My little boy #Markson (END)

ตอนที่ 8 : 7

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 250
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    13 มี.ค. 62


คราวหลังไม่ต้องมากินข้าวที่บ้านจินยองแล้วนะ

หลังจากที่กินข้าวเสร็จ มาร์คและแจ็คสันก็แยกตัวออกมา เพราะต้องไปทำงานด้วยกัน และทันทีที่คนตัวเล็กขึ้นมาบนรถก็เอ่ยขึ้นทั้งๆที่กำลังคาดเข็มขัดนิรภัย ทำให้มาร์คที่กำลังสตาร์ทเครื่องหันมามอง

ทำไมล่ะ

มาแล้วก็ทำเสียบรรยากาศ ไม่สนุกเลย ไม่ต้องมาแล้ว

ความผิดของเฮียคนเดียวหรือไง

จินยองก็ผิดด้วยนั่นแหละ ถึงได้ไม่ให้มาบ้านจินยองอีกไง

คงไม่ได้แล้วล่ะ

ทำไม

ไม่บอกหรอก

นี่ บอกผมมานะ หรือว่าแอบฮั้วอะไรกับจินยอง คิดจะแกล้งอะไรผมอีกใช่ไหมล่ะ

ใครจะกล้าแกล้งนายกัน

เฮียไง

เฮียเคยแกล้งเราหรือไง

ตลอดเลยล่ะเดี๋ยวนี้อ่ะ

เรื่องจูบอ่ะ เฮียไม่ได้แกล้งหรอกนะ เฮียตั้งใจ

พอพูดถึงเรื่องจูบขึ้นมา ก็ทำให้ใบหน้าขาวผ่องนั่นขึ้นสีทันที มาร์คหัวเราะ ก่อนจะเอื้อมมือลูบแก้มขาวที่ขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างแผ่วเบา เจ้าของแก้มรีบปัดมือเขาทิ้งทันที

เนี่ย เรียกว่าแกล้งกันชัดๆ

 



ยูคยอมในชุดสบายๆ สวมแว่นกันแดด เดินเข้ามาในโรงพยาบาล ท่ามกลางสียงกรี๊ดของพยาบาลและคนป่วยที่เป็นแฟนคลับของเขา เหล่าแฟนคลับต่างพากันเข้ามาล้อมรอบ เพื่อจะขอถ่ายรูปและขอลายเซ็น แต่ดูเหมือนว่าวันนี้นักร้องหนุ่มจะอารมณ์ไม่ดี เขาแค่ยิ้มนิดๆและพยักหน้าเชิงขอตัว และเดินฝ่าฝูงแฟนคลับเข้าไปในลิฟต์ทันที

พี่จินยอง

ทันทีที่เปิดประตูพรวดเข้ามา แถมไม่เคาะ และยังส่งเสียงเรียกเสียงดังอีกด้วย โชคดีที่ตอนนี้จินยองกำลังว่าง จินยองหันมามองหน้าคนที่ปิดประตูและทิ้งตัวลงนั่งตรงข้ามพลางถอนหายใจ

จะมาก็ควรบอกล่วงหน้าบ้าง แล้วประตูก็หัดเคาะบ้าง

ผมรู้มาว่าเมื่อคืนพี่แจ็คสันไม่ได้กลับบ้านพี่

ใช่

พี่ก็รู้แล้วงั้นหรอ พี่แจ็คสันหายไปไหนมา

อยากรู้ทำไมไม่ไปถามเจ้าตัวล่ะ

เอ่อ ผมไม่กล้าเจอหน้าพี่แจ็คสันอ่ะ แบบว่าไงดีล่ะ เจอหน้าทีไรก็ใจสั่นทุกที ผมจะตายทุกทีที่เจอ

เวอร์ไปหรือเปล่าครับ คุณคิม ยูคยอม

โธ่พี่จินยอง พี่ก็รู้นี่ว่าผมชอบพี่แจ็คสันมากแค่ไหนน่ะ

เออ พี่รู้

สรุปแล้วพี่แจ็คสันหายไปไหนมาเมื่อคืน หรือว่านอนที่โรงงานนั่นหรอ แล้วๆ...

ใจเย็นๆ ค่อยๆพูดก็ได้ พี่ไม่ได้รีบไปไหน ยังนั่งฟังอยู่

นอนที่นั่นจะสบายหรือเปล่า พี่แจ็คสันติดหมอนข้าง อาจจะเผลอกอดใครแทนหมอนข้างก็ได้นะ แล้วนอนตรงไหน นอนพื้นหรือเปล่า พื้นมันแข็งมากนะ แล้วกินข้าวหรือยัง กินข้าวที่ไหน สารอาหารครบถ้วนหรือเปล่า

ยูคยอม บางทีนายก็น่าหมั่นไส้มากเกินไปนะ เอาแค่พอดีได้หรือเปล่า

ก็ผมเป็นห่วงพี่แจ็คสันนี่นา

ไม่ต้องห่วงหรอก อย่างน้อยแจ็คสันก็ยังมีคุณมาร์คคอยดูแล

หืม เดี๋ยวนะพี่ หมายความว่าไง นี่พี่ยอมให้พี่แจ็คสันอยู่ใกล้กับไอ้หน้าหล่อนั่นง่ายๆหรอพี่ ผมว่าหมอนั่นมันไม่น่าไว้ใจนะ ทำตัวเหมือนเป็นเจ้าของพี่แจ็คสัน เดินตามตลอดไม่ห่างเลย

ได้ข่าวว่านายเองก็ใช่ย่อย มือไวใจเร็วตลอดเวลา เดี๋ยวโอบเดี๋ยวกอดนี่

เอ่อ ไปได้ยินมาจากไหนกันครับ ไหนใครบอกพี่มา

ช่างมันเถอะ เอาเป็นว่าเรื่องคุณมาร์ค ค่อยๆดูห่างๆไปก่อน อย่าเพิ่งออกตัวแรงมาก ถ้ามีอะไรไม่ชอบมาพากลแล้วเราค่อยจัดการทีเดียวไปเลย เข้าใจหรือเปล่า

ครับผม วางใจผมได้เลยครับพี่จินยอง ผมจะดูแลพี่แจ็คสันเป็นอย่างดีเอง

 



ฮ่องกง ประเทศจีน...

ชายหนุ่มวัยกลางคนในชุดสูทแบบมาเฟีย สวมหมวกสีขาว ปากคาบซิกก้า กำลังยืนมองรถที่กำลังยกย้ายตู้คอนเทนเนอร์จำนวนมากมายที่ท่าเรือแห่งหนึ่ง เบื้องหลังของเขาเป็นชายฉกรรจ์จำนวนมาก ยืนเรียงแถวอยู่ จีมินเคาะประตูพร้อมกับเดินเข้ามาข้างๆ

หัวหน้าครับ

ได้เรื่องว่าไงบ้าง

ตระกูลเฉินเคลื่อนไหวแล้วครับ

...

ให้ผมไปคุ้มครองคุณหนูที่เกาหลีไหมครับ

ริกกี้เงียบไปราวกับกำลังใช้ความคิด จีมินเองก็รอคำตอบ...

ไม่ต้อง นายอยู่ช่วยฉันทางนี้เถอะ

แต่ว่า...

จีมิน ฉันบอกแล้วใช่ไหมว่าไม่ต้องเป็นห่วงกากา นายก็เห็นว่าตั้งแต่ที่กากาไปเกาหลี ไม่มีใครหน้าไหนเข้ามาทำอะไรเค้าได้เลย กากายังใช้ชีวิตอย่างสนุกสนานและไม่รู้อะไรได้เหมือนเดิม นั่นเพราะใคร

เพราะคุณมาร์คคอยดูแลคุณหนูตลอด24ชั่วโมง

ใช่ แล้วนายยังจะกังวลอะไรอีก

แต่ครั้งนี้เป็นตระกูลเฉินนะครับ

ต่อให้จะเป็นใคร คุณมาร์คก็ต้องดูแลกากาได้ดีอย่างแน่นอน ฉันเชื่ออย่างนั้น

งั้นผมขอเสียมารยาทถามอะไรหัวหน้าหน่อยได้หรือเปล่าครับ ทำไม... ทำไมหัวหน้าถึงได้ไว้ใจคุณมาร์คมากขนาดนั้น ทั้งๆที่เพิ่งจะเจอกัน

นั่นก็เพราะว่า... สายสัมพันธ์เก่าๆน่ะ

 



มาร์คที่กำลังเดินตรวจโรงงานสะดุ้งตกใจเล็กน้อย เมื่อได้ยินเสียงโทรศัพท์ของตนเอง และต้องตกใจกว่าเดิมเมื่อเห็นเบอร์ที่โทรมา เขาเหลือบมองแจ็คสันที่ยืนคุยกับยุนอาอยู่ ก่อนจะค่อยๆแยกตัวออกมารับสาย

สวัสดีครับคุณริกกี้

(ลูกชายตัวแสบของผมสร้างความปวดหัวให้หรือเปล่าครับ)

ไม่เลยครับ ตรงกันข้ามเลย เค้าทำงานเก่งและเรียนรู้งานไวมากครับ

(เป็นเพราะคุณมาร์คสินะครับ ขอบคุณมากนะครับที่ทำให้ลูกผมเป็นผู้เป็นคนกับคนอื่นเค้าซะที เข้าเรื่องดีกว่า ตอนนี้ตระกูลเฉินเคลื่อนไหวแล้ว และผมไม่รู้ว่าพวกมันจะเคลื่อนไหวไปในทิศทางไหน)

ผมจะให้คนของผมไปที่ฮ่องกงเดี๋ยวนี้เลยครับ

(ไม่เป็นไรครับ ทางนี้ผมจัดการเองได้ ที่เป็นห่วงคือทางกากา ผมไม่อยากให้เค้ากลับมาฮ่องกงตอนนี้ และไม่อยากให้รู้เรื่องนี้ด้วย)

ผมจะจัดการเรื่องนั้นให้เองครับ

(ฝากเค้าด้วยนะครับ ปกติแล้วผมไม่เคยขอความช่วยเหลือจากใคร แต่คุณมาร์คเป็นคนของตระกูลต้วน และคุณมาร์คกับกากาเองก็เคยรู้จักกันมาก่อน ผมหวังว่าผมคงไม่ร้องขอมากเกินไป และคุณมาร์คก็คงไม่ใจร้ายกับผม)

ด้วยความยินดีเลยล่ะครับ ตระกูลหวังและตระกูลต้วนต่างรู้จักกันมานาน ไม่ต้องเป็นห่วงเรื่องแจ็คสันนะครับ ผมจะดูแลความปลอดภัยของเค้าให้เอง

มาร์คกดวางสายในขณะที่สายตายังมองไปที่แจ็คสันที่ยังหัวเราะร่ากับยุนอาและพนักงานคนอื่นๆ ในความร่าเริงสดใสนั้นยิ่งทำให้มาร์คยิ่งเป็นห่วง กลัวว่าหากคนตัวเล็กรู้เรื่องที่เกิดขึ้นที่ฮ่องกงแล้วจะเสียรอยยิ้มนั้นไป


จะไม่ให้น่าเป็นห่วงได้อย่างไรกันล่ะ ในเมื่อสถานการณ์ที่ฮ่องกงตอนนี้กำลังระอุ อย่างที่รู้กันดีว่าตระกูลหวัง เป็นแก๊งค์มาเฟียที่มีอิทธิพลมากที่สุดในประเทศจีน แล้วยังมีอิทธิพลมากที่สุดในทวีปเอเชีย และแผ่ขยายฐานอำนาจไปในหลายๆประเทศอีกด้วย ริกกี้เป็นผู้นำที่ทรงคุณวุฒิมากที่สุด ทั้งสติปัญญาและความสามารถต่างๆ และโซเฟีย ภรรยาของเขาก็ยังเป็นคนสวย เก่ง และฉลาดมากๆอีกด้วย ทั้งสองมีทายาทอยู่สองคน นั่นก็คือเจค็อป ผู้เป็นพี่ และแจ็คสัน ผู้เป็นน้อง


จนกระทั่งเกิดเหตุการณ์ลอบสังหารผู้นำตระกูลหวัง โดยตระกูลเฉิน ทำให้เกิดการนองเลือดและมีผู้เสียชีวิตมากมาย 1ในนั้นก็คือเจค็อป แต่ตอนนั้นแจ็คสันยังเด็กมาก เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองมีพี่ชาย เพราะเมื่อจำความได้ก็ไม่มีใครพูดถึงเจค็อปอีกเลย ราวกับว่ามันไม่เคยเกิดขึ้น ทั้งนี้ทั้งนั้นก็เพื่อจิตใจที่สมบูรณ์พร้อมของแจ็คสัน ผู้เป็นทายาทเพียงคนเดียวของตระกูลหวังนั่นเอง แจ็คสันถูกเลี้ยงดูมาอย่างดีและถูกตามใจจากทุกคน


ส่วนตระกูลต้วนนั้น เดิมทีตระกูลต้วนเป็นชาวจีนแท้ๆ แต่ย้ายถิ่นฐานไปอยู่อเมริกา และบางทีก็กลับมาที่จีนบ่อยๆ ความสัมพันธ์ระหว่างตระกูลหวังและตระกูลต้วนนั้นสนิทสนมแนบแน่นด้วยความผูกพัน เพราะริกกี้และเรย์มอน ผู้เป็นพ่อของมาร์ค ทั้งสองเป็นเพื่อนรักเพื่อนตายกัน ในยามที่มีปัญหาต่างก็คอยช่วยเหลือกันและกันมาเสมอ ก่อนจะเกิดเรื่องเศร้าขึ้นเมื่อตระกูลต้วนถูกลอบสังหารอย่างปริศนา เหลือเพียงมาร์คที่รอดชีวิตเพียงคนเดียว และมาร์คมั่นใจว่าการตายของคนในครอบครัวเขา ตระกูลเฉินจะต้องมีส่วนเกี่ยวข้องอย่างแน่นอน


มาร์คต้องเริ่มต้นทุกอย่างใหม่ทั้งหมดอีกครั้งด้วยตัวลำพัง จนมีทุกอย่างถึงทุกวันนี้ และแน่นอนว่าเขาไม่ลืมตระกูลหวัง เขาบอกกับตัวเองเสมอว่าเมื่อเขากลับมายิ่งใหญ่เหมือนเดิม เขาจะกลับมาพบกับตระกูลหวังอีกครั้ง เพื่อบอกให้รู้ว่าตระกูลต้วนยังอยู่ข้างตระกูลหวังเหมือนเดิม และยังสนับสนุนกันและกันเหมือนเดิม ตามคำสั่งเสียของเรย์มอน ครั้งแรกที่ริกกี้รู้ว่ามาร์คยังมีชีวิตอยู่ เขาก็ร้องไห้ออกมาให้มาร์คเห็น และนั่นทำให้มาร์คเข้าใจแล้วว่าทำไมเรย์มอนพ่อของเขาถึงได้รักเพื่อนคนนี้มากที่สุด ถึงขั้นยอมตายแทนกันได้


แน่นอนว่าแจ็คสันไม่รู้เรื่องความสัมพันธ์ระหว่างตระกูลหวังและตระกูลต้วน ดูเหมือนริกกี้เองก็ไม่อยากให้แจ็คสันรับรู้เรื่องเหล่านี้ในตอนนี้ เขาคิดว่าควรให้เวลาแจ็คสันมากกว่านี้อีกสักนิด แล้วค่อยบอกทุกอย่าง เพื่อเตรียมความพร้อมให้กับแจ็คสันในการเป็นผู้นำตระกูลหวังคนต่อไป แจ็คสันรู้แค่ว่ามาร์คคือหุ้นส่วนคนสำคัญของริกกี้เท่านั้น และก็คิดว่าเพราะความสามารถของมาร์ค ถึงยอมให้พ่อของเขาร่วมงานด้วย


มาร์คและแจ็คสันเคยเจอกันมาก่อนในตอนเด็ก ในตอนนั้นแจ็คสันเป็นเพียงเด็กตัวอ้วนๆที่เอาแต่ใจไม่น้อย ตอนนั้นแจ็คสันเคยเรียกเขาว่า เฮีย และเดินตามต้อยๆ และเมื่อกลับมาเจอกับริกกี้และโซเฟียอีกครั้ง มาร์คก็จะเจอกับแจ็คสันอีกครั้งว่าเขาเป็นอย่างไรบ้าง


แต่พอได้มาเจอกันอีกครั้งจริงๆ มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่มาร์คจะมองแจ็คสันเป็นเด็กอ้วนๆที่เอาแต่ใจและไม่น่าคบหา เพราะตอนนี้เด็กอ้วนคนนั้นได้กลายมาเป็นเด็กหนุ่มวัยสดใส ตัวเล็กน่ารัก ผิวพรรณขาวผ่อง ไหนจะจมูกรั้นๆ ริมฝีปากจิ้มลิ้ม ดวงตากลมโตบ้องแบ๊วนั่นอีก จากที่ไม่อยากคบหาและเข้าใกล้ กลายเป็นว่าอยากจะพุ่งกอดทุกครั้งที่เจอหน้ากันเลย

และนั่นแหละเป็นเหตุผลที่มาร์คอยากให้แจ็คสันเรียกเขาว่าเฮียอีกครั้ง...


แต่...

ทำบ้าอะไรของเฮีย

เสียงตะคอกดัง ปลุกให้มาร์คสะดุ้งหลุดออกจากภวังค์ และชะงักตกใจ เมื่อตอนนี้คนตัวเล็กยืนอยู่ตรงหน้าเขา มาร์คทำหน้าแปลกใจเล็กน้อย ก่อนจะเห็นว่ามือของเขากำลังบีบจมูกรั้นๆนั่นด้วยความเอ็นดู แจ็คสันขมวดคิ้วเป็นปม ก่อนจะผลักมือเขาออกไป

อ่า เฮียขอโทษ โทษที มันไม่ได้ตั้งใจน่ะ

เห็นยืนเหม่อเป็นพระเอกMVอยู่ตั้งนาน พอมาเรียกก็มาบีบจมูกผม เพื่อ? จะฆ่ากันหรือไง

เฮียจะฆ่าเราให้ตายทำไมกันล่ะ

เห็นชอบแกล้งผมไง

ก็บอกแล้วไงว่าไม่ได้แกล้งเลย

มาร์คหัวเราะและอดไม่ได้ที่จะเลื่อนมือที่บีบจมูกเปลี่ยนมาเป็นลูบผมสีบลอนด์ที่เปียกเหงื่อนั้นแทน แจ็คสันยืนนิ่ง ไม่ได้ปัดมือเขาทิ้งแบบเมื่อครู่ แต่เปลี่ยนมาเป็นเป่าลมใส่หน้ามาร์คแทนด้วยความหมั่นไส้ พอเห็นมาร์คหันหน้าหนี ก็หัวเราะชอบใจและเดินออกไป มาร์คมองยิ้มๆ ก่อนจะเดินตามออกไป โดยไม่พ้นสายตาของยุนอาที่กำลังยิ้มแซวเขา


..............................................................................................................................................

ตอนนี้บทบรรยายมันจะเยอะหน่อยๆ อย่าเพิ่งเบื่อกันนะคะ 

ได้อ่านทุกคอมเม้นท์เเล้วรู้สึกมีกำลังใจขึ้นมากเลยค่ะ

ตอนนี้ก็ได้เเต่รอรอรอรอรอ รอเรียกสัมภาษณ์งาน

รู้สึกตื่นเต้นพอๆกับการได้อัพฟิคเลยค่ะ

ขอให้อ่านให้สนุกนะคะ หวังว่าคงชอบกัน รักทุกคนค่ะ :)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

87 ความคิดเห็น

  1. #35 Cha cha-om (@BoonthinFamily) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 12:03
    ฝากดูแลน้องด้วยนะคะ ยิ่งซนๆอยู่ด้วย
    #35
    0
  2. #9 markbyug_jackson (@markbyug_jackson) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 มีนาคม 2562 / 23:53

    ไม่ไหว
    #9
    0
  3. #5 IGOT7_MS (@IGOT7_MS) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 มีนาคม 2562 / 09:06

    https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-06.png

    อร๊ายยยย มีแต่คนหลงรักน้องงงงง

    #5
    0