จับสายซึน มาเจอมึนตัวพ่อ

ตอนที่ 16 : Don't Cry

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,529
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 700 ครั้ง
    28 ส.ค. 62





[Pad's Story]

เมื่อคืนวันศุกร์... หลังจากที่ผมนั่งรถบริการกลับไปถึงบ้านแล้ว พี่บราวน์ก็ไลน์มา...

 

BbrownN: อยู่ไหนพัด

3P: ถึงบ้านแล้วครับ

BbrownN: เห้ย แล้วที่นัดกินเหล้ากับพี่ล่ะ

3P: ...

3P: ขอโทษครับ ผมลืม

BbrownN: บ้านอยู่แถวไหน เดี๋ยวไปรับ

3P: ไม่เป็นไรพี่ บ้านผมไกล เอาไว้คราวหน้าก็ได้

BbrownN: ไม่ได้ๆ พี่บอกเพื่อนไว้ละว่าจะพาน้องรหัสไป เพราะงั้นห้ามเบี้ยว

3P: อ่า...ก็ได้ครับ

 

นั่นแหละฮะท่านผู้ชม!

พี่บราวน์มันขับรถมารับผมถึงปากซอยหน้าบ้านและขับกลับไปในมอโดยทำเหมือนไม่เสียดายค่าน้ำมันแม้แต่น้อย

ผมกินเหล้ากับกลุ่มของพี่บราวน์ด้วยความอึดอัดในทีแรก... คือพวกรุ่นพี่กินกันโคตรโหด! ชงปุ๊บ! ชนปั๊บ! หมดแก้ว! หมดแก้ว! หมดแก้ว!

แม่งชนกันทุกท่อนฮุคของเพลง เริ่มเพลงมาก็ชนเลย แถมไม่ว่าจะเพลงไหนๆ ดนตรีจะเศร้า เนื้อร้องจะซึ้ง หรือจังหวะดนตรีจะเร้าใจ...ไม่ว่าจะแบบไหน...พวกรุ่นพี่ก็ชอบหมด!

'เห้ยๆ กูชอบเพลงนี้ เอ้า! ชน!!!'

'พวกมึงๆ ท่อนนี้กูชอบ เอ้า! ชน!!!'

'เห้ย! ดนตรีแม่งเร้าฉิบหาย เอ้า! ชน!!!'

จ้ะ...ชนจ้ะ...ชนจนว้าบไปเลยโว้ย!!!

...

ผมตื่นมาในเช้าวันเสาร์...ที่หอของไอ้เจ...แบบที่ไม่รู้เหี้ยอะไรเลยว่าโผล่มาอยู่ที่นั่นได้ยังไง...

...ไอ้เจก็ไม่ยอมบอก...

...แต่นั่นไม่ใช่เรื่องสำคัญ

ที่สำคัญคือผม...ลืมว่ามีรับลาในเช้าวันเสาร์... นั่นเป็นเหตุให้วันนี้...วันจันทร์ในสัปดาห์ต่อมา...ป้ายสีเลือดหน้าห้องเชียร์ของผม...ถูกเปลี่ยนเป็นสีดำ...สนิท...

...เหี้ย...

...เฟลเหี้ยๆ

"ไม่เป็นไรนะเว้ยมึง" ไอ้เจตบไหล่ผมเบาๆ มันทำสีหน้ากลืนไม่เข้าคลายไม่ออกเมื่อเห็นสีเลือดบนป้ายชื่อของผม ขณะที่ป้ายสีเลือดหลังรหัสนักศึกษาของมัน...เป็นสีเลือดหมู

"อืม" ผมตอบแบบนั้นทั้งที่ยังคอตกไม่หาย

"เดี๋ยวลองไปคุยกับพวกพี่ปีสองก่อนไหมล่ะ เผื่อจะยังแก้ไขได้นะ"

"พี่ปีสองคนไหนวะมึง?"

"ก็...พี่รหัสมึง"

"..."

...นั่นตัวดีเลยเถอะที่ทำผมลืมงานรับลา!!!

...ขอโบ้ยหน่อยเหอะ...รู้สึกผิดกับตัวเองฉิบหาย...

"ไม่ก็พี่ครีม?"

"อืม...ลองดูก็ได้..."

"งั้นไปลานเกียร์กันเหอะ"

"อืม" แล้วผมก็สาวเท้าตามหลังไอ้เจไป

ที่ลานเกียร์วันนี้ดูจะครึกครื้นมากกว่าทุกวัน อาจเป็นเพราะลาสเชียร์ใกล้เข้ามาทุกที ปีหนึ่งจึงจำเป็นต้องรวมกลุ่มทำกิจกรรมกันมากกว่าเมื่อก่อน

โต๊ะไม้หินตัวประจำของกลุ่มพี่หนวด...ว่างเปล่า นั่นทำให้ผมรู้สึกใจฝ่อมากกว่าเดิมเข้าไปอีก

"พี่ครีมครับ" ไอ้เจเป็นฝ่ายเรียกรุ่นพี่ให้กับผม

"คะ? น้องเจ น้องเดือน"

ไม่เพียงแต่พี่ครีมที่สนใจ แต่เป็นรุ่นพี่ทั้งโต๊ะที่นั่งอยู่เลยต่างหาก

"คือสีเลือดไอ้พัดมัน..." ไอ้เจหยุดพูดเท่านั้น ก่อนจะหันมาสะกิดผมยิกๆ

"เป็นสีดำแล้วล่ะครับ" ผมเอ่ยต่อให้จบประโยค

พี่ครีมเบิกตาโตไปชั่วขณะ "จริงหรอเนี่ย?"

"ครับ" ผมพยักหน้าตอบ

"ได้ไงวะ ปกติทีมเชียร์จะเช็คชื่อให้เดือนคณะอัตโนมัตินี่หว่า" เพื่อนคนหนึ่งของพี่ครีมเอ่ยขึ้น

"ก็น้องมันหนีงานประกวดนี่หว่า" อีกเสียงแสดงความเห็นบ้าง "ทีมเชียร์จะลบชื่อก็ไม่แปลกป้ะวะ กูเห็นเลือดน้องส้มหวานยังแดงอยู่เลย"

ผมก้มหน้าลง...คอตก...

"ใจเย็นๆ นะน้องเดือน" พี่ครีมรีบปลอบ เมื่อเห็นว่าผมแสดงสีหน้าสลดออกมาขนาดไหน "เดี๋ยวพี่จะลองไปคุยกับทีมเชียร์ให้นะ อาจจะพอเปลี่ยนสีเลือดได้อยู่"

"ไม่ได้หรอก"

ผมหันควับกลับหลังไปมอง... คลับคล้ายคลับคลาว่าคนที่พูดประโยคเมื่อครู่จะไปหนึ่งในบรรดาพี่ระเบียบ...คนที่เคยทะเลาะกับผมในห้องสโม

...ชะตาขาดแล้วกู...

"ทำไมล่ะคะพี่เอก" พี่ครีมเอ่ยถามแทนผม

"เลือดสีดำ มันเปลี่ยนไม่ได้" พี่เขาส่ายหน้า "แล้วที่จริง ก็ดูเหมือนว่าน้องเค้าก็ไม่ได้อยากจะเข้าลาสเชียร์ซักเท่าไหร่ด้วย"

"พี่รู้ได้ยังไง!" ผมปากไวลั่นไปทันควัน

"ถ้าคุณสนใจจะเข้าลาสเชียร์จริง แล้วเมื่อวันเสาร์...ทำไมคุณไม่มารับลา"

"!!!" ผมสะอึก

"เถียงไม่ออกสินะ" พี่เขาถอนหายใจ "คนเราต้องยอมรับผลการกระทำของตัวเองนะคุณ" เอ่ยเพียงเท่านั้น พี่ระเบียบ...ก็หมุนตัวเดินจากไป

"..." ในขณะที่ผม...ได้แต่ยืนนิ่ง...เพราะ 'เถียงไม่ออก' จริงๆ

"เอ่อ...น้องเดือน"

"..." ผมค่อยๆ ยกสายตาขึ้นมองพี่ครีมช้าๆ "มะ...ไม่เป็นไรครับ" ผมพยายามฝืนยิ้ม แล้วหันไปหาไอ้เจ "ไปกันเถอะมึง"

"..." ไอ้เจมีสีหน้าซีดเผือด มันลังเลที่จะเดินตามผมมา แต่ถึงอย่างนั้น ไอ้เจก็ไม่ได้มีทางเลือกอะไรมากนัก

ผมเดินออกจากลานเกียร์กลับไปยังตึกเรียนของภาควิชาดนตรี... เวลานี้บริเวณอาคารว่างโล่ง ไร้ผู้คนสัญจรไปมา...

"ฮึก! ฮึก! ฮึก!"

"เหี้ย...ใจเย็นนะเว้ยมึง..." ไอ้เจทำหน้าเหลอหลา มันทำท่าเหมือนจะกอดปลอบผมแต่ก็ไม่ทำ "ยะ...อย่าเป็นแบบนี้ดิ กูทำตัวไม่ถูกนะเว้ย"

"ฮึก!" ผมพยายามจะกลั้นน้ำตาไว้ แต่ความกดดันที่มีอยู่เต็มอก ทำให้ผมสะกัดกั้นความรู้สึกใดๆ ไม่ได้เลย...

'Rrrrrrrrrrrrrrrrrr'

ผมปล่อยให้มือถือส่งเสียงร้องไปอย่างนั้น...อย่างน้อยๆ มันก็ช่วยกลบเสียงร้องที่น่ารำคาญของผมไปได้บ้าง

'Rrrrrrrrrrrrrrrrrr'

"รับ...ก่อนเถอะมึง" ไอ้เจเอ่ย เมื่อปลายสายยังโทรมาไม่ยอมหยุด

"ฮึก...ฮึก..."

"มึงนี่นะ" ไอ้เจถอนหายใจ ก่อนจะเอื้อมมือมาหยิบมือถือไปจากกระเป๋าเสื้อของผม สายตาของมันจับจ้องอยู่กับหน้าจอเพียงชั่วครู่ก็เผยรอยยิ้มที่มุมปากออกมา "มึงรับสายนี้เถอะว่ะ" มันยื่นมือถือส่งคืนมาให้

"ฮึก ฮึก!"

"พี่เซนโทรมานะเว้ย"

'ควับ!'

ผมรีบคว้ามาแล้วกดรับฉับพลัน

"ฮะ...ฮัลโหล...พี่..."

"อยู่ไหน?" พี่มันถามสั้นๆ หากแต่น้ำเสียงกลับเจือความมาคุมาเต็มที่

"ยะ...อยู่...ตึก... ฮึก! ภาค"

"เสียงมึงเป็นเหี้ยอะไร! อย่าบอกนะว่าร้องไห้!"

"!!!"

เชี่ย...อีพี่หนวดมันอารมณ์ขึ้นอะไรของมันวะ?

"ตอบกูมา...ร้องไห้หรือเปล่า?"

"ปะ...เปล่าพี่ ทำไมผมจะต้องร้องไห้ด้วยล่ะ" ผมทำเป็นเฉไฉ "ไม่ได้มีเรื่องอะไรให้ผมต้องร้องซักหน่อยนี่ ผมแค่..."

"ไอ้ควายเด็ก..." น้ำเสียงนั้นเหี้ยมเกรียมขึ้น "...ตอนที่มึงบอกน้องครีมว่าเลือดเป็นสีดำ กูยืนอยู่ข้างหลังมึง"

"!!!"

เหี้ย! แล้วทำไมผมไม่เห็น!

"อย่าโกหก ไม่งั้นไอ้เด็กเอกได้เจ็บหนักแน่"

เอกไหน... เห้ย!! ใช่ชื่อพี่ระเบียบคนนั้นหรือเปล่าวะ!?

"พี่...ใจเย็นๆ นะ!" น้ำตาของผมเหือดแห้งไปทันที

"ตอบเสียทีเถอะ! นี่มันทำมึงร้องไห้ใช่ไหมฮะ!?"

"เปล่า! ผมไม่ได้ร้องนะเว้ยพี่!"

"ถ้ามึงโกหกกูอีกที...ไอ้เอกปากแตก..."

"..."

โหดสัตว์...รัฐวากันด้า...

"แต่ถ้ามึงร้องไห้เพราะมันจริง...เชี่ยเอก...ไส้แตกแน่!"

โอ๊ย!!! แล้วจะให้กูตอบยังไงฮะ!! ไอ้พี่หนวด!!!

"พี่! อย่าทำอะไรพี่เขานะ...พี่เขาแค่ทำตามหน้าที่" ผมอธิบาย เพราะใจจริงผมก็รู้ดี...ว่าผมทำผิดจริง "ผม...ไม่ได้ไปรับลาเมื่อวันเสาร์ ทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าถ้าไม่ไปจะเป็นแบบนี้"

"แล้ววันเสาร์ทำไมมึงไม่มา?"

"..."

"ว่าไง?"

"คือผม...เมาครับ"

"เมา!!" พี่มันว้ากลั่นจนผมต้องดึงหูโทรศัพท์ออกห่าง "ไปเมาที่ไหน!? ทำไมกูไม่รู้!"

โอย...ขี้หูผมเต้นระบำแล้วครับ...

"เบาๆ หน่อยพี่"

"เด็กเหี้ย! มึงเริ่มทำตัวไม่น่ารักแล้วนะ กูจะโกรธมึงจริงๆ นะเว้ย!"

"..." ผมชะงัก

"มึงแม่ง...ทำไมทำตัวแบบนี้วะ!?"

"..."

"ที่กูเคยบอกว่าคุยกับกูได้ทุกเรื่องนี่มึงไม่ฟังกูเลยใช่ป้ะ!? แล้วจะไปกินเหล้า ทำไมไม่บอกกูก่อน"

"..."

"ยังไม่ตอบอีก! กูจะโกรธ..."

"โกรธผมเลยครับ" ผมเอ่ยออกไปในที่สุด "ฮึก! ฮึก... ฮึก..."

"..."

"เพราะผมเอง...ฮึก! ฮือ... ก็โกรธตัวเองมากๆ เหมือนกันครับ ฮึก!"

"มึง..." น้ำเสียงของพี่หนวดเปลี่ยนเป็นอ่อนลงยวบยาบ "กูขอโทษ... อย่าร้องไห้สิมึง..."

"ฮึก... ฮึก..." ไม่รู้ทำไม ยิ่งได้ยินแบบนั้นผมยิ่งอยากร้องไห้...มากกว่าเดิม

"..."

"ฮึก! ฮึก! ฮือ..."

"นิ่งได้ไหมครับ... พี่ไม่อยากได้ยินเราร้องไห้เลย..."

"..."

"พี่ขอโทษ..."

"..."

เหี้ย...น้ำตากูหยุดไหลไปเลยเนี่ย...

"พี่ผิดเองนะครับ อย่าโทษตัวเองเลย... ถ้าเราไม่ลงจากเวทีประกวดมาเพราะพี่ เราก็คงไม่ต้องโดนตัดชื่อแบบนี้..."

"ไม่ใช่...ไม่ใช่นะครับ" ผมแย้ง "พี่ไม่ได้บังคับผมซักหน่อย"

"อย่าเถียงพี่สิครับ"

"..."

"เดี๋ยวพี่ไปคุยกับพวกทีมเชียร์ให้นะ ไม่ต้องเครียดนะครับ ยังไงเราก็ได้เกียร์"

"เห้ย! ไม่เอาสิพี่ ผมไม่อยากให้พี่มีปัญหา"

"ไม่มีใครกล้ามีปัญหาหรอก" น้ำเสียงที่เอ่ยประโยคนั้น...ช่างเยียบเย็น

"แต่พี่...ยังไงผมก็ผิดจริง ต่อให้เข้าไปรับเกียร์วันลาสเชียร์ได้...ผมก็คงไม่ดีใจแล้ว..."

"..." พี่มันเงียบไป

"จริงๆ นะครับ"

"แล้วจะเอายังไง?"

"ช่างมันเถอะพี่ ตอนนี้ผมรู้สึกโอเคขึ้นแล้ว"

"แน่ใจนะ?"

"อื้อ!"

"..."

"..."

"แล้ว...จะมาหากูไหม? นี่กูอยู่ลานเกียร์" สรรพนามที่คุ้นเคยกลับมาอีกครั้ง

"มะ...ไม่ดีกว่าพี่" ผมว่า สภาพผมตอนนี้ต้องไม่โอเคแน่เลย

"อืม...เอางั้นก็ได้"

"ครับ"

"แต่ถ้าอยากเจอกูเมื่อไหร่...รีบไลน์มาเลยนะ"

"!!!"

เหี้ย! ทำไมรู้สึกหัวใจมันพองๆ วะ!?

"แค่นี้แหละมึง แล้วเจอกันนะ"

'ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด'

ผมลดหูโทรศัพท์ลงเก็บไว้ในกระเป๋าเสื้อตามเดิม หันไปมองไอ้เจก็พบว่ามันกำลังส่งยิ้มล้อเลียนให้ผมอยู่

"แหมๆๆ หน้านี่ฟินเชียวนะมึง"

ผมอมยิ้ม แล้วยักคิ้ว "ก็แน่ดิ พี่หนวดแม่งน่ารักโคตร!"

"เหอะๆๆ ประสาทเถอะ... หน้าอย่างนั้นจะเอาอะไรมาน่ารัก"

"เดี๋ยวกูตบปากแตก" ไม่พูดเปล่า ผมยังแกล้งยกมือขึ้นทำเหมือนจะตีมันจริงๆ ด้วย

"พอเลย!" ไอ้เจยกนิ้วขึ้นชี้หน้าผม "มึงนี่มันไม่รู้จักบุญคุณเลยนะ กูอุตส่าห์หยิบมือถือมึงมาดูให้"

"สัตว์ แค่นั้นกูต้องบวชให้มึงเลยไหมล่ะ"

"สามพรรษาอย่าให้ขาดล่ะมึง"

"กวนตีน" ผมขยับปากด่ามัน

"กวนตีนตามมึงนี่แหละ"

"ชิ!!"

.

.

.

.

.

ที่จริงผมก็โอเคแล้วแหละ...ที่จะไม่ได้รับเกียร์...

...แต่พอต้องมานั่งรอเพื่อนๆ เข้าลาสเชียร์แล้วตัวเองไม่ได้เข้า... มันก็รู้สึก...แย่...นิดหน่อย...

"ไม่เป็นไรน่าไอ้พัด มาๆ กินเหล้าย้อมใจกันเว้ย!" พี่บราวน์กอดคอผมแล้วยัดหลอดเข้าปากผมอย่างลวกๆ

แหวะ...ขมสัตว์! นี่ขนาดผสมโค้กแล้วนะ...อ้วกจะพุ่ง...

"เอ่อ...นี่เหล้าอะไรอะพี่ ทำไมรสชาติแปลกๆ"

"เสือดำ ที่กูเคยบอกมึงไง"

...พี่มันเคยบอกผมเหรอวะ?

...จำไม่เห็นได้...

"เห้ย! ไอ้น้องพัด! ใครลากมึงมาได้วะเนี่ย? ไอ้บราวน์อีกแล้วเรอะ!?" พี่โอ๊ค เดือนวิศวะปีห้า ที่เพิ่งเดินทางมาถึงซุ้มเห็ดเอ่ยทักผมเสียงดัง

"เปล่าพี่ ผมเสนอหน้ามาเองเนี่ยแหละ เลือดแม่งดำปิ๊ดปี๋เลย" ผมเบ้ปากตอบ ขณะที่พี่โอ๊คค่อยๆ ทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ ผม

"เอ้าหรอ อย่าไปคิดมากเว้ยมึง" พี่มันตบไหล่ผมเบาๆ "แดกเหล้าย้อมใจให้น้องมันหน่อย"

"เอ้า! แดก!!!!!" เสียงครื้นเครงนั้นดังขึ้นอย่างพร้อมเพรียง รอยยิ้มจริงใจปรากฏอยู่บนใบหน้าของรุ่นพี่ทุกคนในวง ซึ่งผมเองก็ยิ้มรับไมตรี พลางดึกหลอดในกระติกเหล้าขึ้นมาดูดกินอึกใหญ่ๆ

ผมเริ่มสนิทกับพี่โอ๊คมาตั้งแต่เมื่อคืนวันศุกร์ที่แล้ว... พี่มันคงถูกชะตากับผม และที่สำคัญ...คือเขาพูดกับผมว่า 'หนังหน้ามึงเหมาะจะพาไปล่าเหยื่อดี'

ครับ...ผมรู้ดีเลยแหละ ว่าพี่เขาหมายถึงเหยื่อแบบไหน...

...และก็เพราะไอ้พี่โอ๊คมันเนี่ยแหละ ที่ทำให้ผมตายสนิทในคืนวันนั้น ก็เล่นบิ๊วท์ผมซะตลอดเวลาเลยนี่...

"พี่ๆ ในวงมีผมเป็นปีหนึ่งคนเดียวเลยหรอพี่?" ผมกระซิบถามพี่บราวน์ รู้สึกเกร็งๆ นิดหน่อยที่รอบตัวมีแต่รุ่นพี่

"ก็ใช่แหละ" พี่เขาตอบ "ปกติรุ่นน้องที่สนิทกับโต๊ะแดงจะโดนสอนให้เข้าเชียร์กันหมด"

ผมยิ้มแห้ง "แล้วพวกพี่เขาจะไม่เขม่นผมหรอ?"

"แล้วมึงเห็นว่ามีใครเขม่นมึงไหมล่ะ?" พี่มันเลิกคิ้วขึ้น

ผมเบือนสายตามองไปรอบตัว... "ไม่มีครับ"

"ก็ใช่ไง" พี่บราวน์ตบไหล่ผมเบาๆ "พวกกูแค่สอน ไม่ได้บังคับ ที่จริงพวกมึงจะทำยังไง...ก็ยังเป็นน้องพวกกูอยู่แล้ว"

"..."

เหี้ย...ทำไมผมมีแต่รุ่นพี่เท่ๆ

"จำไว้นะมึง...แล้วปีหน้าก็ใช้ความผิดพลาดของมึงไว้สอนน้องรุ่นถัดไปด้วย"

"..."

"มึงรู้สึกยังไงที่ไม่ได้เข้าลาสเชียร์... จำความรู้สึกเอาไว้...แล้วใช้บอกน้อง"

"..." ผมเงียบ แต่ตอบรับด้วยการพยักหน้างึกงักกลับไปแทน

หลังจากนั้น... พวกรุ่นพี่ก็ชวนผมเล่นเกม มีทั้งเกมเจ็ด เกมจังหวัด เกมทายสิ่งของ เกมคิง และเกมไพ่จับฉลาก

แน่นอนว่าบทลงโทษของทุกๆ เกม คือการซื้ดเหล้าลงคอไปโดยไม่มีข้อแม้

ตาผมจะปิดอยู่รอมร่อแล้วในขณะที่ผมเหลือบไปเห็นเวลาปรากฏที่หน้าจอมือถือของพี่โอ๊ค...

...สามทุ่ม...

นั่นแหละครับ...ภาพสุดท้ายที่ผมเห็น...

.

.

.

.

.

ผมบิดลำตัวที่แสนปวดเมื่อยไปมา ก่อนจะค่อยๆ ลืมตาสู้แสงขึ้นช้าๆ ท่ามกลางความงุนงงว่า...ตัวผมกำลังอยู่ที่ไหนแน่?

ด้านซ้าย...เป็นพนักพิงที่ทำขึ้นจากไม้

ส่วนด้านขวา...เป็นบริเวณโล่งกว้างของซุ้มเห็ด ที่มีรุ่นพี่หลายคนนอนสลบใสลอยู่

ผมพยุงตัวเองขึ้นนั่งด้วยสมองที่ยังกลับมาไม่เต็มร้อย ซึ่งในขณะนั้นสายตาของผมก็ยังปรับโฟกัสได้ไม่เต็มที่เช่นกัน...

"เอ้า! ไอ้พัด! ตื่นแล้วเรอะ? มากินต่อๆ"

...เหี้ย...อย่าบอกนะพี่โอ๊คมันยังไม่ได้นอน...

นอกจากพี่โอ๊ค ยังมีรุ่นพี่อีกสองคนนั่งอยู่ข้างๆ ใบหน้าของแต่ละคนมีร่องรอยความเมามายให้เห็นเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

"เอ่อ...คือ...กี่โมงแล้วหรอครับ?" ผมถาม "แล้ว...มือถือผม..."

พี่โอ๊คยกของที่ผมตามหาขึ้นชู "นี่ไง มาเอาไปดิ มีคนโทรจิกมึงทั้งคืนเลย"

"ใครหรอครับ?" ผมเอ่ยพร้อมกับขยับตัวอย่างอืดอาดไปหยิบของจากมือพี่เขา

"ไอ้เซน"

"หา!?" ผมเหลือกตาโตแล้วกดดูรายการโทรเข้า-ออก

...โอ้จอร์จ!! 12 สายเลยว่ะครับ!

"กูรับไปรอบนึง บอกมันให้แล้วแหละว่ามึงอยู่กับกู"

"พี่...รู้จักพี่เซนด้วยเหรอ?"

"กูต้องเป็นคนถามมึงมากกว่าป้ะ?" พี่โอ๊คเลิกคิ้ว "กูอยู่ปีห้าเหมือนไอ้เซนนะ ทำไมจะไม่รู้จักกันล่ะ"

"อ้อ..."

"ที่สำคัญพวกแก๊งเฮียมันก็เป็นเพื่อนสนิทไอด้วย กูเลยต้องรู้จักเป็นธรรมดาอยู่แล้ว"

อ่า...ทำไมผมงงวะ...

"งั้นเดี๋ยวผม...ขอตัวไปคุยโทรศัพท์ก่อนนะครับ"

"เออๆ ยังไงก็เดินดีๆ ล่ะ ระวังหัวทิ่มลงบ่อนะมึง"

"ครับ" ผมรับคำ แล้วเดินเลี่ยงมาที่ข้างตึก กดต่อสายหาคนที่โทรมาเมื่อคืนอยู่ไม่นาน ปลายสายก็กดรับ

"เด็กเวร! กินเหล้าไม่บอกกูอีกแล้วนะ! ทำไมดื้ออย่างนี้วะ!"

อ่า...โดนรัวใส่อีกแล้วกู...

"ขอโทษครับ..."

"แล้วเมื่อคืนนี่เมาป้ะ? ทำไมปล่อยให้ไอ้โอ๊คมันรับโทรศัพท์มึงได้"

"แหะๆ เมาสิครับ จะไปเหลืออะไรล่ะ"

"เวร... ใจแตกฉิบหาย"

"เห้ย! ผมไม่ได้ใจแตกนะเว้ยพี่"

"มึงใจแตก! แล้วเพิ่งตื่นใช่ไหมเนี่ย?" พี่มันถามคำถามใหม่

"คะ...ครับ"

"เห้อ...กูล่ะเหนื่อยใจกับมึง แต่ก็ดีแล้วแหละที่มึงไม่ได้เข้าลาสเชียร์...อย่างน้อยๆ มึงก็ได้นอนหลับก่อนคนอื่นๆ"

"หา? นี่พวกเพื่อนผมยังไม่ออกมาอีกหรอครับ?"

เหี้ย...วันลาสแม่งโหดจริง! กี่ชั่วโมงกันแล้ววะ!?

"ก็เออสิ นี่กูกับพวกไอ้ข้าวยังนั่งสับปะหงกรออยู่ที่ลานเกียร์กันเลย"

"นี่พี่...อยู่ในมอตั้งแต่เมื่อคืนเลยเหรอ..." ผมเอ่ยถามเสียงแผ่ว

"เออ! เลยได้เห็นเด็กตายคาเก้าอี้กลางซุ้มเห็ดด้วย น่าถีบตกพื้นฉิบหาย"

"!!!"

ฉิบ!! เป๋ง!! สภาพผมเป็นยังไงวะเนี่ย!!!

...หมดกัน!!!

"เห้ยๆๆ มีเด็กออกมาจากห้องเชียร์แล้วนี่หว่า เพียบเลย!" จู่ๆ เสียงพี่หนวดก็ดังลั่นขึ้น "มึงเห็นป้ะ น่าจะผ่านซุ้มเห็ดก่อนมาถึงกูนะ"

"..."

ใช่ครับ...ผมเห็น...

...เห็นแต่ละคนมีท่าทางเหน็ดเหนื่อย ดูคล้ายจะอ่อนเพลีย แต่ถึงอย่างนั้นบนใบหน้ากลับมีร่องรอยของความภาคภูมิใจปรากฏอยู่...

"มึง! สายหลุดป้ะเนี่ย!?"

"..."

ในคอของหลายๆ คน...มีเกียร์ผูกเอาไว้ ขณะที่คนอีกส่วนหนึ่ง...ถือสัญลักษณ์วิศวะนั้นไว้...ด้วยมือทั้งสองข้าง...

"ไอ้พัด! ไอ้เด็กพัด!!!"

ผมสะดุ้ง "ฮะ...อะ...ครับ?"

"เป็นเหี้ยอะไร?"

"เอ่อ...เปล่า...เปล่าครับ"

"ขี้ตอแหลนะมึงเนี่ย" น้ำเสียงพี่หนวดติดจะประชดประชันอยู่ไม่น้อย "แล้วตอนนี้ยังแฮงก์อยู่ป้ะวะ?"

"...ทำไมหรอครับ?"

"มาหากูหน่อยดิ นี่กูอยู่ข้างตึกระหว่างซุ้มเห็ดกับลานเกียร์เนี่ย"

ได้ยินแบบนั้น สองเท้าของผมก็ออกเดินไปทันที...

"รอแป๊บนะครับ" ผมเอ่ยบอก เพราะกลัวพี่เขาจะหนีไปซะก่อน

"อืม... ไม่ต้องรีบ"

"..." ผมไม่ตอบอะไร แต่ผม...รีบ...นะครับ "พี่หนวด!" ผมกดตัดสายเมื่อเห็นพี่เขาอยู่ในระยะสายตา

พี่มันหันมามองสำรวจร่างกายผมตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วพอผมเดินเข้าไปจนอยู่ในระยะฝ่ามือ...

'ป๊อก!'

มะเหงกของพี่หนวดก็เคาะลงบนหัวผม...แผ่วเบา

"สภาพดูไม่ได้เลยนะมึง"

ผมเบ้ปาก... คิดไว้แล้วแหละว่าตัวเองต้องทุเรศ "ก็ผมเมานี่ครับ"

"กูเมาเป็นหมายังหล่อกว่ามึงเลย"

"ผมไม่เถียงหรอก" ผมยิ้ม "เพราะพี่...หล่อจริงๆ ว่ะ"

พี่หนวดถอนหายใจแล้วส่ายหน้าใส่ผมน้อยๆ "แล้วนี่จะกลับบ้านหรือยัง เดี๋ยวกูไปส่ง"

"อ้าว พี่ไม่ต้องอยู่รอปีหนึ่งแล้วหรอ?"

"จะรออะไรอีก ก็ออกจากห้องเชียร์กันแล้วไง" พี่มันอธิบาย "พวกกูแค่อยู่เป็นเพื่อน ให้น้องๆ ใจชื้นเฉยๆ มันดีกว่าที่ทนอยู่ในนั้นตั้งนานแล้วออกมาไม่เจอใครใช่ไหมล่ะ"

"อืม...คงใช่...มั้งครับ" ผมตอบไปอย่างนั้น ทั้งที่ผมไม่รู้จริงๆ หรอก...ว่าคนที่ออกจากห้องเชียร์วันลาสมา จะรู้สึกยังไง?

...พวกนั้นอาจเหนื่อยจนสายตัวแทบขาด จากการร้องเพลงและทำตามคำสั่งอย่างต่อเนื่องเป็นระยะเวลานาน

...พวกนั้นอาจง่วงนอน และพร้อมจะสลบใสลไปทันทีที่หัวถึงหมอน

...พวกนั้นอาจหิวข้าว เพราะนี่ก็นานแล้วหากนับจากอาหารมื้อล่าสุด

...พวกนั้นอาจจะกำลังภูมิใจ กับเครื่องประดับใหม่ที่มาพร้อมศักดิ์และเกียรติของชาววิศวะ

"อย่าทำหน้าอย่างนั้น" พี่หนวดเอ่ย พร้อมกับจับไหล่ผมเบาๆ "เด็กเกรียนอย่างมึงไม่เหมาะกับท่าทางเศร้าๆ แบบนี้หรอก"

"ฮะๆ นั่นสินะครับ" ผมพยายามฝืนยิ้ม

"ทำหน้าเหี้ยกว่าเดิมอีกเนี่ย" พี่มันเบะปาก "ไม่เอาน่า...อย่าเสียใจนักสิวะ ก็แค่วันลาสเชียร์เอง ชีวิตมหาลัยของมึงแค่เพิ่งเริ่มเท่านั้นเองนะ"

"แต่ผม...จะไม่มีเกียร์ตลอดไปเลยนะพี่"

"มันสำคัญกับมึงมากนักหรอ?" พี่หนวดเลิกคิ้ว

"ก็..."

"ถ้ามันสำคัญนัก..." พี่มันไม่สนใจถ้อยคำของผมเลย "...ก็เอาของกูไปใส่" แล้วพี่หนวดก็หยิบสร้อยที่ทำจากเชือกถักขึ้นมาชูตรงหน้าผม...

...ที่ส่วนปลายของเส้นเชือก มีฟันเฟืองสีทองอันหนึ่ง...ห้อยอยู่

"!!!"

"ทำตาโตทำไม? จะเอาหรือไม่เอา?"

"!!!"

"เห้ย! ตอบมาเห้ย!"

"ตะ...แต่ว่า...มันเป็นของพี่..."

"กูให้มึงเมื่อไหร่ มันก็เป็นของมึงเมื่อนั้นแหละ" พี่มันเริ่มแกว่งเกียร์ไปมา จนผมต้องทำสายตาล่อกแล่กมองตาม "แล้วตกลงว่าไง? จะเอา...หรือไม่เอา"

"..." ผมลังเล... "มันสำคัญกับพี่...ไม่ใช่หรอ..."

"ไม่รู้สิ" พี่หนวดยักไหล่ "กูก็อยู่ตั้งปีห้าแล้วอะ แทบจะจำความรู้สึกตอนรับเกียร์ไม่ได้แล้ว ที่สำคัญคือกูไม่ชอบใส่สร้อยว่ะ รำคาญ ขืนยังอยู่กับกูก็ไม่ได้ใส่ไปโชว์ใครที่ไหนหรอก เพราะงั้น...ให้มึงเอาไปใส่ น่าจะดีกว่า"

"..." ผมยังคง...ลังเล

"เห้ยๆ ไม่รีบหยิบไปตอนนี้ระวังกูจะเปลี่ยนใจนะเว้ย บอกก่อนเลยนา...เกียร์กูนี่ศักดิ์สิทธิ์กว่าเกียร์เด็กรุ่นนี้เป็นร้อยเท่าพันเท่าเลย ไอ้พี่เบสผู้ซึ่งติดโปรมากที่สุดเป็นประวัติศาสตร์ของวิศวะ เป็นคนลงมือตอกชื่อรุ่นให้เองเลย แถมตอนปีหนึ่งเทอมสอง กูยังเคยทำเกียร์หล่นน้ำจนต้องลงไปงมอยู่ตั้งเป็นชั่วโมงด้วย ...ขลังไม่ขลังก็คิดดูเองละกัน"

"..."

เอ่อ...คือมันขลังยังไงอะครับ?

"ที่สำคัญสุดเลย...คือมันเป็นของกู..." คราวนี้พี่หนวดหันมาสบตากับผมด้วยท่าทีที่จริงจังมากขึ้น "กู...เซน...คนที่หล่อเหี้ยๆ จนสาวที่เดินเฉี่ยวยังต้องเหลียวหลัง คนที่เกือบจะเป็นเดือนวิศวะตอนปีหนึ่ง ถ้าไม่ติดว่าสะดุดตกเวทีไปซะก่อน คนที่เรียนได้เกียรตินิยมอันดับหนึ่ง จากการเส้นสังเวยใต้โต๊ะให้กับอาจารย์ และอีกอย่าง... คือกูเป็นคนที่ขนาดมึง...ยังหลงกู"

"!!!"

"กูเท่ขนาดนี้นี่มึงยังจะกล้าไม่รับเกียร์ไปจากกูอีกเรอะ!?"

"...หึ! หึหึหึ ฮ่าๆๆๆๆ" ผมหลุดหัวเราะออกมาอย่างห้ามตัวเองไม่อยู่ "ฮะๆๆๆ พี่! จะบ้าหรือเปล่าวะเนี่ย คนอะไรจะชมตัวเองได้ขนาดพี่!"

"ก็กูพูดความจริงไง" พี่มันยังคงลอยหน้าลอยตาไม่เลิก

"ฮะๆๆ ครับๆ ความจริงก็ความจริงครับ" ผมพยักหน้ารับ ทั้งที่หัวเราะจนน้ำตาไหลออกมาแล้ว

"ยอมรับแล้วสินะ"

"ครับ...ยอมแล้วครับ" ผมอมยิ้ม

"ยอมแล้วก็เอาไป" พี่หนวดขยับตัวเข้ามาใกล้แล้วใช้สายเชือกถักในมือคล้องรอบคอให้กับผม...

...เกียร์ที่ระบุอักษร KII' 51 ห้อยอยู่ตรงกลางอก...

ผมมองมัน สลับกับใบหน้ากวนประสาทของคนตรงหน้า...

'หมับ!'

"เห้ย!!!" พี่มันร้องลั่น

"ขอบคุณ...ขอบคุณนะครับ!"

"เออ! จะขอบคุณกูก็ขอบคุณดีๆ แต่นี่มึงทำอะไร! กอดกูทำไมวะ!!?? ปล่อย!"

"ผมซึ้งอะพี่! น้ำตาจะไหลด้วย ไม่อยากให้พี่เห็นน้ำตาว่ะ เพราะงั้นขออ้อมกอดไว้ปลอบใจผมหน่อยนะพี่"

"โอ๊ย...เหนื่อยใจ! เด็กเหี้ยอะไรเนี่ย! เสียใจก็ร้องไห้ ดีใจก็ยังจะร้องไห้อีก!"

"..."

"ประสาทจะแดกเว้ย!"

หึหึ...

...ที่จริงแล้วผม...ไม่มีน้ำตาซักหยดหรอกนะ...

หึ!

 

 

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 700 ครั้ง

694 ความคิดเห็น

  1. #594 WILA-k (@WILA-kwao) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 02:03
    สปอยน้องเก่งงง
    #594
    0
  2. #554 sichul (@hanjaheebum) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2562 / 10:49
    ตลกอิพี่ 555
    #554
    0
  3. #552 A-N-G-L-E (@A-N-G-L-E) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:42
    ใจไปหมดแล้วว
    #552
    0
  4. #350 686814123new (@686814123new) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 16:28
    พี่หนวดดดแกรู้อยู่แล้วใช่ไหมม"ให้เกียร์กับใคร=ให้ใจคนนั้น."อร้ายยยฟินน ถึงปากแกไม่พูดแต่การกระทำแกมันให้เว้ย
    #350
    0
  5. #166 บัวเครือ อุชื่น (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2561 / 15:43

    นี้ๆจะแค่กอดอย่างเดียวหราน้องพัด นั้นพี่หนวดเขาให้ใจเรามาเลยน่ะ พี่ว่าน่าจะจูบปากเน้นๆขอบคุณพี่หนวดอีกสักอย่างน่าจะดีต่อใจมิใช่น้อยเลยอ่า

    #166
    0
  6. #147 Phunmile (@Vorraphun) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2561 / 13:35
    พี่หนวดเนียนให้เกียร์น้องนะ
    #147
    0
  7. #146 Kedkiki (@PawadeePrommakun) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2561 / 11:00
    พี่หนวดก็ร้ายยยยยยยยนางน่องพัดก็ร้ายยยบโว้ยยย
    #146
    0
  8. #145 palmsainoi (@palmsainoi) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2561 / 05:42

    ชอบมากๆๆๆ
    #145
    0
  9. #144 Littleberberry (@Littleberberry) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2561 / 03:22

    ตายสงบ ฟินมากจุดนี้

    #144
    0
  10. #143 daowilai (@daowilai) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2561 / 00:03

    นั่นแน่..-พี่หนวดเนียนเลยน้าาา
    #143
    0
  11. #142 Fah Skye (@natchap) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2561 / 22:31
    พี่เซนโคตรอ่อยอ่ะ
    น้องมันก็ร้ายยยย ตอแหลลล 5555 แต่น่ารักน่าเอ็นดูอะไรขนาดนี้
    #142
    0
  12. #140 คนผ่านมา (@ras21) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2561 / 21:49
    น้องน่าสงสารแต่พอจบร้ายนะเรา พี่มันโคตรซึน
    #140
    0
  13. #139 Jajahpraewpun (@Jajahpraewpun) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2561 / 21:16
    เห็นแจ้งเตือนแล้วตกใจเลย อัพไวมากกก
    แถมเป็นตอนที่มาครบทุกอารมณ์เลยอ่า ทั้งเศร้าทั้งเขินทั้งฟิน เค้ากอดกันแล้วค่ะคุณขาาา ปริ่มมมม (ถึงน้องมันจะหลอกกอดพี่ก็เหอะ 5555)
    #139
    0
  14. #138 northlight (@northlight) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2561 / 21:12

    จ้าาาาาาาซึนไปเลยจ้าอิพี่เซน 5555555555555

    #138
    0
  15. #136 Prempree_ping (@Prempree_ping) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2561 / 20:48

    จ้าาาาาาาาา คนหนึ่งก็เนียนให้เกียร์ อีกคนก็เนียนร้องไห้เป็นเผาเต่า

    #136
    0
  16. #135 Ployploy6069 (@Ployploy6069) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2561 / 20:46
    โอ้ยพี่เซนชอบน้องมากก็บอกไปดิมาำเป็นให้กงให้เกียร์ปลอบใจ555
    #135
    0