My Fic (OS&SF) #Markson

ตอนที่ 28 : Wind

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 281
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 27 ครั้ง
    10 ต.ค. 62

Happy Birth Day คุณที่เกิดปี1993


Wind

 

ผมเกิดมาไม่เหมือนคนอื่น...

ไม่เหมือนคนอื่นเพราะผมมีบางอย่างที่ผิดปกติ ต่างจากคนอื่นทั่วๆไป

นั่นคือผมสามารถสื่อสารกับสายลมได้ตั้งแต่เกิด

ผมสามารถรับรู้ได้ว่าใครทำอะไร อยู่ที่ไหน พูดอะไร รับรู้ได้จากสายลมรอบตัว

ใครๆก็หาว่าผมผิดปกติ ผมไม่ใช่คน ผมประหลาด และผมเป็นปิศาจ

แม้แต่พ่อกับแม่ของผมก็ยังกลัวผมเลย

มีเพียงคนเดียวบนโลกใบนี้เท่านั้นแหละ

และน่าจะเป็นคนสุดท้ายบนโลกใบนี้ด้วยแหละ

ที่ไม่กลัวผม...

 





ตอนนี้พี่แจบอมกำลังทำอะไรอยู่

นอกจากจะไม่กลัวผม ยังมาใช้ความสามารถพิเศษของผมในการจับผิดแฟนตัวเองอีก ผมถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย แม้จะเบื่อหน่ายแต่ก็ยังทำให้ หลับตาแป๊บเดียวก็รู้แล้วว่าเจ้าของชื่อแจบอมกำลังทำอะไรอยู่

อาบน้ำอยู่

แสดงว่าไม่โกหก

ถ้าครั้งหน้ายังถามอีก จะเก็บตังค์แล้วนะ

อะไรกันมาร์ค นิดๆหน่อยๆเอง

นิดๆหน่อยๆบ้านนายดิแจ็คสัน นายถามฉันเรื่องพี่แจบอมมาตั้งแต่5เดือนที่แล้ว

ก็ความสามารถของนายสะดวกสบายดีนี่นา

มีนายคนเดียวแหละที่มองว่ามันสะดวกสบาย

คนอื่นจะมองนายยังไงไม่เห็นสำคัญเลยนี่นา นายพิเศษกว่าคนอื่นนะมาร์ค พระเจ้าประทานพรมาให้นาย

ทำไมนายไม่กลัวฉันล่ะ

นายตัวแค่เนี่ย เอาอะไรมาน่ากลัวกันล่ะ

ฉันคุยกับลมได้

ฉันคุยกับตัวเองได้

อันนั้นฉันก็ทำได้ไหม

ไว้สักวันฉันจะบอกนายนะว่าทำไมฉันไม่กลัวนาย

มันเป็นความลับขนาดนั้นเชียว

 





นอกจากแจ็คสันจะเป็นเพียงคนเดียวบนโลกใบนี้ที่ไม่กลัวผมแล้ว เค้ายังเป็นคนเดียวบนโลกใบนี้ที่ผมไม่สามารถรับรู้จากสายลมได้ว่าเค้ากำลังทำอะไร เค้าอยู่ที่ไหน เค้าพูดอะไรกับใคร

ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้ ที่เรารู้จักกันใหม่ๆ สนิทกันใหม่ๆ อยู่ด้วยกันใหม่ๆ ผมรับรู้เรื่องของแจ็คสันผ่านทางสายลมได้ตามปกติ จนกระทั่งช่วง5เดือนมานี้นี่แหละ ที่ผมไม่สามารถรับรู้เรื่องของแจ็คสันผ่านทางสายลมได้อีก

เป็นเพราะแจ็คสันมีแฟนหรอ? ก็ไม่น่าใช่ ในเมื่อคนอื่นมีแฟน ผมก็ยังรับรู้เรื่องของพวกเค้าได้ตามปกติเลย

ผมไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไม

ผมสามารถรับรู้เรื่องของคนอื่นบนโลกใบนี้ ยกเว้นเค้าเพียงคนเดียว เค้าที่เป็นเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวในชีวิตของผม มันไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย

 





หลังจากเลิกเรียน ผมก็กลับมานอนที่ห้องด้วยความเบื่อหน่าย ชีวิตที่ไม่มีแจ็คสันนี่มันน่าเบื่อแบบนี้นี่เอง จะว่าไปแล้วแต่ก่อนผมกับแจ็คสันตัวติดกันตลอดเลยนะ เราไม่เคยอยู่ห่างกัน จะห่างกันก็ตอนที่แจ็คสันมีแฟนนี่แหละ

แต่ที่เค้ามีแฟนก็เพราะผม พี่แจบอมเป็นพี่รหัสผม เค้าติดต่อกับแจ็คสันผ่านทางผม ใช้ผมเป็นสื่อกลางในการจีบแจ็คสัน ตอนแรกแจ็คสันก็ไม่ได้มีท่าทีจะสนใจพี่แจบอมเลยสักนิด

แต่วันนั้นน่ะ...

นายน่ารับรักพี่แจบอมไปนะ

ทำไม

ก็พี่เค้าชอบนายน่าดู

แต่ฉันไม่ได้ชอบพี่แจบอมสักหน่อย

ก็น่าลองคบดูนี่ ไม่มีอะไรเสียหาย

ทำไมถึงชอบยัดเยียดฉันให้คนอื่นตลอดเลยวะมาร์ค

เพราะนายมีคนชอบเยอะไง

แล้วไง

นายมาอยู่กับตัวประหลาดแบบฉัน คนอื่นพาลจะเกลียดนายไปด้วยได้

เราพูดเรื่องนี้กันมาหลายรอบแล้วนะมาร์ค

พี่แจบอมก็นิสัยดี คนชอบก็เยอะนะ นายกับพี่เค้าเหมาะสมกันดี

ไม่ว่ายังไงนายก็ยังยัดเยียดฉันให้คนอื่นให้ได้ใช่ไหมมาร์ค

เปล่า ฉันแค่หวังดี

ขอบคุณในความหวังดีนะ

...แจ็คสัน โกรธฉันหรอ ขอโทษนะ

ฉันจะรับความหวังดีของนายก็ได้มาร์ค นายจะได้เลิกยัดเยียดฉันให้คนอื่นเสียที

หมายความว่า...

ฉันจะคบกับพี่แจบอม

...

พอใจนายแล้วใช่ไหม

...อืม

นายแม่ง... โง่ มองไม่เห็นบางอย่างเลย โง่ต่อไปแบบนี้แหละ

 





วันนั้นแจ็คสันไม่ได้กลับห้อง ผมไม่ได้ตามเค้า เพราะคิดว่าถามเอาจากสายลมก็ได้ แต่กลายเป็นว่าวันนั้นเป็นวันแรกที่แจ็คสันคบกับพี่แจบอม วันนั้นเป็นวันแรกที่แจ็คสันย้ายออกจากห้อง และวันนั้นเป็นวันแรกที่ผมไม่สามารถรับรู้เรื่องของแจ็คสันผ่านสายลมได้

ผมกระวนกระวายใจเกี่ยวกับเรื่องสายลม จนลืมที่จะโทรหาแจ็คสัน รู้ตัวอีกทีก็ดึกมากเสียแล้ว แถมเช้ามาเรียน แจ็คสันก็ทำตัวเหมือนปกติ เค้าคงไม่ได้โกรธอะไรผมแล้วล่ะมั้ง

 





แจ็คสันอยู่กับพี่แจบอมบ่อยกว่าอยู่กับผม...

จะโทษแจ็คสันก็ไมได้หรอก เพราะผมเป็นคนคะยั้นคะยอให้เค้าคบกันเองนี่นา ผมเองก็ไม่ได้อยากให้แจ็คสันไปคบกับพี่แจบอมนักหรอก ไม่อยากให้เค้าเป็นของใครเลยด้วยซ้ำ แต่ผมก็ไม่อยากทำร้ายแจ็คสันไปมากกว่านี้

ทุกวันนี้ที่แจ็คสันอยู่กับผม ก็มีคนไม่ชอบแจ็คสันมากขึ้นทีละนิดๆแล้ว อย่างว่าแหละใครจะอยากเป็นเพื่อนกับตัวประหลาดอย่างผมกัน

แม้จะคบกับพี่แจบอมอยู่ แต่เวลาเรียนแจ็คสันก็ยังคงอยู่กับผม ดูแลผมเหมือนเดิม ไปกินข้าวด้วยกันเหมือนเดิม จนเลิกเรียนนั่นแหละที่เราต่างแยกย้ายกัน

 





ไปกินข้าวด้วยกันไหม

คนนั่งข้างผมเอ่ยถามในขณะที่นอนเล่นมือถือไม่สนใจอาจารย์ ผมที่กำลังตั้งใจเล็คเชอร์เหลือบมามองด้วยความแปลกใจ

ไม่ไปกับพี่แจบอมหรอ

ไม่อ่ะ

ทำไม

เบื่อ อยากกินข้าวกับนายเหมือนเดิม ไม่ได้หรอ

ก็ได้ ฉันเองก็รู้สึกเหงาเวลากินข้าวคนเดียว

เหงามากไหม

ก็มาก

อยากให้ฉันกลับมาอยู่กับนายไหม

อยู่กับพี่แจบอมไปนั่นแหละ

มาร์ค

อะไร

ฉันเลิกกับพี่แจบอมแล้ว

หา?

ผมน่าจะเสียงดังเกินไป เพื่อนๆเลยหันมามองด้วยสายตาเหมือนผมไปฆ่าคนตายซะอย่างนั้น แต่แจ็คสันก็ไม่ได้สนใจอะไร

พูดจริงป่าวเนี่ย

อืม

ทำไมถึงเลิกอ่ะ

ก็ไม่ใช่ ก็เลยเลิก

ทำแบบนั้นได้ยังไง

ทำไมถึงจะทำไม่ได้ล่ะ

นายก็เป็นแบบนี้ ชีวิตนี้จะมีแฟนไหมเนี่ย

อยู่กับนายไม่ได้หรอ

...

ฉันอยู่กับนายเหมือนเดิมไม่ได้หรอมาร์ค

...ได้ แต่ว่านายก็ต้องมีชีวิตเป็นของตัวเอง นายจะอยู่กับตัวประหลาดอย่างฉันไปตลอดไมได้หรอก

ฉันบอกแล้วไงว่าสำหรับฉันนายไม่ใช่ตัวประหลาด แต่นายพิเศษกว่าใคร

ขอบใจที่นายปลอบใจฉันมาตลอดนะ

ฉันไม่ได้ปลอบใจ ฉันพูดจริงๆ ฉันพูดตามที่ฉันรู้สึก

จะว่าไปจินยองก็ชอบนายนี่ ลองคุยไหม

มาร์ค!’

หมอนั่นเคยมาขอไลน์นายด้วยนะ ฉันไม่ได้ให้ไป แต่เดี๋ยวทักไปก็ได้

เลิกยัดเยียดฉันให้คนอื่นซะที!’

แจ็คสันตะโกนเสียงดังลั่นและวิ่งออกจากห้องไป ท่ามกลางความตกใจของเพื่อนๆและอาจารย์ที่กำลังสอนอยู่ ผมได้แต่ก้มหน้าขอโทษแทน และวิ่งตามออกไป

แจ็คสัน เดี๋ยวก่อน อย่าเพิ่งไป

ไม่ต้องตามมาเลยนะ ไม่อยากคุยกับคนโง่

นายด่าฉันโง่หลายรอบแล้วนะ ฉันโง่ยังไง ฉันเรียนได้4.00ทุกวิชาเลยนะ

โง่ไง

ฉันโง่อะไร

นายเก่งเรื่องวิชาการจริง ฉันยอมรับ แต่เรื่องใกล้ตัวนายเนี่ย โง่มากเลย

เรื่องใกล้ตัว?

นายรู้หมดว่าคนอื่นทำอะไรคิดอะไร แต่กับฉัน นายเคยรู้บ้างไหม

...

เพราะฉันใกล้ตัวนายเกินไปใช่ไหม นายเลยไม่รู้

นายพูดเรื่องอะไร

ต่อจากนี้ ไม่ต้องมายุ่งกับฉันอีก นายจะยัดเยียดฉันให้จินยองใช่ไหม ได้ ฉันจะไปคบกับจินยอง มีใครอีกไหมต่อจากนี้ ฉันจะไปคบให้หมดเลย

อย่ามาประชดกันแบบนี้เลยน่า

หุบปากไปเลย ไสหน้าออกไปด้วย ไม่อยากมองแล้ว

แจ็คสัน ใจเย็นก่อน

ฉันเกลียดนายมาร์ค เกลียด!’

นั่นเหมือนฝ่ามือหนาๆตบเข้าจังๆ ผมรู้สึกหน้าชาดิก ยิ่งเห็นหยาดน้ำใสไหลอาบพวงแก้มขาวๆนั่น เหมือนเข็มนับพันทิ่มแทงหัวใจของผม ผมรีบเอื้อมมือจะคว้าข้อแขนขาว แต่ไม่ทันแล้ว แจ็คสันวิ่งหนีผมไปแล้ว

 





ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา ผมก็ไม่เจอแจ็คสันอีกเลย ได้ยินมาจากเพื่อนคนอื่นๆว่าแจ็คสันกับจินยองเป็นแฟนกันแล้ว

ที่แจ็คสันด่าผมว่าโง่ก็อาจจะจริง นี่เป็นอีกครั้งที่ผมรู้สึกเจ็บ เจ็บที่หัวใจ

ผมคงรักแจ็คสันเข้าแล้ว และรักแบบไม่รู้ตัว มารู้ตัวอะไรตอนนี้กันนะ ในตอนที่มันสายไปแล้ว แจ็คสันเกลียดผมไปแล้ว

 





ผ่านไปนานแค่ไหนไม่รู้ รู้แต่ว่าได้ยินจากเพื่อนๆพูดกันว่าจินยองกับแจ็คสันเลิกกันแล้ว และคนที่บอกเลิกก็เป็นแจ็คสันเองนั่นแหละ และจากนั้นไม่นานผมก็ได้ยินจากเพื่อนว่าแจ็คสันคบกับคนนั้น ต่อมาไม่นานก็เลิก

วนไปแบบนี้...

คิดจะคบกับทุกคนในมหาลัยเลยหรือไงกัน

ผมเอ่ยถามคนที่(จำใจ)มานั่งเรียนข้างผม เพราะเป็นคู่รายงานกัน แจ็คสันนิ่ง ไม่ได้ตอบคำถามอะไรผม เราแทบไม่ได้คุยอะไรกันเลย นอกเสียจากเรื่องเรียน

และเมื่อผมมองแจ็คสันดีๆ ก็เห็นว่าเค้าผอมลงมาก ใบหน้าก็ตอบกว่าปกติ ได้พักผ่อนบ้างไหมนะ พอเลิกเรียนแจ็คสันก็เก็บของและออกไปจากห้อง เป็นแบบนี้ไปตลอดเดือน

 





แจ็คสันมันคิดว่าตัวเองฮอตมากหรือไงวะ คบไปทั่วมหาลัยแล้วมั้ง

แต่กูชอบมันนะ มันน่ารักดี

มึงก็ขอมันคบดิ เห็นว่าช่วงนี้มันง่ายๆอยู่ อาจจะยอมมึง

เคยขอแล้ว มันไม่คบกับกูว่ะ หยิ่งชิบหาย

คนอย่างมึงอยากได้อะไรไม่เคยขอดีๆอยู่แล้วไม่ใช่หรอ

รู้ดี คืนนี้แหละ กูจะวางยาแม่งเลย เอาให้ปากดีไม่ออกเลย ดีไหม ฮ่าๆ

บทสนทนาที่เกิดขึ้นในโรงอาหาร ผมไม่รู้ใครได้ยินบ้าง แต่ผมได้ยินเต็มๆจากสายลมเพื่อนรักนี่แหละ ผมกำช้อนในมือแน่น พวกมันกล้าดียังไง พูดถึงแจ็คสันไม่ดี แล้วยังคิดไม่ดีกับแจ็คสันอีกหรอ

ผมต้องเตือนแจ็คสันให้ระวังตัว...

 





มีคนคิดไม่ดีกับนายอยู่นะ

ข้อนี้ใช้สูตรนี้นะ

คืนนี้ก็ระวังๆหน่อย อย่ารับแก้วจากคนแปลกหน้า

อาจารย์เอาทศนิยมแค่2ตำแหน่ง ข้อนี้ต้องปัดขึ้น

ฟังอยู่หรือเปล่า

ช่วยตั้งใจทำงานด้วยมาร์ค อาจารย์ให้ส่งท้ายคาบ

ผมถอนหายใจเล็กน้อย แจ็คสันคงยังโกรธผมอยู่มากเลยสินะ ถึงได้เลือกที่จะไม่ฟังผมเลย แต่ผมหวังดีกับเค้าจริงๆนะ เอาไว้ทำงานเสร็จค่อยเตือนอีกครั้งก็ได้

แต่พอทำงานเสร็จก็หมดเวลาเรียนพอดี แล้วก็เหมือนเดิม แจ็คสันสะพายกระเป๋าเดินออกจากห้องไปทันที ผมรีบเก็บของจะวิ่งตามแต่ก็ไม่ทัน แจ็คสันเบียดกับคนอื่นๆเข้าไปในลิฟต์แล้ว

แจ็คสันคงไม่โง่ขนาดนั้นหรอกมั้ง

 





ผมนั่งทำงานในห้องพักของตัวเอง สายตาก็เหลือบมองนาฬิกาบนผนังห้อง เวลานี้4ทุ่มแล้ว แจ็คสันน่าจะอยู่ในร้านเหล้าแน่ๆ คิดแล้วก็เป็นห่วงเหลือเกิน

สายลมพัดเข้ามาพร้อมกับบอกผมว่ากลุ่มสารเลวพวกนั้นไปที่ร้านเหล้าแล้ว และเหมือนกำลังมองหาใครบางคนอยู่ ผมพยายามรับรู้เรื่องของแจ็คสันผ่านทางสายลม แต่ก็ไม่ได้ผล ผมไม่สามารถรู้ได้ว่าแจ็คสันอยู่ไหนหรือทำอะไร

นั่นยิ่งทำให้ผมกระวนกระวายใจมากกว่าเดิม...

สุดท้ายผมตัดสินใจคว้าเสื้อโค้ทคลุมทับ และเดินออกจากห้อง ตรงไปที่ร้านเหล้าร้านนั้น กลิ่นบุหรี่และแอลกอฮอล์ลอยคลุ้งไปทั่ว ผมกวาดสายตามองหาคนที่ผมเป็นห่วง

นั่นไง เค้ากำลังรับแก้วจากไอ้สารเลวคนนั้นเลย ผมรีบวิ่งไปหาพร้อมกับตะโกนห้ามไม่ให้อีกฝ่ายดื่มเข้าไป ไม่สนใจว่าใครจะหันมามองผมด้วยความตกใจ แจ็คสันชะงักเล็กน้อย ก่อนจะไม่สนใจคำพูดของผม เค้ากระดกดื่มไปจนหมด จังหวะนั้นเอง ผมถูกใครบางคนกระชากออกไปหลังร้าน

สาระแนจังนะไอ้มาร์ค ไม่ต้องมาเสือกเรื่องของเพื่อนกู

พวกมึงจะทำอะไรแจ็คสัน

ทำอะไรดีล่ะ พวกกูวางยามัน ให้พวกกูทำอะไรล่ะ แต่ไม่ต้องห่วงนะ พวกกูจะดูแลเพื่อนมึงทั้งคืนเอง

พวกมันหัวเราะพร้อมกับเดินออกไป ผมกำหมัดแน่น ไม่มีทาง ผมจะไม่มีวันให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้น ผมต้องหาทางทำอะไรสักอย่าง ผมพยายามขอความช่วยเหลือจากคนคุ้นหน้าคุ้นตา แต่ทุกคนก็ปฏิเสธที่จะช่วยผม พี่แจบอมและจินยองมีสีหน้าเหมือนโกรธแค้นผม แถมยังพูดเหมือนกันอีกว่า

เพราะนายคนเดียว แจ็คสันถึงได้เลิกกับฉัน

ผมเป็นสาเหตุที่ทำให้พวกเค้าเลิกกันงั้นหรอ เรื่องนั้นเอาไว้ก่อนเถอะ ตอนนี้ผมต้องหาทางช่วยแจ็คสัน แจ็คสันหมดสติและถูกหิ้วออกไปนอกร้าน ผมรีบวิ่งตาม






ปล่อยแจ็คสันนะเว้ย

มึงอีกแล้วหรอวะ กูอุตส่าห์ไม่กระทืบมึงแล้วนะ แทนที่มึงจะหนีไป

สงสัยมันวอนโดนตีนว่ะพวกมึง จัดให้มันสักหน่อย

พวกมันจำนวนหนึ่งตรงเข้ามาหาผม ผมพยายามจะสวนก่อนแต่ไม่ได้ผล ผมเรียนเก่งก็จริง แต่การเอาตัวรอดในสังคมติดลบมาก ที่ผ่านมาเวลามีเรื่อง แจ็คสันจะเป็นคนจัดการให้ผมเสมอ เพราะเค้าเป็นนักกีฬา ชอบออกกำลังกาย

หมัดแรกทำให้แว่นผมตกพื้น หมัดสองทำให้เลือดผมไหล หมัดสามทำให้ผมทรุดลงไปกับพื้น และจากนั้นสารพัดตีนก็รุมมาที่ผม ผมได้แต่กอดตัวเอง ป้องกันไม่ให้ตัวเองเจ็บไปมากกว่านี้ แม้จะไม่ได้ผลก็ตาม

อ่อนแบบนี้จะมีปัญญาไปปกป้องใครได้วะ

พรุ่งนี้กูจะพาเพื่อนมึงมาส่ง ไม่ต้องห่วงนะ แต่ในสภาพยับเยินหน่อยนะ เพราะพวกกูมีหลายคน ฮ่าๆ

พวกมันหัวเราะและเดินกลับไปที่รถ แต่จังหวะนั้นเหมือนแจ็คสันจะเริ่มได้สติขึ้นมานิดหน่อย เค้าพอจะรับรู้เรื่องที่เกิดขึ้นกับตัวเอง ผมเห็นแจ็คสันต่อต้าน พยายามจะดิ้นหนีจากพวกมัน

อย่าดิ้นดิวะ

หน้าผมชาวาบเมื่อเห็นฝ่ามือหยาบนั่นตบเข้ากลางใบหน้าขาวๆของอีกคน หัวใจกระตุกวูบ เมื่อเห็นพวกมันเหวี่ยงแจ็คสันเข้าไปในรถ

ทำแม่งในรถนี่แหละ เริ่มฤทธิ์เยอะแล้ว

มึงเอามือถือมาถ่ายคลิปไว้ดิวะ

ช่วยกันจับดิ กูจะแก้ผ้ามัน

ตอนนี้ผมรู้สึกโกรธ โกรธมากๆด้วย และเหมือนว่าเพราะผมกำลังโกรธ ลมถึงได้พัดแรงเหมือนพายุคลั่งแบบนี้ พวกมันชะงักไปเล็กน้อย ผมว่าผมเริ่มควบคุมความโกรธไม่ได้แล้วล่ะ

ผมไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเองบ้าง รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่พายุสงบ ผมยืนอยู่ท่ามกลางร่างของพวกสารเลวที่ตอนนี้นอนร้องโอดโอยอยู่ที่พื้น พอผมจะเข้ามาใกล้ ก็พากันสะดุ้งและวิ่งหนีไปกันหมด ผมเดินมาหาแจ็คสันที่ตอนนี้หมดสติไปอีกครั้งแล้ว

ขอบคุณพระเจ้าที่เค้ายังปลอดภัยดี...

ผมคว้าร่างนั้นมากอดแนบแน่น หัวใจเริ่มหายเจ็บเมื่อเห็นว่าเค้าปลอดภัยดีทุกอย่าง แม้ผมจะไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นก็ตาม

 





เจ็บตรงไหนหรือเปล่า

ผมเอ่ยถามคนที่ลืมตาตื่นขึ้นมาแต่ไม่พูดอะไรสักคำ ท่าทางแจ็คสันจะยังโกรธผมอยู่ ผมวางถ้วยโจ๊ก(ที่ไม่ได้ทำเอง)ลงกับพื้นข้างเตียง เข้ามาหาคนที่นอนร้องไห้ด้วยความตกใจ

แจ็คสัน

ขอโทษนะมาร์ค

เรื่อง?

นายพยายามจะเตือนฉันแท้ๆ แต่ฉันก็ยังจะประชดประชันนาย

ไม่เป็นไร ฉันเข้าใจ

ถ้านายไม่มา คงเกิดเรื่องแย่ๆกับฉัน

ฉันไม่มีวันยอมให้เรื่องแย่ๆเกิดขึ้นกับนายเด็ดขาด

นายทำ นายทำไปแล้ว

ทำ?

นายพยายามจะยัดเยียดฉันให้คนอื่นตลอด นั่นคือเรื่องแย่ที่สุดในชีวิตฉัน

ฉันไม่ได้ตั้งใจนะแจ็คสัน ฉันแค่อยาก...

อยากอะไร

อยากเห็นนายมีความสุข

ฉันอยู่กับนายฉันก็มีความสุขดี

ฉันไม่อยากเห็นนายโดนเกลียดเพียงเพราะนายอยู่กับฉัน นายก็รู้ว่าคนไม่ชอบฉันมีตั้งเยอะ

เพราะนายเป็นแบบนี้ไง มัวคิดแบบนี้ไง คนอื่นถึงได้กลัวนายกัน

...

หัดมองสิ่งใกล้ตัวให้ชัดๆหน่อยได้ไหม

หมายความว่าไง

นายจะโง่เรื่องฉันก็ได้ แต่นายอย่าโง่เรื่องเพื่อนในห้องได้ไหม นายจะมัวยึดติดกับความคิดของเพื่อนเมื่อตอนเจอกันครั้งแรกไม่ได้ พวกนั้นอาจจะเคยกลัวนายก็จริง แต่ตอนนี้พวกนั้นเปลี่ยนไปแล้ว ถ้ากลัวจริงจะยอมนั่งเรียนกับนายทำไมวะ

ไม่รู้สิ

ถึงได้บอกว่าเลิกโง่ได้แล้ว

จริงๆก็รู้มาสักพักแล้วล่ะว่าเพื่อนๆไม่ได้กลัวอะไรฉันแล้ว เริ่มรู้ตอนที่เราทะเลาะกัน

...

อีกเรื่องเลยนะแจ็คสัน

...

กลับมาอยู่ด้วยกันได้ไหม

...จริงหรอ

อืม ชีวิตที่ไม่มีนายมันแย่มากเลย ฉันเพิ่งมารู้ใจตัวเองทีหลังว่าฉันขาดนายไม่ได้จริงๆ ไม่ต้องห่วงนะ ฉันจะไม่ยัดเยียดนายให้ใครอีกแล้ว เพราะฉันหวงนายมาก ฉันยกนายให้คนอื่นไม่ได้อีกแล้ว

เดี๋ยวนะ หมายความว่า...

ฉันว่าฉันชอบนายแจ็คสัน ชอบตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้ แต่รู้ตัวก็... ขาดไม่ได้จริงๆ

หายโง่แล้วใช่ไหม

โง่?

ฉันชอบนายเหมือนกัน และก็อดคิดเข้าข้างตัวเองไม่ได้ว่านายเองก็ชอบฉัน พี่แจบอมหรือจินยองยังบอกเลยว่านายชอบฉัน

ที่สองคนนั้นเกลียดฉันเพราะแบบนี้หรอ

นายชอบฉันจริงๆใช่ไหมมาร์ค ไม่ได้หลอกกันนะ

ไม่หลอก ฉันชอบนายจริงๆแจ็คสัน

ขอกอดได้ไหม

ให้มากกว่ากอดอีก

ให้อะ—

ยังไม่ทันที่แจ็คสันจะพูดจบ ผมก็คว้าตัวอีกคนเข้ามาประกบจูบเบาๆ แจ็คสันหลับตานิ่ง น้ำตาใสค่อยๆไหลหยดลงมา

ร้องไห้ทำไม

ดีใจที่ในที่สุดนายก็เลิกโง่เสียที รู้ไหมว่าฉันรอให้นายเลิกโง่มากี่ปีแล้ว

นายชอบฉันมานานแค่ไหนกันแจ็คสัน

ก็ตั้งแต่ที่บอกว่าไม่กลัวนายนั่นแหละ

ตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกันเลยหรอ

อืม ตลกไหม

ไม่ บางทีฉันเองก็อาจจะชอบนายตั้งแต่ตอนนั้นเหมือนกัน

เราสองคนมองหน้ากัน ก่อนจะหัวเราะให้กันและยิ้มให้กัน เราทิ้งตัวลงนอน แจ็คสันขยับเข้ามาซุกผมมากขึ้นกว่าเดิม

จูบอีกได้ไหม

ทีเมื่อกี้ไม่เห็นขอเลย

มากกว่าจูบได้ไหม

...

ไม่ตอบถือว่าตกลงนะ

คนบ้า

 





เช้าวันต่อมา ผมตื่นเพราะเสียงมือถือที่ดังขึ้น ควานหาคนที่นอนข้างๆแต่ไม่เจอ เลยสะดุ้งพรวดขึ้นมาด้วยความตกใจ มองหารอบๆ แจ็คสันหายไปไหน สายลมพัดเข้ามาหาผมเบาๆ พร้อมกับสิ่งที่ทำให้ผมเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ก่อนจะยิ้มดีใจ

ตกใจเพราะว่าสายลมกำลังบอกว่าแจ็คสันอยู่ที่ไหน

และดีใจที่ในที่สุดผมก็กลับมารับรู้เรื่องของแจ็คสันผ่านสายลมได้เหมือนเดิมเสียที

ผมไม่สนใจเรื่องของคนอื่นอีกต่อไปแล้วล่ะ ว่าพวกเค้าจะทำอะไร อยู่ที่ไหนก็ตาม เพราะคนที่ผมสนใจตอนนี้กำลังอาบน้ำอยู่ในห้องน้ำ จะว่าไปแล้วผมก็เหนียวตัวเหมือนกันนะ

ขอตัวไปอาบน้ำกับ แฟน’ ก่อนนะครับทุกคน

ไว้เจอกันใหม่นะครับ

 


 

แถม

 

ถามว่าตอนนั้นเราเจอกันได้ยังไงหรอครับ ตอนนั้นผมกำลังเดินกลับจากโรงเรียน โดยมีพวกนักเลงประจำโรงเรียนตามไล่ปาของใส่มาตลอดทาง

จนกระทั่ง...

หยุดแกล้งเค้าซะที

นั่นคือครั้งแรกที่ผมเจอกับแจ็คสัน เค้าเป็นเด็กโรงเรียนอื่น และผ่านมาแถวนี้พอดี เค้าเข้ามาห้ามและเอาคืนพวกนักเลงที่แกล้งผม แถมยังสั่งสอนผมอีกว่าผมต้องรู้จักสู้คนบ้างนะ เค้าอาสาเดินไปส่งผมที่บ้าน เพราะกลัวระหว่างทางผมโดนแกล้งอีก

ถามได้ไหมว่านายโดนแกล้งเพราะอะไร

ฉันเป็นคนประหลาดน่ะ

ยังไง

คุยกับลมได้

โห จริงดิ ไหนลองคุยให้ดูหน่อย

นายอยากรู้เรื่องอะไรล่ะ จะถามลมให้

แม่ฉันจะมารับหรือยัง

ตอนนี้แม่นายติดไฟแดงอยู่ แถมกำลังหยิบมือถือขึ้นมาโทรหานาย

และไม่ทันขาดคำมือถือของเค้าก็ดังจริงๆ เค้าเบิกตากว้างราวกับไม่อยากจะเชื่อ พอวางสายจากแม่ เค้าก็หันมาทำหน้าอึ้งๆกับผม

สุดยอดเลย

อะไร

ที่นายคุยกับลมได้ไง

สุดยอดตรงไหน มีแต่คนบอกว่าประหลาด

เฮ้ย ประหลาดตรงไหน นายน่ะพิเศษกว่าใครเลยนะ ควรภูมิใจสิ

ไม่อ่ะ

มันแย่ขนาดนั้นเลยหรอ

ใครๆก็เกลียด แม้แต่พ่อกับแม่แท้ๆของตัวเองยังรับไม่ได้เลย

...

แต่ก็ชินแล้ว

เหงามากไหม

หืม?

นายเหมือนอยู่คนเดียวเลย ต้องเหงามากแน่ๆเลย

ก็ใช่ แต่ชินแล้ว

ต่อจากนี้มาเป็นเพื่อนกันนะ

เพื่อน?

อื้ม มาเป็นเพื่อนกันเถอะ ฉันแจ็คสัน นายล่ะ

มาร์ค

แลกเบอร์กันมาร์ค

เอามือถือมาดิ

ไม่เอาดีกว่า เอางี้ดีกว่า ถ้านายยอมเป็นเพื่อนกับฉัน นายต้องโทรมาหาฉัน โดยที่นายต้องหาเบอร์ฉันมาเอง ฉันรู้ว่านายหาได้แน่ๆ ฉันเชื่อมั่นในตัวนายนะ

ไม่รู้ทำไม ผมอดยิ้มตามไม่ได้เมื่อเห็นรอยยิ้มของเค้า เค้าสดใสและสว่างเหลือเกิน ผมเริ่มอยากอยู่กับเค้าแล้วสิ

ได้ ฉันจะทำให้นายอึ้งเลยแจ็คสัน

ฉันจะรอนะมาร์ค

งั้นฉันถามอะไรหน่อยได้ไหม

อะไร

ทำไมนายต้องอยากเป็นเพื่อนกับฉันด้วย สงสารหรอ

หน้าตาฉันเหมือนสงสารนายหรือเปล่าล่ะ

ไม่

ฉัน สนใจ’ นายน่ะ เห็นมาหลายวันแล้ว

งั้นหรอ

แล้วนายล่ะ ทำไมยอมเป็นเพื่อนกับฉัน

ถ้าได้เบอร์นายแล้ว คืนนี้จะโทรไปบอกนะ

โอเค จะรออย่างมีความหวังเลยล่ะ

 





(...)

ไม่ต้องมาแกล้งเงียบเลยแจ็คสัน ฉันรู้นะว่านายกำลังยิ้มอยู่น่ะ

(สุดยอดเลยมาร์ค นายหาเบอร์ฉันได้จริงๆด้วย)

ชุดนอนน่ารักดีนะ

(อย่ามานอกประเด็นนะ)

ฮ่าๆ

(...)

แจ็คสัน ฟังฉันนะที่ฉันอยากเป็นเพื่อนกับนายเพราะว่าฉันเองก็ สนใจ นายเหมือนกัน ฉันรู้สึกว่านายไม่เหมือนคนอื่นอ่ะ มันมีอะไรบางอย่างที่ทำให้ฉันละสายตาจากนายไม่ได้เลยจริงๆ

(ฉันก็เหมือนกันมาร์ค ฉันเองก็ละสายตาไปจากนายไม่ได้เลย ไม่รู้ทำไม)

อืม

(ต่อจากนี้... มาอยู่ด้วยกันไหมมาร์ค ไม่ต้องทนเหงาอีกต่อไป)

อยู่ข้างๆกันตลอดไป

(อื้ม ได้เลย อยู่ด้วยกันตลอดไปเลย)

 

The End -

#ฟิคของคนที่เอ็นดูน้องเจียมากที่สุดในสามโลก

Share : 04/09/19

Edit : 10/10/19

 ...........................................................................................................................................................................................................

Happy Birth Day คุณมาร์คค่ะ

ฟิคเรื่องนี้ได้พล็อตมาจากลมพายุเมื่อเช้าค่ะ พัดเเรงจนราวที่บ้านล้ม

ช่วงนี้อากาศเปลี่ยนเเปลงบ่อย รักษาสุขภาพด้วยนะคะทุกคน


ช่วงนี้งดอัพฟิคในแอพ จ. ยาวๆเลยค่ะ (จริงๆไม่ยาวหรอก ได้ดราฟใหม่ละ)

เพราะที่เคยบ่นในแอพนั้นว่าทำดราฟหายเกลี้ยงไปหมดเลย 

ร้องไห้กับเเมวไปประมาณ2-3ชั่วโมงได้ เเต่ได้กำลังใจจากทุกคน เลยฮึบๆค่ะ


ช่วงนี้ก็เจอกันในเด็กดีกันก่อนเนอะ

ส่วนใครที่รอเเนวดาร์ก เจอกันตอนหน้างับ 


ขอให้อ่านให้สนุกนะคะ รักทุกคน :)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 27 ครั้ง

228 ความคิดเห็น

  1. #165 BSJSMSYS (@BSJSMSYS) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 12 กันยายน 2562 / 01:27

    ว้าว!มากค่ะความสามารถของพี่นั้นมันน่าอิจฉามากอ่ะอยากได้อ่ะอยากได้แบบนี้บ้าง

    #165
    0
  2. #164 _RoseMarry (@kawinnat) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 8 กันยายน 2562 / 23:01
    น่ารักมากๆเลย
    #164
    0
  3. #163 npraew1122 (@npraew1122) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 5 กันยายน 2562 / 20:36
    น่ารักกกก
    #163
    0
  4. #161 MJ_Cactus (@MJ_Cactus) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 5 กันยายน 2562 / 01:57
    กุมใจเลยครับ ละมุนมาก โง้ยยยน้องงงงงง
    #161
    0
  5. #160 Cha cha-om (@BoonthinFamily) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 4 กันยายน 2562 / 22:54
    ลมเพ ลมพัด
    #160
    0
  6. #159 kpup250 (@kpup250) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 4 กันยายน 2562 / 22:02
    อัปปุบเปิดอ่านปับ
    #159
    0