้มให้เขา

แจ็คสันเม้มปากแน่น แววตาของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกต่างๆ มาร์คยกมือขึ้นเกลี่ยน้ำตาอย่างแผ่วเบา ก่อนจะขยับเข้ามาใกล้ เชยคางให้เชิดขึ้น และบดเบียดริมฝีปากลงมาเบาๆ แจ็คสันหลับตานิ่ง

ตัวนายหอมเหมือนเดิมเลย ไม่มีอะไรเปลี่ยนไปเลยนะ

มาช้านะมาร์ค

ขอโทษ

ผมรอคุณนานมากเลยนะ

แต่ก็มาแล้วนี่ไง กว่าจะตามหานายเจอ มันไม่ง่ายเลยนะ

ผมนึกว่าเราจะไม่ได้เจอกันอีกต่อไปแล้วซะอีก

ฉันตามหานายมาตั้ง7ไม่สิ8ชาติแล้ว ทำไมจะไม่ได้เจอกันล่ะ ฉันตามหาเก่งจะตาย

มาร์คหัวเราะ เมื่อแจ็คสันโผเข้ามากอดเขา พร้อมกับซุกหน้าลงบนแผ่นอก มาร์คกอดตอบ ยกมือขึ้นลูบเส้นผมนิ่มไปมา

ไม่ว่าจะกี่ชาติ ฉันก็ต้องตามหานายจนเจอ ฉันสัญญาเลย

แล้วสมุดโน้ตล่ะ มันไปไหนแล้ว

ต่อจากนี้จะไม่มีใครสังเวยชีวิตให้กับฉันเพราะ black book อีกต่อไปแล้ว นายไม่ต้องเป็นห่วง ตอนนี้ฉันเป็นอิสระแล้ว ฉันสามารถอยู่กับนายได้ตลอด ปกป้องนายได้ตลอด และรักนายได้ตลอด ดีไหม

พูดแล้วนะ ห้ามคืนคำเด็ดขาด

แน่นอนสิ ฉันหลงนายขนาดนี้

แล้วจะเผลอกินผมอีกหรือเปล่าเนี่ย

กินสิ

หา?

คืนนี้เลยไง ฉันรอ กิน นายมานานมากเลยนะ

มาร์ค!’


 - The End -

#ฟิคของคนที่เอ็นดูน้องเจียมากที่สุดในสามโลก

Share : 05/04/19

Edit : 10/10/19

...................................................................................................................................................................

จบจริงๆค่ะ ฮือออออออ

จริงๆเเล้วธีมเรื่องนี้ออกเเนวดาร์กค่ะ วางพล็อตไว้ดิบดี

สุดท้ายเปลี่ยนใจเพราะฟังเพลง love me like you do 

เปลี่ยนเนื้อเรื่องใหม่หมด จากดาร์กสู่โรเเมนติกเฉย

เเต่ก็ดาร์กมาหลายตอนเเล้วเนอะ


ใช้ชื่อเเจ็คสันเหมือนเดิม เพราะอาจจะมีภาคต่อ

....รึป่าว?


ขอให้อ่านให้สนุกนะคะ รักทุกคน :)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 32 ครั้ง

228 ความคิดเห็น

  1. #176 pie-g (@pie-g) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2562 / 02:32

    มาเจอตอนดึกคือไม่ได้หลับได้นอนค่ะ ช๊อบบบบบบบบ
    #176
    0
  2. #95 myjminds (@jacksonnnnn) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2562 / 13:03
    ชอบมากๆๆๆๆเลย ฮือ เขียนดีมากๆเลยค่ะ เราอินมากๆ ฮืออ ทุกตอนเลย ขอบคุณนะค่า
    #95
    0
  3. วันที่ 30 มิถุนายน 2562 / 01:37
    โอ้ย ชอบๆๆ เราชอบเรื่องนี้มากเลย สองตอนสุดท้ายไรท์เขียนเก่งมาก ทำเราวูบโหวงในใจเลย

    ขอขคุณที่สร้างสรรค์ผลงานดีๆ มานะคะ
    #88
    0
  4. วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 22:32

    งื่อออออ มาร์ครักของมาร์คม่กจริงๆ ตามมากี่ภพกี่ชาติ ฮื้ออออ ชอบจังเลยค่ะ จะติดตามเรื่องต่อๆไปนะคะ

    #38
    0
  5. #32 DJWang (@kuroyaki) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 23:51
    ว่ะฮ่า!ฮ่า! เดาถูกเหวยยยเก่งจังเลยเราาา ถถถถ แอบเขินตอนเค้ากินกันจังเลยค่ะ รอผลงานต่อๆไปของไรท์นะคะ^^
    #32
    0
  6. #31 Cha cha-om (@BoonthinFamily) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 22:26
    รอทุกชาติไปงี้
    #31
    0