My little boy #Markson (END)

ตอนที่ 23 : 22

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 176
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    18 มี.ค. 62


อาการของคนป่วยดีขึ้นตามลำดับ จนคุณหมอที่นั่งจิบกาแฟอยู่ตรงข้ามนั่งมองด้วยสีหน้าสบายใจ คนตัวเล็กกำลังตักข้าวต้มใส่ปากคำใหญ่ เคี้ยวตุ้ยๆเต็มปาก เหลือบมองเขาราวกับจะถามว่ามีอะไรหรือเปล่า จินยองส่ายหน้าช้าๆ

ข้าวต้มนี่อร่อยอ่ะ ทำเองหรอ

เปล่า

ซื้อจากร้านไหนอ่ะ

ไม่ได้ซื้อ

อ้าว แล้วเอามาจากไหนเนี่ย

มีคนให้มา

หา? ใคร?

ผู้ปกครองนายน่ะ เค้าขับรถเอามาให้เมื่อเช้า

หรอ อืม รสชาติงั้นๆแหละ

แจ็คสันที่รู้ว่าข้าวต้มนี่มาร์คเป็นคนทำก็ทำหน้าเหมือนไม่อร่อยทั้งๆที่อร่อยทันที ทำเอาจินยองหัวเราะออกมา ส่ายหน้าด้วยความเอ็นดู

กินหมดจนแทบจะเลียถ้วยอยู่แล้วเนี่ยนะ

ฉันเป็นคนรู้จักขอบคุณอาหารต่างหากล่ะ ข้าวทุกจาน อาหารทุกอย่าง อย่ากินทิ้งขว้าง

นี่แจ็คสัน ถามจริงๆนะ

อะไร?

นายคิดยังไงกับคุณมาร์คกันแน่

เท่านั้นแหละ...

แค่กๆ

คนตัวเล็กที่ได้ยินแบบนั้นก็สำลักทันที จินยองลุกพรวดด้วยความตกใจ รีบยกแก้วน้ำส่งให้อีกคนทันที พลางเข้ามาตบหลังเบาๆ แจ็คสันดื่มน้ำเสียงดังอึกๆ

จะฆ่ากันหรือไง?

ขอโทษ แค่อยากรู้เฉยๆ

ถามบ้าอะไรของนายเนี่ย

ก็มันสงสัย

สงสัยทำไม?

พักนี้นายกับคุณมาร์คออกจะเกินหน้าเกินตาไปหน่อยน่ะ

หืม? ขนาดนั้นเลยหรอ?

อืม

ก็... ก็ไม่มีอะไรสักหน่อยนี่ นายคิดมากไปหรือเปล่า

ตอนนายป่วย นายพูดถึงแต่หมอนั่นนะ

หา?

จะให้พูดไหม อยากฟังไหม

ไม่ๆๆๆๆ ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้นแหละ พอแล้ว เปลี่ยนเรื่องๆ

ยังเปลี่ยนไม่ได้

ทำไม?

จนกว่านายจะบอกว่านายคิดยังไงกับหมอนั่นกันแน่

มันไม่เห็นจะสำคัญอะไรเลยนี่นา

สำคัญสิ

ยังไง

เพราะฉันเป็นห่วงนายไง

ฉันโตแล้วน่า

แจ็คสัน

ก็... ยังไงล่ะ ไม่รู้สิ มันพูดไม่ถูกอ่ะ จินยองอย่ามากดดันฉันนะ นายก็รู้ว่าฉันไม่เคยมีแฟนมาก่อน ไม่เคยเจอเรื่องแบบนี้มาก่อน มันก็ทำตัวไม่ถูกอ่ะ อธิบายไม่ได้ด้วย

คุณมาร์คบอกว่าตอนที่อยู่ที่แคนาดา หมอนั่นขอจีบนาย แล้วนายไม่ได้ปฏิเสธ

...

แถมพอกลับเกาหลีมา ฉันก็เห็นว่านายใช้น้ำหอมกลิ่นเดียวกับหมอนั่น แค่นั้นไม่พอ หมอนั่นคอยไปรับไปส่ง ไปกินข้าว ไปซื้อของกัน

...

แถมหมอนั่นก็ปฏิเสธผู้หญิงที่เป็นลูกค้าพ่อนายซะหงายเงิบ ชนิดที่ไม่สนใจหากเค้าจะยกเลิกการซื้อขาย

หรอ?

ไม่รู้สินะ เห้อ ฉันไม่พูดเรื่องนี้แล้วดีกว่า ปวดใจแปลกๆ

โธ่ พ่อครับ ผมโตแล้วนะครับ

แจ็คสันหัวเราะพร้อมกับกอดจินยองที่ยังยืนอยู่ข้างๆเขาทันที จินยองส่ายหน้าพลางเขกหัวเบาๆไปทีหนึ่ง แจ็คสันไม่ได้รู้เลยว่าที่เขาเป็นห่วง เขาไม่ได้ห่วงในฐานะเพื่อนหรือพี่ชายหรือผู้ใหญ่ที่คอยดูแลเลย แต่เขาห่วงในฐานะคนๆหนึ่งที่รักและหวังดีกับแจ็คสันมาก จินยองมั่นใจว่าความรักที่เขามีให้แจ็คสันนั้นไม่น้อยไปกว่ามาร์คเลย และในความห่วงนี่ก็มีความหวงด้วย

แต่ก็นั่นแหละ แจ็คสันระบุความสัมพันธ์ระหว่างเขาไว้ชัดเจนแล้วในค่ำคืนวันนั้น ว่าจะเป็นเพื่อนรักกันตลอดไป ต่อให้เขาแสดงท่าทีห่วงใยมากแค่ไหน คนตัวเล็กก็จะมองว่าเขาห่วงในฐานะเพื่อนคนหนึ่งเท่านั้น ทั้งเขาทั้งยูคยอมต่างอยู่ได้แค่ในสถานะนี้เท่านั้น

แต่ไม่ใช่กับมาร์ค มาร์คไม่เคยอยู่ในสถานะเพื่อนของแจ็คสันมาตั้งแต่แรกอยู่แล้ว...

 



วันนี้แจ็คสันเลือกที่จะให้จินยองมาส่งที่ทำงาน แม้ว่ามาร์คจะมารอรับก็ตาม จินยองยักคิ้วเชิงกวนๆให้มาร์คทีหนึ่ง ราวกับเป็นการเอาคืน มาร์คเดินตามหลังแจ็คสันเข้ามาเงียบๆ ดูเหมือนว่าคนตัวเล็กจะยังโกรธเขาอยู่สินะ มาร์คไม่อยากให้เป็นแบบนี้แล้ว เขาคิดว่าวันนี้เขาต้องปรับความเข้าใจกับอีกคนให้รู้เรื่อง

คุณหนูคะ

ยุนอาเข้ามาในห้องหลังจากที่เคาะประตูเบาๆ ส่งผลให้คนตัวเล็กที่สวมแว่น สีหน้าตั้งใจ วางเอกสารในมือและหันมามอง ก่อนจะยิ้มกว้างเมื่อเห็นว่าเป็นยุนอา

ครับ?

ช่วยลงไปที่โรงงานหน่อยได้ไหมคะ พอดีว่าคนของเรามีปัญหา คิดว่าคุณหนูน่าจะเป็นคนเดียวที่ลงไปห้ามได้

หืม? คนทะเลาะกันหรอ?

ลงไปดูหน่อยนะคะ

ได้ครับ

แจ็คสันพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย รอยยิ้มที่อ่อนโยนนั่นทำให้พนักงานทุกคนที่นี่รู้สึกอบอุ่นและเป็นกันเองสุดๆ แจ็คสันไม่ได้ถอดแว่นแต่หยิบหมวกสีชานมขึ้นมาสวมและเดินออกไป เขาคิดว่ายุนอาน่าจะเดินตามหลังมา แต่พอหันจะไปคุยด้วยก็ไม่พบใครแล้ว แจ็คสันยักไหล่อย่างไม่แคร์ เดินมุ่งหน้าไปที่โรงงาน แต่ก็ไม่พบอะไรเลย มีเพียงความเงียบงันที่ผิดปกติ

เฮ้ย ไม่ใช่ลงไม้ลงมือกันแล้วล่ะ

แจ็คสันรู้สึกเป็นกังวลกับความเงียบที่ผิดปกตินี้ ได้แต่คิดว่าอย่ามีเรื่องร้ายแรงอะไรเกิดขึ้นเลย เดินไปเรื่อยๆจนจะสุดทางอยู่แล้ว ชักรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดี ตัดสินใจหันหลังจะเดินกลับ แต่แล้วก็มีมือใครบางคนเข้ามากระชากแขนและดึงเข้าไปในซอกมุมหนึ่งทันที

ว้าก ปล่อยนะ ไอ้บ้า ฉันจะฟ้องป๊า

หยุดตีก่อน เฮียเอง

แจ็คสันที่ร้องโวยวายพร้อมง้างมือทุบตีไม่มียั้งหยุดชะงักเมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นหู หันหน้ามามองก่อนจะเห็นว่าเป็นคนที่เขาเลี่ยงไม่คุยด้วยนั่นเอง

เฮีย

ใช่ เฮียเอง

ปล่อยผมเลย ผมจะกลับไปทำงาน ยุนอานะยุนอา หลอกกันได้

ยังไม่หายโกรธอีกหรอ

ปล่อย

กากา

เออ ผมโกรธ ไม่หายโกรธด้วย เข้าใจยัง?

ฟังเฮียอธิบายก่อนสิ

ไม่ฟัง

ที่เฮียไม่พูดด้วยวันนั้นน่ะ เพราะเฮียหึงเราอยู่นะ เราเอาแต่แคร์คุณหมอพัคจนเกินหน้าเกินตา เฮียเห็นแล้วทนไม่ได้ ไม่อยากทะเลาะกับเรา เลยเลือกที่จะไม่คุยด้วย แต่เฮียก็ไม่ได้หนีเราไปไหนเลย เฮียก็ยังอยู่กับเรา แอบดูเราอยู่ห่างๆ

แล้วไง ดินเนอร์อร่อยไหมล่ะ?

หืม? อ๋อ หมายถึงผู้หญิงคนนั้นน่ะหรอ ไม่ได้ไปดินเนอร์กันนี่

เห็นเธอสนใจเฮียจะตาย สวยด้วย

สวยแค่ไหนก็สู้กากาของเฮียไม่ได้หรอก ดูสิ ป่วยไม่กี่วัน ผอมเลย

ไม่ต้องมาเปลี่ยนเรื่องเลย

โอเคๆ เฮียยอมแล้วครับ คืองี้นะ พอเธอชวนเฮียไปกินข้าว เฮียก็ปฏิเสธอ้อมๆไง จะให้ปฏิเสธตรงๆก็กระไรอยู่ เพราะเธอเป็นลูกค้าของพ่อเรา แต่เราอ่ะอยู่ๆก็เดินหนีออกไปเลย เธอก็ยิ่งรุกเฮียหนัก เธอชวนเฮียไปทำงานด้วย ก็คือชวนสานสัมพันธ์นั่นแหละ

...

แต่เฮียก็บอกกับเธอไปว่า... ขอผมพูดอะไรหน่อยแล้วกัน มีคนเดียวบนโลกที่ทำให้ผมสนใจเค้าได้ และตอนนี้เค้าก็เดินออกจากห้องไปแล้ว

หา?

อืม เฮียพูดแบบนี้จริงๆ

เฮียเป็นบ้าไปแล้วหรอ นั่นลูกค้าของป๊านะ

อ้าว ก็ช่วยไม่ได้นี่นา เจ้าของกิจการดันเดินหนี เฮียจะทำไงล่ะ

เฮียแม่ง

ไม่ต้องห่วง เธอยังทำการค้าขายกับเราอยู่เหมือนเดิม แต่แค่จะไม่มาที่นี่อีกแค่นั้นเอง และที่เฮียไม่ได้ไปส่งเรา เพราะเฮียอยากทำใจให้สงบก่อน

ทำไม?

ก็เราเล่นใส่ที่คาดผมหูกระต่ายแบบนั้น ใครมันจะอดใจไหวกัน แถมมารู้ว่าใส่เพราะง้อคุณหมอพัคอยู่ด้วย บอกตรงๆเลยทั้งหึงทั้งหวงหนักยิ่งกว่าเดิม กากาเป็นของเฮียคนเดียวแท้ๆ แต่ทำไมต้องแคร์คนอื่นมากกว่าเฮียด้วย ไม่เข้าใจเลย

ไม่พูดเปล่า มือที่กอดคนตัวเล็กอยู่นั้น กระชับกอดให้แน่นขึ้น ก้มลงหอมแก้มขาวๆนั่นให้ชื่นใจ แจ็คสันทำแค่เพียงหัวเราะเบาๆ ไม่ได้ขัดขืนอะไร

ก็จินยองเป็นเพื่อนคนสำคัญของผม ผมก็ต้องแคร์มากสิ แต่ก็ไม่ได้บอกว่าแคร์มากกว่าเฮียซะหน่อย แต่ก็ไมได้แคร์เฮียมากกว่าจินยองด้วย แคร์เท่าๆกัน ยูคยอมด้วยอีกคน

ยอมก็ได้ แล้วหายโกรธยัง

หมวกออกใหม่อีกแล้ว

เดี๋ยวพาไปซื้อเลย เหมาทั้งคอลเลคชั่นให้ด้วย

พูดแล้วนะ

 



มาร์คกำลังคุยกับสตีฟ พลางหันเหลือบมองคนตัวเล็กที่กำลังเลือกหมวกอย่างอารมณ์ดีในร้านดังบนห้างสรรพสินค้า แจ็คสันมองกลับมา มาร์คยิ้มให้ เมื่อแจ็คสันหันกลับไป มาร์คก็ทำหน้าเรียบนิ่งเหมือนเดิม สีหน้าของสตีฟตอนนี้ก็กำลังเครียดไม่แพ้กัน

นายมั่นใจมากแค่ไหนสตีฟ

ข่าวมันยังไม่ชัวร์ก็จริง แต่ผมรู้สึกสังหรณ์ใจเรื่องนี้มากๆเลยล่ะครับ

...

เค้าหายตัวไปก่อนที่จะเกิดเรื่องกับคุณริกกี้และคุณโซเฟีย มันไม่แปลกไปหน่อยหรอครับคุณมาร์ค

แต่เค้าเป็นคนสนิทของแจ็คสัน เค้าดูแลแจ็คสันมาตั้งแต่เล็กๆ และเป็นคนที่คุณริกกี้ไว้ใจมากที่สุดคนหนึ่ง ถึงได้กล้าฝากให้ดูแลแจ็คสันนะ

เรื่องนั้นมันก็ใช่ครับ แต่ในวันที่เกิดเหตุเค้าหายไปไหน

...

คุณริกกี้และคุณโซเฟียอาการสาหัส เหล่าบรรดาลูกน้องคนสนิทก็มีสภาพไม่ต่างกัน สถานการณ์ที่ฮ่องกงตอนนี้ที่มันสงบลงได้ก็เพราะคุณมาร์คและผู้กองเจบี จนตอนนี้เราก็ยังไม่พบข่าวคราวการหายตัวไปของเค้าเลย

หรือว่าเค้าตาย?

ถ้าตายเราต้องเจอศพสิครับคุณมาร์ค ต่อให้เป็นการฆ่าปิดปากก็ตาม

นายยังคิดว่าจีมินคือคนที่จะทรยศตระกูลหวังอีกหรอ

อะไรมันก็เกิดขึ้นได้ทั้งนั้นแหละครับ ระแวงไว้ก่อนมันก็ไม่เสียหายอะไร

มาร์คถอนหายใจพร้อมกับหันไปมองแจ็คสันที่กำลังเลือกเสื้อสีเดียวกับหมวกอยู่ สิ่งที่เขากำลังพูดคุยกับสตีฟนั่นก็คือเรื่องการหายตัวไปของจีมิน จีมินหายตัวไปก่อนจะเกิดเรื่องขึ้นกับริกกี้และโซเฟีย แม้มันจะน่าสงสัยอย่างที่สตีฟบอก แต่มาร์คก็ยังรู้สึกว่าคนอย่างจีมินไม่น่าจะเป็นคนทรยศตระกูลหวังได้ โดยเฉพาะกับแจ็คสัน จีมินนั้นรักและคอยดูแลแจ็คสันมาตลอด ตั้งแต่เล็กจนโต ขนาดแจ็คสันไปเรียนที่อเมริกา จีมินยังดื้อแอบตามไปดูแลแจ็คสันอีกต่างหาก แจ็คสันเองก็รักจีมินเหมือนพี่ชายแท้ๆคนหนึ่งด้วย

ไปตรวจสอบให้เรียบร้อยแล้วฉันจะเชื่อ

ครับ

อย่างน้อยๆถ้าแจ็คสันจะรู้เรื่องนี้ก็ต้องเป็นเรื่องที่ถูกต้องที่สุด

 



จีมินเป็นคนแบบไหนหรอ?

แจ็คสันละความสนใจจากไอศกรีมตรงหน้าทันที พร้อมกับเงยหน้ามองมาร์คด้วยสีหน้าแปลกใจและเต็มไปด้วยคำถาม มาร์คยิ้มนิดๆเพื่อไม่ให้สถานการณ์น่าสงสัยเกินไป

ก็... เป็นคนดี

ดีมากเลยหรอ?

ใช่ หมอนั่นตามใจผมทุกอย่างเลยนะ ผมอยากได้อะไรก็ทำให้ตลอด แม้ว่าจะโดนป๊าดุตลอดว่าไม่ให้ตามใจผมอ่ะ ผมอยากไปไหนก็พาไป แถมเป็นคนที่เก็บความลับได้เก่งมาก เรื่องที่ผมแอบทำโดยป๊าไม่รู้ จีมินก็ไม่ได้บอกป๊าผมเลย จีมินเป็นเหมือนพี่ชายของผม เป็นพี่ชายที่แสนดีและใจดีมากๆด้วย ว่าแต่เฮียถามทำไม

เปล่าน่ะ

จริงสิ ตอนนี้เจอจีมินหรือยัง เค้าหายไปไม่ใช่หรอ

กำลังตามหาอยู่ อย่าห่วงเลย เราต้องเจอเค้าอย่างแน่นอน

ขอบคุณนะเฮีย

เรื่อง?

ทุกเรื่องที่เฮียทำให้ผม ผมรู้ทุกเรื่องที่เกิดขึ้นที่ฮ่องกงและทุกเรื่องที่เกิดขึ้นหลังจากที่ผมมาที่เกาหลีแล้ว ขอบคุณที่ช่วยเหลือ ดูแล และปกป้องผมขนาดนี้

แน่นอนอยู่แล้ว เพราะเราเป็นของเฮียนี่นา

แต่แล้ว...

คุณมาร์คเกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ

สตีฟตะโกนเสียงดัง วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา มาร์คหันมามองอย่างดุๆ กำลังจะอ้าปากถามว่ามีเรื่องอะไร แต่แล้วเสียงโทรทัศน์ในร้านก็ดังขึ้นเสียก่อน

พบศพของชายปริศนา ที่ภายหลังทราบว่าเป็นคนของตระกูลหวัง ชื่อว่านายจีมิน...

 



...........................................................................................................................................

Partหลังๆเริ่มจะดราม่าค่ะ อย่าเพิ่งเบื่อกันนะคะ อยู่ให้กำลังใจกันก่อน

ขอให้อ่านให้สนุกนะคะ รักทุกคน :)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

87 ความคิดเห็น

  1. #66 Cha cha-om (@BoonthinFamily) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 24 มีนาคม 2562 / 10:52
    เอ้า เจอก็ตายไปแล้ว
    #66
    0