จับสายซึน มาเจอมึนตัวพ่อ

ตอนที่ 2 : Big Bro! [rewrite]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,920
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 953 ครั้ง
    10 ก.ย. 62




[Sane’s Story]

“เห้ยพวกมึง ไลน์กูมีเพื่อนเพิ่มจากเบอร์โทรศัพท์อีกแล้วว่ะ” ผมบอกพวกมันพลางหัวเราะร่วน โดยไม่ลืมจะยื่นมือถือไปอวดให้พวกแม่งเห็นด้วย “หล่อๆๆ อย่างผมแล้วใครจะทนไหวเล่า... บอกแล้วปีนี้กูต้องได้แฟนอะ เจอแผนแจกเบอร์กูเข้าไป เป็นไงล่ะ มีเหยื่อติดกับ ฮ่าๆๆๆ”

“ไอ้ควาย”

“ประสาทแดก”

สองคำสรรเสริญจากไอ้ทีและไอ้คิงไม่ได้ทำให้อารมณ์สดใสของผมลดน้อยลงเลย กระทั่งผมสังเกตเห็นรูปโปรไฟล์ของบางคนที่รู้สึกคลับคล้ายคลับคลา

“เห้ๆ มีน้องผู้ชายแอดกูมาด้วยว่ะ” พูดจบ ผมก็ยื่นมือถือไปตรงหน้าไอ้ข้าว “จำได้ป้ะ น้องคนที่มึงอุ้มไง อยากถ่ายรูปตอนนั้นไปให้ไอ้ยูดูฉิบหาย กูว่ามีบ้านแตกสาแหรกขาด” ผมล้อเลียนเพื่อนหน้าสวยหนึ่งเดียวในกลุ่ม และมันก็เป็นคนเดียวนะครับที่สละโสดไปแล้ว

“ไร้สาระ” ไอ้ข้าวขมวดคิ้วขณะดันมือถือผมออกห่าง

“อ๋อ... ไอ้หน้าหล่อๆ ที่แกล้งล้มนั่นอะนะ”

“มึงก็ไปใส่ร้ายน้องมัน” ผมหันไปเถียงไอ้ที

“ใส่ร้ายห่าอะไร” ไอ้ทีโต้ “กูเห็นตอนแม่งกลับมาหน้างี้ใสแจ๋วเลย”

“น้องมันคงหน้าใสธรรมชาติอะ เหมือนกูตอนปีหนึ่งไง หล่อใสสไตล์เนเจอร์”

“เจอร์พ่อมึงสิ หน้าอย่างมึงเค้าเรียกธรรมชาติลงโทษต่างหาก”

อยากถีบปากแม่งจริงๆ ทำไมต้องร้ายกับผมล่ะครับ!

“นี่เพื่อนไงไอ้ที”

“ใครเพื่อนมึงไอ้สัตว์”

โอเค...จบ ขี้เกียจเถียง

ผมเลิกสนใจมันดีกว่า

 

3P: สวัสดีครับพี่หนวด

 

อ่า...มันเป็นคนแรกเลยแฮะ ที่แอดไลน์มาแล้วกล้าทักผมตรงๆ

 

I am Sane: ว่าไงครับน้องแกล้งเป็นลม

3P: โดนจับได้เฉย

 

เอ้า...เหี้ย เมื่อกี้แค่แกล้งแซวเฉยๆ นะเว้ย!

ผมเงยหน้าขึ้นมองไอ้ที

“มองทำไม อยากไฝว้หรอสัตว์”

แม่ง! ทำไมผมอยากถีบปากเพื่อนตัวเองจัง

แต่ก็...ช่างหัวแม่งเหอะ!

 

I am Sane: แกล้งจริง?

3P: ครับ

I am Sane: เพื่อ!อยากให้เชี่ยข้าวอุ้มหรอ?

 

...ก็เป็นไปได้นะ ไอ้ข้าวมันหน้าหวานขนาดนั้น เป็นขวัญใจน้องๆ ได้ไม่ยากเลย

 

3P: เปล่า...

 

อ้อ! ผมก็ว่า หนังหน้าไอ้น้องนี่ดูไม่เหมาะจะชอบผู้ชายหรอก สงสัยมันคงอยากจะกวนตีนพวกผม

 

3P: อยากให้พี่อุ้มมากกว่า

 

หืม???????????????

เชี่ยไรเนี่ย!?

 

I am Sane: กวนตีนหรอเด็กเปรต

 

ด่าแม่งซะหน่อย เห็นใจดีด้วยหน่อยล่ะปีนหัวเชียว

 

3P: นี่พูดจริง

3P: ถ้าเมื่อเย็นพี่เป็นคนอุ้มผมคงฟินตายไปแล้วแหละ

 

ฟิน!?

อะไรของมึงครับน้อง

 

I am Sane: เมาป้ะวะมึงเนี่ย

 

สี่ทุ่มแล้ว...ก็น่าเมาอยู่นะ

ใช่ๆ น่าเมาเหี้ยๆ เลยแหละ ถ้าไม่ติดว่าพวกผมต้องทำโปรเจค ป่านนี้คงได้ไปหาอะไรกระแทกปากกันแล้ว

 

3P: ผมเด็กดี นั่งกินหนมหวานอยู่เนี่ยพี่ ไม่ได้กินเหล้า

I am Sane: มึงมันเด็กเปรต

 

ผมต่อล้อต่อเถียงกับเด็กนั่นแค่นั้นก่อนจะคว่ำโทรศัพท์ลงกับโต๊ะ ตอนนี้หมดเวลาพัก 10 นาทีตามที่พวกผมตกลงกันแล้ว พรุ่งนี้อาจารย์นัดประชุมงานอีกแล้วครับ เนี่ยแหละสาเหตุที่พวกผมต้องถ่อสังขารกันมาทำโปรเจคแบบโต้รุ่ง

โปรแกรม AutoCAD ที่ถูกเปิดค้างไว้ข้ามวันเริ่มส่งสัญญาณงอแงด้วยการเลื่อนเม้าท์ไม่ได้ ผมต้องกดรีสตาร์ทโน้ตบุ๊คใหม่อีกครั้ง และใช้จังหวะที่นั่งรอเวลา หยิบมือถือขึ้นมาดู...

 

3P: ก็ได้นะ สำหรับพี่ ผมเป็นเด็กเหี้ยยังได้เลย

3P: เอ้า หายเฉย หนีไปเขินหรอพี่

3P: อย่าเขินนานดิ ผมเหงา

3P: คิดถึงละเนี่ย รีบกลับมาตอบผมหน่อย

3P: พี่ครับ

3P: พี่หนวด

3P: พี่เซน

 

...

 

I am Sane: เชี่ยไรของมึง

 

และไม่นานเลย ไอ้เด็กนั่นก็ตอบกลับมา...

 

3P: ไปไหนมาวะพี่ นี่ผมคิดว่าพี่บล็อคไลน์ผมไปแล้วนะเนี่ย

I am Sane: กูต้องทำงานครับน้อง ใครจะว่างแดกของหวานเหมือนมึงล่ะ

3P: เพิ่งเปิดเทอมเอง ทำไมมีงานไวจัง

I am Sane: กูเรียน ป.โท

3P: อ้อ ลืมไปเลยว่าปีแก่ละ

I am Sane: จำได้ก็ดีแล้ว หัดเคารพกูบ้างเถอะมึงนี่

3P: ผมไม่เคารพยังไงอะ ผมนี่เคารพ...รัก...พี่จะตาย

I am Sane: พ่อง

3P: เขินแล้วทำไมต้องหยาบคาย

I am Sane: กูไม่เขินไหมล่ะมึง

I am Sane: ไม่ต้องทักมาแล้วนะ กูต้องทำงาน แดกหนมให้เบาหวานแดกไปเหอะมึง

 

แล้วผมก็คว่ำมือถือลงอีกครั้ง

“เป็นเหี้ยไรมึง เดี๋ยวนี้พัฒนาไปถึงขั้นทะเลาะกับมือถือได้แล้วหรอวะ?” ไอ้ทีที่นั่งอยู่ข้างๆ ทักขึ้นมา มันยิ้มล้อเลียนผมหน่อยๆ

“เสือก” ผมตอกมันกลับสั้นๆ แล้วเปิดโปรแกรมทำงานขึ้นมา ต่อจากนั้นก็เลิกให้ความสนใจสิ่งต่างๆ ที่บั่นทอนความสามารถในการร่างอาคารของผมไปจนหมด

.

.

.

.

.

เลยเที่ยงคืนมาแล้ว... แต่อาคารต่อเติมที่ผมต้องออกแบบเผื่อแผง Solar Cell กลับยังไม่มีท่าทีว่าจะเสร็จสมบูรณ์ แถมไอ้โน้ตบุ๊คเจ้ากรรมยังขยันติดๆ ดับๆ ให้โมโหเล่นซ้ำอีก

...เห้อ! สงสัยต้องถอยใหม่ซะล่ะมั้ง...

คิดได้แบบนั้นผมจึงจับโทรศัพท์ขึ้นมา เลือกเบอร์โทรออกแล้วเดินไปหลบที่มุมห้อง

“ว่าไงลูกชาย อยากได้อะไรอีก”

ทำไมรู้ทัน...

“คอมเจ๊งแล้วอะแม่ ขอ macbook นะคราวนี้ เครื่องอื่นไม่น่าทนโปรแกรมงานเซนได้อะ” ผมเบ้ปาก ทั้งที่รู้ดีว่าปลายสายไม่มีทางเห็น

“คิดไว้ไม่มีผิด นี่ถ้าไม่อยากได้ของไม่เคยคิดจะโทรหาแม่เลยสินะ” น้ำเสียงแสดงความน้อยใจถูกส่งผ่านมาทางสัญญาณโทรศัพท์

“ก็เมื่อวานผมเพิ่งกลับบ้าน”

“ห่างกันวันเดียวแม่ก็คิดถึงแล้ว!”

“คิดถึงทำไมไม่โทรหาเซนก่อนอะ” ผมสวนกลับบ้าง “แสดงว่าคิดถึงไม่จริงนะเนี่ยแม่”

“ชิ! เด็กอะไรกวนประสาท”

“เด็กดีของแม่ไง จำไม่ได้หรอ ฮะๆๆๆ”

“ไม่อยากคุยด้วยละ เบื่อเด็กเกรียน แค่นี้นะ...”

“เดี๋ยว...” ผมลากเสียงยาว “แล้วคอมใหม่เซนอะว่าไง อนุมัติให้ซื้อไหมแม่”

“ชิชะ! ไอ้ลูกคนนี้นี่ เห็นแม่เป็นคนยังไง ลูกคนเดียวอยากได้อะไรก็ต้องได้สิวะ!” เอากับแม่ผมสิ วะเว้ยนี่มาหมด ”หัดไปเช็คบัตรเครดิตบ้างนะ แม่แอบเพิ่มวงเงินไว้ให้แล้ว อยากได้อะไรก็รูดเอา แต่ห้ามบอกพ่อ”

“ทำไมน่ารักจังเลยครับ คุณอชิรญา”

“ก็ต้องน่ารักสิ กลัวลูกไม่รักไงคะ คุณกรสิทธิ์”

“ฮะๆๆ เซนเคยไม่รักแม่ด้วยหรอ?”

“เคยสิไอ้ตัวดี” น้ำเสียงของแม่เหี้ยมเกรียมขึ้น ”ตอน ป.2 เราทำการ์ดวันพ่อเขียนว่า 'รักเตี่ยที่สุดในโลกโอ๊ย...อีแม่ใจสลายเลย ทำไมถึงทำกับฉันได้...”

“ก็นั่นมันวันพ่อไหมล่ะแม่”

“ฟังก่อน! ยังไม่จบ! แล้วพอวันแม่ปีต่อมา ลูกดันทำการ์ดเขียนว่า 'แม่คือนางมารกรี๊ด!!!! น้องเซนใจร้าย! ชิ!! แม่โกรธ วางแล้วนะลูกบ้า บาย!”

แล้วสายก็ตัดไป

ดี๊ดีเนอะ

...คงไม่แปลกใจแล้วนะว่าผมนิสัยเหมือนใคร เหอะๆ

ไหนๆ ก็ว่างเพราะไม่มีงานให้ทำแล้ว ขอแอบเล่นไลน์หน่อยเหอะ

 

3P: พี่กลับหอยังไงอะ

 

เด็กนั่นทักมาตั้งแต่เที่ยงคืน แต่ตอนนี้จะตีหนึ่งแล้ว มันคงหลับไปแล้วล่ะมั้ง

 

I am Sane: กูก็มีรถไหมล่ะ

 

ผมกำลังจะเก็บมือถือเข้ากระเป๋า แต่ติดที่มีคนไลน์ตอบกลับมาแทบจะทันที

 

3P: ไปส่งผมหน่อยดิพี่ เพื่อนทิ้งอะ

 

ผมขมวดคิ้วมุ่น

 

I am Sane: นี่มึงอยู่ไหนเนี่ย?

3P: นั่งรอพี่อยู่ใต้ตึกภาคโย

I am Sane: ไปทำเชี่ยไรภาคโย กูอยู่ตึกภาคไฟ

3P: อ้าว ผมจำได้ว่าพี่แนะนำตัวว่าเรียนโยธานะ

I am Sane: เด็กโง่

3P: จะเล่นมุกรักนะเด็กโง่หรอ

3P: อย่าเลย ผมเขิน

I am Sane: พ่อง

I am Sane: รถกูจอดอยู่หน้าตึกภาคไฟ เดินมาเร็วๆ แล้วกัน กูจะกลับละ

3P: จะรีบบินไปเลยครับผม!!

 

ผมละสายตาจากมือถือ แล้วเดินไปรวมกลุ่มกับเพื่อนคนอื่นๆ “เดี๋ยวกูกลับก่อนนะ คอมกูแม่งเจ๊งละ ไว้ค่อยมาทำต่อทีหลัง”

“ได้ข่าวว่าอาจารย์เข้าพรุ่งนี้นะมึง” ไอ้คิงท้วงขณะที่มือมันยังคงพิมคอมเป็นระวิง

“กูป่วย”

“ป่วยหน้ามึงสิ!” ไอ้ทีหันมาว้าก “ห้ามโดดโว้ย กูขี้เกียจฟังอาจารย์มึงบ่น”

“เออๆ รู้น่า” ผมว่า “จารย์เข้าตั้งบ่าย เดี๋ยวพรุ่งนี้กูแหกขี้ตาไปถอยโน้ตบุ๊คใหม่แต่เช้าเลย ไม่เกิน 10 โมง ถ้าไม่เจอกูนั่งทำงานเคร่งเครียดอยู่ในห้องนี้ มึงเอาทีนมาทืบหน้ากูได้เลย”

“งั้นเดี๋ยวกูไปหาเดินเหยียบขี้หมารอประทับหน้ามึงเลยแล้วกัน” ไอ้ทีทำท่ามาดมั่น

“อย่าเลยไอ้ที” เสียงสุภาพถูกส่งมาจากไอ้เลย์ เพื่อนหนึ่งเดียวในกลุ่มผมที่มีมาดคุณชายผู้ดี “เสียดายรองเท้า”

แต่สมองมันไม่ใช่ผู้ดีเต็มร้อยหรอกครับ! เชี่ยนี่มันร้าย!!!

“งอนพวกมึง กูกลับละ” พูดแค่นั้น ผมก็วิ่งออกไปกดลิฟต์เพื่อลงจากชั้น 5 ทันที

อ้าว...

...ทำไมมันมาเร็วจังวะ

เด็กนั่นส่งยิ้มกว้างให้ผม พร้อมโบกไม้โบกมือ “ทำงานเสร็จแล้วหรอพี่”

“ยัง” ผมตอบสั้นๆ พลางเดินนำรุ่นน้องไปทางรถที่จอดอยู่

“แล้วทำไมรีบกลับอะ?”

“ไม่ต้องมาถามกูหรอก” ผมว่า “มึงเหอะ ป่านนี้ทำไมยังไม่กลับอีก จะรอจนเช้าให้ยุงหามไปแดกหรือไง”

ยุงมอผมนี่เลื่องชื่อลือชามากนะครับ ตัวอ้วน แดกเลือดโหด แต่เสือกบินไว แถมแม่งยังวิวัฒนาการถึงขั้นที่สามารถเจาะทะลุยีนส์ได้อีกด้วย บอกเลยว่าโหดสัตว์รัสเซีย!

“ก็บอกแล้วไงว่าเพื่อนทิ้ง”

“เพื่อนเหี้ย” ผมด่าเพื่อนมันให้ “ใช่คนเดียวกับที่รับตอนมึงเป็นลมป้ะ?”

“ใช่แหละ”

“อ้อ ลืมไป ต้องพูดใหม่ว่าตอนมึงแกล้งเป็นลม”

“ฮะๆๆ ก็ใช่อีกนั่นแหละครับ”

...ไม่มีวี่แววสำนึกเลยแฮะไอ้เด็กนี่

“เดี๋ยวพรุ่งนี้กูสั่งซ่อมเพื่อนมึงให้”

“เห้ย! ไม่ต้องพี่ ไม่เป็นไร” น้องมันปฏิเสธ “แมนๆ อะพี่ ไม่มีน้อยใจกันเรื่องเล็กน้อย”

“เออๆ ดีละ ไป...ขึ้นรถ” ผมผลักมันให้เดินไปอีกฝั่งของบีเอ็มคันโปรด (เพราะมีคันเดียว)

และทันทีที่ขึ้นรถ เด็กนั่นก็คว้าเบลท์มาคาดไว้อย่างรู้งาน ”พี่ๆ ก่อนกลับไปหาไรกินกันก่อนได้ป้ะ ผมว่าผมหิวว่ะ”

ผมหรี่ตามองมันเล็กน้อย พลางสตาร์ทรถไปด้วย “เหมือนว่าตอนสี่ทุ่มมึงจะเพิ่งกินขนมหวานไปนะ”

“ตอนนั้นก็ส่วนตอนนั้นสิพี่ แต่ตอนนี้ผมหิวแล้วไง”

“มึงเลี้ยง?”

“พี่เลี้ยงดิ ผมเป็นน้องนะ”

เออว่ะ ผมก็ลืมไปเลย

“โอเค กูเลี้ยง” ผมรับคำ วิศวะเราจริงจังมากนะครับเรื่องรุ่นพี่รุ่นน้อง จำได้ว่าตอนปี 1 ผมนี่เดินตัวปลิวเลยเพราะไม่ต้องพกกระเป๋าเงิน สโลแกน 'อิ่มจัง แถมตังค์เพิ่มไม่ได้มาเล่นๆ นะครับ

“เกี๊ยวกุ้งได้ป้ะพี่”

“กูแพ้กุ้ง”

“มันมีเกี๊ยวหมูนะ”

“กูนับถืออิสลาม”

“อ่า...งั้นก็ไปร้านก๋วยเตี๋ยวเนื้อตุ๋นก็ได้”

“กูแดกไม่ได้ นับถือเจ้าแม่กวนอิม”

“ตลกแล้วพี่! อิสลามที่ไหนจะนับถือเจ้าแม่กวนอิม”

“กูเป็นคนมีหลายความเชื่อไง” แล้วผมก็หัวเราะขณะมองคนข้างๆ “ฮ่าๆๆ ไม่แกล้งละๆ เกี๊ยวกุ้งก็เกี๊ยวกุ้ง”

 

 

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 953 ครั้ง

690 ความคิดเห็น

  1. #665 KwanLynn (@KwanLynn) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2562 / 23:07
    เจอสารพัดอาหารตอน5ทุ่ม;-; หิวววว
    #665
    0
  2. #642 Lolo02 (@Lolitar0002) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2562 / 00:51
    ตลกอ่ะ ชอบๆๆๆ
    #642
    0
  3. #583 WILA-k (@WILA-kwao) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 เมษายน 2562 / 21:22
    อยากกินเกี๊ยวตามบักน้อยนี่
    #583
    0
  4. #561 sasonsasai (@sasonsasai) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 มีนาคม 2562 / 23:25
    มีความกวนตีนพอกัน555
    #561
    0
  5. #342 Pimnok2124 (@Pimnok2124) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2561 / 22:19
    พี๊55555555555+
    #342
    0
  6. #88 Ployploy6069 (@Ployploy6069) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2561 / 15:30
    คู่นี้ชอบอ่ะทันกันทุกมุก
    #88
    0
  7. #25 ming1008 (@ming1008) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 กันยายน 2561 / 14:47

    ชอบบบบแม่เซนนนน่ารักกก พี่เซนนนนก้น่าเอ็นนดู
    #25
    0
  8. วันที่ 19 สิงหาคม 2561 / 18:56

    พี่เซนไมกวนตีน 5555555
    #4
    0
  9. #3 duqidjmwkxieiicn (@duqidjmwkxieiicn) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2561 / 18:51

    5555ชอบบบ
    #3
    0