My Fic (OS&SF) #Markson

ตอนที่ 27 : I just want to drink with you - VI (END)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 299
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 36 ครั้ง
    10 ต.ค. 62

อ่านสักนิด...

เนื่องจากเรื่องนี้มีเนื้อหาที่รุนเเรงทางด้านพฤติกรรม

ผู้อ่านโปรดใช้วิจารญาณในการอ่านด้วยค่ะ

ไม่เเนะนำให้ทำตามนะคะ ไม่เอา ไม่เท่ห์!


I just want to drink with you 4

 

เกิดอะไรขึ้น?

หลังจากที่มาร์คพูดแบบนั้น ผมก็รู้สึกใจไม่ดีเลย มาร์คมองออกไปข้างนอก มองอะไรสักอย่าง นั่นทำให้ผมอยากรู้เลยชะโงกมองตาม ที่แท้มาร์คก็กำลังมองดูจอคอมพิวเตอร์อีกเครื่องหนึ่ง เหมือนจะเป็นภาพจากกล้องวงจรปิดนะ

คุ้นๆไหมพวกนี้อ่ะ

มาร์คหันมาถามผม จะไม่ให้คุ้นได้อย่างไร พวกนี้เป็นเจ้าหน้าที่หน่วยรบพิเศษ ทำไมพวกนี้ถึงมาอยู่ที่นั่นได้ ปกติแล้วต้องเป็นผู้บังคับบัญชาการระดับสูงเท่านั้น ถึงจะออกคำสั่งให้หน่วยรบพิเศษปฏิบัติหน้าที่ได้ ดังนั้นไม่ใช่ฝีมือผู้กองอิมหรือพี่จินยองแน่นอน

คนที่ทำแบบนี้ได้ มีไม่กี่คนหรอก และคนที่ผมพอจะรู้จักก็มีอยู่คนเดียวเท่านั้น แต่ว่า... เค้าตายไปแล้ว นั่นก็คือผู้การชเว แล้วใครกันนะที่ออกคำสั่งนี้ ว่าแต่พวกนั้นอยู่ที่ไหนกัน

มีคนสั่งให้หน่วยรบพิเศษมาถล่มเราน่ะ

ไม่มีทาง คนที่ออกคำสั่งนี้ได้มีไม่กี่คน และหนึ่งในนั้นก็ตายไปแล้ว

‘งั้นผีก็หลอกเราสิ’

แล้วยังใจเย็นอยู่แบบนี้น่ะหรอ ใจคอจะยอมตายจริงๆหรอ

แล้วจะให้ผมทำยังไงล่ะ หนีหรอ หนีไปด้วยกันไหมล่ะ หนีไม่พ้นหรอกน่า พวกนี้มากันเยอะขนาดนี้ แถมอาวุธครบมือด้วย หนีไปก็ตายอยู่ดี

แต่ว่า...

เป็นห่วงผมหรอครับ

เปล่าเฟ้ย

ดีใจจังที่คุณเป็นห่วงผมด้วยน่ะ

ก็บอกว่าไม่...

ตู้ม...

เสียงที่เกิดขึ้น ดังมาจากคอมพิวเตอร์เครื่องนั้น ผมสะดุ้งตกใจและหันไปมอง ภาพที่ปรากฏเป็นภาพกลุ่มควันและสะเก็ดไฟ พอจะเดาได้ว่าที่พวกนั้นใช้ระเบิด แต่เดี๋ยวนะ ทำไมไม่เห็นสะเทือนเลยล่ะ

เพราะว่าพวกเราไม่ได้อยู่ที่นั่นไงครับ

หมายความว่า?

พวกเค้าไปผิด ไม่ผิดหรอก แต่พวกเค้าโดนหลอกน่ะ

งงไปหมดแล้ว

เพื่อนคุณน่าจะโดนบังคับให้บอกเส้นทางที่ขับรถตามผมมา ผมคิดว่าหมอนั่นต้องเอาคืนอย่างแน่นอน และก็อย่างที่เจบีบอกเลยว่าหมอนั่นยังไม่ตาย เล่นละครเก่งกว่าคุณอีกนะครับ จัดฉากซะอลังการเชียว บอกตามตรงตอนแรกก็ตกใจนึกว่าตายจริงๆ

คุณพูดถึงใคร อย่าบอกนะว่า...

ครับ ผู้การชเวไง

นี่มันเรื่องอะไรเนี่ย

เจียเออร์...

อยู่ๆมาร์คก็ทำเสียงจริงจัง นั่นทำให้ผมสะดุ้งเล็กน้อย ผมหันมามองหน้าเค้า เค้าทำหน้าเรียบนิ่ง เป็นคนที่อ่านยากจริงๆ ก่อนที่ริมฝีปากของผมจะเอ่ยถามอะไร มันก็ถูกอีกฝ่ายแนบริมฝีปากทับ ดูดดึงกลีบปากผมจนผมต้องอ้าปาก ปล่อยให้อีกฝ่ายช่วงชิงลมหายใจไปจนหมด

ไม่รู้ว่าจูบกันนานแค่ไหน แต่ผมรู้สึกเหมือนผมจะขาดอากาศหายใจตายอยู่แล้ว อยากจะผลักออก แต่สมองก็เบลอและแขนก็หมดแรงเกินกว่าจะต่อต้าน ทันทีที่มาร์คผละออก ผมก็หมดแรง ขาพับกองไปนั่งกับพื้น แขนแกร่งของอีกฝ่ายดึงตัวผมเข้าไปในอกแกร่ง กอดผมแน่นเสียจนผมจมไปในอกของเค้า

อีกไม่นานคุณต้องได้รู้ความจริง ไปถามจินยองเอา และหลังจากนี้อยู่ที่ว่าคุณจะเชื่อมันหรือไม่

'ผมรอถามพี่จินยองไม่ไหวหรอก'

'งั้น... ผมจะเล่าคร่าวๆก็เเล้วกัน เเต่จำไว้นะครับ ทุกสิ่งที่ผมเล่า ผมไม่ได้โกหก'

 





หลังจากที่รู้ความจริงทั้งหมด แน่นอนว่ามันทำให้ผมล้มทั้งยืนเลยล่ะ นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน และหลังจากนั้นผมก็ไม่ได้เจอมาร์ค มาร์ควุ่นๆกับเรื่องอะไรสักอย่าง และให้ลูกน้องไปส่งผมที่บ้านของพี่จินยองอย่างเงียบที่สุด

ทันทีที่มาถึง พี่จินยองปิดล็อกบ้านแน่นสนิท สีหน้าราวกับกังวลว่าจะมีใครด้วยหรือเปล่า จนผมแปลกใจว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น พอถามหาผู้กองอิมแล้ว กลับได้สีหน้าที่ไม่สู้ดีจากพี่จินยองแทน

'ทำไมพี่ทำหน้าเเบบนั้น ผู้กองอิมล่ะ'

'หมอนั่นโดนหนักเลยล่ะ'

'หมายความว่าไง'

'...'

พี่จินยอง บอกผมมา เกิดอะไรขึ้น มาร์คเล่าให้ผมฟังทุกอย่างแล้ว

ไอ้เพื่อนเวร จะลากนายเข้ามาเกี่ยวข้องทำไมวะ

บอกผมมา

มาร์คบอกอะไรนายบ้าง

ผู้การชเวยังไม่ตาย เค้าจัดฉาก และส่งคนไปฆ่ามาร์คกับผม

แจ็คสัน ฟังนะ คดีของแบมแบมน่ะ

ทันใดนั้น...

ปังๆๆๆ...

เสียงกระสุนปืนสาดเข้ามาในบ้าน ผมรีบกระชากตัวพี่จินยองหลบทันที แต่เหมือนจะช้าไปนิด พี่จินยองถูกยิงที่ไหล่ซ้าย เราสองคนคลานมุดๆไปหลบที่หลังกำแพง

แจ็คสัน หนีไป

แล้วพี่ล่ะ

ไม่ต้องห่วง เอากระเป๋าใบนั้นไปด้วย เร็ว

แต่ว่า...

ถ้าเราตายทั้งคู่ ความจริงก็จะไม่ได้เปิดเผยนะ ไปเร็ว

พี่จินยอง

เร็ว แจ็คสัน ไปได้แล้ว

ผมกัดฟันแน่น ร้องไห้ออกมาอย่างไม่รู้ตัว รีบคว้าเอากระเป๋าใบนั้นที่พี่จินยองบอกและมุดๆหนีไป พี่จินยองหยิบปืนที่ซ้อนไว้ใต้โซฟาออกมา ผมหันกลับมามองเค้าอีกครั้ง รู้สึกเหมือนจะได้เห็นรอยยิ้มนี้เป็นครั้งสุดท้ายเลย

 





ผมวิ่งหนีออกมาทั้งน้ำตา หลังบ้านพี่จินยองเป็นป่ารกทึบ โชคดีที่ผมชอบมาเล่นบ้านพี่จินยองอยู่บ่อยๆ ถ้าจำไม่ผิด เราเคยสร้างฐานทัพลับเอาไว้ ภาวนาว่ามันยังอยู่นะ ฝนเจ้ากรรมก็ตกลงมาอีก ผมกอดกระเป๋าใบนั้นแน่น วิ่งฝ่าความมืดเข้าไป เสียงสาดกระสุนเงียบลง ใจของผมแทบแตกสลาย ผมได้ยินเสียงฝีเท้าจำนวนมากวิ่งตามผมเข้ามา 

จังหวะหนึ่งก็มีใครบางคนไม่รู้กระชากตัวผมเข้าไปในโพรงไม้ เอามือปิดปากผมแน่น ผมไม่รู้ว่าเค้าเป็นมิตรหรือศัตรู

เงียบ

น้ำเสียงนี้... ผมร้องไห้หนักกว่าเดิม ให้ตายเถอะ เสียงฝีเท้าดังวนเวียนอยู่ใกล้ๆ ใจผมเต้นรัวยิ่งกว่ากลอง เมื่อเสียงฝีเท้าเริ่มห่างออกไป ผมก็โดนลากไปไหนสักที่อย่างเงียบที่สุด ที่นี่เป็นฐานทัพลับที่มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่รู้ นั่นก็คือผม ยูคยอม พี่จินยอง และ...

ผู้กองอิม ขอบคุณพระเจ้า ฮือ

ทันทีที่เข้ามาด้านในแล้ว ผมก็รู้ว่าตัวเองปลอดภัยแล้ว ผมกอดผู้ช่วยชีวิตผมแน่นทันที ผู้กองอิมยิ้มก่อนจะเบ้หน้าด้วยความเจ็บ

พอแล้ว เจ็บว่ะ

เกิดอะไรขึ้น

ผมหันมาถามผู้กองอิมที่เอาเเต่เงียบ เเต่พอพิจารณามองดีๆเเล้วก็ต้องตกใจ ทำไมผู้กองอิมคนเก่งของผมถึงได้มีเเต่เเผลเต็มตัวไปหมดเลยกันนะ บาดเเผลเเต่ละที่ก็ไม่ใช่น้อยๆเล็กๆเสียด้วย 

นี่มัน... ทำไมผู้กองมีแต่แผลเต็มไปหมด ใครทำอะไรผู้กอง

เรื่องนั้นเอาไว้ก่อนเถอะ

ผู้การชเวใช่ไหม

ผู้กองอิมได้ยินแบบนั้นก็หันขวับมามองผมด้วยสีหน้าตกใจ เชิงกับว่าทำไมผมถึงรู้เรื่องนี้เสียอย่างนั้น ผมเดินเข้ามาใกล้ผู้กองอิม จับมือเค้าแน่น

ผู้การชเวยังไม่ตาย และเหมือนเค้าจะอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ใช่ไหม

มาร์คบอก?

...อืม

ใช่ ผู้การชเวเป็นคนทำ เค้าเป็นคนสั่งซ้อมฉัน เพราะเรื่องวันนั้น วันที่มาร์คถ่ายทอดสดการเจรจาของเรา

...

วันนั้นจินยองต้องโดน แต่ฉันเป็นคนขอรับโทษแทนเอง

แต่ตอนนี้พี่จินยอง...

ไม่เป็นอะไรหรอก ยูคยอมไปช่วยแล้ว

อะไรนะ

ไม่ทันขาดคำ ยูคยอมก็เข้ามาจริงๆ พร้อมกับประคองพี่จินยองเข้ามาด้วย ผมร้องไห้ ขอบคุณพระเจ้า พร้อมกับเข้ามากอดพี่จินยอง พี่จินยองไม่เจ็บมากเท่าไหร่ โชคดีที่ที่นี่มีอุปกรณ์ปฐมพยาบาลอยู่ ตอนนี้พวกเรา4คนนั่งอยู่กับพื้น กลางห้องมีเพียงเทียนที่จุดขึ้นให้ความสว่าง

สถานะของพวกเราแต่ละคนนี่ดูไม่ได้เลยนะ ผมก็เป็นผู้ต้องสงสัย แจ็คสันก็เป็นคนตาย ผู้กองอิมและผู้กองพัคก็พ้นสภาพจากการเป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจเเละถูกเก็บเงียบๆ

สิ้นคำของยูคยอม พวกเราก็นั่งเงียบกันหมด ผมถอนหายใจ เงยหน้าขึ้นมองพี่จินยอง คนที่รู้เรื่องนี้ดีที่สุด

ผมอยากรู้ความจริงทั้งหมด มาร์คให้ผมมาถามพี่

พี่จินยองหันมามองหน้าผู้กองอิมราวกับขออนุญาต ผู้กองอิมถอนหายใจเสียงดังไม่แพ้ผม ก่อนจะพยักหน้ายอมให้พี่จินยองเล่าให้ฟัง

เมื่อปีก่อน มีคดีค้ามนุษย์เกิดขึ้น โดยเหยื่อได้เล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นผ่านรูปภาพรูปหนึ่ง ที่มีชื่อว่า Human จนกระทั่งรูปนั้นได้ถูกประมูลโดยพวกอาชญากรทั้งหลายในราคาสูงลิ่ว หลายร้อยล้าน ผู้ชนะการประมูลถือชื่อร่วมกันครอบครองรูปภาพนั้นจำนวน4คน และ4คนนั้นคือผู้อยู่เบื้องหลังคดีค้ามนุษย์

...

รูปนั้นถูกขโมยไป โดยคนขโมยก็คือเจ้าของรูปที่แท้จริง นั่นคือคนวาด หรือก็คือเหยื่อของการค้ามนุษย์ ดูเหมือนว่าเค้าจะหนีไปในหลายๆประเทศ แต่โชคร้ายที่ดันหนีมาในประเทศที่พวกสารเลวพวกนี้อาศัยอยู่

หมายความว่า...

นักศึกษาไทยคนนั้นคือเหยื่อของการค้ามนุษย์ คือเจ้าของภาพวาดนั้น เค้าชื่อแบมแบม'

ทันทีที่เจ้าของรูปที่ประมูลไปได้ทั้ง4คนรู้ เค้าก็วางแผนจัดการฆ่าปิดปากเสีย กำจัดทั้งรูปทิ้ง กำจัดทั้งผู้เสียหายทิ้ง และบังคับให้เราสรุปคดีว่าฆ่าชิงทรัพย์

...

'คนที่โดนหนักสุดคือเเจบอม ถูกขู่ว่าถ้าไม่ทำตาม ครอบครัวของเเจบอมจะเเย่ เเจบอมเลยต้องทำทุกอย่างเพื่อทำให้คดีนี้ถูกปิดเงียบให้เร็วที่สุด ทำทุกทางเพื่อไม่ให้ผู้การชเวถูกสาวไส้ขึ้นมา'

'...'

พวกเราที่เหลือก็ทำอะไรไม่ได้ เพราะเป็นคำสั่งของเบื้องบน มีแต่ต้องยอมทำไป แต่ก็ไม่ได้นิ่งดูดาย ฉันกับแจบอม เราช่วยกันรวบรวมพยานและหลักฐานทุกอย่าง เท่าที่จะพอหาได้ เพื่อใช้มัดตัวคนร้ายที่แท้จริงอีกครั้ง ระหว่างนี้แจบอมก็พยายามตามหาว่ารูปนั้นอยู่ที่ไหน

คนที่ทำเรื่องเลวทรามพวกนี้ก็คือผู้การชเวใช่ไหม

ใช่ เค้าเป็นคนทำ

'นอกจากผู้การชเวเเล้ว เจ้าของรูปที่เหลือล่ะ พวกมันไปไหน'

'ถูกมาร์คฆ่าตายไปหมดเเล้ว'

แล้วแบมแบมเกี่ยวอะไรกับมาร์ค ทำไมมาร์คต้องทำเพื่อแบมแบมขนาดนี้

มาร์คและแบมแบมโตมาด้วยกัน พวกเค้าเปรียบเหมือนพี่น้องกัน

พอเข้าใจเหตุผลของมาร์คแล้ว จากที่เคยเกลียดก็หายไปหมดเลย มีแต่ความเห็นใจและความสงสารอยู่เต็มอก ผมว่าผมคงทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ ยูคยอมมันถึงได้ดึงผมไปซบกับไหล่มันเป็นการปลอบใจ

งั้นแสดงว่าพี่ก็รู้มาตลอดสินะว่ามาร์คทำไปเพื่ออะไร

ไม่รู้

หมายความว่าไง

บอกตรงๆนะแจ็คสัน เรื่องที่มาร์คและแบมแบมเป็นพี่น้องกัน พวกฉันก็เพิ่งจะรู้เมื่อไม่นานนี่แหละ ตอนแรกก็แปลกใจว่าทำไมคนที่รักความยุติธรรมอย่างมาร์ค ถึงลาออกจากการเป็นตำรวจ และมาเดินทางนี้

มาร์คเคยเป็นตำรวจงั้นหรอ

ใช่ พวกเราจบรุ่นเดียวกัน

จริงสิ ยูคยอม จำเรื่องวันนั้นได้ไหม วันที่นายกับมาร์คต้องแลกเปลี่ยนตัวประกันกัน และฉันยึดปืนนาย

จำได้ ทำไม

วันนั้นมาร์ครู้มาว่าจะเกิดเรื่องนี้ ผู้การชเวต้องการใส่ร้ายเราว่าเป็นฆาตกร นายเป็นผู้บริสุทธิ์ เพราะวันนั้นนายไม่มีอาวุธปืน ไม่มีอาวุธอะไรเลย คนไม่มีปืนจะยิงคนอื่นตายได้ยังไง จริงไหม

จริงด้วย

ว่าแต่มาร์คล่ะ มาร์คอยู่ไหน หมอนั่นพานายมาที่นี่ แล้วมันไปไหน

ไม่รู้เหมือนกัน แต่... เค้าทำหน้าเครียดๆ เหมือนกับ...

ตอนนี้ผู้การชเวอยู่ไหน?

 





เมื่อรู้ว่ามาร์คจะทำอะไร พวกเราก็รีบเคลื่อนไหวทันที โดยไม่กลัวว่าพวกเราเองก็กำลังโดนตามล่าอยู่เหมือนกัน ผมและยูคยอมรีบมาที่ตึกสำนักงานใหญ่ ที่ๆผู้การชเวอยู่ ส่วนพี่จินยองและผู้กองอิมบุกไปสถานีโทรทัศน์ เพื่อเอาหลักฐานทุกอย่างไปเปิดโปง

ผมกับยูคยอมมาถึงช้าไปแน่นอน เพราะพวกเจ้าหน้าที่ที่อารักขาอยู่โดนเล่นงานจัดการไปหมดแล้ว ผมรอลิฟต์ไม่ไหว เลยตัดสินใจวิ่งขึ้นบันไดเสียเลย โดยมียูคยอมที่บ้าตามกันวิ่งมาติดๆ

ผมวิ่งด้วยความเหนื่อยหอบ จนมาถึงชั้นจุดหมาย ยังไม่ทันได้ผลักประตูเปิดออกไป เสียงข้อความมือถือก็ดังขึ้นมาก่อน ผมสังหรณ์ใจแปลกๆเลยหยิบขึ้นมาดู ก่อนจะพบว่าเป็นเบอร์แปลกส่งข้อความมา

ผมแค่อยากไปดื่มกับคุณ... กินปิ้งย่าง และกระดกโซจูด้วยกัน

มาร์ค...

ทำไมเค้าถึงส่งข้อความมาแบบนี้กัน ผมเก็บมือถือและวิ่งไปให้เร็วที่สุด แม้ว่าร่างกายจะเริ่มไม่ไหวก็ตาม แต่ผมรู้ว่าถ้าผมไปช้า ผมต้องเสียใจไปตลอดชีวิตแน่ๆ

ปัง...

เสียงปืนที่ดังขึ้นในห้องๆหนึ่ง ทำเอาใจผมกระตุกวูบ ผมรีบเปิดประตูเข้าไป ก่อนจะเห็นมาร์ค มาร์คอยู่ที่นี่จริงๆ มาร์คตกใจที่ได้เจอผม แต่ในขณะเดียวกัน ผมเองก็ตกใจเหมือนกัน จะไม่ให้ตกใจได้อย่างไร ในเมื่อร่างกายของมาร์คเต็มไปด้วยเลือด ผู้การชเวถือปืนอยู่

ไม่นะ

ผมรีบวิ่งเข้าไปจะคว้าร่างมาร์ค แต่ช้าไป มาร์คเซหงายหลังตกหน้าต่างลงไป เสียงร่างของมาร์คที่ร่วงกระทบกับแม่น้ำด้านล่างดังชัดเจน ราวกับตอกย้ำสิ่งที่เกิดขึ้นกับผม ผมทำอะไรไม่ถูก ร่างกายมันชาไปหมด หัวสมองขาวโพลน น้ำตาไหลอาบเต็มหน้า ผู้การชเวหันปืนมาทางผม

ทำไมแกยังไม่ตายอีกวะ

ผมหันมามองหน้าเค้า สีหน้าของผมเต็มไปด้วยความผิดหวัง ผมเคยเคารพผู้การชเวมากๆ ถือเค้าเป็นต้นแบบในการประกอบอาชีพของผม ตอนที่เค้าโดนมาร์คจับตัวไป ผมก็ทำทุกอย่างเพื่อช่วยเค้าให้ได้ มาคิดดูแล้ว ผมโคตรเสียความรู้สึกเลย

ยังเป็นคนอยู่ไหมครับ

...อะไร

ผมถามว่าคุณยังเป็นคนอยู่ไหมครับ

ผมลุกขึ้นยืน ปาดน้ำตาที่ยังไม่หยุดไหลทิ้ง เดินเข้ามาหาผู้การชเวโดยไม่กลัวว่าอีกฝ่ายมีปืน ผู้การชเวชะงัก ก่อนที่เค้าจะเหนี่ยวไกใส่ผมจริงๆ ปืนอีกกระบอกก็จ่อหัวเค้าไว้ก่อน ยูคยอมนั่นเอง

ถ้าผู้การยิง ผมก็ยิงเหมือนกัน มาวัดกันว่าใครจะไวกว่ากัน

 





ในที่สุดความจริงก็ถูกเปิดเผย แบมแบมได้รับความเป็นธรรม แม้ว่าวันนี้เค้าจะไม่ได้อยู่เห็นมันก็ตาม รูปภาพรูปนั้นที่พวกเราตามหากันแทบพลิกแผ่นดิน แท้จริงแล้วมันไม่ได้อยู่ที่ไหนเลย มันอยู่ที่บ้านผู้การชเวนี่แหละ เจ้าของรูปอีก3คนที่เหลือ ซึ่งเป็นถึงนักการเมืองเอย นักธุรกิจชื่อดังเอย และผู้มีชื่อเสียงทางสังคมเอย พวกเค้าได้ไปชดใช้กรรมในนรกเเล้ว

ส่วนผู้การชเวเองก็ต้องชดใช้กรรมเหมือนกัน ชดใช้ในนรกบนดินนี่เเหละ เค้าถูกจับในหลายๆข้อหา และถูกตัดสินประหารชีวิต

ไม่ใช่แค่แบมแบมที่ได้รับความเป็นธรรม มาร์คเองก็เช่นกัน เค้าได้ล้างชื่อเสียของตัวเองออกไปจนหมด ส่วนผม ยูคยอม พี่จินยอง และผู้กองอิม ก็ได้กลับมาทำหน้าที่รักษาความยุติธรรมเหมือนเดิม พวกเราทุกคนได้เลื่อนขั้น โดยเฉพาะพี่จินยองและผู้กองอิมที่ได้เป็นหัวหน้าหน่วยที่ตัวเองสังกัดอยู่






มีหลายคนบอกผมว่า ตั้งแต่จบเรื่อง ผมก็ไม่ร่าเริงเอาเสียเลย โดยเฉพาะเมื่อรู้ว่ามาร์คตายอย่างแน่นอน แม้จะไม่พบศพมาร์ค แต่ดูแล้วไม่มีทางรอดได้หรอก เค้าโดนยิงและตกลงมาจากตึกชั้น26

สุดท้ายแล้ว สถานที่ที่ผมมาทุกวัน ก็เป็นสุสานแห่งหนึ่ง ผมยืนเงียบๆตรงหน้าป้ายหลุมๆหนึ่ง ที่ไม่มีแม้กระทั่งรูป มีเพียงชื่อตัวย่อ MT แสดงไว้แค่นั้น ผมวางดอกไม้สีขาวลงเพื่อแสดงความเสียใจ วันเวลาที่ผ่านไปหลายเดือน ไม่ได้ทำให้ผมทำใจได้เลย

ผมอาจจะรู้ตัวช้าไป ว่าแท้จริงแล้วผมก็ชอบมาร์คเหมือนกัน...

ไม่สิ...

ไม่ใช่แค่มาร์คที่ชอบผมตั้งแต่แรกเจอ แต่ผมเองก็ด้วยเช่นกัน...

ที่ชอบมาร์คตั้งแต่แรกเจอ...

ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ ในวันนั้น วันที่มาร์คพูดว่าอยากไปดื่มกับผมเป็นครั้งแรก ผมจะทิ้งแฟ้มเอกสารในมือ และหันมาจับมือมาร์ค พากันไปกินปิ้งย่าง และดวลกันกระดกโซจูให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย

แต่นั่นแหละ คนเรามักจะเห็นคุณค่าในตอนที่สายไปแล้ว...

 





แจ็คสัน มีเรื่องอยากให้ช่วยทำ

ผู้กองอิม ไม่สิ ตอนนี้ต้องเรียกว่า ผู้การอิม ที่ยังใส่เฝือกที่แขนอยู่เอ่ยขึ้น ทำให้ผมละความสนใจจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ หันมามองด้วยสีหน้าเรียบนิ่งทันที ผู้การอิมยื่นแฟ้มเอกสารบางๆมาให้

ช่วยเอาเอกสารไปส่งตามที่อยู่นี้หน่อยสิ

คนอื่นไม่ว่างหรอครับ

ฉันอยากให้นายไป

แต่งานผมยังไม่เสร็จเลยนะ

เถอะน่า ออกไปข้างนอกบ้าง นายจะมานั่งจุ้มปุ๊กอยู่แต่หน้าจอไม่ได้

ก็ได้ครับ

ผมรับอย่างจำใจ ผู้กองอิมหัวเราะ ก่อนจะไปยังมาบ่นอีกว่าสรุปแล้วใครหัวหน้าใครลูกน้องกันแน่ ผมหันมามองยูคยอมที่เหมือนจะทำตัวว่าง นั่งเล่นเกมส์อยู่ข้างๆ

ว่างไหมอ่ะ

ไม่

ว่าง เห็นอยู่

ว่าง แต่ไม่ทำให้หรอก อย่างที่ผู้การบอก นายควรออกไปข้างนอกบ้าง อยู่แต่ข้างในมันอุดอู้นะ

พูดมาก ไม่ไปก็ไม่ไป รำคาญ

ผมตีแขนมันเบาๆ แต่มันกลับร้องซะโอเวอร์ ผมมองที่อยู่ในกระดาษด้วยความแปลกใจ มันคุ้นเหลือเกิน สุดท้ายก็ขับรถมาจอดที่หน้าบ้านหลังหนึ่ง นี่มันบ้านพี่จินยองนี่ ก็ว่าแล้วทำไมมันคุ้นๆ

พี่จินยองครับ

...

อยู่ไหมพี่ ผู้การอิมให้เอาเอกสารมาให้

คิดว่าไม่น่าจะมีคนอยู่นะ ผมกำลังจะหันหลังกลับ แต่ประตูบ้านก็เปิดออกมาก่อน ราวกับเชื้อเชิญให้ผมเข้าไป ผมขมวดคิ้วแปลกใจ แต่ก็เดินเข้าไปอยู่ดี

วันนี้พี่ไม่ไปทำงานหรอครับ

ผมเห็นพี่จินยองว่านั่งอยู่ที่เก้าอี้หลังบ้าน ราวกับกำลังชมนกชมไม้ อดไม่ได้ที่จะยิ้มแซว แต่พอเดินออกมาเผชิญหน้า กลับเป็นคนที่ทำให้ผมเบิกตากว้างด้วยความตกใจ พร้อมกับน้ำตามากมายที่ไหลออกมาอัตโนมัติ

อ้าว ร้องไห้ซะงั้น

...มะ มาร์ค

ครับ?

ทำไม?

ทำไมผมถึงอยู่ที่นี่หรอครับ เรื่องมันยาวมากเลย

แต่... แต่นายตายแล้วไม่ใช่หรอ

งั้นเจียเออร์ก็ลองเข้ามาจับดูสิครับว่าผมตายหรือยัง

ไม่พูดเปล่า ผมรีบพุ่งตรงเข้าไปหามาร์คทันที จับเข้าที่โครงหน้านั่น ตัวเค้าอุ่นมาก แถมมีชีพจรด้วย เค้ายังไม่ตาย มาร์คยิ้ม ยิ้มเหมือนที่ชอบยิ้มให้ผม จับมือผมมาแปะไว้ที่ตำแหน่งหัวใจ ผมเงยหน้าขึ้นมองมาร์คทันที ยังไม่ทันได้มีคำถามอะไร ริมฝีปากเราก็เคลื่อนเข้าหากันและกัน เราจูบกันอย่างดูดดื่ม เต็มไปด้วยความคิดถึง

เห็นไหมผมยังไม่ตาย

แต่ว่าวันนั้น...

ผมเกือบตายแหละ แต่ดูท่านรกยังไม่ต้อนรับผม ก็เลยเตะผมกลับมา จินยองช่วยชีวิตผมไว้

แล้วทำไมไม่มีใครบอกฉันเลย

เพราะผมขอร้องเองแหละ

ไอ้บ้าเอ๊ย

ขอโทษนะครับที่ทำให้เสียใจน่ะ แต่ก็แอบดีใจนะที่รู้ว่าคุณร้องไห้เพราะผมขนาดนี้ จินยองบอกว่าวันนั้นคุณร้องไห้ตัวสั่นน่าสงสารมากๆ เอาแต่เรียกชื่อผมด้วย

ใครร้องเพราะเสียใจกัน ร้องเพราะดีใจต่างหากล่ะ

งั้นหรอ แย่จังเลย

มาร์ค

ครับ?

มาร์ค

ครับ ว่าไง

มาร์ค

เจียเออร์ มีอะไรครับ

มาร์—

ยังเรียกชื่ออีกคำไม่เต็มคำ ผมก็โดนเจ้าของชื่อจูบลงมา เราจูบกันอีกครั้ง อีกครั้ง และอีกครั้ง จนน้ำตาผมมันไหลอีกครั้ง ผมกลัวไปหมด กลัวว่านี่จะเป็นความฝัน กลัวว่านี่คือภาพลวงตา และเหมือนมาร์คจะรู้ เค้าพรมจูบไปทั่วใบหน้าผม นิ้วเรียวเกลี่ยน้ำตาให้อย่างแผ่วเบา

คุณร้องไห้ ผมยิ่งเจ็บนะ

ห้ามหายไปไหนอีกนะ เข้าใจไหม

คุณชอบผมแล้วใช่ไหม

เข้าใจไหม

คุณชอบผมไหม

เข้าใจไหม!’

ครับๆ เข้าใจแล้วครับ ไม่เห็นต้องดุกันเลย ผมจะไม่หายไปไหนอีกทั้งนั้น จะอยู่กับคุณ อยู่เคียงข้างคุณตลอดไปดีไหม

อื้อ

คราวนี้ตอบคำถามผมบ้าง คุณน่ะชอบผมแล้วใช่ไหม

ไม่รู้สิ

เจียเออร์ครับ ผมแค่อยากไปดื่มกับคุณ... ได้ไหมครับ

ร้านปิ้งย่างนะ สั่งโซจูมาหลายๆขวดด้วย แล้วก็ชวนคนอื่นๆไปด้วย

 

- The End -

#ฟิคของคนที่เอ็นดูน้องเจียมากที่สุดในสามโลก

Share : 21/08/19

Edit : 10/10/19

...................................................................................................................................................................................................

เย้ จบเเบบ Happy ค้าบบบบบ

จริงๆเเล้วเรื่องนี้ได้พล็อตมาจากหนังเกาหลีเรื่องหนึ่งค่ะ

นางเอกเป็นตำรวจ ต้องเจรจากับตัวร้าย (ที่ไม่ใช่พระเอก เเต่เป็นตัวละครที่สำคัญมากๆ)

ตอนที่ตัวร้ายจะตายนั้น ได้บอกกับนางเอกว่า 'ผมเเค่อยากไปดื่มกับคุณ'

จึงทำให้เกิดฟิคเรื่องนี้ขึ้นมาค่ะ


วันนี้อัพช้า เพราะมัวเเต่ต้มมาม่าอยู่ค่ะ เเง้

กำลังเถียงกับตัวเองด้วยว่าจะกินมาม่ารสอะไรดี

ระหว่างต้มยำกุ้งกับผัดไข่เค็ม

สุดท้ายเลือกต้มยำกุ้ง เพราะเเม่บอกเเม่จะกินผัดไข่เค็ม


ขอให้อ่านให้สนุกนะคะ รักทุกคน :)


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 36 ครั้ง

223 ความคิดเห็น

  1. #212 MJ_Cactus (@MJ_Cactus) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2562 / 00:22
    บ้าเอ้นืเขินไปหมดแล้วว แอแงงงงง อยากเห็นตอนเขาจีบกันเลยอ่าาาา
    #212
    0
  2. #157 099029 (@099029) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2562 / 19:17

    ทำไมเราต้องเขินด้วย????????

    #157
    0
  3. #156 IGOT7_MS (@IGOT7_MS) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2562 / 09:12

    เย้ๆๆๆๆๆๆ happy เค้าลุ้นมากเลยยย กลัวจะหักมุมจบแบบเศร้าอีก รอเรื่องต่อๆไปนะคะ สู้ๆค่ะ ไรท์แต่งได้สนุกมากเลย ภาษาก้สวย อ่านแล้วอินสุดๆ

    https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-09.png

    #156
    0
  4. #155 myjminds (@jacksonnnnn) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2562 / 08:41
    ยูคยอมเท่สุดอะ ตอนดวลปืนกับผู้การชเว นับถือใจนายมาก
    #155
    0
  5. #154 BSJSMSYS (@BSJSMSYS) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2562 / 23:11

    แหม..เขินตอนจบจังเนาะ ชอบคำพูดของคนพี่อ่ะไม่รู้ทำไมแต่เขินอ่ะ


    ลุ้นแทบตายสุดท้ายก็ " happy อะเนอะ"

    #154
    0
  6. #153 myjminds (@jacksonnnnn) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2562 / 23:08
    ชอบเรื่องนี้มากๆ สนุกมากขอบคุณมากนะคะ ประทับใจมากๆจริงๆ เรารออ่านเรื่องนี้ทุกวันเลย
    #153
    0
  7. #152 Cha cha-om (@BoonthinFamily) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2562 / 22:51
    กว่าจะได้ไปดื่มด้วยนี่เรื่องยาววววมาก
    #152
    0