จับสายซึน มาเจอมึนตัวพ่อ

ตอนที่ 6 : This is noodle

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,975
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 781 ครั้ง
    9 ก.ย. 62





[Pad's Story]

เช้านี้ผมตื่นมามหาลัยด้วยความรู้สึกที่จะสุขก็ไม่สุด จะทุกข์ก็ไม่ใช่... ที่จริงเหตุการณ์เมื่อคืนมันควรจะเป็นความทรงจำที่ดีของผมมากกว่านี้ ถ้าการสนทนาสุดท้ายของผมกับพี่หนวด มันไม่ได้จบแบบนั้น...

 

"ไม่ให้กูขับไปส่งในซอยเหรอวะ?"

"ไม่เป็นไรพี่ ผมเดินเข้าไปนิดเดียวเอง"

"เออๆ แล้วแต่มึงละกัน ยังไงก็รีบนอนล่ะมึง พรุ่งนี้มีเรียนเช้าหรือเปล่า?"

"มีครับ"

"งั้นก็ไปได้แล้ว และก็อย่ามัวลีลา รีบอาบน้ำแล้วนอนซะ"

"ครับ... พี่เองก็ฝันดีนะ"

"ฝันดีอะไรของมึง ขนลุก"

"เอ้า!"

"แล้วกูก็ยังไม่ได้จะกลับไปนอน"

"หืม! ทำไมล่ะ?"

"เดี๋ยวกูต้องไปส่งรุ่นน้องอีกหลายคน พวกปีสองมีรถไม่พอหรอก"

"ฮะ?"

"งงอะไรของมึง โว๊ะ! ไม่คุยกับมึงแล้ว เสียเวลา ไปละ"

"..."

 

...ก็เนี่ยแหละ! ผมถึงได้สุขไม่สุด! ทำไมพี่แม่งไม่ไปส่งผมแค่คนเดียวล่ะวะ!? เซ็งฉิบ...

"น้องเดือน...เดี๋ยววันนี้ตอนสี่โมงเย็น เรากับส้มหวานต้องไปประชุมงานดาว-เดือนมหาลัยนะ"

"ครับ" ผมพยักหน้าให้กับพี่พิธีกรคนเมื่อวาน (เพิ่งรู้เมื่อกี้นี้แหละว่าพี่แกชื่อ 'ครีม')

"แล้วอยากกินอะไรอีกไหม เดี๋ยวพี่ไปซื้อมาให้"

ผมยิ้มแล้วส่ายหน้า ความรู้สึกมึนหัวที่มีมาตั้งแต่เช้ายังคงคั่งค้างอยู่ และแม้ว่านี่จะปาเข้าไปมื้อเที่ยงแล้ว แต่ผมก็ยังไม่หายจากอาการแฮงก์เสียที

ยังไงก็ช่างเหอะ...ผมยังดีกว่าไอ้เจกับไอ้คีย์เยอะ! พวกแม่งสองคนป่านนี้ก็ยังไม่ตื่นเลยด้วยซ้ำ

'ติ๊ด ติ๊ด'

ผมชะงัก ก่อนจะหยิบมือถือขึ้นมาดู...

 

I am Sane: อยู่ไหนวะ

 

"!!!"

เห้ย! พี่แม่งทักมาก่อนด้วยว่ะ!

 

I am Sane: อ่านแล้วไม่ตอบ กวนตีนหรอ?

3P: ตอบละๆ อยู่ลานเกียร์ครับ กินข้าว

I am Sane: ร้านก๋วยเตี๋ยวคนเยอะป้ะ

 

ผมรีบลุกเดินไปส่องในโรงอาหารทันที

 

3P: แถวยาวเฟื้อย

I am Sane: งั้นก็ช่างเถอะ

3P: ถามทำไมอะพี่

I am Sane: ตอนแรกว่าจะให้ไปซื้อไว้รอ แต่ถ้าคนเยอะก็ช่างแม่ง

I am Sane: เดี๋ยวกูไปซื้อข้าวเซเว่นกิน

3P: เห้ย ไม่เอาดิ เดี๋ยวผมไปต่อแถวให้

I am Sane: ไม่ต้อง

3P: ผมอยากเจอพี่อะ มาลานเกียร์เถอะนะครับ

 

พี่หนวดเงียบหายไปนานทั้งๆ ที่อ่านเรียบร้อยแล้ว ระยะเวลาที่ถูกปล่อยไว้นั้นทำเอาผมหวั่นใจ

แม่ง...กูออกตัวแรงไปไหมวะ?

 

I am Sane: ขนลุก ไอ้สัตว์

I am Sane: มีพวกปีสามปีสี่อยู่ลานเกียร์ป้ะ?

 

ผมหันไปหาคนข้างๆ เพื่อถาม "พี่ครีมครับ คนไหนปีสามปีสี่หรอ?"

"นั่นไง" พี่ครีมชี้ไปยังโต๊ะถัดไป "กลุ่มพี่เด็ดปีสี่ น้องเดือนมีอะไรหรือเปล่า?"

ผมไม่ตอบ แต่หันไปกดโทรศัพท์แทน

 

3P: มีกลุ่มพี่เด็ดครับ

I am Sane: เดินไปใช้มันซื้อก๋วยเตี๋ยวไป

3P: เดี๋ยวผมไปซื้อให้เอง

I am Sane: อย่าขัดใจได้ป้ะ เด็กเปรต

I am Sane: บอกให้ทำอะไรก็ไปทำ

 

แม่ง... โคตรเผด็จการ...

...แต่ผมจะทำอะไรได้ล่ะ นอกจากลุกขึ้นแล้วเดินไปยังโต๊ะของพี่ปีสี่ "เอ่อ...คนไหนชื่อพี่เด็ดหรอครับ?"

ทุกสายตาบนโต๊ะจับจ้องมายังผม ก่อนที่หนึ่งในนั้นจะเป็นคนตอบกลับมา

"กูเอง มึงนี่เดือนคณะป้ะ?"

"ครับ"

"มีไรวะ หรือไม่มีเงินกินข้าว เอาของกู..."

"เปล่าครับๆ" ผมรีบร้องบอก ไม่รู้รุ่นพี่จะป๋าอะไรกันนักหนา วันนี้มีแต่คนจ้องจะเลี้ยงข้าวผมเลยเนี่ย "พอดีพี่หนวด...เอ่อ...พี่เซน ให้มาบอกพี่ว่าไปซื้อก๋วยเตี๋ยวให้หน่อยครับ"

"..." พี่ที่น่าจะชื่อเด็ดเลิกคิ้วขึ้น "เฮียฝากมึงมา?"

"ครับ"

"นี่กูต้องเชื่อใช่ป้ะ?"

ผมถอนหายใจ แล้วกดพิมไปหาพี่หนวด

 

3P: พี่เค้าไม่เชื่ออะ

I am Sane: บอกมันอ่านไลน์

 

"พี่เด็ดครับ พี่เซนให้อ่านไลน์"

พี่มันขมวดคิ้ว แต่ก็ยอมทำตาม ก้มอ่านอยู่ไม่นานนักเขาก็เงยหน้าขึ้นมามองสบตาผม "มึงกินอิ่มยังวะ?"

"เรียบร้อยครับ"

"งั้นไปต่อแถวให้หน่อย"

ผมพยักหน้ารับ

"เห้ยไอ้เด็ด มึงอ่านไลน์ดีๆ อีกทีดิ๊" ยังไม่ทันจะได้เดินไปไหน เสียงของเพื่อนพี่เขาก็ดังขัดขึ้นมาก่อน

"อะไรของมึงวะไอ้จี"

"ก็เฮียเซนย้ำด้วยว่าห้ามใช้น้อง"

พี่เด็ดก้มลงอ่านอีกครั้ง "เฮียแม่ง...โคตรรอบคอบ" บ่นเสร็จ พี่เขาก็ลุกยืน "เดี๋ยวกูไปซื้อเอง มึงกลับไปนั่งโต๊ะได้แล้วไป"

ผมพยักหน้ารับแล้วเดินกลับไปนั่งที่เดิม พี่ครีมกับเพื่อนอีกคนหันมามองหน้าผม ท่าทางจะมีคำถามอยู่เต็มไปหมด

"นี่น้องเดือนสนิทกับแก๊งเฮียหรอ?"

"เปล่าครับ"

"อ้าว แล้วไปคุยอะไรกันอะ?"

"พวกพี่เค้าไม่ให้บอกครับ" ผมอ้างไปแบบนั้นเพื่อตัดปัญหา "แต่ถ้าพี่อยากรู้..."

"ไม่เป็นไรๆ" พี่ครีมรีบเอ่ยแทรก "แหะๆ ไม่ได้อยากรู้ขนาดนั้น"

"โอเคครับ" ผมพยักหน้ารับแล้วก้มลงกดโทรศัพท์ต่อ

 

3P: พี่เด็ดไปซื้อให้แล้วนะพี่

 

ผมนั่งรอข้อความตอบกลับอยู่นาน แต่จนแล้วจนรอดพี่หนวดก็ไม่ยอมส่งไลน์อะไรตอบผมกลับมาเลย กระทั่งพี่เด็ดเดินออกจากโรงอาหารตรงมายังผม พร้อมกับวางชามก๋วยเตี๋ยวที่มีควันฉุยๆ นั้นลงบนโต๊ะด้านหน้าผม

"อะ...อะไรวะพี่" ผมเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก

"เฮียให้เอามาให้มึง" พูดจบ พี่เขาก็ทำท่าเหมือนจะเดินจากไป

"เดี๋ยวสิพี่" ผมร้องบอก ก่อนจะรีบลุกขึ้นเดินไปดักหน้าพี่เด็ดไว้ "แล้วพี่เซนล่ะพี่ ไม่มากินเหรอ?"

"เฮียแม่งกินแล้ว แค่อยากแกล้งกูนั่นแหละ ถึงได้ใช้มึงมาบอกกูไปซื้อเตี๋ยว"

"..."

"แถมพอซื้อเสร็จดันไลน์มาให้กูเอามาประเคนมึงอีก โว๊ะ! เฮียแม่งบ้าอำนาจฉิบหาย" พี่เขาบ่นแบบทีเล่นทีจริง ถ้อยคำอาจฟังเหมือนโมโห แต่สีหน้าที่ดูไม่ทุกข์ไม่ร้อนนั้นทำให้ผมรับรู้ได้ว่าพี่เด็ดไม่ได้โกรธอะไรหรอก

...แต่ผมสิ...ควรจะโกรธ...

ไอ้หอกพี่หนวด!

"น้องเดือน!! จะไปไหนคะนั่น! แล้วถือไปด้วยทำไม!!!???"

ผมไม่สนใจเสียงร้องท้วงจากพี่ครีมเลย เวลานี้ผมมุ่งมั่นอยู่เพียงฝีเท้าของตัวเองเท่านั้น...

ผมเดินข้ามถนนและทางรถไฟที่กั้นกลางคณะวิศวะ เพื่อย้ายตำแหน่งจากลานเกียร์ไปยังตึกภาคไฟฟ้า สถานที่ที่ผมรู้ว่ามีคนที่ผมอยากเจอสิงสถิตอยู่

ระหว่างทาง สายตาของมนุษย์ชุดช็อปแทบทุกคู่ต่างก็จับจ้องมายังผมด้วยความสงสัยใคร่รู้ พวกเขาอาจมีคำถามมากมายที่อยากจะถามผมในเวลานี้ หากแต่ผมไม่ได้เปิดโอกาสนั้น ผมเดินลิ่วๆๆๆ ขึ้นตึกภาคไฟมาบนชั้นห้า เปิดประตูเข้าไปในห้อง 515 พร้อมกับกระแทกของในมือลงกับโต๊ะ

'ปึ้ง!'

"เห้ย!! อะ...อะไรของมึง เป็นบ้าเหรอ!?" พี่หนวดร้องลั่น พร้อมกับยืนขึ้นเพราะกลัวน้ำก๋วยเตี๋ยวจะกระฉอกเปื้อนกางเกงยีนส์...

...ใช่แล้วครับ...ผมพกของกินมาด้วย!

"ก๋วยเตี๋ยวที่สั่งครับ!" พูดจบ ผมก็เดินลงส้นเท้าเสียงดังหนีออกมาจากห้องนั้นด้วยความว่องไว...

แม่งเอ๊ย! กูโกรธ!!!

.

.

.

.

.

กระทั่งจบคาบบ่าย...

กระทั่งตกเย็น...

กระทั่งผมต้องมานั่งแกร่วร่วมกิจกรรมดาว-เดือน...

...แต่กลับไม่มีแม้แต่การติดต่อใดๆ มาจากไอ้พี่หนวด!!

แม่งเอ๊ย!!!! ไอ้พี่เชี่ย!

“ทำหน้าอะไรแบบนั้นล่ะเดือน คนอื่นเค้ากลัวกันหมดแล้ว” ส้มหวานเอ่ยทักขึ้นระหว่างที่พวกรุ่นพี่ปล่อยให้พวกผมได้สนทนากันเองบ้าง

“ช่างคนอื่นเหอะ” ผมตอบพร้อมยักไหล่

“แฮงก์หรอ?”

ผมส่ายหน้า “หายนานแล้ว”

“แสดงว่าเดือนก็คอแข็งเหมือนกันนะเนี่ย คืนนี้ไปต่ออีกป้ะ?”

“ขี้เหล้าเกินไปไหมส้ม” ผมยิ้มออกมานิดหน่อยให้กับความที่สมกับเป็นชาววิศวะของดาวคนนี้

“ใครขี้เหล้า เราสายเบียร์” พูดจบ ส้มหวานก็หัวเราะเอิ๊กอ๊าก เรียกให้อารมณ์ขุ่นมัวของผมเจือจางลงไปอีก

“ขอขัดการสนทนาของน้องๆ ก่อนนะคะ”

ผมหันควับไปยังเบื้องหน้า รุ่นพี่ผู้หญิงหน้าสวยเอ่ยใส่โทรโข่งอีกครั้ง ที่ข้างกายมีรุ่นพี่อีกคนผู้เป็นเจ้าของตำแหน่งเดือนมหาลัยคู่กันยืนอยู่

“เดี๋ยวพี่จะอธิบายกิจกรรมให้ฟังเพิ่มเติมนะครับ... ก็อย่างที่บอกไปคร่าวๆ แล้วว่าเราจะมีการให้รุ่นพี่ทั้งหมด 9 คน เป็นผู้ดูแลพวกน้องทั้ง 9 คณะโดยตรง ซึ่งรุ่นพี่ทั้งหมดก็คือดาว-เดือนมหาลัยปี 2 ถึงปี 5 จำนวน 8 คน กับพี่ที่เป็นผู้อัญเชิญตราสัญลักษณ์ของสถาบันอีก 1 คน เพื่อให้น้องๆ ได้เรียนรู้จากพี่ที่มีประสบการณ์โดยตรง ส่วนการจับสลากนั้น พวกพี่ได้จัดการไปเรียบร้อยแล้ว โดยคำใบ้ของน้องๆ มีตามนี้นะครับ...” พี่เขาอธิบายไปเรื่อยๆ กระทั่งมาถึงคณะผม “และคำใบ้ชื่อรุ่นพี่ของคณะวิศวะก็คือ...ไม่ใช่ฉัน ไม่ใช่เธอ...”

ฮะ!?

ผมกับส้มหวานหันมองหน้ากันด้วยความงุนงงอย่างพร้อมเพรียงโดยไม่ได้นัดหมาย

...คำใบ้อะไรวะนั่น?

“ซวยแล้วไง” ส้มหวานสบถเบาๆ

“ทำไมเหรอ?”

“นี่เดือนไม่ได้ฟังที่รุ่นพี่บอกใช่ป้ะ เห็นเค้าบอกว่าใครหารุ่นพี่ได้ช้าสุดต้องออกไปโดนลงโทษด้วยนะ”

ผมเบ้ปาก ...แม่งโคตรเกลียดการออกไปยืนโง่ๆ ต่อหน้าคนเยอะๆ เลยว่ะครับ...

“ไม่ใช่ฉัน ไม่ใช่เธอ...” เสียงกระซิบแผ่วเบามาจากด้านหลัง ทำให้ผมหันหน้าไปหา เจ้าของคำพูดเป็นผู้ชายใบหน้าขาวใสที่มีรอยยิ้มสะอาดตาประดับอยู่ “...ก็อาจจะเป็น...คุณ...”

“คุณ?” ผมทวนคำ

ผู้ชายคนนั้นยิ้มกลับมาให้ “ลองหาดูนะ” จากนั้นก็ลุกยืนขึ้นเดินไปเบื้องหน้าซะอย่างนั้นเลย

เจ้าของรอยยิ้มที่แอบมาใบ้ผมเมื่อซักครู่เป็นหนึ่งในบรรดาพี่เลี้ยง 9 คนนั่นเอง พี่เขาถูกจัดให้ยืนอยู่ริมขวาสุด ข้างๆ กับรุ่นพี่อีกคนซึ่งกำลังส่งยิ้มหวานสว่างจ้าสดใสให้กับทุกคน... ที่ผมสนใจพี่คนนี้ก็ไม่ใช่อะไรหรอกนะ แต่ใครใช้ให้พี่แกเล่นย้อมผมสีขาวสะท้อนแสงแบบนั้นมากันล่ะ โคตรพ่อโคตรแม่เด่นเลยครับ...ขอบอก! คือถ้าพี่มันไม่ได้หนังหน้าดีขนาดนั้น บอกเลยนะครับว่าไม่มีทางรอด แต่ก็อีกนั่นแหละ...ระดับเดือนมหาลัย ไม่ก็ผู้อัญเชิญตราสัญลักษณ์ เลยรอดไปได้อย่างไม่มีข้อกังขา แถมไม่ได้รอดเฉยๆ แต่ยังเป็นที่จับตามองของสาวๆ ว่าที่ดาวมหาลัยปีนี้ด้วย

“ขอแนะนำชื่อกันก่อนนะคะ เพื่อให้น้องๆ สามารถเดาจากคำใบ้ได้ ก็อย่างที่รู้กันอยู่แล้วเนอะ พี่ชื่อเค้ก ดาวมหาลัยปีสอง คณะวิทยาศาสตร์ค่ะ” จากนั้นพี่เค้กก็ส่งต่อโทรโข่งไปให้พี่ผู้ชายด้านข้าง

“ชื่อภูมิครับ เดือนมหาลัยปีสอง คณะบริหารและการจัดการ”

“ส่วนพี่ชื่อน้ำค่ะ ดาวมหาลัยปีสาม คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์”

“สวัสดีครับ พี่เตครับ เดือนมหาลัยปีสาม คณะวิทยาศาสตร์”

“สวัสดีค่ะน้องๆ พี่ชื่อจันทร์เจ้า ดาวมหาลัยปีสี่ คณะอุตสาหกรรมเกษตร”

“พี่ชื่อกอบ เดือนมหาลัยปีสี่ คณะวิศวกรรมศาสตร์”

ผมหูผึ่งขึ้นมาเล็กน้อยเมื่อได้ยินชื่อคณะตัวเอง แต่ก็ไม่ได้ส่งเสียงแสดงความดีใจอะไร ทำได้แค่นั่งนิ่งๆ รอฟังชื่อรุ่นพี่คนที่เหลือต่อไป

“สวัสดีค่ะ พี่ชื่อขวัญ เป็นตัวแทนดาวมหาลัยปีห้า พอดีดาวตัวจริงเรียนจบไปแล้ว ยังไงก็ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ” พี่เขาหัวเราะคิกคักปิดท้าย ก่อนจะส่งโทรโข่งต่อให้พี่ผู้ชายผมขาวสดใสคนนั้น

“สวัสดีครับ”

“กรี๊ด!! พี่ยู!

ผมเผลอสะดุ้งตัว แม่ง...ใครจะไปรู้ล่ะว่าสาวๆ จะกรี๊ดกันออกมา

“ใจเย็นๆ นะคนสวย” พี่มันยิ้มกว้างกว่าเดิม แล้วแนะนำตัวต่อ “พี่ชื่อยูครับ เดือนมหาลัยปีห้า คณะสถาปัตย์ ฝากตัวฝากใจเช่นกับครับ...”

“กรี๊ด!!!!!!

โอย...พี่แม่งโคตรอ่อย...

“สวัสดีครับ” แล้วโทรโข่งก็ถูกส่งไปยังรุ่นพี่คนสุดท้าย ก็ไม่รู้ว่าผมคิดไปเองหรือเปล่า แต่ผมคิดว่าพี่เขาเอาแต่จ้องหน้าผมอยู่ตลอดเวลาเลย “พี่ชื่อเท่ครับ เป็นผู้อัญเชิญตราสัญลักษณ์ เรียนอยู่ปีห้า คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์”

“แต่ตัวจริงมันไม่เท่นะครับ พี่เท่กว่า” พี่ยูเอ่ยแซว และแม้จะไม่ได้ส่งเสียงผ่านเครื่องขยายเสียง แต่พวกผมก็ได้ยินการสนทนานั้นชัดเจน

“พูดมากจังวะไอ้หล่อ”

“ก็กลัวสาวๆ จะกรี๊ดมึงมากกว่ากูไง”

“เห้อ...” พี่เท่พ่นลมหายใจแล้วส่ายหน้า “มึงนี่มัน...สมกับที่เป็นไอ้คุณจริงๆ”

ผมเหลือบตาขึ้น สบสายตากับพี่เท่เล็กน้อยก็เห็นพี่เขาส่งยิ้มมุมปากมาให้

“คุณห่าอะไร กูชื่อยู”

“เอ่อ...พี่ๆ หยุดเถียงกันก่อนได้ไหมคะ” พี่เค้กเดินเข้ามาตัดบท พร้อมกับชิงโทรโข่งจากพี่เท่ไปถือไว้ “ลำดับต่อไปเดี๋ยวพี่จะให้น้องๆ แต่ละคณะตอบชื่อรุ่นพี่ที่คิดว่าเป็นผู้ดูแลของน้องๆ นะคะ”

“เอาไงดีอะเดือน เรายังไม่รู้เลยว่าอะไรคือไม่ใช่ฉัน ไม่ใช่เธอ?” ส้มหวานส่งเสียงร้อนใจออกมา

“ไม่เป็นไร” ผมรีบเอ่ย “เรารู้แล้ว”

“เริ่มจากคณะวิศวะก่อนเลยนะคะ” ว่าแล้ว พี่เค้กก็เดินมาหยุดตรงหน้าผมกับส้มหวาน พร้อมกับเรียกให้ลุกขึ้นยืน “คำใบ้ของน้องคืออะไรคะ?”

“ไม่ใช่ฉัน ไม่ใช่เธอค่ะ” ส้มหวานตอบ เมื่อพะยุงตัวเองขึ้นมายืนข้างๆ ผมเป็นที่เรียบร้อย

“แล้วน้องคิดว่า นั่นเป็นคำใบ้ของพี่คนไหนคะ?”

ส้มหวานลังเลที่จะตอบ ผมจึงขยับตัวเดินไปยืนตรงหน้าโทรโข่งแทน “พี่ยูครับ”

“หืม? ทำไมถึงคิดอย่างนั้นล่ะ?”

“ก็ไม่ใช่ฉัน ไม่ใช่เธอ แต่เป็น...คุณ คุณก็คือพี่ยู ใช่ไหมครับ?”

เกิดความเงียบขึ้นหลังจากที่ผมพูดจบ ทุกสายตาจับจ้องไปยังพี่ยูราวกับจะรอคำตอบ นานอยู่เหมือนกันกว่าที่รุ่นพี่หัวขาวจะยอมหลุดรอยยิ้มแล้วเดินเข้ามาหาผมกับส้มหวาน

“เก่งมากเลยครับน้องๆ” พี่ยูยิ้มสว่างสดใส แน่นอนว่าส่วนมากจะหันไปสนใจส้มหวานมากกว่า “นึกว่าจะเดากันไม่ออกแล้วนะเนี่ย”

ผมถอนหายใจอย่างโล่งอก อย่างน้อยๆ ก็ไม่ต้องออกไปทำอะไรไร้สาระต่อหน้าคนอื่นๆ “ขอบคุณครับ” ผมขยับปากแบบไม่มีเสียงให้กับพี่เท่

“ไม่เป็นไร” พี่เขาตอบกลับมาด้วยรอยยิ้มจริงใจเหมือนเดิม “แต่ถ้าให้ดี...” แล้วจู่ๆ พี่เท่ก็ยกมือขึ้นมาทำท่าเหมือนเป็นโทรศัพท์

“อะไร?” ผมขยับปากถามต่อ แต่ก็ยังไม่ทันจะได้รับคำตอบกลับมา พี่ยูก็จับไหล่ให้ผมกลับไปนั่งกับพี่เขาแทนเสียก่อน

ผม ส้มหวาน และพี่ยู นั่งทำความรู้จักกันอยู่ซักพักใหญ่ๆ รุ่นพี่ก็เรียกรวมเพื่อนัดหมายกิจกรรมครั้งต่อไป...

“ไว้เจอกันวันพฤหัสตอน 4 โมงเย็นนะคะ ถ้าน้องคนไหนมีเรียนหรือมีธุระด่วน ก็แจ้งไว้กับพี่ที่ดูแลน้องๆ ได้เลยนะ อ้อ...คงไม่ลืมแลกเบอร์กันไว้หรอกนะคะ”

“ครับ/ค่ะ”

ผมพยักหน้าเออออไปด้วย เพราะผมเองก็แลกเบอร์ แลกไลน์ กับพี่ยูและส้มหวานไว้เรียบร้อยแล้วเช่นกัน

“ถ้าอย่างนั้นก็แยกย้ายกันได้แล้วค่ะ โชคดีนะคะน้องๆ”

ผมแทบจะกระโดดตัวลุกยืนเลย แม่ง...โคตรเบื่อ!

“ส้มกลับยังไงหรอ?” ผมหันไปถามคนข้างๆ

“ให้พี่ไปส่งไหมครับ” พี่ยูเสนอตัวทันที ท่าทางจะเจ้าชู้ไม่ใช่เล่น

“ไม่เป็นไรค่ะ” ส้มหวานตอบเสียงดังฟังชัด “พอดีส้มมีนัดกับเพื่อนที่ตึกสโมสรน่ะค่ะ ยังไงก็ขอบคุณพี่ยูมากนะคะ เดือนด้วยนะ”

“ไม่เป็นไรครับ”

“อืม” ผมเองก็พยักหน้ารับ

“แล้วเดือนล่ะกลับยังไง จำได้ว่าไม่ได้อยู่หอนี่”

“เดี๋ยวเราก็จะไปหาเพื่อนเหมือนกัน” ผมตอบไปแบบนั้น พลางนึกถึงไอ้สองแสบที่ไม่รู้ว่าป่านนี้หายจากอาการแฮงก์หรือยัง

“อ้อ งั้นก็ไว้เจอกัน ไปก่อนนะคะพี่ยู” ส้มหวานโบกมือลาผมแล้วยกมือไหว้รุ่นพี่ จากนั้นเธอก็เดินจากไป

“จะไปไหน ให้ไปส่งไหม?” พี่ยูหันมาถามผม แต่ยังไม่ทันได้ตอบ เสียงหนึ่งก็ดังแทรกขึ้นมาก่อน...

“เดี๋ยวไปส่งให้”

...ทั้งผมและพี่ยูต่างก็หันไปหาเจ้าของเสียงนั้นอย่างพร้อมเพรียง

“อะไรของมึงวะไอ้เท่”

“ก็ไปส่งรุ่นน้องแทนมึงไง”

“น้องกู กูไปส่งเองได้”

“แล้วมึงมีรถหรือไงล่ะไอ้หล่อ เมื่อเช้ากูเห็นนะว่าแฟนมึงมาส่งที่มอ”

ผมแอบหูผึ่งเล็กน้อย... พี่ยูแม่งมีแฟนแล้วนี่หว่า

“เออว่ะ กูลืม” พี่ยูเกาหัวตัวเองเบาๆ พลางหัวเราะแห้ง “แหะๆ งั้นก็ฝากน้องกูด้วยนะเว้ย มันชื่อพัด เป็นเดือนวิศวะ”

“รู้น่า...”

“งั้นกูไปละ” พี่ยูบอกเพื่อนตัวเองแล้วหันมาหาผม “เจอกันนะน้อง” จากนั้นพี่มันก็เดินหนีผมไปเลย ราวกับไม่ได้ใส่ใจซักเท่าไหร่

ฉะนั้นเวลานี้จึงเหลือแค่ผมกับพี่เท่ที่ต่างก็ยืนมองหน้ากันนิ่งๆ โดยไม่มีคำพูดใดๆ ออกมา... จนกระทั่งผมรู้สึกอึดอัดปนงุนงง และต้องเป็นฝ่ายส่งคำถามออกมาก่อน

“พี่รู้จักผมด้วยเหรอครับ?”

พี่เท่ขมวดคิ้วมองผมเล็กน้อย จากนั้นจึงหัวเราะออกมาเบาๆ “หึหึ ทำไมถึงคิดอย่างนั้นล่ะ?”

“ก็อยู่ดีๆ พี่ก็ช่วยผมนี่”

“ทำไมไม่คิดว่าพี่เป็นคนดีเฉยๆ ล่ะ”

“ตอนนี้ผมก็กำลังคิดแบบนั้นอยู่”

“เค้าว่ากันว่าผู้หญิงชอบคนเลว แต่พี่อยากรู้มากกว่าว่าผู้ชายอย่างน้องจะชอบคนดี...หรือคนเลว”

!!!” ผมเหลือกตาโต

หะ...เห้ย! พี่มันจะจีบผมหรือเปล่าวะเนี่ย?

“ฮ่าๆๆๆๆ ทำหน้าอะไรอย่างนั้น จะน่ารักเกินไปไหม” ไม่พูดเปล่า พี่เท่ยังเดินเข้ามาลูบหัวผมด้วย

“ปล่อย”

ผมเผลอสะดุ้งสุดตัวเพื่อหนีออกจากสัมผัสของพี่เท่ด้วยความว่องไว ผมจำได้ดีไง...ว่าประโยคเมื่อครู่มาจากน้ำเสียงของผู้ชายคนไหน...

...พี่หนวด!

“พี่...”

“มานี่เลยเด็กเปรต” พี่เซนเอ่ยขัดผม พร้อมกับกวักมือเรียกให้ผมเดินไปหา

ผมก้มหน้างุด ความรู้สึกผิดอย่างผิดที่ผิดทางทะลักขึ้นมาในอก สองขาของผมก้าวเดินออกจากตำแหน่งข้างๆ พี่เท่เพื่อไปหยุดอยู่ด้านหลังของคนที่เพิ่งเข้ามาแทน

“ถ้าจำไม่ผิด นี่แก๊งเฮียใช่ไหม?” พี่เท่เอ่ยถาม

“ไม่ใช่” พี่หนวดปฏิเสธ

“ไม่ใช่ได้ไง ก็...”

“...ไม่ใช่เรื่องของมึง! พูดเพียงเท่านั้น พี่เซนก็คว้าข้อแขนผมแล้วลากเดินออกมาทันที...

 

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 781 ครั้ง

695 ความคิดเห็น

  1. #683 Katang2529 (@Katang2529) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2562 / 19:21
    เก่วกาดดดดดดดดด
    #683
    0
  2. #661 DEADAIRG728 (@TODSAGUNMAYA) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2562 / 18:07
    หููยยยยยยย
    #661
    0
  3. #647 lp_lek (@minilek009) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2562 / 22:40
    แหมมมมม อีพี่
    #647
    0
  4. #643 Lolo02 (@Lolitar0002) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2562 / 01:26
    หวงน้องงงงง
    #643
    0
  5. #637 ไคซากิ ไคยะ (@sarunrath) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2562 / 22:06
    หึง สะกดอย่างงี้คะอิพี่
    #637
    0
  6. #631 Choi_Jina_ (@Choi_Jina_) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2562 / 22:34
    แหมพี่หนวดแหมมมมม แอบมารอเขาละสิ้ มาถูกจังหวะจั้งงงงงง
    #631
    0
  7. #585 WILA-k (@WILA-kwao) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 เมษายน 2562 / 23:53
    อิตาพี่หนวดนี้มันนนนนน
    #585
    0
  8. #353 LittleWaew (@LittleWaew) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 20:32

    หึง ลองสะกดสิพี่หนวด

    #353
    0
  9. #348 Pimnok2124 (@Pimnok2124) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2561 / 22:46
    อั๊ยย่ะ!!!
    #348
    0
  10. #67 คนผ่านมา (@ras21) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2561 / 14:19
    ว๊ายยยย โดนด่า-อะพี่เท่
    #67
    0
  11. #29 Jajahpraewpun (@Jajahpraewpun) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 21:16
    โคตรซึนอ่า ทำเป็นไม่สนใจแต่ก็มาทันทุกเหตุการณ์ตลอด
    #29
    0
  12. #26 nyymmpph (@nnyymmpphh18) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 กันยายน 2561 / 16:24
    ว้ายยย พี่หนวดดด ไม่รีบรับรักน้อง ระวังนกนะคะ ครุคริ
    #26
    0
  13. #24 P_PPoP (@P_PPoP) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 กันยายน 2561 / 05:06
    คิดว่าหึงได้ป่าวคะพี่เซนนนนน
    #24
    0
  14. #23 ammykjd (@ammykjd) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 กันยายน 2561 / 18:03
    ย้ายเรือได้บ่ ล้อเล้นนะะพี่เซน5555555555หยุดซึนได้แล้วพี่
    #23
    0
  15. #22 Ploi666 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 กันยายน 2561 / 16:15

    โอยยย อยากอ่านต่อแล้วค่ะ

    #22
    1
    • #22-1 Wkp19 (@whiskeypat) (จากตอนที่ 6)
      10 กันยายน 2561 / 12:04
      น้องยูคนขี้อ่อยเดี๋ยวให้ข้าวจัดการซะเลยย ส่วนพี่เซนระวังนะซึนมากน้องจะโดนคนอื่นคาบ(?)​ไปซะก่อน
      #22-1
  16. #21 KiZuna_Absinthe (@usajtoo) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 กันยายน 2561 / 13:07
    พี่เท่มีบทแล้วอ่ะ 555555
    #21
    1
    • #21-1 aaiimm (@aaiimm1021) (จากตอนที่ 6)
      9 กันยายน 2561 / 16:37
      มีคนจำได้ด้วยยย
      #21-1
  17. #20 duqidjmwkxieiicn (@duqidjmwkxieiicn) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 กันยายน 2561 / 12:46
    ไม่ใช่...ไม่ใช่เรื่องของ-งง5555
    #20
    1
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(