จับสายซึน มาเจอมึนตัวพ่อ

ตอนที่ 13 : Eyes on you

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,483
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 716 ครั้ง
    31 ส.ค. 62






[Pad's Story]

 

3P: พี่หนวด... ไม่งอนดิ

3P: อ่านแล้วต้องตอบนะครับ

3P: ยังอีก... คนน่ารักมักใจร้ายหรอ...

I am Sane: น่ารักพ่อง!

3P: เย้! ตอบแล้ว

I am Sane: รำคาญ

3P: ดีกันน่า

I am Sane: แล้วนี่อยู่ไหน

3P: กำลังจะขึ้นเวทีประกวดแล้ว พี่มาดูสิ

I am Sane: ไม่ต้องขึ้น

I am Sane: มาหากูเร็วๆ

3P: พี่...

3P: ก็บอกแล้วไงว่าไม่ได้

3P: เดี๋ยวพี่คนอื่นก็ด่าผมหรอก

I am Sane: ใครด่ามึง กูจะตบแม่งให้หัวทิ่มเลย มาหากูเร็วๆ

3P: ไม่ได้

3P: เดี๋ยวผมมานะพี่ ต้องขึ้นเวทีแล้ว แข่งเสร็จเดี๋ยวผมไปหาที่ลานเกียร์นะครับ

I am Sane: ก็บอกว่าให้มาหากูเดี๋ยวนี้!

 

ผมพ่นลมหายใจ ...นี่คิดว่าผมไม่อยากไปหาเขาหรือไงกัน...

"น้องเดือน"

ผมหันขวับไปหาพี่ครีม "ครับ"

"เตรียมขึ้นเวทีได้แล้วจ้ะ ฝากมือถือไว้กับพี่ไหม?" พี่ครีมแบมือรอรับ

ผมจึงเลี่ยงไม่ได้ จำต้องวางมันลงกับฝ่ามือตรงหน้า "ขอบคุณครับ"

"เอ้า วันก่อนเหมือนจะไม่ใช่เครื่องนี้นี่ เปลี่ยนแล้วหรอ?"

ผมอมยิ้มมุมปาก อยากขิงฉิบหายว่าพี่หนวดซื้อให้ "ครับ เปลี่ยนแล้ว"

"งั้นเดี๋ยวมาบอกเบอร์ใหม่พี่ด้วยนะ กลัวติดต่อเราไม่ได้ หลังจากวันนี้คงฮอตเพิ่มอีกหลายเท่าแน่เลย"

ผมยิ้มรับจางๆ "เบอร์เก่าผมก็ยังใช้อยู่ครับ"

"แหม...รวยก็ไม่บอก..."

ผมอมยิ้ม คือคนที่รวยอะ ไม่ใช่ผมว่ะครับ...หึหึ

"นี่ไอ้พัด"

"พี่ยู" ผมขานตอบพร้อมกับส่งยิ้มหวานให้

"เป็นห่าอะไร" แต่พี่เขากลับไม่อินด้วย นอกจากจะไม่คุยกับผมดีๆ แล้ว ยังทำท่าทีรังเกียจเดียดฉันท์ใส่ด้วย "ยิ้มอะไรของมึง สยิวโคตร"

"ทำไมอะ? คือถ้าไม่ใช่พี่ข้าวจะยิ้มแบบนี้ให้พี่ไม่ได้เลยหรอครับ?" พูดจบ ผมก็ส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ให้

"สัตว์" พี่ยูด่าสวนมาทันที "สาระแนจริงๆ นะมึงเนี่ย"

"ด่าผมเสือกก็ได้นะครับ ถ้าจะขนาดนี้แล้ว"

"เออ! ขี้เสือก!"

"ฮ่าๆๆๆ" ผมหัวเราะลั่นให้กับคำด่าแบบไม่จริงจังซักเท่าไหร่ของพี่ยู แต่ก่อนที่ผมจะทันได้ล้ออะไรพี่เขาต่อ เสียงเรียกเตรียมตัวจากส้มหวานก็ดังมาขัดซะก่อน

"เดือน! มานี่เร็ว!"

"งั้น...ผมขอตัวก่อนนะครับ" ผมรีบบอกพี่ยูพร้อมโค้งหัวให้

"เออๆ" พี่มันรับคำ "โชคดีแล้วกันนะมึง"

ผมยิ้มตอบ "ขอบคุณครับ"

"ถึงจะไม่หล่อเท่ากู แต่มึงก็พอไปวัดไปวาได้นะ เพราะงั้นเชื่อมั่นในตัวเองไว้นะเว้ย"

เอ่อ... คือนี่มันคำอวยพรประเภทไหนกันฟะ?

"ลำดับต่อไป ขอเชิญตัวแทนจากคณะวิศวกรรมศาสตร์ขึ้นมาบนเวลาได้เลยค่า!"

ผมสะดุ้ง พร้อมกับกึ่งวิ่งกึ่งเดินออกไปยืนข้างส้มหวาน พี่ครีมส่งยิ้มแล้วพยักหน้าเรียกความมั่นใจให้พวกผม ก่อนจะดันหลังส้มหวานให้เดินนำขึ้นไปบนเวที

"สู้ๆ ค่ะน้องเดือน"

ผมยิ้มรับ แล้วเดินตามส้มหวานขึ้นไปบ้าง...

.

.

.

.

.

"เห้ย! ไอ้พัด!"

"!!!" ผมสะดุ้ง พร้อมกับหันไปมองไอ้เดียว... สภาพที่เห็นคือตามเนื้อตัวมันโชกไปด้วยเหงื่อ ประกอบกับอาการหอบหายใจถี่ ก็ทำให้ผมรับรู้ได้ว่ามันกำลังมีเรื่องร้อนใจมากแค่ไหน...

...เกิดอะไรขึ้น...

"พี่เซนแม่งมีเรื่องว่ะ"

"!!!"

ฮะ!!

...มีเรื่อง?

เรื่องอะไร!? กับใคร!? ที่ไหน!?

"ตอนนี้กลับมาอยู่ที่ลานเกียร์แล้ว แต่หน้านี่มีเลือดเลยนะเว้ย!"

เท้าของผมออกวิ่งตั้งแต่ได้ยินคำว่า 'มีเลือด' ออกมาจากปากไอ้เดียวแล้ว...

ระยะทางจากสถานที่ประกวดดาวเดือนนั้น จะว่าใกล้ลานเกียร์ก็ใกล้ แต่ถ้าจะบอกว่าไกล มันก็โคตรจะไกล โดยเฉพาะในเวลาเร่งรีบแบบนี้แหละ ที่ทำให้ระยะห่างของสองสถานที่ดูจะเพิ่มมากขึ้นกว่าเดิมหลายเท่าตัว

"ถอยไปน่า! กูไม่ได้เป็นห่าอะไรทั้งนั้นแหละ!" เสียงนั้นดังเข้ามาในโสตประสาททันทีที่ผมวิ่งไปใกล้บริเวณลานเกียร์ "บอกว่าไม่เจ็บไง! ถอยไปซิพวกมึง!"

"พี่หนวด!" ผมตะโกนเรียก

พี่มันเหลือบหางตามามองผม ก่อนที่แววตาเฉยเมยจะสะบัดหนีไปอีกทาง "เสียงดังหาพ่อมึงเหรอ"

"พี่ เป็นไงบ้าง" ผมถาม แล้วค่อยๆ สาวเท้าเข้าไปหา พวกรุ่นพี่ที่ล้อมพี่เซนอยู่ในตอนแรกก็ยินยอมที่จะแหวกตัวให้ผมเดินผ่านไปโดยง่าย

"กูคงตายแล้วมั้ง!"

"...พี่..."

"ไม่มาช้ากว่านี้อีกล่ะ จะให้ไม่ต้องมาเห็นว่ากูยังแหกปากใส่มึงได้อยู่!"

"...พี่...อย่าพูดอย่างนั้นสิ เจ็บตรงไหนบ้าง?"

"ไม่อยากคุยกับมึง!"

"..."

ไอ้เหี้ย...พี่หนวดเวลาโกรธโคตรน่ากลัว... ตาแดงเถือกเลย...

...ฮือ...

"จะไปไหนก็ไป ไป"

"..."

"...ไม่อยากเห็นหน้า..."

อึ้ก! เจ็บ...

"แต่ผม...เป็นห่วงพี่..."

"..." พี่หนวดเงียบ แต่แววตาที่มองมาเริ่มจะอ่อนโยนลง...

...เล็กน้อย...

...แบบน้อยมาก

"บอกผมหน่อย เจ็บตรงไหนบ้างครับ?"

"แหกตาดูสิ!" พี่เซนแว้ด พร้อมกับยกนิ้วชี้เข้าหาแผลที่มุมปากของตัวเอง "เห็นแล้วก็อย่ามาถาม... มึงแม่ง! มาก็ช้าแล้วยังเสือกถามอะไรโง่ๆ อีก สมองมึงเนี่ย! มีก็หัดใช้ซะบ้างนะ!"

แม่ง...มาเป็นชุดเลย...

"เบาๆ สิพี่ เดี๋ยวแผลก็ช้ำหรอก"

"เรื่องของกู"

ผมทำเป็นไม่ได้ยิน แล้วเอื้อมมือไปสัมผัสกับมุมปากของพี่หนวดแผ่วเบา "เจ็บมากไหมพี่?"

"ปล่อย" พี่มันหันหน้าหนีผมอีกครั้ง "ไม่ต้องมาแตะ"

"ไม่แตะก็ได้..." ผมยกมือสองข้างขึ้นเหนือหัวเป็นสัญลักษณ์ยอมแพ้ "...แต่ไปทำแผลกันก่อนเถอะนะครับ"

"เฮอะ! ไม่ต้องมาเสือก!"

โอ๊ย...ทำไมต้องแรงขนาดนี้อะครับ...

"พี่หนวด...ผมขอร้องแหละนะ" วินาทีนี้ให้ไหว้ผมก็ยอมแล้ว... มุมปากแดงๆ กับรอยเลือดจางๆ ของพี่เขาทำให้ผมรู้สึกไม่โอเคเลย...

...ใจผมสั่น...จนควบคุมไม่ได้แล้ว...

"ทำหน้าเหี้ยอะไรของมึง"

"..." ผมเบ้ปากหนักกว่าเดิมอีก

"ถ้าร้องไห้นะ กูจะตบปากมึงให้เจ่อมากกว่ากูอีก!"

"พี่..."

"ก็บอกว่าอย่าร้อง!" พี่หนวดยกนิ้วขึ้นชี้ผม "คิดว่ากูไม่กล้าใช่ป้ะ งั้นเริ่มจากเพื่อนมึงเลย...ไอ้เดียว! เพื่อนไอ้เด็กเวรนี่ใช่มะ!?"

ไอ้เดียวเหลือกตาโปน มันค่อยๆ เดินตีสีหน้าเหลอหลาเข้ามาตามการกวักมือเรียกของพี่หนวด

'ผัวะ!'

เชี่ย!

!!!

"โอ๊ย!" เสียงร้องของไอ้เดียวดังลั่นเมื่อถูกตบหัวไปหนึ่งที

"ถ้ามึงยังกล้าทำหน้าเหมือนจะร้องไห้อีก กูจะตบแม่งเรียงคนให้ครบทั้งลานเกียร์เลย"

"..."

เชี่ย...ทำไมต้องโหด...

"ยังอีก งั้นต่อไป..."

"ไม่ต้องหาเรื่องคนอื่นเลย" ผมรีบตัดบท "เพราะพี่แหละผมถึงอยากจะร้องไห้อะ!" พร้อมทำเสียงดังคืนไปบ้าง

"อะไรอีกล่ะ?"

"ก็ผมบอกให้พี่ไปทำแผล ทำไมพี่ไม่ฟังกันบ้าง!"

"ก็กูบอกว่าแล้วไงว่ากูไม่เจ็บ"

"แต่ผมเจ็บ..." ผมก้มหน้าลงขณะที่เอ่ยออกไป

"..."

"...เจ็บมากเลยว่ะพี่..."

"..."

"..."

เหมือนว่าผม...กำลังจะน้ำตาไหล...

"เด็กเหี้ยเอ๊ย..." เสียงนั้นมาพร้อมกับสัมผัสที่ข้อมือข้างซ้ายของผม "ไปๆ ไปทำแผลกัน เดินข้ามไปฝั่งภาคไฟไหวใช่ป้ะ? จะไม่ร้องไห้ก่อนใช่มะ?" พี่มันถาม ราวกับว่าคนที่ต้องทำแผลเป็นตัวผมเอง

"อื้อ" ผมพยักหน้าใส่เขารัวๆ

"งั้นก็เดินตามมา" พี่เขาปล่อยแขนผมออก แล้วเดินนำออกจากลานเกียร์ไป...

"พี่หนวด... ที่จริงจะจับมือผมต่อก็ได้นะ ผมไม่ได้ว่าอะไร..."

"..."

"อันที่จริง...ผมชอบจะตายไป รู้ป้ะ..."

"..." พี่มันเงียบ ไม่ยอมตอบโต้อยู่นาน กระทั่งก่อนที่เขาจะเดินเข้าห้องพยาบาลไปเอาของ พี่มันก็เอ่ยออกมาเสียงเรียบ "ก็เพราะกูรู้ว่ามึงชอบไง...เลยต้องปล่อยเพื่อดัดสันดานดื้อๆ ของมึง"

งื้อ...โหดร้าย...

...

ผมรับอุปกรณ์ทำแผลจากมือพี่หนวดมาถือไว้งงๆ ก่อนจะเดินตามพี่เขาเข้าลิฟต์มาหยุดอยู่ที่ชั้นห้า

ณ ห้องเดิม... 515

"เอ้า! นึกว่าตายห่าไปแล้ว" โผล่เข้ามาด้านในปุ๊บ เสียงทักของพี่ทีก็ดังขึ้นมาปั๊บ "เห้ยๆๆ แล้วนั่นหิ้วใครมาด้วย..."

ผมก้มหน้างุด แม่ง...ใช้คำว่าหิ้วด้วยว่ะ...

"อั้ยยะ! ไอ้เซนหิ้วเดือน..." ตามด้วยเสียงแซวจากพี่คิงอีกคน

"พูดมาก" พี่หนวดโต้กลับเพื่อนตัวเอง แล้วหันมาหาผม "เดินตามมาดิ จะเขินอะไรนักหนา"

แม่ง...คนเรามันจะห้ามอาการเขินกันได้ด้วยเรอะ!?

พี่หนวดเดินนำผมไปนั่งตรงเก้าอี้ประจำ ส่วนผมก็ทำได้แค่ยืนงงๆ อยู่ไม่ห่างจากพี่เขานัก

"ผมทำแผลให้พี่ได้เลยไหม?" ผมเอ่ยถามอย่างไม่ค่อยมั่นใจ

พี่หนวดเหลือบสายตามาหาผมเล็กน้อย "เออ แล้วแต่มึง"

"ถ้าเจ็บต้องบอกผมเลยนะครับ" ผมว่า ก่อนจะวางกล่องพยาบาลลงบนโต๊ะ เปิดออก แล้วหยิบสำลีกับน้ำเกลือออกมา

"ถ้ากูเจ็บเพราะแผลแค่นี้ก็อย่าเรียกกูว่าเซนเลยเถอะ"

ผมอมยิ้มเล็กน้อยกับถ้อยคำโอ้อวดของพี่เขา จากนั้นจึงค่อยบรรจงทาน้ำเกลือผ่านสำลีลงที่มุมปากคนตรงหน้าเบาๆ

รอยเลือดที่แห้งกรังอยู่ในตอนแรกถูกเช็ดออกไปแล้ว แต่ถึงอย่างนั้นมุมปากของพี่เขาก็ยังคงปรากฏรอยช้ำสีแดงให้ได้เห็น

"ไปมีเรื่องกับใครมาหรอครับ?" ผมถาม ทำลายความเงียบในห้อง

"ไม่รู้ซักเรื่องได้ไหมล่ะ?"

"..."

"ทำหน้าบึ้งอีกแล้วนะมึงเนี่ย"

"ก็พี่ไม่ยอมบอกผมอะ"

"แล้วทำไมกูต้องบอกมึงด้วยล่ะ"

"ก็ผมเป็นห่วงพี่...ผิดหรือไงเล่า!"

"..."

"ชิ!!"

"โอเค... ใจเย็นเด็กเวร... กูมีเรื่องกับพวกเกษตร..."

"เหี้ย!!! แพ้! แพ้! แพ้! ไอ้เซนเถียงแพ้ว่ะเห้ย!! ฮ่าๆๆๆ" เสียงฮาลั่นของพี่ทีดังแทรกขึ้น

"เถียงแพ้จริงหรือมันยอมแพ้ให้น้องก็ไม่รู้ว่ะ ว้าย!!! กากสลัด!" แล้วพี่คิงก็สำทับมาอีกคน

"กูว่า...ไม่ใช่แค่แพ้ธรรมดาว่ะ อย่างงี้แถวบ้านกูเรียกว่า...แพ้ใจ!"

"แพ้ใจอะไรวะ? ใช่ใจเด็กปีหนึ่งคนนี้หรือเปล่า..." พูดเสร็จ พี่คิงก็ตรงเข้ามาคล้องคอผมไปกอดไว้ "น้องเดือน..." พร้อมกับเอ่ยเรียกผมเสียงกระเส่า

"คะ...ครับ..."

เหี้ย...ทำไมกูขนลุก!

"นี่น้องเดือน...จีบเพื่อนพี่หรอครับ?"

"เห้ย! ถามเหี้ยอะไรของมึงเนี่ย!" พี่หนวดตะโกนโวยวายกลับ พี่เขาลุกขึ้นยืนแล้วดันพี่คิงออกห่างจากตัวผม

"โหยๆ คนขี้หวง 2018"

"หุบปากไปเลยไอ้คิง"

"มึงแหละเงียบไปเลยเชี่ยเซน" พี่ทีตรงเข้ามายืนข้างๆ พี่คิงบ้าง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้มล้อเลียน "ขี้เสือกจังนะมึงเนี่ย เห็นๆ อยู่ว่าไอ้คิงจะคุยกับน้องเดือน ไม่ใช่มึง"

"ก็มันพาดพิงกูอะ"

"แต่เมื่อกี้กูยังไม่ได้เอ่ยชื่อมึงเลยนะไอ้เซน" พี่คิงยกยิ้มสูงกว่าเดิม "เมื่อกี้กูพูดว่าไงนะไอ้ที"

"นี่น้องเดือน..." พี่ทีจีบปากจีบคอเอ่ย "จีบเพื่อนพี่หรอครับ?"

...พี่สองคน...แม่งเข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ย!!!

"กูยังไม่ได้เอ่ยชื่อมึงเลยซักคำ ทำไมต้องร้อนตัวล่ะครับเพื่อนเซน"

"ไอ้เชี่ย...

"ว่าไงครับน้อง" พี่คิงเลิกสนใจพี่หนวด แล้วหันมาจ้องหน้าผมเขม็ง "สรุปคือ... น้องชอบเพื่อนพี่หรอครับ?"

"!!!"

อะ...ไอ้เหี้ย!!

"พอเลย! อย่าไปแกล้งน้อง..."

"มึงแหละเงียบ" พี่ข้าว ที่นั่งเงียบอยู่นาน ออกโรงพูดขึ้นบ้าง พี่เขาลุกขึ้นยืนจากเก้าอี้ตัวประจำแล้วมาหยุดยืนข้างๆ พี่ที สายตาที่พี่เขาใช้มองผมอยู่นั้น มันราวกับว่าจะทะลุทะลวงเข้าไปในจิตใจของผมเลย... "น้องพัดครับ...เพื่อนพี่อยากรู้ล่ะครับ ว่าน้อง...ชอบเพื่อนพี่หรือเปล่า?"

"..." ผม...สูดลมหายใจเข้าเต็มปอด... "ครับ"

"!!!"

"...ชอบครับ" ผมยิ้ม "และกำลังพยายามจีบอยู่ด้วยครับ"

"อะ...ไอ้เด็ก..."

"เงียบเลย" พี่ข้าวตัดบทพี่หนวด ก่อนจะเดินยิ้มมุมปากมายืนตรงหน้าผม "เยี่ยมมากมึง" แล้วพี่เขาก็ตบมือแปะๆ ลงกับไหล่ผม "รีบจีบให้ติด แล้วเอามันไปไกลๆ เลย ที่สำคัญคือเลิกคิดว่ามันเป็นแฟนของแฟนพี่ด้วย ได้ยินแล้วหงุดหงิดว่ะครับน้อง"

อะ...เอ่อ...

...ประเด็นไหนของพี่ข้าวเขาวะนั่น!?

"คะ...ครับ" ผมรับคำอย่างงงๆ

"ถ้างั้นพวกกูออกไปจากห้องก่อนดีกว่า เผื่อว่ามึงจะอยากพลอดรักกับน้องแค่สองต่อสอง"

"เงียบปากไปเลยเชี่ยที!"

"ฮุๆๆ กูล้อมึงยันลูกบวชแน่ไอ้เซน!"

"สัตว์เอ๊ย!!"

พวกพี่สามคนพากันเดินยิ้มร่าจากไป ท่ามกลางท่าทีหัวเสียของพี่หนวด โดยที่ก่อนไปก็ยังไม่วายจะหันมาเอ่ยทิ้งท้ายเอาไว้...

"แต่อย่าทำอะไรอนาจารนักนะเว้ย อย่าลืมว่าในห้องมีกล้องวงจรปิด อิอิอิอิ"

"อิพ่องมึงสิไอ้ที! รีบๆ ออกไปเลยโว้ย!!"

'ปัง'

และแล้วในห้อง 515 ก็เหลือเพียงผมกับพี่หนวดสองคน... ทว่าผ่านมาได้เกือบๆ สิบนาทีแล้ว แต่กลับยังไม่มีใครยอมเอ่ยอะไรออกมา...

"พี่" จนผมเป็นฝ่ายที่ทนเงียบต่อไปไม่ไหว "โกรธไหมครับ ที่ผมตอบเพื่อนพี่ไปแบบนั้น"

...ผมลืมคิดไป...ว่ามันอาจทำให้พี่หนวดกลายเป็นตัวตลก...

"จะโกรธทำไม" พี่มันยักไหล่ แล้วเดินไปนั่งลงตามเดิม "มีเรื่องอื่นให้กูโกรธมึงมากกว่านี้อีก"

"..." ผมชะงัก เกือบลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่ายังเคลียร์คดีเก่าไม่เสร็จ... "ทะ...ทำแผลต่ออีกนิดนะครับ"

"...ไม่เอาแล้ว" พี่หนวดเบือนหน้าหนี

"ทำไมล่ะครับ?"

"เพิ่งนึกขึ้นได้ว่ากูไม่อยากเห็นหน้ามึงแล้ว"

ง่า...วาจาช่างโหดร้ายนัก...

"พี่หนวดอะ! ไม่พูดแบบนี้สิ"

"..."

"หายงอนผมเถอะนะครับ ผมผิดไปแล้ว..."

"กูไม่ได้งอนมึง"

จ้า! ไม่งอนเลยจ้า ทำท่าเหมือนตุ๊ดใหญ่แล้วนั่น พี่หนวดจะรู้ตัวบ้างไหม!?

"ครับ ไม่งอนก็ไม่งอน แต่ผม...ง้อพี่นะ"

"ง้อทำไม" พี่มันชักสีหน้า "มึงทำอะไรผิดล่ะถึงต้องมาง้อกู"

นั่นดิ...

...เอาเรื่องไหนก่อนดี...

"ก็นั่นน่ะสิ ผมก็ยังคิดอยู่ว่าผมทำอะไรผิดวะ" ผมทำเป็นพูดแบบนั้นแล้วยืนนิ่ง

"สัตว์!"

ฮ่าๆๆๆๆ หน้าบู้ๆ ของพี่หนวดแม่งโคตรน่ารักเลยว้อย!

"โอ๋ๆ ผมล้อเล่นนะครับ" แล้วผมก็คุกเข่าลงตรงหน้าเก้าอี้เลื่อนที่พี่หนวดนั่งอยู่ "ผมขอโทษที่ไปประกวดดาวเดือน ทั้งๆ ที่พี่ก็ห้ามแล้ว"

ผมสรุปกับตัวเองได้ว่า...พี่หนวดน่าจะเคืองผมในประเด็นนี้มากกว่า...

"..."

"ผมผิดไปแล้วครับ ยกโทษให้ผมได้ไหม?"

"มึงแม่ง! รู้ว่าผิดแล้วก็ยังจะทำอีก!"

มาอีกแล้วครับ...อารมณ์ขึ้นต่อเนื่อง...

"ขอโทษครับ... ขอโทษ..."

"เฮอะ! ได้เป็นเดือนสมใจมึงแล้วสิ" พี่มันบ่นพึมพำ ก่อนจะลุกขึ้นยืน

"เดี๋ยว! จะไปไหนวะพี่!" ผมรีบคว้าขอมือเขาไว้ฉับพลัน จากนั้นจึงลุกขึ้นยืนให้สามารถรวบรวมแรงเพื่อรั้งมนุษย์แรงควายตรงหน้าได้

"ไม่อยากคุยมึง เกลียดเด็กไม่เชื่อฟัง"

"แต่ผมไม่ได้เป็นเดือนมหาลัยหรอกนะครับ"

"..." พี่หนวดชะงัก แรงจากข้อมือที่ฉุดหนีผมเมื่อครู่ถูกผ่อนลง "อย่าโกหก..."

"ผมพูดจริงนะ!" ผมยืนยันตามนั้น เพราะอันที่จริงตอนที่ไอ้เดียวไปตะโกนว้ากว่าพี่เซนไปมีเรื่อง...ตัวผมขณะนั้น...ยังอยู่บนเวทีประกวดเสียด้วยซ้ำ...

...ผมกำลังยืนรับดอกไม้ที่มีไว้เพื่อเป็นคะแนนสำหรับตำแหน่งขวัญใจมหาชนอยู่... และใช่ครับ...ผมโยนทุกสิ่งในมือทิ้งไว้บนเวที เพียงเพื่อจะรีบวิ่งไปหาคนที่ผมสัมผัสตัวอยู่ในตอนนี้ ให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้...

"ไม่เชื่อหรอก" พี่มันเบ้ปาก "ก็มึงหล่อสุดแล้วนี่ ถ้าหน้าอย่างมึงไม่ได้ แล้วหน้าเหี้ยแบบไหนถึงจะได้เป็นเดือนวะ"

"หืม?" ผมเลิกคิ้ว "เอ่อ นี่คือ...ชมผม...อยู่ใช่ป้ะ?"

"ชมห่าอะไร!?" พี่หนวดโวยต่อ "ฟังยังไงเป็นชมวะ? ด่าเว้ย! นี่กูกำลังด่ามึงอยู่นะ!"

"ด่าว่าหล่อ? งี้ผมยอมโดนด่าตลอดชีวิตเลยว่ะพี่"

"เฮอะ! มึงมันก็แค่หล่อสุดในรุ่นเด็กๆ นั่นแหละ เทียบไรเครากูยังไม่ได้เลยเถอะ!"

"ก็ถ้าเทียบกับพี่...ผมก็ต้องยอมแพ้อยู่แล้วแหละ" ผมอมยิ้มเอาใจ "แต่ที่จริง ผมก็ไม่ได้หล่อที่สุดในรุ่นนะ ยังมีคนหล่อกว่าผมอีก"

...ไอ้ตัวแทนวิทยาแม่งอย่างเข้ม...

"หล่ออะไร? กูจะไปรู้ได้ไงวะ กูไม่เคยเห็นคนอื่นนี่"

"..."

ก็นั่นน่ะสิเนอะ...

"พูดอย่างกับกูสนใจพวกผู้ชายนักล่ะ" พี่มันบ่นพึมพำ

"..."

"วันๆ กูก็สนแค่มึงคนเดียว..."

 

 

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 716 ครั้ง

689 ความคิดเห็น

  1. #676 Aphinyatinamat (@Aphinyatinamat) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2562 / 16:21
    อ้ากกกก อิพี่หนวดนิ!!!!
    #676
    0
  2. #672 benz นะจ๊ะ (@bbenzzaaa) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 30 กันยายน 2562 / 00:19
    พี่หนวดตั่ลล้าก
    #672
    0
  3. #634 Kathar (@0648058598) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2562 / 01:09
    ปวดแก้มอ่าาา
    #634
    0
  4. #626 unxiar (@unxiar) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2562 / 09:52
    เขาสารภาพความในใจกันใช่ไหม?
    #626
    0
  5. #619 AT-TONG (@at-tong) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2562 / 11:05

    กรี๊ดดด. พี่เซนต์ปากพี่-มันไม่ตรงกับการกระทำมากพี่https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/bb-08.png

    #619
    0
  6. #618 Tk0954519300 (@Tk0954519300) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2562 / 23:13
    ใจแม่ไปหมดแล้ววววว อิพี่บ้าาาาาาาา
    #618
    0
  7. #591 WILA-k (@WILA-kwao) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 01:26
    จ้าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา อิหนวดมาว่ะ
    #591
    0
  8. #577 OoNNee10 (@OoNNee10) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 22:07
    อ่านไปยิ้มไป งื้ออออ..เขิน
    #577
    0
  9. #330 Aorataipoy (@Aorataipoy) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 02:57
    พี่หนวด คำว่า รัก พี่งี้พี่5555คำว่าชอบก็พูดเเบบนี้ด้วย. ไปบอกน้องได้เเล้ว
    #330
    0
  10. #115 คนผ่านมา (@ras21) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2561 / 01:29
    งุ้ยยยย พี่หนวด
    #115
    0
  11. #106 บัวเครือ อุชื่น (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2561 / 21:44

    โห..เดจาวูเลเวลร้อยเก้าสิบเก้าจุดเก้าๆ มองเห็นอนาคตของน้องพัดสวมปลอกคอพร้อมมีเงาตามตัว ในเวลาอันใกล้เลยอ่

    #106
    0
  12. #105 20052542 (@20052542) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2561 / 19:38
    โอ๊ย​ๆๆอิพี่​หนวด​
    #105
    0
  13. #104 BamTTP (@thitaporn-bam) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2561 / 15:23
    โง้ยยยย พี่หนวดดาเมจ!!
    #104
    0
  14. #101 Jajahpraewpun (@Jajahpraewpun) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2561 / 08:32
    พัด พัด ใจเย็นนะพัด หายใจเข้าลึกๆ ยังไม่หัวใจวายไปใช่มั้ย
    โอ๊ยยยยย อิพี่ ดาเมจน้องแรงไปแล้ว อ๊ากกกก เขินสุดไรสุด นี่ถ้าพี่มันรู้ว่าน้องโดดลงเวทีมาจะยิ่งหลงน้องขนาดไหนเนี่ย
    #101
    0
  15. #100 กระต่ายคลั่ง (@aunny1992) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2561 / 07:25

    โอ๊ยๆๆ พังๆ ใจพังหมดแล้วพี่หนวดดดด
    #100
    0
  16. #99 Kedkiki (@PawadeePrommakun) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2561 / 07:22
    แหมมมมอิพี่แพ้น้องเฉยยยยย
    #99
    0
  17. #98 Phunmile (@Vorraphun) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2561 / 01:34

    พี่หนวดพูดแบบนี้ก็เขินแย่. อยากรู้จังว่าพี่หนวดเริ่มชอบน้องตอนไหน

    #98
    0
  18. #97 Fah Skye (@natchap) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2561 / 00:55
    จ้าาาาา หวงเก่งจ้า สนแค่คนเดียวจ้า
    #97
    0
  19. #96 northlight (@northlight) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2561 / 00:38

    แหมมมมอิพี่ ก็สนใจอยู่แค่คนเดียวแหละเนาะอิอิ55

    #96
    0
  20. #95 nongkuptun (@nongkuptun) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2561 / 00:30
    อูยยยย​ สนแค่-คนเดียว
    ฟินนนนนน
    #95
    0
  21. #94 จิ้งจอกทาสแมว (@pakgad2544) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2561 / 00:21

    อ๊ากกกกก พิเซนนนนน อ๊ากกกกกก เอ็นดูน้องพัดดดดด 55555 ย๊าาาา เหมือนน้องหมาเลยยยย เอ็นดูวววววว 555555
    #94
    0