จับสายซึน มาเจอมึนตัวพ่อ

ตอนที่ 11 : Give up

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,643
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 701 ครั้ง
    2 ก.ย. 62





[Pad's Story]

'เคร้ง!'

ผมนั่งชนแก้วเหล้าอยู่ที่ร้านนี้มาตั้งแต่สี่ทุ่มแล้ว... กระทั่งใกล้จะตีหนึ่ง แต่ผมก็ยังไม่เมา

"ไอ้พัด ชงเบาๆ เหมือนเดิมสิวะ"

ใช่ครับ...ไม่เมา...เพราะชงจางเป็นน้ำเปล่าเลย ทั้งไอ้เจและไอ้คีย์ยังคงเข็ดกับอาการแฮงก์ตั้งแต่กินเหล้าคราวก่อน รอบนี้มันก็เลยเบรกผมหัวแทบทิ่มในทุกๆ ครั้งที่รินเหล้าลงในแก้ว

"พวกมึงก็ชงของตัวเองไปดิ ไม่ต้องยุ่งกับแก้วกูได้ป้ะ" ผมตัดสินใจเอ่ยออกไป หลังจากที่ทนรับฟังพวกมันมาได้ตั้งหลายชั่วโมง

"แล้วมึงเป็นอะไรวะ? อยู่ดีๆ ก็ชวนพวกกูออกมากินเหล้า แถมยังขับรถไปรับถึงหออีก ถามว่ารถใครก็ไม่ยอมตอบ" ไอ้เจร่ายยาว มันหันไปพยักเพยิดหน้ากับไอ้คีย์

"..."

"แน่ะ! ยังไม่ตอบอีก"

"รถพี่เซน" ผมตอบเสียงแผ่ว

"ฮะ!!" แต่ไอ้เจแม่งเสียงดังฉิบหาย

"เบาๆ หน่อย"

"เบายังไงไหววะ! มึงไปเอารถพี่เขามาได้ยังไง ขโมยหรอ!?"

"นี่มึงเห็นกูเป็นคนยังไงเนี่ย?"

"คนบ้าไง"

"เหอะ!" ผมแค่นเสียงใส่มัน

"แล้วจะบอกกูกับไอ้คีย์ได้ยังว่าทำไมถึงอยากกินเหล้า"

"ฉลองที่ได้ขับรถรุ่นพี่ที่มึงชอบหรอ?" ไอ้คีย์ถามซื่อๆ

"ไอ้คีย์ ไอ้โง่" ไอ้เจหันไปโต้ตอบแทน "ถ้าฉลองจริง หน้าไอ้พัดคงงอแบบนี้หรอกมั้ง"

"อ้าว แล้วมึงเป็นไรอะ?" ไอ้คีย์ก็ยังคงถามคำถามซื่อๆ อยู่อย่างนั้น

"มึง...กูว่าพี่เซนแม่งมีแฟนแล้วแน่เลยว่ะ" ผมก้มหน้าลงมองแก้วบนโต๊ะขณะเอ่ยออกไป

"ก็สมควรไหมล่ะ พี่เค้าออกจะหล่อ"

"กูเกลียดมึงไอ้เจ" ผมเหลือบสายตาขึ้นมอง

"เอ้า! พูดความจริงก็ไม่ได้อีก!"

"เงียบเหอะ ชนแก้วหน่อยเว้ย!" แล้วผมก็ยกแก้วตัวเองขึ้นถือรอการกระทบจากอีกสองคนบนโต๊ะ

'เคร้ง'

อึก... อึก... อึก...

ผมวางแก้วที่ไร้ของเหลวลง ก่อนจะหยิบขวดเหล้า ขวดน้ำ ขวดโซดา เพื่อเทเติมลงไป

"เดือน"

"อ้าว...ส้ม" ผมหันขวับไปมอง แล้วส่งเสียงทักคนที่เดินยิ้มเข้ามา

...ขี้เมาจริงๆ แฮะ ดาวคณะผมเนี่ย...

"มากับ...เพื่อนเหรอ?"

"อ่าฮะ" ผมพยักหน้ารับแล้วหันไปมองไอ้เจกับไอ้คีย์ "คนนี้ชื่อเจ เรียนภาคเดียวกับเรา ส่วนอีกคนชื่อคีย์ อยู่วิดยา"

"อ้อ ส่วนเราชื่อส้มนะ" ส้มแนะนำตัวเองพร้อมยิ้มหวาน จากนั้นก็หันมาหาผมด้วยรอยยิ้มที่เจ้าเล่ห์ขึ้น "เดือน..."

ผมรู้สึกขนลุกแปลกๆ "ทำไมหรอ?"

"คือเราเห็นพี่ยูนั่งอยู่ร้านข้างๆ"

...หา!? พี่เขามีนัดกับพี่หนวดนี่...

"แล้ว?"

"ไปหาพี่ยูเป็นเพื่อนเราหน่อยได้ไหม..."

"..."

เอ่อ...

"นะ...เดือนนะ..."

ส้ม! เห็นกูมองบนใส่ไหมเนี่ย!?

"แต่ว่า..."

"นะ!! เราอยากกินเหล้ากับพี่ยูอะ"

"ไม่กลัวเมาแล้วเสียภาพลักษณ์เหรอ?" ผมพยายามหาข้ออ้าง

"ไม่เมาหรอก เราคอแข็งนะ" ส้มหวานตอบพร้อมยิ้มอย่างภาคภูมิใจ

...จ้ะ...

"..." ผมเงียบไปซักพัก จนสุดท้ายก็ทนสายตาออดอ้อนจากคนตรงหน้าไม่ไหว ผมจึงพยักหน้าลง "ก็ได้"

"เยส! ไปกันเลยเถอะเดือน!"

"เห้อ... เดี๋ยวมานะ" ผมบอกเพื่อนสองคนที่นั่งอยู่ข้างๆ ก่อนจะต้องตัวกระชากตามแรงลากของส้มหวานไปยังร้านที่พี่ยูนั่งอยู่... "เชี่ย...พี่หนวด..."

"ฮะ? ว่าไงนะเดือน"

"ปะ...เปล่าๆ" ผมปฏิเสธ ทั้งที่ดวงตายังคงเบิกกว้างเต็มที่จากการมองเห็นบุคคลที่ไม่อยากเจอมากที่สุดในตอนนี้

...นี่นัดกันที่ร้านเหล้าหรอกเรอะ?

"เห้ย! มึงมาได้ไงวะ!?" พี่หนวดสังเกตเห็นผมเป็นคนแรก พี่เขาลุกยืนแล้วร้องทักเสียงดัง นั่นทำให้คนทั้งโต๊ะ (รวมถึงคนอื่นแถวๆ นั้น) หันมามองผมกันหมด

"..." ผมไม่ตอบอะไรแต่หันไปยิ้มแหยให้คนที่มาด้วยแทน

ส้มหวานส่งสายตางุนงงกลับมา ก่อนจะเลิกสนใจผมแล้วหันไปยิ้มหวานให้พี่ยู "สวัสดีค่ะพี่ยู"

"อ้อ...ครับ น้องส้ม" พี่ยูยิ้มตอบ "มาๆ มานั่งด้วยกันสิ" แล้วพี่เขาก็ลากเก้าอี้สองตัวจากโต๊ะอื่นมาวางไว้ข้างตัว

"ทำไมมึงไม่คุยกับกูเนี่ย?" ในที่สุดพี่หนวดก็ทนไม่ไหว พี่เขาเดินมายืนทำหน้าตาถมึงทึงใส่ผม "ถามว่ามานี่ได้ไง มาหากูหรอ?"

"เปล่า" ผมส่ายหน้าช้าๆ "มาหาพี่ยู"

"ว้าย!! หน้าแตกเลยสิมึง!" เสียงร้องแซวนั้นดังมาจากพี่ที พร้อมทั้งมีเสียงหัวเราะจากคนอื่นๆ ดังมาแบ็คกราวดน์ด้วย

อ่า...ผมก็เพิ่งสังเกตแฮะ ทั้งโต๊ะนั่นก็แก๊งเฮียทั้งนั้นเลยนี่

"นี่รู้จักกันหรอวะ?" พี่ยูเอ่ยถาม พร้อมขมวดคิ้วเล็กน้อย

"เด็กไอ้เซนมัน"

"ไม่ใช่นะครับ!" ผมปฏิเสธพี่ทีทันควัน...กลัวจะทำให้พี่ยูกับพี่เซนเข้าใจผิดกัน "ผมเป็นน้องคณะเฉยๆ ครับ"

"เออว่ะ กูก็ลืม มึงเดือนวิศวะนี่หว่า" พี่ยูหัวเราะแห้งเบาๆ "งั้นก็ดีเลย มานั่งด้วยกันดิ เดี๋ยวกูเลี้ยงเอง"

"มะ...ไม่..."

"ขอบคุณค่ะพี่ยู" ส้มหวานชิงตอบ ก่อนจะเดินไปนั่งลงอย่างรวดเร็ว

ผมจึงทำอะไรไม่ได้นอกจากหลบสายตาพี่หนวด แล้วเดินตามส้มหวานไปนั่งลงบ้าง

ตอนแรก พี่ยูนั่งอยู่กลางระหว่างพี่ข้าวกับพี่หนวด แต่พอลากเก้าอี้มาเพิ่มพี่เขากลับวางไว้แทรกทางฝั่งพี่หนวด นั่นทำให้เก้าอี้ตัวที่ส้มหวานเหลือไว้เป็นเก้าอี้ตัวที่ผมรู้สึกหวั่นเกรงมากที่สุด

เงาของพี่หนวดตามมานั่งลงยังเก้าอี้ด้านข้าง ความเยียบเย็นที่แผ่ซ่านมาด้วยนั้นทำเอาผมขนลุก ก็ไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือเปล่านะ...แต่พี่หนวดแม่งแอบมีออร่าน่ากลัวแปลกๆ ว่ะ

"มิกซ์ไรวะมึง" พี่ยูหันมาถาม ทำเอาผมต้องสะดุ้งเบาๆ

"โซดาน้ำครับ"

พี่มันพยักหน้ารับ ก่อนจะชงแล้วส่งแก้วผ่านหน้าส้มหวานมาให้

"ขอชนได้ไหมคะพี่ยู"

"ได้ครับ" พี่ยูยิ้มหวานรับคำชวนของส้ม

'เคร้ง'

ผมไล่ชนแก้วไปรอบวง แต่คนข้างๆ ที่ไม่ใช่ส้มกลับไม่สนใจจะหันมามองเสียด้วยซ้ำ

แม่ง...

ตอนนี้เลยกลายเป็นว่าผมกลายเป็นอากาศธาตุอยู่บนโต๊ะนั้น...

ส้มหวาน...มัวแต่พยายามจะชวนพี่ยูคุย

ส่วนพี่หนวด...ก็หันไปหัวเราะคิกคักกับเพื่อนโดยไม่สนใจผมเลยซักนิด

x!

กูขอลุกกลับโต๊ะตัวเองได้ไหมเนี่ย!?

...แต่...ผมก็ทำได้แค่คิดนั่นแหละ...

ผมทนนั่งอยู่อย่างนั้นได้เป็นชั่วโมงสองชั่วโมง แก้วแล้วแก้วเหล้าที่ยกขึ้นกระทบกันจนนับไม่ถ้วน และผมแทบไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำว่ามันตั้งแต่แก้วไหนกัน ที่ผมสามารถกลืนแอลกอฮอล์ลงคอได้ไหลลื่นขนาดนี้

"อีกเดี๋ยวก็กลับกันได้แล้วนะ จะเมากันแล้ว" ในที่สุด ถ้อยคำที่ผมเฝ้ารอมานานก็ถูกเอ่ยออกมาจากปากของพี่ข้าว...

โอย...กูจะตายแล้วครับ...

"กูยังไม่เมา ไอ้เซน ไอ้คิงก็ยังนะ มึงกลัวใครเมาหรอข้าว" พี่เซนเอ่ยแซว เรียกรอยยิ้มจางๆ จากกลุ่มเพื่อนคนอื่น

"พูดมาก" พี่ข้าวสวนกลับ "มีน้องผู้หญิงอยู่ด้วย ใครจะไปส่ง"

"กูเอง" เป็นพี่ยูที่เสนอตัว

"มึงเมา" แต่พี่ข้าวไม่อนุญาต เขาหันไปมองหน้าพี่คิง "มึงแล้วกัน"

"กูอีกละ" พี่คิงเบ้ปากน้อยๆ ก่อนจะพยักหน้ารับ "โอเคๆ กูไปส่งเอง"

"ไม่เป็นไรครับ" ผมรีบเอ่ยแย้ง คือนั่นเพื่อนผมอะ ผมควรไปส่งเองหรือเปล่าวะ "เดี๋ยวผมไป...อึ้ก! เอง...ก็ได้"

"มึงอยากพอน้องเค้าไปลงข้างทางหรือไงวะ" พี่ทีหันมาว้าก "เมาจนสะอึกแล้ว ก็เอาตัวเองให้รอดก่อนเถอะ"

"แต่ผมว่า..."

"ให้เด็กนี่ไปส่งเถอะ" จู่ๆ พี่หนวดก็พูดแทรกขึ้นมา

ผมหันไปมองด้วยความงุนงงสงสัย...จะมาไม้ไหนของเค้าวะ

"มึงจะส่งน้องมันไปตายคู่หรือไง?" พี่ทียังคงไม่ยอมแพ้

"เดี๋ยวกูขับเอง"

"มึงไม่ได้เอารถมานี่ จะไปส่งยังไงวะ"

"กูไม่ให้ยืมรถนะ" พี่คิงรีบเอ่ยเสริมพี่ที

"รถกูก็มีไหมล่ะ" พี่เซนตอบพร้อมพ่นลมหายใจที่แสดงออกถึงความเหนื่อยหน่าย

"บีเอ็มของมึงอะนะ?" พี่ทีถามต่อ

"เออ"

"ควาย! มึงมากับไอ้คิงนะได้ข่าว แล้วมึงจะมีรถอยู่นี่ได้ไงวะ!?"

"อะ...เอ่อ..." ผมพยายามส่งเสียง พลางล้วงกุญแจรถขึ้นมาชูส่งคืนคนข้างๆ "ยะ...อยู่นี่ครับ"

ทุกคนในโต๊ะ โดยเฉพาะพี่ข้าว พี่ที และพี่คิง หันมามองหน้าผมสลับกับกุญแจรถด้วยดวงตาที่เบิกกว้างจนน่าตลก

...แต่ผมก็ไม่กล้าขำหรอกนะ...

"นี่กุญแจรถมึงนี่" พี่ทียกมือชี้โดยที่ยังจ้องมองเขม็ง

"เออ" พี่หนวดตอบรับ ก่อนจะฉกของในมือผมคืนอย่างรวดเร็ว "แค่นี้ก็มีรถไปส่งน้องแล้วป้ะ ชื่อส้มใช่ไหมเรา?" ท้ายประโยค พี่มันมองเลยผมไป

"ค่า!!" ส้มหวานรับคำเสียงดังฟังชัด ดวงตาวาวเยิ้ม และร่างกายเอียงไปพิงพี่ยู (แต่ก่อนหน้านี้ก็แอบหันมาพิงผมอยู่นานเหมือนกันนะ) ท่าทีแบบนี้ทำให้พอจะรับรู้ได้ว่าสายแข็งคณะผม กำลังเมา!

"เมาใส่กูอีก" พี่หนวดพ่นลมหายใจ "ไม่แนะนำตัวกับกูแล้วยังเป็นภาระกูอีก"

คิดไปคิดมา...ส้มหวานก็ยังไม่ได้ทักพวกพี่แก๊งเฮียเลยซักคน...

...เป้าหมายโคตรชัดเจน...

"เดี๋ยว!" พี่ทีแว้ดขึ้นมาอีก

"อะไรนักหนาวะมึงเนี่ย?"

"ก็กูไม่เคลียร์อะ ทำไมกุญแจรถมึงถึงไปอยู่กับไอ้น้องเดือนได้ล่ะวะ?"

"..." พี่หนวดไม่ตอบอะไร เขาทำแค่ตีสีหน้าคล้ายรำคาญใจแล้วทำเป็นไม่สบสายตา นั่นทำให้พี่ทีหันมามองผมอย่างคาดคั้นแทน...

"คือ...ผมขอยืมพี่นะ...พี่เซน...มาครับ"

"ยืม!?" คราวนี้เป็นพี่คิงบ้างที่ลากเสียงสูงถาม "ตอนพี่แขนหักแล้วจะยืมรถมันไปโรงบาลมันยังไม่ให้เลยน้อง! แม่งโคตรขี้หวง! แล้วนี่คือไร? มึงให้คนอื่นยืมรถด้วยเรอะ!?"

"อย่ารุงรังได้ไหมไอ้คิง"

"กูงอนแล้ว! ไอ้เหี้ย! ตอนนั้นกูต้องแบกแขนเป๋ๆ ขึ้นแท็กซี่อยู่เกือบเดือน!"

"ตอนนั้นกูก็บอกแล้วให้ไปยืมคนอื่น"

"อย่ามาเปลี่ยนประเด็น!"

"โว๊ะ! รำคาญมึงว่ะ เห้ย! เด็กเปรต! ลุกเว้ย มาช่วยกูหิ้วเพื่อนมึงนี่ แล้วเดี๋ยวกูพาไปส่ง"

"อย่าหนีนะเว้ยไอ้เซน!"

"ยังไม่ลุกอีกเด็กเวร!"

ผมสะดุ้ง ก่อนจะรีบทำตามด้วยความว่องไว

แต่...อาจจะไวไปหน่อย...ผมถึงได้โงนเงนจนต้องทิ้งตัวดัง 'ตุ้บ!' ลงบนเก้าอี้ตามเดิม...

"เห้ย! เด็กมึงเมาแล้วนี่หว่า!" เสียงพี่ทีดังลั่น

"เวร...เวรกรรมของกู" พี่หนวดพึมพำ จากนั้นจึงขยับเข้ามาพยุงผม "ไม่ไหวก็ยังจะฝืน" เสียงกระซิบนั้นดังขึ้นแผ่วเบาที่ข้างหู...

"เห้ยไอ้เซน งั้นเดี๋ยวให้น้องเดือนไปนอนห้องมึงเลยแล้วกันนะ"

ฮะ...ฮะ!!!!

ไม่...

"หืม?" พี่หนวดมันหันไปถามทวนคำ ดูเหมือนเมื่อกี้พี่มันจะมัวแต่จ้องหน้าคาดโทษผมอยู่ จนไม่ได้สนใจอย่างอื่นเลย "ว่าไงนะ?"

"ให้ไอ้น้องเดือนมันไปนอนห้องมึงนะ แม่งดึกเกินแล้วว่ะ กลับบ้านน่าจะไม่ค่อยดี" พี่คิงขยายความ

"ก็เอาดิ"

ฮะ!

หา?

ง่ายๆ งี้เลย?

แต่ไม่ดิ!!

มึงมีแฟนแล้วหรือเปล่าวะพี่!

"เดี๋ยวกูไปส่งน้องผู้หญิงให้เอง"

"โอเค... ฝากมึงด้วย"

ไม่ดิ...

ไม่ได้...

ผม...พยายามจะยื้อ

...พยายามจะขืนตัว

แต่ว่า...

...

...

...

ผมแม่ง...เมาฉิบหายเลยไอ้เหี้ย...

.

.

.

.

.

รู้สึกตัวอีกที... ก็เช้าแล้ว...

ผมตื่นมาในห้องที่ไม่คุ้นเคย... แต่ไม่เจอใคร...

...มีเพียงกระดาษโน้ตสีเหลืองแปะไว้ที่หน้าผาก...

 

'จารย์เรียกประชุมเช้า

ตื่นแล้วก็หาอะไรร้อนๆ กิน 

มาม่าเซเว่นก็ได้

เงินอยู่หัวเตียง

กุญแจรถกูด้วย

เอาไปใช้ก่อนได้'

 

ผมเหลือบมองไปยังหัวเตียง ก็พบของที่ถูกกล่าวถึงวางอยู่

...แล้วพี่มันไปมอยังไงวะ...

ผมตั้งคำถามกับตัวเองแล้วก็รู้สึกปวดหนึบในสมอง จึงต้องพยายามผ่อนคลายแล้วทิ้งตัวลงนอนผมเตียงนุ่มๆ อีกครั้ง

เกือบชั่วโมงนั่นแหละ ผมถึงสามารถลุกขึ้นได้เต็มตา เพื่อเตรียมจะเดินไปอาบน้ำ...

...ตอนนั้นเองที่ผมได้พบกับ...โน้ตอีกแผ่นหนึ่ง...

 

'เก่งจัง

ลุกมาห้องน้ำไหวด้วย

กูแขวนผ้าขนหนูไว้ในห้องน้ำแล้ว

ใส่ชุดนักศึกษาเก่ากูได้อยู่ในตู้

แต่! ไม่ได้รีด!'

 

ผม...หลุดยิ้มออกมาตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้...

...เชี่ย...ใจกู...

อาการหัวใจไม่ปกติทำให้ความเร็วในการอาบน้ำของผม มันไวยิ่งกว่าเดอะแฟลชเสียอีก แล้วหลังจากเปิดตู้เสื้อผ้าหยิบชุดนักศึกษาของพี่หนวดออกมาใส่ ผมก็ยิ่งหุบยิ้มไม่ได้ไปกันใหญ่เมื่อเห็นตัวเองในกระจก...

...ชุดพี่หนวด...อยู่บนตัวผม...

เหี้ย!!! กูมันเข้าขั้นโรคจิตแล้ว!!!

...

ออกมาจากห้องน้ำได้ซักพัก ผมก็เดินออกจากห้องไปยังระเบียงซึ่งมีตู้เย็นตั้งอยู่...

...หิวน้ำฉิบ...

 

'ขโมยของหรอ?

มีเกี๊ยวกุ้งต้มยำอยู่

เอาไปเวฟกินได้'

 

หลังจากอ่านข้อความที่แปะอยู่กับตู้เย็นจบ ผมก็หุบยิ้มไม่ได้อีกเลย...

ผมกินน้ำ และตั้งต้นเดินไปรอบๆ ห้อง เพียงเพื่อมองหากระดาษแผ่นเล็กสีเหลืองที่อาจหลบซ่อนอยู่ นอกเหนือจากใบที่ถือไว้อย่างทะนุถนอมในมือตัวเอง

 

'เวฟแค่สามนาทีก็พอนะ

แล้วกินน้ำเย็นตามเยอะๆ

ถ้าปวดหัวก็แวะซื้อยาได้

ใช้เงินหัวเตียงนั่นแหละ'

 

'ไม่ต้องล้างจานนะ

เดี๋ยวจัดการเอง

เอาตัวเองให้รอดก่อน'

 

'บ้าป้ะเนี่ย

เปิดฝาเครื่องซักผ้ากูทำไม?'

 

แม่ง...

...พี่หนวดแม่งทำผมเป็นบ้า!!

ทำไมผมจะต้องมามีความสุขกับเรื่องเล็กๆ น้อยๆ อย่างการอ่านโน้ตด้วยก็ไม่รู้...

ฮือ!!!

ใจกู...ไม่ใช่ของกูอีกแล้ว...

ผมจัดการกับความรู้สึกตัวเองอยู่ซักพัก จากนั้นจึงเดินออกจากห้องพี่หนวดมาพร้อมกับเงินและกุญแจรถของเจ้าของห้อง

ผมชะงัก...เพราะมีแผ่นโน้ตอีกใบอยู่ที่ประตูห้องด้านนอก...

 

'ขับรถดีๆ หวง'

 

เหี้ย!! ขอตีความว่าพี่มันหวงผมได้ไหมวะ!

แม่ง...

'แกร๊ก'

ผมปิดประตูล็อกห้องพี่เขา พร้อมหัวใจที่เต้นไม่เป็นส่ำ โดยที่หารู้ไม่เลยว่าในอีกไม่กี่วินาทีต่อมาผมจะต้องสตั๊นท์!!

คือ...

...ผมลืมกุญแจบ้านไว้ข้างในห้อง...

 

3P: พี่!

3P: ตอบหน่อย

3P: ผมลืมกุญแจไว้ในห้องพี่!

 

ผมกดไลน์ไปแบบนั้น ความรู้สึกหนึบหนับในสมองพุ่งเข้ามาโจมตีอีกระลอก ดังนั้นผมจึงตัดสินใจจะขับรถเข้าไปหาพี่หนวดในมอแทน...

รถจอดอยู่ที่ลานหน้าห้องประชุมคณะวิศวะ ส่วนผมก็เดินผ่านตึกสีม่วงเหลืองไปยังลานเกียร์ สถานที่ที่ผมหวังว่าจะได้เจอคนที่กำลังตามหา...

...แต่ไม่มี

ผมนั่งรอซักพักแล้วถอนหายใจ...

"กินอะไรหรือยังน้อง" เสียงทักนั้นทำให้ผมเงยหน้าขึ้นมอง...

...เป็นรุ่นพี่ในคณะซักคนนั่นแหละ เพราะเขาสวมเสื้อช็อปอยู่

"กินแล้วครับ"

"แฮงก์ป้ะวะมึง หน้าอึนฉิบหายเลย"

"นิดนึงครับ" ผมยิ้มมุมปากแบบเจื่อนๆ ส่งไป

"เคๆ งั้นกูไม่กวนละ แต่ถ้าหิวอีกก็เดินไปหากูได้ เดี๋ยวกูเลี้ยงเอง" พี่มันตบไหล่ผมเบาๆ แล้วเดินจากไป

ผมนั่งรออยู่อีกพักใหญ่ๆ ก็ยังไม่มีไลน์ใดๆ ตอบกลับมา ตอนนั้นผมถึงลุกขึ้นยืนแล้วทนเดินข้ามถนน ข้ามทางรถไฟ ท่ามกลางแสงแดดร้อนแรง มายังห้องโปรเจคของพี่หนวด...

แต่ว่า...ห้องล็อค!

แม่ง!! กูปวดหัว อยากกลับบ้าน! จะอ้วกแตกอยู่แล้วโว้ย!!!

และในที่สุดผมก็ตัดสินใจ!! โทรหาพี่หนวดด้วยเบอร์ที่ได้มาตั้งนานแล้ว...เป็นครั้งแรก!!!

...

"สวัสดีครับ..."

เหี้ย... พี่มันพูด 'ครับ' ด้วยว่ะ...

"..."

"หืม? เงียบ ยังอยู่ไหมครับ?"

...ใครกันจะพูด 'ครับ' ได้ละมุนเท่าพี่...

"พะ...พี่หนวด"

"ฮึ? เสียงคุ้นๆ ...มึงหรอ?"

คำว่า 'มึง' นี่มันใช้อ้างอิงถึงผมถูกมะ?

"ใช่มั้ง ถ้ามึงหมายถึงคนที่มีกุญแจรถพี่อยู่"

"กวนตีน"

"พี่ก็ด้วย"

"พอๆ แล้วโทรมาทำไม อย่าบอกว่าขับรถกูไปชนนะ"

"ชนอะไรครับ ที่นี่กรุงเทพ"

"เหอะๆ กวนตีนได้เรื่อยๆ แบบนี้ สงสัยจะไม่เป็นไรแล้วมั้งมึงเนี่ย"

"ไม่ใช่ละ นี่กำลังปวดหัวอยู่เลยพี่ ว่าแต่ตอนนี้พี่อยู่ไหนล่ะ?"

"สถาปัตย์"

"ไปทำอะไรวะพี่"

...แทนที่จะอยู่วิศวะ...

"มาเฝ้าไอ้ยู"

"!!!"

"..."

"!!!"

เหี้ย!

เหี้ย!!

เหี้ย!!!

"มึงมีอะไรป้ะ?"

"ปะ...เปล่าครับ คะ...แค่นี้นะ" แล้วผมก็ถือวิสาสะตัดสายหนีมาเลย

...แม่ง...

ชัวร์ละ...

มีไปนั่งเฝ้ากันด้วย...

...

..

.

...กูยอมแล้ว...

 

 

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 701 ครั้ง

695 ความคิดเห็น

  1. #656 teddybear33 (@teddybear33) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2562 / 01:58
    5555 เค้าไปเฝ้ายูกันยกแก๊งจ้า ไม่ใช่เชนไปเฝ้ายูแค่คนเดียว
    #656
    0
  2. #589 WILA-k (@WILA-kwao) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 01:06
    จุกๆแทนน้อง แต่ก็คือนังมโนไปเอง
    #589
    0
  3. #553 sichul (@hanjaheebum) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:46
    คือจะขำก็ไม่สุดจะฮาก็ไม่สุด วงวารรรร
    #553
    0
  4. #79 daowilai (@daowilai) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2561 / 22:48
    เฮียหนวดดด..รีบๆเคลียเลยค่าา น้องเสียใจแล้ว
    #79
    0
  5. #78 Ikyu (@Ikyu) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2561 / 22:11
    ใจเย็นค่ะ..น้องลม
    #78
    0
  6. #76 northlight (@northlight) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2561 / 20:40
    เอ้าาาาาาาา
    #76
    0
  7. #75 MaNoww ippy (@manowwyippyka) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2561 / 19:43
    น้องงใจเย็นนนนฟังพี่มันก่อนนนนนน/ รอออต่อนะค่าาาา
    #75
    0
  8. #74 palmsainoi (@palmsainoi) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2561 / 16:34
    อ้าวยังไงละทีนี้
    #74
    0
  9. #73 duqidjmwkxieiicn (@duqidjmwkxieiicn) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2561 / 16:22
    อย่ายอมสิๆๆๆๆๆ
    #73
    0
  10. #72 คนผ่านมา (@ras21) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2561 / 15:07
    ฮือออ อย่ายอมน้องงง พี่ยูมันของพี่ข้าว//มโน ช่วงบนๆเขินทำไมก่อนจบมาม่าวะ
    #72
    0
  11. #71 BamTTP (@thitaporn-bam) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2561 / 14:42
    ฮือ น้องน่ารักอะ
    #71
    0
  12. #70 Ploi666 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2561 / 14:40

    ใครจะเฉลยให้น้องงงงง เฮียก็นะ ช่างพูดดดดดด

    #70
    0
  13. #69 Jajahpraewpun (@Jajahpraewpun) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2561 / 14:40
    น้องงง ใจเย็นนนน เข้าใจผิดไปไกลมากกก 55555
    แต่นี่ชักสับสนแล้วนะ ไม่รู้ใครจีบใครกันแน่ อิพี่นี่คือแบบ โอ๊ยยย ใส่ใจน้องทุกสิ่งอย่าง รถก็ให้ใช้ ตังก็วางไว้ให้ แต่ก็ยังคงคอนเซ็ปท์มึนได้โล่จริงๆ
    #69
    0
  14. #65 WaruntonMeekaw (@WaruntonMeekaw) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2561 / 13:52
    ฮือ มันบ่อใช่แบบนั้นน้อง โอ๊ยความเข้าใจผิดนี้
    #65
    0
  15. #64 Poani (@Poani) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2561 / 13:35
    นว้องงงงงงงงงง
    #64
    0